Boot

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 9:33 pm op Monday, September 25, 2006

Snoetie, je ligt al van kwart over zeven in je bed, en het was nodig ook. Je liep verschrikkelijk moe, tussen vijf en zeven ben je zeventien keer beginnen huilen, ik heb het geteld: drie keer omdat je fiets kapot was, twee keer omdat de hond je omver liep, een keer omdat je niet zelf de deur van de auto had mogen dicht doen, een keer omdat ik al de garagedeur had opengemaakt en jij dat wilde doen, een keer omdat je naar foto’s wilde kijken op mijn computer en ik met iets anders bezig was… Enfin, ga zo maar even door. Het stomste onnozelste kleinste was goed om te beginnen huilen. Fijn hoor. Ook juf Hilde had iets in die trant meegegeven op een briefje: je had twee keer in je broek geplast op school, en ze was daarover sterk verwonderd, dat was je gewoonte niet. Ze dacht dan ook dat het lag aan het feit dat je moe was.

Nochtans zat je er gisteren wel op een normaal uur in, en heb je bij mijn weten gewoon geslapen. Het was wel een vermoeiende middag, dat geef ik toe.

We zijn rond half twaalf richting Zomergem gereden om het badkastje voor Alexander af te zetten bij nonkel Jeroen. Jij was eigenlijk wel teleurgesteld dat de baby nog niet thuis was, je wilde hem echt nog wel een keertje zien. Daarna zijn we naar oma en opa gegaan, hebben daar lekker gegeten, een hoop gespeeld, tiramisu en taart gegeten, en rond een uur of drie gingen we wandelen. Nu ja, wandelen op jouw manier. Ik wist al lang dat jij gek was van water en boten, en deze keer kon je echt je hartje ophalen. We zijn namelijk naar het sas gereden, hebben er alle aanlegsteigers afgegaan, en hebben uiteindelijk niet minder dan vijf boten zien versassen. Jij keek je ogen uit: boten vlakbij, grote golven op het water, de sluisdeuren die open en dicht werden gedraaid enzovoort enzoverder. Je vond het allemaal prachtig! We zijn ook nog een klein eindje gaan rondlopen en hebben de schapen gevoederd, en rond vijf uur waren we weer bij oma. Tegen dan was je moe en had je honger, en een yoghurtje ging er dan ook vlot in.

Iets voor zessen waren we thuis, en  iets voor achten lag jij in je bedje, net laat genoeg om papa nog een knuffel te kunnen geven. Terwijl ik daarna nog een uurtje naar het koor was, ben je nog een paar keer wakker geworden, vertelde papa. Eén keertje was je zelfs aan het huilen gegaan, en riep je: “Mama niet in het water vallen!”

Mijn lieve kleine bezorgde snoet!

Zondagmorgen zonder papa

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 11:00 am op Sunday, September 24, 2006

Ja, liefje, vandaag is papa de hele dag weg: Barcamp. Dat betekent dat hij de hele dag naar lezingen en presentaties van amper 10 minuten moet luisteren, en er zelf ook een geeft. Hij zal pompaf zijn wanneer hij thuiskomt, maar waarschijnlijk zal jij dan al in je bed liggen. Gelukkig heeft hij gisteren heel veel met je gespeeld, zodat je hem niet al te hard mist.

Je bent blijkbaar wel wat moe: je was wakker om half negen, hebt een half uurtje bij mij in bed gespeeld, en daarna zijn we samen in bad geweest. Je wilde dat perse zelf, want het bad is niet van de grootste, en ik ben nu niet bepaald van de smalste. Toch was het echt wel leuk: we hebben samen met de dolfijntjes gespeeld, ze in een kringetje aan elkaar gehangen, en toen waren het de kindjes in de klas en stond de walvis als juffrouw in het midden een liedje te zingen.
Daarna hebben we als ontbijt de overschot van de koeken van gisteren opgegeten, en nu zit je lekker warm onder een dekentje naar tv te kijken, heel erg rustig. Ik denk dat ik direct zelfs even ga kijken of je nog niet in slaap bent gevallen.

Strakjes gaan we naar Zomergem: een babykastje afzetten bij nonkel Jeroen, en daarna eten bij oma en opa. Ik kijk er al naar uit.

Alexander, eetfestijn en andere bezigheden

Gecategoriseerd onder: Feest, Gewoon verslag, Mijlpaal, Op stap, School — Mama om 11:09 pm op Saturday, September 23, 2006

Hehe je ligt in bed. Vrij laat, maar dat komt omdat we net thuis zijn van het eetfestijn op jouw school. Op die manier haalt je school geld op voor schooluitstappen en bosklassen en dergelijke. We zijn er respectievelijk stoofvlees, vol-au-vent en balletjes in tomatensaus gaan eten, en het was best lekker. Jij vond het eerst nogal raar, zo ’s avonds naar school met mama en papa, maar zodra ik je had uitgelegd dat we gewoon gingen eten en daarna terug naar huis zouden komen, was alles in orde. Je keek wel je ogen uit naar al die mensen, en was zodanig afgeleid dat je eigenlijk niet veel hebt gegeten. Zelfs je frisco wilde je niet eens helemaal: hij was eerst te koud, en nadat ik er de chocolade had afgehaald zodat je kon likken, smolt hij eigenlijk iets te snel. Wel heb ik de ouders van een paar van je klasgenootjes leren kennen, en dat was ook de bedoeling. Papa vertelde me trouwens ook iets leuks: hij was samen met jou om de desserts geweest, en zeker een mevrouw of vijf in oranje school-T-shirt had hem tegengehouden en gezegd wat voor een schatje jij eigenlijk wel was :-) Meer is er natuurlijk voor een vader niet nodig om te blinken van trots :-p

Dat doet me er trouwens aan denken: ook je nonkel Jeroen blinkt van trots: zijn zoontje Alexander is geboren dinsdag! Je had het al een paar keer gevraagd langs de telefoon: “Babytje nog niet uitgekomen, nonkel Jeroen?” Aangezien het een aangekondigde keizersnede was, waren we er vrij zeker van dat jouw kozijntje dinsdag ging geboren worden, maar je wilde het precies niet geloven. Toen ik het je dinsdagavond vertelde, reageerde je meteen: “Babytje uitgekomen? Nonkel Jeroen eruitgehaald?” Ik moest echt lachen. Jeroen had liever niet dat we dinsdag al een kijkje kwamen nemen, en dus hebben we gewacht tot woensdagnamiddag. Je was al aan het popelen, maar ik had nog een verrassing voor jou. Na het eten, waarvoor we buiten op het terras zaten, kwamen namelijk Quinten, Aaricia en Jorunn spelen! Ik had het cadeautje voor Alexander via Nathalie gekocht, en het stond nog steeds bij haar. Ofwel moest ik het dus daar gaan oppikken, ofwel kon zij met de kinderen langskomen en een dik uur genieten van het mooie weer, de schommels en de glijbanen :-p Ik ben blij dat ze is langsgekomen: alle kinderen genoten ervan, en ook ik vond het leuk om Nathalie te zien. Tegen half vier zijn ze doorgegaan, en rond half vijf stonden wij tweetjes met een heel groot pak in het ziekenhuis in Tielt. Zodra je de kamer binnenkwam, begon je rond te kijken waar baby Exander stond. Jeroen en Delphine glommen van trots, en naast haar bed stond een klein glazen bakje, met een rustig slapende Alexander. Stilletjes ging je kijken, en was verbaasd hoe klein hij wel was. Je bent echt wel een paar keer gaan kijken, en was jaloers toen hij bij mij in mijn arm lag: je wilde hem ook vasthouden!
Uiteindelijk waren we pas laat thuis, moest je nog in bad, en was het kwart voor negen voor je in bed zat, snoetie.

Donderdag was een zware dag voor me: acht uur les, en daarna nog klassenraden. Het was echt wel net geen zes uur toen ik je kwam ophalen. Gelukkig vind je de opvang niet erg: je zit dan ook telkens in de armen van juffrouw Hilde-van-de-opvang te knuffelen, en ze zingt dan liedjes voor jou. Lief he :-)
In elk geval was ik stikkapot, en heel blij dat het mooi weer was en we samen in de hangmat konden spelen. We hebben dan ook buiten gegeten, en tegen kwart over zeven zat je in bed. Hehe. Ik ben daarop maar in slaap gevallen in de zetel :-p

Vrijdag was het half zes toen ik je kon ophalen, en meteen ging mijn dag in mineur: ’s morgens had ik je met de fiets naar school gebracht, maar toen we thuiskwamen, merkte ik dat hij verdwenen was :-( Ik was die morgen thuisgekomen en hoorde de telefoon, en heb me naar binnen gerept. Ik was te laat voor het telefoontje, maar dacht niet meer aan de fiets. Ik kan me ook niet herinneren dat ik hem nog zien staan heb toen ik om negen uur naar school vertrok. In elk geval is hij dus gepikt vanop onze oprit, en is het voorlopig dus gedaan met de leuke fietstochtjes naar en van school :-( Ik moet niet alleen een nieuwe fiets zien te vinden, maar ook nog een nieuw kinderstoeltje aanschaffen, en dat duurt wel even. Ik was echt nijdig, maar toen ik even later las dat Kims mama was overleden, zet je zo’n dingen wel even in perspectief. Jij speelde uiteraard lustig verder, maar merkte blijkbaar wel dat ik nogal stilletjes was. Ik was dan ook blij dat papa vrij vroeg thuis was, en met jou speelde.

Vandaag was een rustige dag, en ook weer niet. Rond acht uur hoorden we je fijne stemmetje, en mocht je bij ons in bed spelen. Deze keer vond je het grote laken bijzonder inspirerend, en maakte je er een vakantiehuisje voor ons drietjes van. Een dik half uur later ben je met papa naar de bakker gereden, jammer genoeg dus met de auto, en hebben we even later gezellig koffiekoeken zitten eten.
Daarna mocht je met papa spelen, terwijl ik de deuren op onze nieuwe kamer eindelijk heb geschilderd. Je kwam af en toe een kijkje nemen, maar verdween al gauw weer naar beneden, al was het maar om met je splinternieuwe tolletjes te spelen.
We hadden uitgebreid en vrij laat ontbeten, zodat ook het middagmaal laat viel. Het was dan nog ongewoon ook: boterhammen ’s middags! Ik had er wel nog snel soep bij gemaakt, maar toch. Jij liet het niet aan je hart komen, en at vrolijk wat we je voorschotelden, zonder commentaar.
’s Namiddags werd er nog meer gespeeld, en ben je dan met papa eerst naar de Delhaize gegaan om water en cola en dergelijke, en dan naar kantoor om de pas gekochte drank te gaan afzetten. In ieder geval bleef je lang genoeg weg om ervoor te zorgen dat ik ongestoord wat kon werken voor school, de deuren een tweede laagje kon geven, en tiramisu voor morgen kon maken. Daar ben je trouwens altijd als de kippen bij: je vindt het heerlijk om de spatels en kloppers af te likken :-p en ik kan je geen ongelijk geven.

Tegen kwart over zes waren we allemaal netjes aangekleed en klaar voor een wandelingetje: het eetfestijn!

En daarmee ben ik rond met mijn verhaal voor vandaag. Ik hoop eigenlijk dat je er plezier zal aan beleven wanneer je dit zelf kan lezen, want van de naar het schijnt vele lezers op het internet is er niemand die ooit een boodschapje voor jou achterlaat in het gastenboek of als commentaar op een van mijn posts. Ach ja, ik doe het eigenlijk toch alleen maar voor jou hoor, kleine snoet.

Kusje.

De slaap der onschuldigen ?

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag, Vriendjes — Mama om 10:02 pm op Monday, September 18, 2006

Dag snoetje van me :-)

Je ligt rustig te slapen, en ik hoop dat je even grondig slaapt als gisteren. De laatste tijd durf je ons weer geregeld wakker maken omdat je wellicht nachtmerries of zo hebt. We geven je dan een glaasje water, een dikke knuffel, stoppen je weer in, en je slaapt verder. Jammer genoeg herhaalt dat scenario zich soms een paar keer per nacht, zodat onze nachtrust eraan is voor de moeite.

Donderdag heb je heerlijk buitengespeeld, nadat ik je van school ben komen afhalen met de fiets.  Je was doodop, en daarom had ik al rond half zeven, terwijl we zaten te eten, even naar oma gebeld om te zeggen dat ze wat vroeger moest komen. Ze ging namelijk op jou babysitten terwijl ik gaan roleplayen was. Zoals jij zat te suffen tijdens je eten, dacht ik dat je niet eens kwart over zeven ging halen. Na het eten zijn we echter boven in mijn kamer verzeild, en daar bleek je plots weer energie te over te hebben. Je sprong op het bed, sprong boven op mij, speelde dat de krokodil er was, las me een boekje voor, deed alsof je een kleine baby was en kroop de hele kamer rond op je knietjes… Kortom, je amuseerde je kostelijk en was duidelijk weer klaarwakker. Dat was ook nog steeds het geval toen oma rond half acht boven verscheen, tot haar grote verbazing. We hebben jou dan maar samen gewassen in de badkamer, want je was pottezwart. Ik ben eerlijk gezegd blij dat ik tot hiertoe je kleren proper krijg: als de staat van je kleren een graadmeter is van hoe leuk het is op school, wel, dan amuseer jij je te pletter! Ik ben er rond acht uur vanonder gemuisd, en oma heeft je dan tegen half negen in je bed gelegd, ruim een uur later dan dat ik geschat had. En toch wil je nog steeds niet slapen overdag :-p

Vrijdag moest je opnieuw in de opvang blijven, terwijl ik in de namiddag ging verder werken aan mijn mozaiek. Erg vond je dat niet, je houdt wel van de speeltuin. Toch ben je altijd weer - behalve die ene fameuze keer - uitzinnig blij als je me ziet, knuffelt, danst en springt, en neemt mijn hand vast om niet meer los te laten.  Ik kwam je halen met de fiets, en net toen we onze straat infietsten, zagen we Delphine afkomen met Marthe aan de hand en Victor in de buggy. Volgens haar was Marthe al dagen aan het zagen om te mogen komen schommelen bij Wolf, en ze waren op weg naar ons. Mooi zo :-) Jullie hebben heel enthousiast samen gespeeld: eerst buiten, en toen ik daarna Delphine het huis toonde, gingen jullie ons hand in hand voor. Jullie gingen zelfs hand in hand de trap op, tot helemaal boven, en toen wij wat later boven arriveerden, hadden jullie allebei je sandaaltjes uitgedaan, en zat je te spelen en te springen op ons bed. Je genoot er duidelijk van Marthe op sleeptouw te nemen. Wat later hebben jullie nog samen op de schommel gezeten, en op de glijbanen gespeeld. Je was alleen wat te overijverig: jij was al de glijbaan opgeklommen, had je boven neergezet en omgedraaid naar Marthe, stak je hand uit naar haar om haar te helpen, en zij liet dus een handje los om die van jou te grijpen. Resultaat: boem patat (zoals jij het zo mooi noemt), en Marthe die huilend beneden in het gras lag. Ze had zich niet echt pijn gedaan, was eerder sterk verschoten, en wilde daarna dus alleen nog maar schommelen :-p
Tegen zeven uur gingen ze naar huis en liepen wij even mee omdat ik nog iets nodig had uit de apotheek. Het kwam er op neer dat het al dik na zevenen was voordat we konden beginnen eten, en je had echt wel honger. Papa heeft je trouwens dit weekend geleerd dat je buik, als je honger hebt, raowr doet. Je grolt dan actief mee als we luisteren, en daarnet vertelde je me aan tafel dat je genoeg had: je buikje deed niet meer raowr.
Vrijdag zat je dus weer laat in bed, maar had je op die manier toch papa nog gezien: die kwam net thuis toen ik je ging beginnen wassen, en hij heeft dat dan overgenomen. Je had hem de hele week amper gezien, zó druk is het momenteel bij Netlash. Jammer genoeg ben jij bij mij doorgaans een hele lieve jongen, maar begin je zodra papa thuiskomt te dreinen en te huilen en zo zijn hele aandacht op te eisen. Zo ook vrijdagavond: je werd echt lastig, en ik vond dat zo verschrikkelijk jammer, aangezien je zo lief met mij had gespeeld.

Zaterdag hebben we vrij lang geslapen, en hebben papa en jij vooral veel gespeeld. We zijn ook nog even langs het nieuwe Aldifiliaal hier in Wondelgem gereden, kwestie van middageten te hebben.
Na het eten is er even een rustig moment geweest, en toen zijn we maar naar de Colruyt getrokken: ik moest niet zo heel veel hebben, maar wel de bedrand voor jou die ik via Collishop had besteld, en het dito strijkijzer, want het oude had de geest gegeven. Je andere meubels zijn er nog niet, maar je zal tenminste al niet meer uit een bed kunnen vallen :-p
Daarna heb ik buiten opnieuw, net zoals eerder deze week, een waskuip gevuld met warm water, en heb jij heerlijk buiten gespeeld. Lang heeft het deze keer niet geduurd: je was gewaarschuwd dat je maar één portie water kreeg, en je hebt voortdurend de bloemen lopen water geven en met je gietertje je glijbaan nat gegoten, net zolang tot al je water op was. Toen ben je maar binnen komen spelen, lekker rustig, en zijn we begonnen de logeerkamer uit te legen. Jij vond het heerlijk dat de tafel moest schoongemaakt worden, en hebt wel een half uur met het water zitten spelen. Resultaat was dat niet alleen jij drijfnat was, maar dat ook de hele kamer lag te drijven. Sproet! ’s Avonds werd je weer dreinerig, en zat je vrij snel in je bed.

Zondag was het half tien voor je wakker werd, en je bij ons in bed mocht spelen. Een bad wilde je niet, zodat we je maar onmiddellijk kleren hebben aangetrokken, en daarna versgebakken croissants en boterkoeken hebben gegeten. Je hebt daarin trouwens flink je best gedaan :-p
Daarop zijn we allemaal Shura gaan helpen om de logeerkamer - vanaf nu de oranje kamer gedoopt - verder leeg te halen en schoon te maken. De kasten zijn leeg en proper, alleen ligt er nog een hoop rommel op het bed. Hopelijk kan ik volgend weekend jouw plafond schilderen, zodat daarop je meubels kunnen gebracht en gemonteerd worden. Je vroeg vandaag trouwens nog een keertje om in de ‘doranje’ kamer te mogen slapen, maar begreep wel dat dat niet kon zolang er nog geen meubels in staan.
’s Middags hebben papa en ik mossels met frieten gegeten. Jij had daar duidelijk geen zin in, maar ook precies geen honger: ik had wel gedacht dat je die mossels maar niks ging vinden, maar je hebt ook amper vijf frietjes of zo gegeten. We hebben maar niet aangedrongen: het is niet dat je er onderkomen bij loopt, of dat je anders zo’n moeilijke eter bent.
Na de middag en de korte siësta die daar op zondag bij hoort, zijn we de auto ingestapt en naar het Vanbeverenplein gereden. Daar hebben we, tot jouw grote vreugde, de tram genomen naar Gent centrum. Je vond het ding vreselijk wijs, en protesteerde toen we zeiden dat we bijna moesten afstappen. Er liep, dankzij de actie Gent Fietst en de autoluwe zondag, veel volk in het centrum. We hebben wat rondgelopen, en een pannenkoek met fristi respectievelijk koffie gegeten en gedronken op de Vrijdagsmarkt. Je was tegen dan iets of wat lastig, maar dat was duidelijk de honger die sprak: de pannenkoek, maar ook de speculoosjes van bij de koffie gingen er gretig in.
Rond een uur of vijf waren we terug thuis, en jij was echt wel moe. Je hebt dan ook nog rustig wat gespeeld, en papa vertelde me dat je tegen kwart over zeven in bed lag.

Vandaag heb ik je netjes om vijf uur opgepikt op school, en het eerste wat me opviel, was dat jij je reservebroek aanhad. Toen ik je vroeg wat er gebeurd was, zei je dat je kaka had gedaan in de klas. Ik moet er dus aan denken om je een nieuwe reservebroek mee te geven morgen. Prutsje! Hier thuis hebben we eerst buitengespeeld, maar toen je rond half zeven in je speelhuisje stond, riep je me plots: je had toch wel geplast op de grond zeker! Ik heb je meteen uitgekleed en meegenomen naar boven: je was toch van het ganse weekend niet in bad geweest, dus dat was nu geen overbodige luxe. Ik denk dat je toch wel drie kwartier hebt zitten ploeteren en spelen, je hele water was koud geworden. Toch had ik nog moeite je eruit te krijgen. Het enige valabele argument waren boterhammen: het was kwart over zeven en je had nog steeds niet gegeten. Iets later zat je dus, netjes gewassen en gedroogd, een grote boterham te eten, met een pluche Cthulhu naast jou. Die heb je gekregen van Dirk en Ilse uit Spanje :-) Uiteraard weet je nog niet waar het monster voor staat, je vindt het gewoon leuk om mee te spelen. Hij vliegt met zijn vleugeltjes, en kriebelt je daarna met zijn tentakels, en je weet niet goed of je moet schateren of bang zijn. Toch heb je hem al de hele avond meegezeuld, en had ook hij een grollende buik. Ik vind het ding heerlijk, en denk dat ik hem snel zal inpikken :-p

Uiteindelijk kreeg ik je iets na achten in bed, met enige moeite, weliswaar, want je wilde precies nog niet slapen: je deken moest andersom, je kussen lag niet goed, je wilde nog wat water… Toch weet je dat dat niet pakt bij me, en nu slaap je dus.

Liefje, ik zie je graag, weet je  ?

Een prachtige nazomerdag

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag, Pis- en kakverhalen, School, Taal — Mama om 9:02 pm op Wednesday, September 13, 2006

Snoetje snoetje, dat jij nog niet al lang dood ligt! Ik word moe van jou bezig te zien, sproetel. Vandaag heb je echt heel intens gespeeld, en toch lig je pas nu, kwart over acht, in bed.

Deze morgen heeft papa jou met de fiets naar school gebracht, en ik ben je tegen twaalf uur komen halen. We zijn naar huis gereden, zijn veranderd naar de auto, hebben boodschappen gedaan in de Lidl, gegeten, en toen was het al bijna half twee, en nog steeds heerlijk weer buiten. Ik wilde de laatste prachtige dagen niet zomaar voorbij laten gaan, en heb de wasmand gevuld met lauw water. Jij vond het zalig: je hebt de hele middag in het water gespeeld met een paar emmertjes en vooral ook twee gietertjes, tot grote vreugde van mijn potplanten buiten, die allemaal grondig water hebben gekregen. Als neveneffect had dat natuurlijk dat ik verschillende keren het water heb moeten bijvullen :-p Ik vrees dat je volgend jaar niet meer in die wasmand zal passen, en dat ik een ander alternatief voor je grote zwembad ga moeten zoeken. Want, ik geef het toe, ik zag het echt niet zitten om je opblaasbadje schoon te maken en op te blazen. Het heeft meer dan een maand ongebruikt buiten gelegen, en is dus hondesmerig.
Ondertussen is er ook een loodgieter langsgeweest om het lopende toilet een halt toe te roepen, en om helemaal boven eindelijk het water aan te sluiten. Je bent verschillende keren gaan kijken naar wat die man allemaal aan het doen was, en vond het hoogst interessant.
Ik ben wel weer eens boos moeten zijn op jou: je was net klaar met eten, en stond een beetje te draaien in het deurgat. Ik dacht dat je gewoon aan het wachten was tot ik ook klaar was, maar toen zag ik plots iets lopen langs je benen, en voor ik het wist had je zelfs ook nog in je broek gekakt! Grmbl! Ik heb je meteen uitgekleed en op je potje gezet, en gelukkig was Elina net in de buurt om me te helpen met opruimen. Gisteren had je me het ook al gelapt: ik had een vergadering op school en kon je pas op school afhalen tegen vijf uur. Je lag languit op je buik op een van de speeltuigen te kijken naar de andere kinderen, en toen ik je eraf nam en op je voeten wilde zetten, riep je dat je in je broek had gedaan. Jawel hoor, prijs, een mooi kakje. De toezichtster was hogelijk verbaasd: amper tien minuten voordien had juf Hilde je nog even meegenomen naar het toilet, juist omdat ze weet dat je het zelf soms vergeet. Ik heb je dan maar meegenomen naar het toilet, schoongemaakt, en even in je blote poep laten rondlopen, tot we iemand hadden gevonden met de juiste sleutel om je in je klas binnen te laten. Daar lag namelijk een setje reservekleren van jou, en dat is wel zo handig. Ik had je niet graag in een vuile broek of je blote poep in de fietsstoel gezet, er zijn leuker dingen.
Toen we daarna thuis kwamen, heb je nog buiten gespeeld. Je was al behoorlijk vuil door op school te spelen, maar door je eindeloos geglij op de grote glijbaan ben je er echt niet op verproperd :-p Ik heb je dan maar in bad gestoken, maar je was al de hele avond ongelofelijk neutig. Je huilde voor het minste, wilde nauwelijks eten (en we hebben nota bene buiten gegeten) en alles was verkeerd. Toen je dan ook nog bij alles tegenspartelde en de hele badkamer onder water zette, was voor mij de maat vol. Telkens je begon te huilen of contrair deed, ging ik gewoon weg en deed iets anders, tot jij stopte met huilen of me terug riep en beloofde dat je het niet meer ging doen. Eigenlijk was ik opgelucht toen je tegen kwart voor acht in je bed zat. Je had bij het aandoen van je pyama met opzet je beide beertjes op de doornatte vloer gegooid, en stribbelde tegen. Ik heb je toen zonder pardon in je bed gelegd, zonder beertjes, en toen huilde je zachtjes om je papa. Ik vrees dat je hem inderdaad de hele week niet zal zien, kleintje, hij heeft het vreselijk druk met de ene vergadering na de andere. Daarop heb ik je maar getroost, gezegd dat ik niet meer boos was, en je ging rustig slapen. Arme Wolfje, het is niet altijd makkelijk om de harde, consequente mama te zijn hoor. Soms zou ik je ook veel liever alles toegeven, maar dan weet ik pertinent zeker dat ik over een paar jaar met een onhandelbaar kind zit opgescheept, en daarvan heb ik er al genoeg in mijn klassen. En jij hebt dan natuurlijk pech dat ik de soort ben die niet snel medelijden heeft.

Aan de andere kant ben ik ook degene die onvoorwaardelijk met jou speelt, woordspelletjes uithaalt, je kriebelt (vandaag heb je ook weer in je broek geplast van het lachen, mijn eigen schuld), en altijd wel te vinden is voor een wild spelletje of een knuffel.
Vandaag was je trouwens een echt schatje! Je hebt eerst een hele tijd buiten gespeeld terwijl ik aan het opruimen was en dergelijke, en bleef netjes buiten zolang je nat was. Daarna had je er even genoeg van, heb ik je afgedroogd en aangekleed, en heb je naar tv gekeken. Na Samson vond je het buitenzijn weer een pak aantrekkelijker, en kwam je plots bij me in mijn bureau - ik was aan het werken voor school - om te zeggen dat je kleren nat waren. Dat was eigenlijk wel een understatement, je was gewoon drijfnat. Ik heb je dan maar weer uitgestroopt, en je hebt de rest van de avond in je blootje rondgelopen, nog veel in je badje gezeten, zelfs in je nakie gegeten, en er gewoon deugd van gehad. Ik heb zelfs rustig een hele hoop werk voor school kunnen doen, zó flink was je aan het spelen.
Je begon nog eventjes te huilen omdat je in bad wilde, en ik je gewoon met een washandje ging wassen (je had in je broek geplast en ik wilde je niet belonen) maar dat was heel snel voorbij. En nu slaap je dus, wellicht echt wel diep, want je viel bijna in mijn armen in de zetel in slaap. Ik vraag me af hoelang je het nog zal volhouden zonder een middagslaapje.

Ik heb deze middag even aan juffrouw Hilde gevraagd hoe je het uiteindelijk stelde in de klas, zo als kleinste van de hoop. Dat was me namelijk opgevallen op je klasfoto: de meeste kinderen zijn echt wel een pak groter dan jij. Ze stelde me gerust: je was bijzonder levendig en sociaal, veel meer zelfs dan bepaalde kinderen die een jaar ouder zijn. Ze stond versteld over je taalvaardigheid, en ook over je leergierigheid: je hebt voortdurend alles in de gaten, hebt alles gezien, alles gehoord, en alles in dat kopje van je opgeslagen. Dat laatste was me ook al opgevallen: als papa en ik aan tafel aan het praten zijn, volg je voortdurend de conversatie, en vraagt soms uitleg. Zo was ik dit weekend bezig over een collega, en toen vroeg jij: ‘Mama, wat is dat, een collega?’ Ik heb het je uitgelegd, en je hebt het blijkbaar onthouden. Je geheugen is trouwens voor jouw leeftijd fenomenaal, net als je logisch denken. Daarstraks had nonkel Jeroen me even opgebeld, en je wilde hem ook even spreken. Je liet hem eerst een paar dingen zeggen/vragen, en toen vroeg je, zomaar uit het niets: ‘Baby’tje al eruit gekomen?’ Jeroen en ik stonden allebei versteld: je legt niet alleen de onvoorwaardelijke link tussen Jeroen en Delphine, je weet dat hun kindje nu elke dag kan geboren worden, en je vraagt er dus naar. Slimme snoet!
Ook op school krijg je complimentjes links en rechts: de secretaresse zei me gisteren dat jij het ongelofelijk goed kan uitleggen, en toen we vandaag een groepje passeerden dat blijkbaar in de opvang moest blijven, riep de juffrouw spontaan: ‘Dag Wolfje!’ Jij zwaaide terug, en tegen mij gaf ze toen de commentaar: ‘Kijk, dat is nu ne keer ne wijzen sie! Dat is echt een wijs ventje!’ Ik schoot in de lach, en schudde mijn hoofd over het feit dat ze jou al allemaal na een goeie week kennen.

* Bij het tanden poetsen slik je nog steeds je tandpasta in, maar je begint wel al je mond te spoelen, en dat is dan natuurlijk de manier waarop papa het ook doet: je steekt je mond onder de kraan, laat zo water in je mondje lopen en spuwt het daarna uit. Enfin, gedeeltelijk toch, het meeste drink je op :-p

* Je leert snel bij op school, en één ding waar ik bijzonder blij om ben, was het volgende: je was aan het spelen met mij, en begon te bijten. Ik zei streng dat je moest ophouden, en toen beet je vrij hard in mijn borst. Ik riep het uit, deels van de pijn, deels van het verschieten, deels om jou duidelijk te maken dat ik dat echt niet apprecieer, en jij begon dadelijk: “Het spijt me, mama, het spijt me, Wolfje niet meer doen, het spijt me!” Je leek het nog te menen ook.

* Als je het niet vergeet, ga je tegenwoordig meer en meer zelfstandig op je potje. Het hangt ook een beetje af van de kleren die je aanhebt: vandaag had je enkel een boxersshortje aan, of zelfs helemaal niks, en je bent verschillende keren spontaan op je potje geweest. Flinke snoet! Je komt me dan pas roepen als je klaar bent: je wil me trots je prestatie tonen, en vooral dan de beloning in de vorm van een snoepje opstrijken.

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 9:23 am op Monday, September 11, 2006

Nog eventjes stilte voor de storm: ik heb je al per fiets naar school gebracht, en zelf moet ik er pas over een uurtje zijn. Nog even tijd dus om te updaten, iets wat alweer van woensdag geleden is.

Het waren een paar drukke dagen, snoetie. Donderdag ben ik je rond vijf uur gaan ophalen, en was er eigenlijk niks speciaals. Vrijdag was het zelfs zes uur: leraarsvergadering bij mij op school. Papa stond standby om jou op te pikken, maar gelukkig was de vergadering net op tijd klaar, en kon hij nog doorwerken tot een uur of zeven. Je was om zes uur nog het enige kind dat er was, en je was toch wel blij me te zien. Sorry hoor liefje, ik kon er ook niets aan doen. Ik heb het dan maar goed gemaakt door nog enthousiast met je te spelen, buiten rond te lopen, en vooral veel te knuffelen. Je bent nog steeds een echt knuffelbeest, en komt regelmatig om een knuffel vragen.

Zaterdag begon wel wat moeizamer: je was om half zeven wakker, en ik kreeg je niet terug in slaap. Papa en ik zijn dan maar opgestaan, en eerst huilde je nog dat je niet in bad wilde, maar uiteindelijk wilde je dat dan toch wel. We hebben daarna rustig ontbeten, en zijn toen in actie geschoten. Er stond dan ook een hoop op het programma. Uiteraard hebben we ook wel nog wat buiten gespeeld en de was opgehangen: het was prachtig weer, eindelijk. Tegen half elf vertrokken we naar de Weba (papa was al lang weg naar kantoor) om de rest van jouw kamer te bestellen:  het bed met lattenbodem en matras was al een tijdje besteld, nu is er een driedeurskast, een boekenrek, een nachtkastje, een opzetstuk voor aan je hoofdeinde en een bureau bijgekomen. Ik ben wel weer een aardige duit kwijt, maar voor jou vind ik dat totaal niet erg. Daarna hebben we een klein eenvoudig salontafeltje uitgekozen voor boven in ons nieuwe slaapkamer, en zijn we naar lampen gaan kijken. Na veel wikken en wegen (en rondgeloop aan jouw kant) heb ik drie lampjes meegenomen, ook voor boven. Daarna zijn we gaan kijken voor een bedrand (zodat je niet, zoals in Center Parcs, uit je bedje dondert) maar degene die ik wilde, was niet in voorraad. Bon, daar hebben we nog tijd voor, de meubels zullen er pas eind september zijn, en ik moet toch nog beginnen aan jouw kamer. Ook hebben we beddengoed gekocht: een heel leuke set met katten en muizen op, en eentje met koeien. Je vindt ze leuk, en dat is het voornaamste.

Toen zijn we het salontafeltje gaan ophalen in wat tot jouw grote verbazing nóg een Weba was! Het principe ‘magazijn’ kon ik nog niet aan jouw verstand brengen. Daarna zijn we nog even in de Aveve afgedraaid om boterkoeken met rozijnen te kopen om zelf af te bakken, en toen was het nota bene al flink na twaalf uur, en heb ik maar een blik ravioli opengetrokken als eten. Jij eet dat dolgraag, blijkbaar.

Na het eten heb je wildenthousiast in onze nieuwe, super lichte en gezellige slaapkamer zitten spelen terwijl je me af en toe de nodige vijsjes en pluggen kwam brengen voor het salontafeltje. Je vindt het vreselijk amusant dat er deurtjes in zitten, en zet ze voortdurend open :-p

Toen ben ik vertrokken naar de barbecue van Elanor, en heb ik er dus eigenlijk geen idee meer van wat papa en jij allemaal hebben gedaan. Jullie zijn alvast samen naar de Delhaize gegaan, maar verder weet ik het niet. Ik zaag al lang aan papa’s oren dat hij ook eens een verslagje moet schrijven, maar dat komt er blijkbaar niet van, snoetie.

Zondag begon ook al heel vroeg, rond half zeven, maar toen ben ik er wel, met een hoop tegengepruttel, in geslaagd jou nog verder te doen slapen tot kwart over negen.Yay! Een verse broek, wat water, en vooral een reservetuut die jij had zien liggen en die dus ongeveer onvermijdbaar was, doen wonderen. Ik denk niet dat je de tuut sindsdien nog gebruikt hebt. Om half zeven ’s morgens kon het me eigenlijk niet zoveel schelen :-p

Daarna heb je bij ons in bed zitten spelen, mocht je in bad, en tegen dan waren de boterkoeken en croissants gebakken, en heb je bijna woordenloos zitten eten. Dat is echt wel een prestatie voor jou: zelfs vandaag zei iemand van het secretariaat op je school me dat jij echt wel een babbelaartje bent, en dat na amper een week! Ze kennen je al snel, snoeterd!
Aansluitend zijn we opnieuw naar boven gegaan, heeft papa aan de lampjes zitten prutsen (en bleek dat er geen electriciteit op die leiding zit, grmbl!) en heb ik zitten schilderen aan de deuren. Tegen dan was je wonderwel goed gezind, en liep je voortdurend heen en weer tussen ons en Shura.
In de namiddag hebben we vooral samen buiten gespeeld: met papa in de zandbak, met mama in het gras en op de glijbanen… Ronduit een heerlijk weekend gehad, liefje.
Tegen zes uur vertrok ik naar het koor, en papa vertelde me achteraf dat jullie allebei hondje hadden gespeeld, met elk een eigen mandje in de zetel, maar het fijne weet ik er niet van. Het moet in elk geval heel erg leuk geweest zijn, want ook jij vertelde me er deze morgen over. Toch maar eens aan papa vragen dat hij dat even opschrijft voor jou.

En toen waren we deze morgen weer zeven uur, en was jij spontaan wakker. Ik versta me er niet aan dat jij niet steendood uitgeput doodop bent. Iedereen heeft me gewaarschuwd dat je, als je naar school ging beginnen gaan, doodop zou zijn en echt wel ’s namiddags opnieuw ging slapen, of anders veel vroeger in je bed ging zitten. Niet dus. Je hebt echt geen behoefte aan een middagslaapje, noch de woensdag, noch in het weekend. Ook na school heb je je gewone energie, en ga je op je normale uur slapen, zijnde tussen kwart over zeven en acht.
Ik, daarentegen, zou af en toe een middagslaapje wel kunnen gebruiken :-p

Tuutloos

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag, Mijlpaal — Mama om 9:10 pm op Wednesday, September 6, 2006

Het is bijna negen uur, en je ligt al bijna drie kwartier te slapen. Op zich niks bijzonders natuurlijk, ware het niet dat je voor het eerst zonder tuut bent gaan slapen. Je was je er wel heel goed van bewust: van zodra we je tanden gingen poetsen, begon je er zelf over: ‘Geen tuutje meer, he mama? Tuutje aan juffrouw Hilde gegeven, nu tuutje gedaan. Wolf flinke jongen.’ Ik kon niks anders dan dat beamen, maar had toch zo mijn twijfels. Je keek wel wat sip, en je zocht nog even in je bedje of er toevallig toch geen tuut miraculeus zou opduiken, maar toch ging je zonder problemen slapen. Ik heb je ingestopt, je twee beertjes bij de hand, je een nachtzoen gegeven, en je was stil. Flink zo :-)

We hebben een drukke dag gehad. Ik ben je om vijf over twaalf komen oppikken met de fiets (die eindelijk hersteld is) en dat vond je zo heerlijk, dat we meteen ook om brood zijn gereden. Thuis hebben we dan boterhammetjes gegeten ’s middags (wat we eigenlijk nog nooit gedaan hebben, maar vanaf nu wellicht vaste routine wordt voor de woensdag: ofwel is het eten veel te laat klaar, ofwel moet ik het op voorhand klaarmaken en dan weer opwarmen). Ik zat aan tafel, jij kwam af en toe een boterhammetje halen, zo druk was je aan het spelen buiten. Nu ja, het is dan ook meer dan een maand geleden dat het nog eens zo lekker weer was! Alleen voor de choco kwam je aan tafel zitten, omdat anders de hele omgeving onder de choco zou zitten.

Daarna hebben we wat gespeeld, was opgehangen, kleine dingen gedaan, boodschappen gedaan, nog wat gespeeld, en het gras afgereden. Daarbij ben jij een grote hulp: je raapt stokjes op, wijst de hondenkaka aan, en duwt telkens weer op het startknopje als dat nodig is. Ik had niet op het uur gelet, en het was al kwart voor zeven toen ik ben beginnen koken. Gelukkig duurde het niet lang, maar jouw aandacht was plotseling op het gegeven ‘eten’ gevestigd, en je begon te huilen omdat je niet onmiddellijk eten kreeg. Ik heb je dan maar een keizersbroodje in je handen gestopt, en dat was binnen de korste keren verdwenen. Toen heb je netjes gewacht op het warme eten, en rustig en beheerst gegeten. Ik was echt wel trots.
Daarna heb ik je boven gewassen, want je was zo zwart als een schoen, vooral je voeten. Om een of andere reden vond je dat bijzonder grappig, zo met het washandje op je waskussen. Je vroeg om daarna nog eventjes tv te mogen kijken, en dat was uiteraard geen probleem. Na amper vijf minuten zei je: ‘Mama, Wolfje kaka doen op potje! Mama helpen voor pamper’. Je had inderdaad al je pyama en een luier aan, en die moest uit, want je hebt een heel mooi kakje op je potje gedaan. Ik was echt wel trots op jou. Je kreeg als beloning een grote snoep (een paarse, zoals altijd) en toen die op was, was het bedtijd.

Ik ben moe, liefje, maar niet door jou. Je begint echt een aangenaam kind te worden, niet meer voortdurend zo’n energievretertje. Heh, als zelfs Xavier, een notoir kinderhater, jou bijzonder schattig en lief vindt, moet er toch wel iets van aan zijn, denk je niet ?

Gebrul

Gecategoriseerd onder: School, Sloeber — Mama om 9:16 am op Wednesday, September 6, 2006

Wolfje Wolfje Wolfje toch! Het was gisteren de moeite! Nooit gedacht dat je zo graag naar school zou gaan, en vooral, dat je zo tegen je zin naar huis zou moeten.

Gisteren haast ik me van mijn school naar die van jou, zodat je nauwelijks in de opvang zou moeten blijven. Ja hoor, kwart voor vier was ik er, ik kom de zaal ingestapt, en zie jou met een paar andere kinderen zitten netjes op een rij aan de kant. Wout was aan het huilen omdat hij zijn papa wilde. En jij? Jij zag me, en begon prompt ook te huilen. Niet omdat je papa wilde of zo, je snikte:’Nee mama, nog niet weg, Wolfje nog beetje blijven!’ Je had je maandag zo geamuseerd op de speeltuin, dat je dat vandaag ook wilde doen. Ik zei dat je nog vijf minuutjes mocht blijven, omdat ik juffrouw Hilde nog even wilde zien. Die kon me de oorsprong van de grote blauwe buil op je kopje vertellen: tijdens de speeltijd was je gewoon bij het lopen gestruikeld en gevallen, boem op je kopje. Ik kan me voorstellen dat het een gigantisch gehuil opleverde, want om eerlijk te zijn, het ziet er pijnlijk uit. Ze hebben er onmiddellijk ijs op gedaan, waardoor de zwelling al bij al nog meevalt. Je probeerde ze ’s avonds trouwens bij het eten mee weg te vegen, toen je je mond afkuiste. Ik heb je moeten uitleggen dat die buil vanbinnen in je velletje zit, en niet er bovenop. Dat leg je nu uit aan eenieder die het horen wil, trouwens. De juf had de uitleg trouwens ook zo heel lief op een briefje in je boekentasje gestoken :-)

Toen ik dus amper een paar minuten terugkwam, begon je nog veel heviger te huilen: je wilde echt niet mee! Dat ontaardde in een regelrechte crisis: ik heb je gewoon moeten oppakken en tegenspartelend en krijsend meenemen (en aan elke ouder die ik passeerde heb ik uitgelegd dat je wilde blijven, beschaamd als ik was voor je gebrul). Aan de auto werd het helemaal te gek: je autostoel was nog niet droog, maar voor die twee kilometer wilde ik jou gewoon met de buikgordel op de achterbank zetten. Natúúrlijk! Je krijste, schopte, sloeg, stampte rond, wurmde je vanonder je gordel en wierp je met volle kracht naar voor over mijn versnellingspook. Ik was gelukkig nog niet aangezet, dus stapte ik maar weer uit en opende de achterdeur, zodat je tenminste wat lucht had. Je was ondertussen bloedrood aangelopen en het zweet liep in straaltjes uit je haar. Een oma die met twee kinderen passeerde, is wel tien minuten bezorgd blijven staan, verbood me ten strengste (ik denk dat ze daarom bleef) om te vertrekken, wat ik zelf ook niet van plan was, en ried me aan naar binnen te gaan met jou en je te verfrissen met koud water. Ik wist dat dat toch geen zin ging hebben, en dat de moeilijkheden dan nog groter gingen worden als we binnen waren, dus ik bleef netjes wachten. Op den duur heb ik me gewoon op de rand van het voetpad gezet, terwijl jij maar bleef brullen, en de een na de ander bezorgd informeerde wat er scheelde. Die buil zal er wellicht ook geen goed aan gedaan hebben, misschien dachten ze wel dat ik je mishandelde!
Tien over vier was het me beu, en jij werd al wat minder energiek (al bleef je brullen voor de hele straat), dus heb ik me geriskeerd en ben snel naar huis gereden. Gelukkig bestaat er zoiets als kinderslot.
Thuis heb ik de deur voor je geopend, en je bent al brullend uitgestapt, en brulde dat jij de sleutel wilde om de poort te openen. Ik zei dat je die enkel kreeg als je stopte met huilen, en deed na een tiental seconden dan maar zelf de deur open. Dat werd onthaald op gebrul met hernieuwde kracht. Ik nam je mee naar de keuken, maar je bleef herhalen dat je buiten wilde spelen op de speeltuin, dat je naar school wilde. Prompt deed je dan ook weer de deuren naar de garage open, en even later hoorde ik de poort opengaan. Toen ben ik kwaad geworden - het was ook te gevaarlijk, je kon zo de straat op - heb je vastgegrepen, een paar flinke tikken op je poep gegeven, heel streng gezegd waar het op stond, en je in de woonkamer op je strafstoel gezet in de hoek. Voor het gebrul was ik intussen toch al meer dan immuun. Je hebt er nog een tiental minuten zitten krijsen (ik ben even koppig als jij, maar met dertig jaar meer ervaring)  en toen plots veranderde de toon van je gebrul, terwijl je van je stoel afkwam. Ik kon verstaan dat je blijkbaar in je broek had gedaan. Inderdaad, er lag een plasje op de grond aan je stoel, en er kwam een verdachte geur uit je broek. Om eerlijk te zijn: het liet me koud. Ik pakte je op en zette je weer, met kakbroek en al, op je stoel. Daartegen protesteerde je, en je huilen minderde merkbaar. Je verklaarde ook dat je nog op je potje wilde, en daar kon ik uiteraard geen bezwaar tegen hebben. Man man man. Het was een flinke diarree die al langs je benen naar beneden was gelopen intussen. Ik heb beneden je kleren uitgestroopt en alles in de gootsteen gekegeld, en heb je dan mee naar de badkamer genomen. Ondertussen brulde je wel dat je niet in bad of douche wilde, maar toen we boven kwamen, kalmeerde je eindelijk en zag je een bad wel zitten. Maar best, want je hing echt vol, en er zat nog een kilo zand in je haar van op school. Even later was je een pak properder en zat je te lachen in je lekkere warme badje. Je hebt er meer dan een half uur in zitten spelen, hebt zelf (met een beetje assistentie) je haar gewassen en uitgespoeld, en was gelukkig opnieuw mijn vrolijke lieve Wolf toen je eruit kwam.
Het was ondertussen bijna half zes, dus kreeg je al meteen je pyama aan, met een pamper. Toch zijn we nog buiten gaan spelen, en ben jij ettelijke keren van je grote glijbaan gegleden, op je buik dan nog wel! Je vindt het heerlijk… Uiteindelijk zat je iets voor half acht in bed, en gaf je geen kik meer. Koppig mormel! Papa heeft de hele toestand trouwens gemist (hij blij) omdat hij nog moest werken :-p maar schudde zijn hoofd toen ik het hele verhaal vertelde, en vroeg zich af van wie jij die koppigheid toch zou hebben :-p Ik zou het echt niet weten.

Deze morgen maakte ik je rond half acht wakker, en je vroeg om nog een beetje te mogen slapen. Ik antwoordde dat dat toch niet kon als je naar school moest, en meteen begonnen je ogen te stralen. School? Nu? Ik knikte bevestigend, en meteen kwam er een grote glimlach op je gezicht en wilde je opstaan. Je was echt wel goed gezind, maakte grapjes, stond te spelen en te plagen… Een heel verschil met gisteren, poetie.
Ik heb ook echt genoten van ons ochtendwandelingetje. Het belooft een stralende dag te worden, de hemel is helderblauw, geen wolkje te zien, en de zon geeft al een lekkere warmte af. Jammer dat het in augustus zo niet was :-p We zijn hand in hand, met Poetin achter ons aan, naar school gewandeld, en hebben ondertussen lekker gebabbeld. Je hebt me zowat alle brievenbussen en alle passerende kinderen aangewezen, en zweeg geen seconde.
Zodra we op school zelf aankwamen en je juffrouw Hilde zag, was je weg: je liet mijn hand los, en ging recht op haar af. Jammer genoeg had ze geen handjes meer vrij, of je had meteen haar hand gepakt. Ik heb haar ook nog eventjes gesproken, want deze morgen kwam je zelf met je tuutjes aandragen: je ging ze vandaag aan juffrouw Hilde geven, en dan was het gedaan. Ik heb niks geforceerd, ik wilde wachten tot je er zelf mee afkwam. Eigenhandig heb je ze in je boekentasje gestopt, en ik heb haar dus even uitgelegd wat de bedoeling was. Ik hoop maar dat het lukt, maar ik hou mijn hart al vast. Gelukkig heb ik nog een paar reservetuten achter de hand, maar ik hoop dat het echt niet nodig is. Dan word je echt mijn grote jongen!

School

Gecategoriseerd onder: School — Mama om 11:08 pm op Monday, September 4, 2006

Een heerlijke schooldag, snoetie. Deze morgen zijn we om kwart over zeven opgestaan, en dat is blijkbaar toch te vroeg, temeer daar je eigenlijk niet wilde eten, en genoeg had aan je flesje. We hebben dan maar samen nog tien minuten tv gekeken, en zijn om iets over acht te voet naar school vertrokken. Je wilde perse zelf je boekentasje dragen, dus heb ik dat maar toegelaten. In plaats van de gebruikelijke tien minuten waren we nu twintig minuten onderweg, maar je hebt wel de hele weg zelf gestapt zonder ook maar één keertje te vragen of ik je wilde dragen. Tot aan het Turckpleintje was het trouwens ook heel leuk: Poetin hield ons gezelschap en sprong van tuin naar tuin in ons tempo. Het pleintje vond hij ver genoeg, en daar bleef hij dan ook achter, tot jouw grote spijt.

Tot mijn grote verbazing waren we amper op tijd: terwijl ik nog meer dan vijf minuten op mijn horloge had, stonden de kleuters al in de rij, en ging juf Hilde net naar binnen. Ik heb je dan maar in de rij geduwd, nog snel een kusje gestolen, en weg was je. Mijn flinke jongen!

Toen ik je iets na vijven ging ophalen in de opvang, zat je gezellig buiten te spelen met Sarah, het dochtertje van Nice. Zodra je me zag, riep je: “Nee mama, nog niet, nog een beetje blijven!” Een minuut later hing je echter aan me en liet niet meer los. Sarah zei me wel dat je in je broek had gedaan, en ja hoor, toen ik je hier thuis afstroopte, bleek je in je broek gekakt te hebben. Toen ik je vroeg waarom, zei je: “Juffrouw Hilde kwijt eweest!” Je was inderdaad anderhalf uur in de opvang geweest, en blijkbaar letten ze daar een pak minder op de kleintjes. Je kan nog zelf niet naar het toilet, en toen je juffrouw Hilde niet vond om het aan te vragen, heb je maar in je broek gedaan. Arme snoet. Ik was dan ook totaal niet boos, zeker niet toen je onmiddellijk vroeg om op je potje te mogen, en je een grote plas afleverde. Ik had je zelfs een snoepje beloofd, maar we zijn het eigenlijk allebei zo’n beetje vergeten :-p

Toen ik je vroeg wat je allemaal had gedaan, zei je iets over handjeklap, en een liedje over Dikke Duim (ik zal het nog wel zien wanneer ik je liedjes mee naar huis krijg), en je had blijkbaar een mannetje getekend met wasco’s. Het was duidelijk dat je het echt wel leuk vond. Je koekjesdoosje was leeg, en naar wat ik kon begrijpen had je ’s middags pasta gegeten (bleek inderdaad macaroni met ham en kaas geweest te zijn).
We hebben dan nog samen wat buiten gespeeld, tegen half zeven zaten we aan tafel, en een kwartiertje later kwam Freya toe. Die ging op jou letten terwijl papa en ik naar de infoavond voor de kleutertjes gingen. We mochten bij juffrouw Hilde in de klas, en die heeft ons haarfijn uitgelegd hoe alles er bij haar aan toe gaat: zowel de regeling voor eten, drank, het fruit dat je ’s namiddags krijgt, als de naambordjes, de briefjes, de manier van werken… Het was verhelderend en ook geruststellend eigenlijk, een grondige, gestructureerde en vooral professionele manier van werken. Je vindt het er na twee dagen al leuk, dat zegt genoeg. Oh ja, en de bel stond ’s morgens acht minuten voor, vertelde de juf, nogal logisch dan dat we maar net op tijd waren.

Toen we thuis kwamen, wist Freya te vertellen dat jullie nog gespeeld hadden, en dat je iets voor acht in bed lag. Hmm, ik had gedacht dat je moeër ging zijn, maar blijkbaar valt dat voorlopig nogal mee. Eens zien hoe moe je bent vrijdag :-p

Verhoogkussen

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 11:41 pm op Sunday, September 3, 2006

Oh ja, ik heb dat nog even nagekeken: je mag op een verhoogkussen zodra je 15 kilo weegt. Je zit er dus niet veraf meer. Wel wordt sterk aangeraden je zo lang mogelijk in je autostoel te laten zitten, en dat zijn we ook van plan, zodra ze droog zijn.

Met kleren en schoenen aan weeg je wellicht wel 15 kilo, dus strikt genomen zou ik wel in orde zijn als ik je morgen op een verhoogkussen meeneem naar school, als je autostoelen nog niet droog zijn. Als het niet regent, wil ik nog liever te voet. Per fiets is geen optie, want mijn fiets staat al weken klaar bij de fietshersteller, ik moet die dringend gaan halen.

Volgende pagina »