Ja liefje, vandaag was inderdaad je allerlaatste dag bij de onthaalmoeder. Je wordt echt zo snel groot…
Deze morgen heb ik je een beetje laten slapen, want je was verschrikkelijk moe, zo erg zelfs dat je door papa’s douchelawaai en alles heen hebt geslapen. Rond een uur of negen mocht je toch bij mij in bed je flesje drinken, en heb je eigenlijk vooral ‘kleine baby’ gespeeld. Blijkbaar heb je wat schrik van alle veranderingen, en wil je terug naar dat kleine molletje dat nog niks kon en moest. Rond half tien was je bij Nice, en zo te horen heb je er een prima dagje gehad.

Om half zes ging ik je ophalen, en er lag zowaar een cadeautje voor je klaar: een kleurblok en een set potloden voor op school ! Jij mocht ook cadeautjes uitdelen: een theelichtjeshouder voor Nice, en een make-up-speeldoos voor Sarah omdat zij zoveel met jou heeft gespeeld. Ik heb nog wat fotootjes genomen, we hebben nog wat staan praten, en toen hebben we afscheid genomen. Oh, je zal Nice en Sarah nog wel zien, want Sarah zit op dezelfde school als jij. Toch deed het raar… Jij besefte natuurlijk niet echt wat er aan de hand was.

Thuisgekomen wilde je meteen naar boven, want ik had je beloofd dat we samen valiezen gingen maken. We vertrekken morgen namelijk voor een lang weekend naar Center Parcs, wat jij ‘vakantie’ noemt ! Je was helemaal opgewonden, en samen hebben we een grote zak uitgezocht en er een hoop kleertjes en dergelijke in gestoken. Jij was wat moe, en wilde opnieuw ‘kleine baby’ spelen: je kroop in je zeteltje onder je favoriete handdoek, met een tuut en een knuffelbeestje uit je bed, en zat er eigenlijk meer te lachen dan wat anders. Toen ik verhuisde naar ons slaapkamer, verhuisde je uiteraard mee en kroop je in ons bed onder de dekens. Even dacht ik dat je daar misschien in slaap ging vallen, maar nee hoor, onvervaard ging je op (imaginaire) muggenjacht, wreef je je arm in met bodylotion, deed alle kastdeuren dicht en weer open, sleepte een krukje de hele verdieping door, en schaterde ondertussen dat het een lieve lust was. Honger leek je niet te hebben.

Tegen kwart voor zeven zijn we dan maar naar beneden gegaan omdat ik nu toch echt wel moest beginnen koken. Jij wilde nog steeds geen boterham, maar ging met knuffelhanddoek en beestjes en zo in de zetel naar tv kijken. Pas toen papa thuiskwam en ik de tafel wilde zetten, zei jij vol enthousiasme dat je nu ging eten. Hmm, ik had twee personen voorzien, geen drie. Vlees was er genoeg, en ik heb dan maar een blik erwtjes opengedaan, tot jouw grote vreugde. Ik weet niet waarom, maar je bent stapelgek op erwtjes, ook al heb je de grootste moeite om ervan te eten. Die kleine groene bolletjes gaan dan ook alle richtingen uit, bij voorkeur NIET in je mond :-p

Daarna werd je nog even rustig in de zetel, en vloog je je bed in. Zonder pardon. Ik moest namelijk weg. Papa vertelde me daarnet dat je toch nog op bent geweest en met hem in de zetel hebt gezeten. Je wilde niet slapen, je ging wel op vakantie slapen, zei je. Ah bon. Gelukkig slaap je ondertussen wel, en diep ook. Ik hoop alleen dat je niet te vroeg wakker bent, zodat papa en ik rustig alles kunnen inpakken en in de auto zetten zonder voortdurend een klein mormel dat ons voor de voeten loopt :-p Want je zal uiteraard helemaal niet enthousiast zijn, nee hoor. Zo kennen we je helemaal niet.

Half negen gepasseerd, en jij ligt net in bed. Je geeft geen gebenedijde kik meer, en dat verwondert me totaal niet.
Deze morgen begon eigenlijk niet zo goed: jij wou absoluut niet je kleren aandoen, net zoals gisteren, maar wilde perse bij mij in bed. Probleem was dat ik al niet meer in bed lag, en dat het de bedoeling was dat papa jou bij Nice afzette, op weg naar kantoor. Je brulde dat het een lieve lust was, ging de badkamer uit, deed netjes de deur achter je dicht, en toen ik een paar minuten later ging kijken, zat jij rechtop in mijn bed, netjes onder de dekens. Hmm. Van wie zou jij die koppigheid hebben ? In elk geval heb ik even met je gepraat en kwam ik onder andere te weten dat jij eigenlijk een beetje bang was voor de grote school. Het feit dat Wout daar ook ging zijn, veranderde niks aan de situatie. Ach, we zullen wel zien op één september, ik ben er vrij zeker van dat je het leuk gaat vinden.
Toen ik echter zei dat je toch mee moest naar de badkamer om je kleren aan te doen, begon je opnieuw te huilen. Ik heb je toen even doen luisteren, en gezegd dat je hoe dan ook kleren ging aandoen: ofwel vechtend, ofwel meegaand, maar dat het eigenlijk geen verschil uitmaakte, dat het vechten alleen minder leuk was. Ergens begreep je dat wel, dus je bleef huilen, maar stribbelde niet echt tegen toen ik je meenam. Je hebt zowat de hele tijd zitten huilen terwijl ik je kleren aandeed, maar je vocht tenminste niet terug, en dat is al heel wat. Ik begon op een bepaald moment onnozele geluidjes te maken, en je stopte zowaar met huilen. Toen ik verder in een soort onbegrijpelijk monstertaaltje commentaar gaf op alles wat er gebeurde, begon je te schateren. Op die manier zijn we dan naar beneden gegaan en heb je twee boterhammen gegeten, allemaal overgoten met onnozele keelgeluiden en gebrabbelde klanken.
Tegen 13.00u heb ik je dan opgehaald bij Nice, en die vertelde dat je de hele morgen had zitten geeuwen voor dood. Hmm, en ik die nog al die plannen had voor de rest van de dag ! We zijn eerst doorgereden naar de Lidl voor onze boodschappen, en opnieuw heb je aan de kassa alle harten gestolen van de aanwezigen door je ongelofelijk lieve en snedige commentaar bij alles en iedereen. God jij bent een babbelgat !
Daarna wilde ik thuis alles uitpakken en vooral ook de gigantische rommel in de keuken opruimen, maarre… Plots stond jij naast me en zei met beteuterd gezicht dat je pipi had gedaan. Ja hoor, je stond temidden van een grote plas, met zowel je salopette, je T-shirt, je kousen als je schoenen kletsnat. Fijn. Mopperend trok ik je kleren uit, waarop jij met een blij gezicht zei: ‘Nu een warm badje ?’ Ahh… Dàt is misschien een van de redenen dat je het niet erg vindt om in je broek te plassen: je mag daarna spelen in bad ! Tijd om daar verandering in te brengen, en dus heb ik je gewoon gewassen met koud water, tot groot ongenoegen van jouw kant. Verse kleren aan, en toen was oma daar al. Tot zover het opruimen van de rommel dus.
Samen met oma zijn we dan de auto in gestapt, op weg voor een autozoektocht in de grensstreek rond Sas Van Gent en Moerbeke en zo. Op die manier konden we nog wat profiteren van dit ene dagje lekker weer, zonder al te veel schrik te moeten hebben van een eventuele regenbui. Al bij onze eerste stop in Zelzate City heb je een banaan verorberd aan de voet van de kerk. Je zat naast me, en aan mijn andere kant zat oma. Plots sloeg de kerkklok drie uur, en nog voor de tweede tel zat jij al in halve paniek op oma’s schoot, je handjes op je oren, half huilend. Je verschiet zo ongelofelijk makkelijk, en je bent van alles bang. Held ! Even later moest jij plassen, en gelukkig had ik inderdaad je potje meegenomen. Ik had wel doekjes over het hoofd gezien, dus zijn we snel de Blokker binnengegaan en hebben er een keukenrol gekocht. Daarna ging de tocht verder door het Vlaams-Nederlandse landschap, over marktpleinen, door velden, met puddingpauzes aan prachtige brugjes en dergelijke, en nog minstens vier plaspauzes voor jou. Toch ben je er nog in geslaagd om op het einde in je broek te plassen. Zucht. Gelukkig had ik een plastiekzak in je autostoel gelegd, of ik mocht die hoes ook nog wassen. Het was ondertussen vrijwel zes uur en oma heeft je dan maar een pamper aangedaan onder een verse broek. Je werd ook duidelijk moe, en we zijn dan maar vanuit de velden in de buurt van Koewacht (waar je de twee kerken hebt bekeken) naar huis gereden.
Aangezien we op het ‘verkeerde’ stuk van de R4 zaten, hebben we aan Langerbrugge het veer genomen. Jij stond met je handjes op de reling, en genoot zichtbaar van het ultrakorte boottochtje. Rond zeven uur waren we thuis, en hoewel je honger had en ik dadelijk eten begon te maken, weigerde je alle boterhammen tot oma naar huis ging even later. Zodra ze de deur uit was, stortte je vol overgave op je boterham, en kon ik bijna niet snel genoeg een tweede smeren. Daarna, terwijl ik dan verder at (met mijn dikke kaak gaat het bijzonder traag) ben jij rustig gaan spelen en naar de Simpsons kijken. Pas tegen acht uur heb ik je dan je flesje gebracht en gezegd dat we gingen slapen als het volgende programma gedaan was. En ja hoor, een kwartiertje later riep je me toe dat er lettertjes waren en dat het gedaan was en dat je de tv had uitgezet. Een kleine vijf minuten later lag je in je bed, lekker ingeduffeld, met een tuutje, een beertje, een kusje, je nachtlampje dat moest branden, en een zachte lieve slaapwel in mijn richting. En zoals gezegd geef je geen kik meer, en verwondert dat me helemaal niet, kleine sproet. Slaap lekker.

Vandaag zijn we eigenlijk heel productief geweest, Wolf. In de voormiddag hebben we jouw speelhoek opgeruimd, en al het overbodige speelgoed waar jij ondertussen al veel te groot voor bent, weggehaald. De blokken zijn gesorteerd, de kleurtjes overal van tussen gehaald, alle beestjes die samenhoren zitten samen, en alle onderdelen zijn verzameld. Ik heb meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om het gordijn daar te herstellen, en Elina heeft alles netjes gekuist: het venster, de spiegelwand, de deur, en de vloer uiteraard. Het ziet er meteen helemaal anders uit. Al het te klein geworden speelgoed hebben jij en papa in de auto geladen, samen met de kleertjes van Sofie en jouw te kleine kleertjes, en deze middag zijn we dan naar Sofie en de meisjes gereden. Het was een echte uitwisseling: zij had een hoop speelgoed en kleren van jou die ondertussen zelfs voor Ines niet meer bruikbaar zijn, en ik had dan die hele koffer vol dozen voor haar.
Jij hebt ondertussen netjes gespeeld met de meisjes, al zullen zij daar soms een ander idee van gehad hebben: ze bouwden met veel moeite een tentenkamp, waar jij dan doorheen stormde als de olifanten van Hannibal over de Alpen. Of Margot had een mooi huisje gebouwd met de blokken, en jij ging dat dan systematisch vernielen. Het hoogtepunt waren wel de pannenkoeken die Sofie voor ons heeft gebakken: je kon niet snel genoeg aan tafel zitten, en het smaakte je blijkbaar. Uiteindelijk mochten jullie nog wat naar tv kijken, maar ik merkte aan je ongedurige gedrag dat het welletjes was geweest, en dan je moe werd.
Rond half zes waren we thuis, en jij stormde meteen de trap op: oma was aan het schilderen ! Toch fluisterde je de hele tijd tegen me dat we stil moesten zijn, en probeerde je zo stil mogelijk de trap op te gaan: je wilde oma doen verschieten! Die deed dan dat ook natuurlijk :-p en best wel overtuigend ook ! Je speelde er wat met de balletjes van afplaklint, en slaagde er daarna in om op de trap in je broek te doen. Je was kliedernat, en dus rijp voor een badje. Ik wilde je eerst gewoon afspoelen, maar je keek me met van die lieve hondenoogjes aan en zei: ‘Asjeblief mama, een beetje spelen in bad ?’ Ik kon het je gewoon niet weigeren…
Daarna heb ik het commando doorgegeven aan papa, die jou heeft gewassen, gedroogd, aangekleed en met jou gespeeld. Boterhammen wilde je blijkbaar niet, dus kreeg je wat peperkoek en at je de helft van mijn banaan op. Een halve fles melk en een halve aflevering van de Simpsons later ging je naar bed, en nu is het heerlijk rustig in huis. Ik moet wel zeggen dat ik daar nu van geniet, kleine dondersteen.

Het regent dat het giet, al de hele dag, dus jij zit binnen bij mij. Niet dat je je echt verveelt hoor, je hebt al aan mijn bureau met de dobbelstenen zitten spelen, samen met mij de afwas gedaan, en nu zit je naar peutertv te kijken. Misschien is dat niet de beste opvoedkundige zet van mij, maar het is buiten echt geen weer om een hond door te jagen, het lijkt wel november ! Koud heb je het blijkbaar niet, want je zit al de hele tijd in een Tshirtje, en je weigert elke pull of vestje. Wel heb je al je derde set kleren van de dag aan, en het is amper drie uur in de middag. Deze morgen heb je geplast in de zetel (gelukkig was de zetel zelf nog net niet nat, wel het dekentje en je mooie kleren van gisteren), en daarstraks, toen ik je uitgebreid aan het kriebelen was, kon je jezelf niet meer inhouden van de pret, en heb ik dus zowel jou als je kleren als mezelf en mijn kleren mogen wassen. Hmpf. Het dekentje is ondertussen zelfs al weer droog en ligt opnieuw in de zetel. Ik hoop dat je snel volledige controle over je blaas krijgt, snoet, want dit is niet leuk meer. Toch kwam je me daarstraks vragen of je op je potje mocht, en jawel hoor, netjes een mooi kakje ! Je voelt het wel degelijk, maar vindt het niet altijd nodig om erop te reageren, zoveel is duidelijk. Gisterenavond had ik je beddegoed ververst, en toen ik beneden kwam, liep jij in je blote kont, en lagen je pyamabroek en je pamper (’s avonds krijg je er wel degelijk één) gewoon op tafel. Papa wist nergens van, jij had zelf alles uitgetrokken en netjes een plasje op je potje gemaakt. Kijk, dat verbaast me dan wel weer. Daarnet heb ik je dan ook weer een plasje doen maken, en eerst wilde je niet, pas toen ik zei dat je op het grote toilet (’polet’) mocht, zag je het dadelijk zitten. Je hebt een kleine blaas, en vindt het vervelend om alle vijf stappen op dat potje te moeten, vermoed ik.

Ondertussen is het al avond, en moet jij eigenlijk in je bed. We hebben nog flink gespeeld deze middag: eerst nog wat samen naar Samson gekeken en commentaar gegeven op alles wat er gebeurde. Het was wel grappig: de burgemeester was het eten van Gert aan het bederven door er teveel zout in te doen, en jij reageerde onmiddellijk en furieus: je nam je telefoon en belde naar de burgemeester om hem te zeggen dat hij stout was en hij het eten van Gert niet mocht bèh maken. Je meende het vooral heel erg hard.
Daarna heb ik boven je kast opgeruimd, de kleren die te klein zijn eruit gehaald, en de iets te grote maat al klaargelegd. Ik denk dat je wel 10 pulls en vestjes hebt voor deze winter ! Ik had er namelijk al een paar gekocht, en omaly heeft er nog een reeks bijgekocht, en toen kreeg ik er ook nog een paar via via. Je zal vooral geen kou hebben deze winter ! Terwijl ik bezig was, heb jij rustig gespeeld met het speelgoed dat in je kamer opgeslagen staat en waar je eigenlijk al lang te groot voor bent. Je hebt trouwens ook één van je favoriete spelletjes kunnen spelen: je verstopt je in je kleerkast, en dan moet ik doen alsof ik je kwijt ben, je roepen, een beetje sakkeren over het feit dat je weer verdwenen bent (en dan hoor ik je al giechelen), en dan moet ik altijd wel iets uit de kast halen of erin leggen. Op die manier ontdek ik jou dan, en dan val je bijna uit de kast van het lachen. Dat kan zo wel tien keer na elkaar, als het aan jou ligt.
Daarna hebben we boven de planten water gegeven, en daarna nog wat gespeeld op bed. Dan is mama een glijbaan, een berg, een huisje, zowat vanalles, zolang het maar inhoudt dat je kan klimmen, vallen, gegooid worden, gekriebeld worden, onder de dekens kruipen, met kussens gooien, en wel meer van dat soort dingen. Het is in elk geval heel wild en jongensachtig, en je geniet er volop van !
Daarna hebben we een boterhammetje gegeten, naar de Simpsons gekeken (een traditie), en net toen we een pyama gingen aandoen en gingen slapen, kwam papa thuis. Uiteraard was je toen met geen stokken meer boven te houden, maar rende je naar beneden zo snel je beentjes je konden dragen en verantwoord bleef op de trap. Papa is nu net met je naar boven om je in je bed te steken.

Morgen naar de meisjes, voor het eerst in de hele vakantie. Het is gewoon een schande, ik schaam me diep :-p

* Een woord dat me vandaag ook weer is opgevallen als zeer bizar, is jouw woord voor pantoffeltjes. De meeste woorden spreek je ofwel correct uit, ofwel ga je ze een beetje vereenvoudigen. Zo heb je een ‘tefoon’ om naar oma te bellen, een ‘polet’ om te plassen, een ‘onterbroek’, ‘podijntjes’ aan de ramen, en spreek je hilarisch genoeg van ‘borst’ als je worst bedoelt. Alleen die pantoffeltjes ga je verbasteren tot ‘tefonkes’. Hoe je erbij komt, ik weet het niet, en ik denk dat ik zowat de enige ben die begrijpt waarover je het hebt (tot nu, natuurlijk :-p ).

* Eigenlijk ben je een verschrikkelijk knuffelig kind. Je doet niets liever dan in mijn armen kruipen, of op mijn schoot zitten, en een dikke knuffel geven of krijgen. Zelfs quasi onbekende mensen zal je probleemloos een kusje geven, ze moeten er soms niet eens om vragen. Heel grappig is het om te zien hoe gek je bent van Shura of van haar vervangster/helpster Elina. Beide dames zijn verzot op jou, hebben altijd wel iets voor jou mee (gaande van een K3-koekje of een lekstok tot een stukje speelgoed) en knuffelen je bijna dood. Je geeft hen dan ook voortdurend kusjes, en ze bedelen er ook om in het Russisch of het Tsjetsjeens, geen idee eigenlijk. Jij begrijpt dat blijkbaar goed, want automatisch doe je wat ze je vragen. Je beseft echter wel goed wat ze hier komen doen, en na een knuffel zeg je dan ook resoluut: ‘Shura nog een beetje kuisen nu !’, trekt je los, en wijst naar wat ze moeten doen. Ik wijs je dan meestal terecht, gewoon omdat je zo’n kleine baasmaker bent. Toch kan ik niet echt boos zijn, je bent daarvoor gewoon te lief.

* Je fantasie is onderhand grenzeloos. Ik heb je al verteld over je snoepjes, bolletjes en zoutjes. De laatste tijd speel je meer en meer met je beertjes of beestjes, je twee kleine konijnenberen. Dat zijn kleine beertjes in een konijnenpakje, die je altijd bij je hebt. Je slaapt met twee van die beestjes, maar er is altijd wel ergens minstens eentje in de buurt. Als je ’s morgens naar Nice vertrekt, mag er eentje in je eetstoel blijven zitten, maar het andere moet mee. De laatste tijd doen die beestjes ook vanalles. Ze eten, ze slapen en snurken soms, ze duwen op knopjes enzovoort enzoverder. Als je er eentje per ongeluk achterlaat, dan zeg je dat het beestje zou huilen. Als jij in je broekje hebt geplast, dan heeft je beertje dat ook gedaan, en dan moet ik het beestje ook onder zijn voeten geven en zijn poepje afkuisen. Je geeft je beestjes ook vaak iets te eten of te drinken, en de voorbije dagen haalde je zelfs twee borden en twee bekers uit: eentje voor jezelf, en eentje voor beestje. Daar moest dan ook een boterham opliggen, wat beestje rigoureus opat. Gelukkig besef je zelf wat kan en wat niet kan, en zo zal je wel je beker aan de mond van beestje zetten, maar zal je nooit zo ver gieten dat het beestje nat wordt. Zaterdag heb je dat spelletje ook herhaald met mama’s grote zwarte beer, en die heb je het hele huis doorgezeuld. Op een bepaald moment was hij zelfs aan het telefoneren, naar nonkel Roeland, geloof ik.

* Het is al eventjes geleden dat het gelukt is, maar als we op zaterdag naar de Delhaize gaan, dan zit de kans erin dat je een ballon krijgt. Niet zo eentje zoals ik er hier thuis ook soms voor je opblaas, maar een echte met helium, eentje die lekker vliegt en aan een koordje hangt. Je slaagt er dan soms wel in om hem al op de parking te laten vliegen, ook al hangt het touwtje rond je pols. Eén keer is hij onploft in de auto, en zijn we ons allebei doodverschoten. Meestal mag hij echter mee naar huis, en hos je er een hele dag mee rond. De volgende dag reageer je steevast ontgoocheld omdat hij niet meer wil vliegen - elke keer weer, ook al weet je dat ondertussen.

Net een heerlijke dag achter de rug. Nu ja, het is nog vroeg en jij zit naar Sesamstraat te kijken, maar je bent toch uitgeteld. Vandaag zijn papa’s vrienden van aan de unief, Sven en Kristien en Wouter en Katrien met hun drie kinderen langsgekomen. De bedoeling was dat er barbecue ging zijn, maar daar heeft het weer een stokje voor gestoken. Jullie hebben dus ook niet buiten kunnen spelen, maar dat bleek niet zo erg te zijn. Eerst mochten jullie wat chips mee-eten, en daarna kregen de kinderen spaghetti met bolletjes voorgezet, altijd een voltreffer. Dat zorgde ervoor dat, toen de volwassenen aan tafel gingen, jullie flink aan het spelen waren. Jij hebt eigenlijk vooral met Matthis gespeeld, de enige jongen, en met Maurane, die ongeveer jouw leeftijd is. Wij hebben heel rustig kunnen eten en zelfs ons dessert opgegeten voordat jullie ook je dessert kwamen halen. Verse fruitsla is altijd leuk De kinderen hadden ook een cadeautje mee voor jou: een helikopter van Playmobil en twee zelfgemaakte tekeningen.
Nu zit je dus uitgeteld onder je dekentje naar tv te kijken, heerlijk rustig. Je bent ook bijzonder flink op je potje geweest, tot hiertoe nog geen ongelukjes vandaag. Ik denk dat je het meestal gewoon vergeet, snoetie. Als ik je er voldoende aan doe denken, lukt het wel. Deze morgen heb je trouwens ook bijzonder flink alleen gespeeld, terwijl papa en ik alles aan het klaarzetten en klaarmaken waren voor het etentje. Ik was echt trots op jou

* Je bent al de hele vakantie - behalve toen wij op reis waren, toen was je in Ronse - tijdens de week bij Nice. Sommige mensen vinden dat bijzonder raar, dat ik jou niet bij me houd tijdens de vakanties, maar:
- ik moet de hele zolderkamer en twee andere kamers herschilderen met het oog op de verbouwingen in het najaar. Dat is echt moeilijk als jij erbij bent. Je vraagt continu dingen, en ik kan echt niet verderdoen zoals het hoort.
- ik wil ervan profiteren, want volgend jaar ben je sowieso thuis tijdens de vakanties, en nu geniet ik ervan.
- jij zit liever ginder met andere kinderen te spelen, dan hier thuis met je mama opgescheept.

* Papa en ik zijn dus de grote zolderkamer aan het herschilderen, omdat daar onze slaapkamer komt en een tweede zitruimte (later misschien bureau). Jij vindt dat bijzonder intrigerend en inspirerend: ik heb er drie ladders gezet, twee grote en een kleintje, en jij klimt dus gezwind de ladders op met een borstel of een verfrolletje in de handen, en doet ijverig mee. Ook doe je niet liever dan je fantasie te laten werken aan het kleine keukenblokje dat daar staat. De verschillende mengstokjes van de verf zijn pasta die je moet klaarmaken in de uitgeschakelde koelkast, en daarvoor doe je voortdurend alle deurtjes en vakjes open en toe. Zoutjes moet je dan halen bovenaan één van de ladders, of in het berghok. Oma is ook al komen meeschilderen, en zij kreeg van jou een portie pasta op een bordje (een vel schuurpapier), maar ze moest wel opletten want het was nog warm. Zo kan je gelukkig meer dan een uur zoet zijn, zodat papa en ik vorig weekend probleemloos hebben kunnen schilderen. Dit weekend is wat tegengevallen: vandaag bezoek, en gisteren papa veel te moe en ik suf door een dikke pijnlijke kaak. Morgen ben ik van plan om wat verder te proberen werken, maar jij bent ook thuis, net als dinsdag, en papa moet werken. Jammer. We zien nog wel hoe het loopt, kleintje.

* Op donderdag 13 juli hadden we een afspraak bij de kindergastro-enteroloog in het UZ. Je stoelgang was nog steeds veel te slap om goed te zijn, en ik wilde er even naar laten kijken. Gelukkig eet je normaal, sta je op normaal gewicht, en heb je blijkbaar geen last van je buikje. Toch zinde het me niet, vandaar dat we naar dokter Rijckaert gingen. Zij luisterde even naar wat er aan de hand was, bekeek je eens grondig, luisterde even met haar stethoscoop, en zei toen dat het een klassiek geval van peuterdiarree was: een tekort aan vetten. Ze vertelde me dat ik veel meer vet in je eten moest doen, en dik overdrijven: romige saus, een goede laag boter op je brood, een scheut olie in je puree en dergelijke. Ik heb dat dan ook gedaan, en het lijkt wel iets beter te zijn, maar toch niet spectaculair. Over twee weken moeten we terug voor herevaluatie, en ik ben benieuwd wat ze zal zeggen.
Jij had trouwens totaal geen schrik, liet je rustig doen, en babbelde honderduit. Ze vond je ‘nen wijze kleinen’, een heel lief en intelligent kind. Ik trots natuurlijk

* Om even verder te gaan over die zoutjes: blijkbaar heb je ooit bij Omaly zout mogen doen in het eten, en dan niet met een zoutvat, maar wel met de blote hand uit een zoutpot. Sindsdien vind je het zalig om overal zoutjes te zoeken en die dan ergens naar toe te brengen. Zo zitten er blijkbaar zoutjes aan de bovenkant van je kleine glijbaan, en ga je die dan aan de planten geven. Regelmatig haal je ook ergens zoutjes van de andere kant van het huis, en kom je me die dan met stijf dichtgeknepen vuistjes brengen. Op dezelfde manier haal je ook overal snoepjes of bolletjes vandaan, maar die klem je dan wel tussen duim en wijsvinger. Ik moet ze dan opeten en zeggen dat ze lekker zijn. Het is wel grappig om jou met gesloten vuistjes of geklemde vingers de trap te zien opgaan. Dat doe je trouwens ook al een tijd helemaal alleen. Omhoog stap je trede per trede, je doet het al een tijd niet meer met je knietjes. Naar beneden hangt ervan af: als je gerief bij hebt, ga je achterwaarts, maar anders ga je gewoon op je poep zitten en ga je zo aan een sneltreinvaart de trap af. Als ik je een hand geef - wat je meestal niet wil - stap je gewoon tree per tree naar beneden. Tegenwoordig laat ik je soms al alleen de trap op of af gaan, je bent nog nooit gestruikeld.

* Al een behoorlijke tijd zit je niet meer in je kinderstoel, maar gewoon erop. Dat betekent dat ik het bijhorende tafeltje heb weggehaald, dat je niet meer vastgesnoerd zit, en dat je ook zelf op en af de stoel kan. Daar maak je dan ook gretig gebruik van. Als we gaan eten, haal je zelf je bordje en beker uit de kast, zet die op de tafel voor je, haalt dan een slabbetje en trekt dat aan indien mogelijk, en dan ga je zelf op je stoel zitten. Alleen kan je nog niet dichterbij schuiven, maar dat is ook logisch. Je weet wel hoe je weg moet schuiven om eraf te kunnen. Ook drink je tegenwoordig bij je boterhammen vaak een klein beetje koude melk. Het liefst van al drink je nog steeds water, maar aangezien papa en ik allebei melk drinken, wil je voor ons niet onderdoen.

* Op zondag 16 juli was het wel nog stralend weer (een beetje té stralend zelfs, meer dan 30°) en zijn Koen en Nathalie met hun drie kinderen komen barbecueën. Ze hadden een cadeautje mee voor jou - alweer - namelijk een speelgoedpletwals. Verder hadden ze ook hun zwemgerei bij, en dat was maar goed ook, want papa had het zwembadje netjes ververst en klaargezet. Quinten en Aaricia waren echter vooral gek van de schommel en de grote glijbaan, en zijn daar dan ook tientallen keren opgeweest. Jij wilde natuurlijk meedoen, zodat er heel vaak één van ons aan de glijbaan stond. Iets later zijn jullie dan alledrie (Jorunn is nog een beetje te klein, amper een jaar) in het zwembadje beginnen spelen, en heb ik de tuinsproeier aangezet. Dàt was pas leuk: jullie liepen voortdurend door de koude stralen heen, en schaterden om het luidst. Een paar uur later begon de hitte echt door te wegen, en zijn we allemaal binnen gaan zitten om wat verkoeling te zoeken. Jullie hebben dan ook netjes binnengespeeld. Je vond het duidelijk jammer toen ze rond een uur of zes naar huis gingen, en ook nu nog, als je met je telefoon aan het spelen bent, bel je vaak naar Quinten of Aaricia. Je hebt van ons een oude telefoon gekregen met draaischijf, en ook nog een oude draagbare telefoon met toetsen. Daar speel je vaak mee, en je belt dan ofwel naar oma, ofwel naar nonkel Roeland, ofwel naar Aaricia. De conversaties zijn vaak hilarisch ! Je observeert ons zó verschrikkelijk goed, dat papa en ik vaak in een deuk liggen als je ons onbewust nadoet.

* Als je gaat slapen, dragen papa of ik je naar boven, en dan gaan we tanden poetsen in de badkamer. O wee als we het zouden vergeten: met opgeheven vingertje en strenge stem wijs je ons terecht ! Je hebt ondertussen al een paar tandenborstels versleten, en momenteel heb je een kleine groene met Donald Duck op en een grote W, die volgens jou voor Wolf staat. Het grappige is dat je twee soorten tandpasta op je borstel wil: de tandpasta met het aapje (een muntachtige smaak) en de fluoroze tandpasta die je gekregen hebt van oma, een mierezoete fruitsmaak. Ik vind het idee van de combinatie alleen al verschrikkelijk, maar jij staat erop, beweert dat het lekker is, en lacht je krom als ik ‘Bah’ durf zeggen. Je laat me rustig je tanden poetsen aan alle kanten, en daarna neem je het zelf nog even over. Het lukt je beter en beter, je fijne motoriek begint duidelijk beter te gaan. Spoelen is nog steeds teveel gevraagd: met een grijns veeg je je mond af aan de handdoek, en dan wil je in bed. Ik moet je instoppen als een baby, met je beide beertjes bij jou, en dan het muggengordijn stevig dicht doen. Een week of twee geleden was er per ongeluk een mug in verzeild, en nu nóg zie je de verschillende muggenbeten staan. Je vroeg of ik er zalf aan wilde doen, zoals Bompa dat doet, maar ik ben er nog speciaal moeten gaan halen bij de apotheek. Je reageert er inderdaad vrij fel op, het worden behoorlijke bulten die blijkbaar nog stevig jeuken ook. Die rotbeesten hebben het ook altijd op je oren voorzien, en daar jeukt het nog des te meer, te zien aan je reacties.

* Donderdag 20 juli heb ik tegen een uur of zes ’s avonds naar Ronse gebracht: papa en ik knepen er een weekje tussenuit naar Montenegro, of Crna Gora, zoals ze zelf zeggen. Jij mocht logeren bij omaly en bompa, en je leek het niet erg te vinden. Je was in elk geval al heel enthousiast met je fietsje aan het rondcrossen, terwijl opa en ik de auto uitlaadden. Ik had een hele auto vol: je bedje, een valies met kleren, een ganse wasmand speelgoed, je kinderstoel, een potje, je fietsje en een autootje, je buggy… en vooral niet te vergeten: de hond. Die mocht namelijk mee ! Met pijn in het hart liet ik je achter, niet omdat je niet in goede handen zou zijn, wel integendeel, maar omdat ik je een week ging moeten missen. Toen we uit Montenegro belden, bleek je ons eigenlijk niet te missen, zei bompa, je had nog geen enkele keer naar ons gevraagd. Ik had je dan ook verschillende keren duidelijk uitgelegd dat je een aantal keer ging moeten slapen bij omaly en bompa, maar dat ik je daarna opnieuw ging komen halen.
De bedoeling was dat we je vrijdagnamiddag gingen komen halen, want ons vliegtuig zou landen om 1 uur ’s middags. Helaas was er een serieuze vertraging, zodat het zeven uur was vooraleer we in Gent waren, en het zeker nog een uur later zou zijn voordat we in Ronse zouden zijn. Dat was dus veel te laat voor jou, en omaly en bompa hadden je nog niet verteld dat we je gingen komen halen, dus is het meteen zaterdag geworden.
We moesten je ophalen op de boerderij van nonkel Staf rond een uur of elf. Zodra je ons zag, begon je te stralen, en je plakte gewoon tegen me aan. Ik denk dat je wel 15 minuten geknuffeld hebt, vooraleer je me langer dan een paar seconden wou loslaten. Daarna wilde je aan papa alle dingen tonen op de boerderij: de kippen, de kalfjes en de grote koeien. Zelf zag je er schitterend uit, met je pet op en je laarsjes aan, in onderbroek en een T-shirtje. Het was trouwens toch te warm voor veel meer dan dat. Vol energie crosste je van de ene kant naar de andere, zolang je maar papa of mij niet uit het oog verloor.
Toen we thuiskwamen, aten we macaroni, en daarna vroeg je zelf om te gaan slapen, iets wat ons zelden nog gebeurt. Blijkbaar was de emotie om ons terug te zien zo intens geweest, dat je doodop was. Dat en de boerderij natuurlijk :-p Prompt viel je in slaap, en toen ik twee en een half uur later je wilde wakker maken omdat het welletjes was, kreeg ik je nog niet eens wakker ! Ik heb echt aan je moeten schudden en zachtjes toespreken, vooraleer je wakker wilde worden. Zodra je me zag, kreeg je echter een grote grote glimlach op je gezichtje: blijkbaar had je me toch gemist !

Vandaag word je tweeëneenhalf, lieve sproeter, en dan kan ik uiteraard niet anders dan eindelijk nog eens wat schrijven. Je bent zo ongelofelijk veel veranderd de laatste maanden, je bent van peuter een kleuter aan het worden, een heel zelfstandig vinnig baasje.De grootste verandering is wel het feit dat je nu op je potje gaat. Een luier krijg je niet meer aan, behalve om te slapen dan. Als je lang in de auto moet zitten, riskeer ik het ook liever niet, want je bent er woensdag al in geslaagd om je autostoel onder te piesen. We gingen naar de Colruyt, en ook al was je net voor we vertrokken nog even op je potje geweest, toch bleek het iets te lang te duren voor jou. Je hebt nog wel vaker ongelukjes, kleine man, ongeveer één à twee per dag. Er zijn dagen dat het perfect gaat, en er zijn dagen dat ik je drie keer van verse onderbroek en broek moet voorzien. In de voormiddag lukt het meestal probleemloos, het is doorgaans in de namiddag dat je veel te druk bezig bent met spelen om eraan te denken dat je geen pamper meer draagt. Dan kom je met een bedremmeld gezichtje en trillend lipje melden dat je pipi moet doen, en dan weet ik meteen dat het te laat is. Meestal is het niet zo erg, maar woensdag heb ik toch eventjes binnenmonds gevloekt: ik heb je hele autostoel uit elkaar moeten halen om de hoes eraf te krijgen en met de hand te wassen. Kwam er nog bij dat het al weken rotweer is, en dat die hoes dus moeilijk te drogen was. Ik hoop dat je het niet vaak meer zal tegenkomen, liefje. In elk geval ben je heel erg trots als je zelf op je potje bent geweest. Het levert je dan ook een beloning op: een “bolletje” (lees: smartie of M&Ms) voor een plasje, en een “dikke snoep” voor een kakje, zijnde een zuur beertje, een vleesje of zelfs een lekstok. Die zit je dan met glunderend gezichtje op te snoepen, en soms ga je speciaal nog een keertje op je potje om er toch maar een kakje te proberen uitpersen. Yep, je bent echt wel leep :-p

Ook je tuut- en beertjesgedrag is grondig veranderd: je krijgt nu geen tuutje meer, behalve in je bed. In het begin stribbelde je wat tegen, maar al snel was je verzoend met de feiten, en nu vraag je niet meer naar dat tuutje, zelfs niet in de auto. We hebben ook afgesproken dat je op één september helemaal stopt met je tuut: je gaat ze aan juffrouw Hilde geven, en dan is het gedaan. Dat zeg je ook zelf met grote stelligheid. Ik wacht dan ook angstig op die eerste septemberavond, en hoe hard je gaat huilen om die tuut. Aangezien we die avond zelf weg moeten en ik nog een babysit moet zien op te duikelen, kan het best zijn dat we wachten tot de maandag erop om je tuut in te leveren, zodat ik er zelf bij ben als je het zonder moet stellen. Arme jongen.

Je kijkt trouwens ook al enorm uit naar die eerste schooldag. Je bent ingeschreven in de wijkschool ‘Mariavreugde’ hier een paar straten verder, en je zal samen met Wout, één van je speelmakkers bij de onthaalmoeder, in de klas zitten bij juffrouw Hilde. De school staat hoog aangeschreven en heeft een groot aantal leerlingen, dus het zal wel loslopen. Jij bent er in elk geval helemaal klaar voor: je babbelt honderduit, hebt al een boekentasje gekregen van Barts meter, speelt dolgraag met andere kinderen, en bent behoorlijk zelfstandig. Ik weet nog niet hoe ik zal reageren als je de eerste keer naar school gaat: het is alweer zo’n mijlpaal in het leven van mijn kleine oogappel.

Toch ben je soms een ambetant klein verwend nest. Het schijnt eigen te zijn aan de leeftijd, maar dat maakt het er niet leuker of acceptabeler om. Je begint namelijk soms om de grootste onnozeliteit, de kleinste futiliteit te brullen dat het geen naam meer heeft. Vaak heb je dat ’s morgens: je brult omdat je moet opstaan, omdat papa je flesje is gaan halen zonder jou, omdat jij niet op de knop van de microgolf mocht duwen, omdat je geen onderbroek aanwil… Ik krijg er de kriebels van, en je papa nog veel meer. Veel is er nochtans niet aan te doen: we moeten je laten uitrazen, en als het wat mindert, je aandacht zien af te leiden. Dan val je stil, en een paar minuten later ben je weer onze eigen goedlachse blijgezinde Wolf. Soms heb je het ook overdag: je wil naar buiten terwijl het aan het gieten is, papa heeft de hond eten gegeven zonder jou, je wil je pantoffels aanhouden om naar de winkel te gaan, je wil geen jas aan, je wil een andere beker die vuil is, en noem maar op. Eén keer heb je het zelfs gepresteerd om in de Delhaize bij papa je kuren te krijgen: je had namelijk niet op de knop van de broodsnijmachine mogen duwen, en toen brulde je de hele winkel bij elkaar. Leuk hoor. Gelukkig is het lang niet zo frequent als ik wel eens bij andere mensen hoor, en ik weet ook dat het zal overgaan. Maar best ook.

Nu ga ik eens wat feiten en gebeurtenissen van de voorbije maanden overlopen, en wellicht ook een aantal losse anekdotes verzamelen. Ik zal er wel een tijdje zoet mee zijn, denk ik.

* Het is in juni een hele periode echt warm geweest, tot grote ergernis van alle studenten. Ik zag het echt niet zitten om je grote opblaasbad uit te halen, omdat dat zoveel onderhoud vraagt en toezicht, en ik vooral heel veel moest verbeteren. Ik heb er dan wel een oplossing op gevonden, waarmee ik niet veel werk had, en jij blijkbaar wel de nodige afkoeling en het nodige plezier mee kon bereiken: een wasmand ! Ik heb een hoop wasmanden, waaronder twee zonder gaten, en die zijn ideaal voor een kleine pruts zoals jij. Je paste er net in, en vond het heerlijk. De rest van het warme weer heb je dan ook veel in die wasmand gezeten, en je vroeg geen enkele keer naar je grote bad. Een ander leuk gevolg van het warme weer, is dat we dagen aan een stuk buiten gegeten hebben. Jij vond dat heerlijk: alles werd door het keukenraam naar buiten versleept, en jij zat in het zachte avondlicht grote boterhammen te eten. Jammer genoeg is het in juli dan zodanig heet geworden, dat het zelfs om half zeven ’s avonds nog veel te warm was om buiten te zitten, en heeft het in augustus nog vrijwel niks anders gedaan dan geregend en koud geweest.

* Je komt nog steeds heel goed overeen met Marthe van de apotheker (en diens mama zal nu lachen als ze dit leest). Als ik durf zeggen dat ik naar de apotheek moet, zeg je onmiddellijk dat je mee wil, en dat je zal vragen of Marthe thuis is of wakker is. Als we dan binnenkomen, loop je steevast ongegeneerd door naar het privédeel van het huis, en moet ik je tegenhouden. Meestal is Martje thuis, en mag je even hallo gaan zeggen en eventjes spelen met haar speelgoed. Baby Victor interesseert je duidelijk veel minder. Leuker is het nog als Marthe en haar mama eventjes passeren en hallo komen zeggen als ze ons horen spelen. Marthe wil dan steevast met jou op de schommel, en daar zeg jij geen nee tegen. Delphine moet jullie dan duwen, en dat zit je beiden met een grote glimlach op jullie gezichtjes.
Marthe mag pas na de herfstvakantie naar school, en ik hoop dat ze bij jou in de klas zal zitten. Jullie zijn zó ongelofelijk schattig samen !

* Je zit heel graag in het weekend bij papa op de schoot om samen naar stukjes film en video te kijken. Zo heb je een paar favorieten waar je telkens weer naar vraagt: de videoclip van ‘Lief klein konijntje’ van Henkie zit je al weken mee te doen, en ook een klein stukje kleutertoneel ‘Who stole the cookie from the cookie jar ?’ ken je ondertussen al van buiten. Je zit enthousiast mee te doen met het dikke paarse nijlpaard dat ‘The lion sleeps tonight’ staat te zingen, en ook een nieuwe hit ‘Ik heb een boot’ doe je geestdriftig mee met je armen. We kunnen je er gewoon rustig mee krijgen: naar het konijntje kan je opnieuw en opnieuw kijken, en je weet zelf hoe je moet klikken met je muis om het clipje opnieuw te doen afspelen. Slimme jongen !

* Je praat intussen al gigantisch goed: daarnet heb ik kunnen vaststellen dat je de trappen van vergelijking ook al probleemloos beheerst. Papa had eerst een kersenpitje opgewarmd voor mijn dikke kaak - eergisteren zijn er twee wijsheidstanden uitgehaald en nu lijk ik wel een hamster - en jij wilde er ook eentje. Papa heeft dat dan een beetje opgewarmd, maar jij kwam meteen klagen: ‘Pitje moet veel warmer, papa, véél warmer !’ Er zat dan maar niks anders op dan het nog even in de microgolf te steken. Je weet echt wel wat je wil, kleine doorzetter, soms veel te goed zelfs. Een vervoegd werkwoord zit nog niet vaak in je zinnen, maar je gebruikt wel zonder na te denken de voltooid deelwoorden. Natuurlijk zijn die vaak nog verkeerd, maar dat betert enorm, al naargelang de frequentie van het betreffende woord. Zo zeg je altijd netjes ‘gedronken, gegeten, geweest’, maar heb je het soms nog over ‘gehebt, geloopt’ en dergelijke. We zien je echter nog elke dag vooruitgang maken op taalgebied. Je zwijgt dan ook geen seconde: voortdurend ben je aan het praten, tegen ons, tegen de hond, tegen je speelgoed, tegen jezelf. Je spreekt in de winkels ook constant andere mensen aan om ze te betrekken in je leefwereld, en als je ’s morgens door ons slaapkamerraam naar buiten kijkt, roep je zelfs de voorbijgangers toe. Je bent een ongelofelijk sociaal kind, en een vreselijke babbelkous. Ik weet het wel, je bent erfelijk belast door alle vrouwen in je familie, maar dat het zó erg ging zijn, konden zelfs wij niet vermoeden. Blijkbaar moet Nice ook vaak tegen jou zeggen: “Zwijgen en eten”, want dat durf je ook tegen ons al eens herhalen. Aan tafel moet ik ’s avonds inderdaad vaak de stukjes boterham in je mond steken, want je bent wel een goede eter, maar je bent nog een veel betere prater, zodat je soms gewoon vergeet te eten. Je boterhammen moet ik al lang niet meer in stukjes doen, je zet zelfs een keel op als ik dat per ongeluk nog eens doe. Je wil netjes twee helften waar je in kan bijten, en tegenwoordig doe ik je zelfs een deel van de korsten opeten, ook al heb je nog altijd niet al je kiezen. Ik heb wel het gevoel dat die aan het doorkomen zijn, want je zit vaak met je vingers in je mond, en dat deed je vroeger ook altijd als je tanden aan het krijgen was. Toch vind je korstjes niet lekker, tenzij in de Delhaize of bij de bakker, waar je steevast om een korstje vraagt om op te knabbelen. Als ik nog lang boodschappen moet doen, kan het zelfs zijn dat je een paar boterhammen binnen hebt vooraleer we aan de kassa zijn. Dat geldt vooral ook voor keizersbroodjes uit de Lidl. Dat zijn een soort ronde sandwichen van tarwebloem, heel erg lekker, en dat vind jij ook: je zaagt me telkens weer de oren van de kop om er een paar te krijgen, als ik rond half zes met jou naar de winkel ga. Je neemt ze dan zelf uit de zak, en soms heb je er zelfs al drie op voordat we thuis zijn. Thuis wil je dan natuurlijk geen boterhammetjes meer :-p Hetzelfde geldt als ik druiven koop: soms is de halve bak leeg vooraleer we aan de kassa zijn.

* Waar ik destijds gigantisch om gelachen heb, is jouw versie van de paraplu. Het was aan het regenen toen we met ons drie gingen vertrekken, en heel ernstig vroeg je of we een papaplu mee hadden. Ik knikte bevestigend, en toen vroeg je: ‘En ook een mamaplu en een Wolfjeplu ?’ Bart en ik kwamen niet meer bij van het lachen, en jij keek ons niet-begrijpend en afkeurend aan.

* Zaterdag 1 juli begon voor mij eindelijk de vakantie, en dat was dan ook meteen het startschot voor jouw ‘grote’ zwembad buiten. Papa en ik hebben het bovengehaald, en terwijl wij naar de winkel gingen, heeft papa het opgeblazen met de voetpomp en zelfs gevuld. Je bent wel een kleine neut, want het water was véél te koud voor jou. Je had er amper een voet ingezet of je begon al te brullen dat papa er warm water moest indoen. Die is dan ook plichtsbewust een paar emmers heet water gaan halen in de keuken, totdat het water lekker lauw was en jij met plezier ging plonsen. Alleen moesten papa en ik er voortdurend met een zeefje de kleine blaadjes uithalen die van de boom vielen, waarbij jij uiteraard naarstig hielp. Het is, denk ik, de hele maand juli blijven staan, al was het vaak gewoon te warm om in het water te spelen overdag.

* Zondag 2 juli was een enorm drukke dag voor ons allemaal: het was feest ! Omaly en Bompa waren namelijk 40 jaar getrouwd, en dat vierden ze met de familie en een paar vrienden op een schitterende lokatie in Ronse. Het was nog een verschrikkelijk warme dag, maar ginder viel het al bij al nog mee. Jij mocht je mooie nieuwe kleertjes aandoen, die Omaly speciaal voor de gelegenheid had gekocht, en die jij voor een stuk zelf had gekozen. Je zag er prachtig uit !
Eerst gingen we nog even langs de carwash in Oudenaarde, en jij keek zoals altijd je ogen uit naar de grote borstels en het vele water. (Toen we een paar weken later opnieuw naar Ronse reden, herkende jij het ronde punt en zei toen ook: ‘Carwash, mama”. Ongelofelijk hoe goed jij alles onthoudt.) Tegen een uur of twaalf waren we bij omaly, en iets later gingen we allemaal samen, ook oma en opa, naar de feestlocatie. De aperitief kregen we buiten in de schaduw onder de bomen, tot jouw grote plezier, want zo kon je buiten spelen met ons. We hadden wat speelgoed mee, en jij ging dan ook rustig een boekje lezen. Verder hielp je iedereen met het wegzetten van de bordjes van de aperitiefhapjes en taterde je volop. Binnen duurde het wel wat lang voor je eten kreeg, en dan bleken het ook nog kaaskroketten te zijn, iets wat je totaal niet kende. Je at ze wel op hoor, maar toen je de gelegenheid kreeg om van mijn foie gras te eten, vond je die ‘paté’ toch een stuk lekkerder. Hoofdgerecht hoefde niet voor jou, maar tussenin gingen we wel wandelen in het uitgestrekte domein, en mocht je naar de grote vijver gaan kijken. Het dessert kregen we daarna opnieuw buiten in de schaduw, en tegen een stukje ijstaart zei je absoluut niet nee. Dat was dan ook je vieruurtje, kleine snoet. Ook de koekjes daarna bij de koffie zag je wel zitten. Vervolgens ging je uitgebreid spelen in de speeltuin, en ging je verbroederen met een hoop kinderen die een eindje verderop onder een tentzeil zaten. Jij voelde je heel erg op je gemak, en was dadelijk het middelpunt van de belangstelling.

Rond een uur of zes reden we opnieuw naar huis, en oma en opa reden ons achterna, want het was de uitgelezen gelegenheid om je schommel volledig in orde te zetten. Vorig jaar hadden opa en papa de schommel opgezet, maar we hadden de grote glijbaan nog even aan de kant laten liggen omdat die nog veel te groot en te gevaarlijk was voor jou. Nu kan en mag je er wel op, al is het laddertje nog wat gevaarlijk en moet er altijd iemand van ons bij zijn als je aan het klimmen slaat. Glijden kan je wel alleen, en dat doe je ook dolgraag. Alleen mag de zon dan niet te hard schijnen, want dan is het ding gloeiend heet en vind je ze ook niet leuk. Papa en opa zijn dan nog een uur of twee zoet geweest om het ding in elkaar te vijzen, en jij hebt ze voortdurend geholpen door vijsjes aan te brengen of de glijbaan zelf al uit te testen, of voornoemde vijsjes tijdelijk kwijt te spelen. Na een behoorlijke tijd mocht je ze dan uittesten, en voorzichtigjes gleed je naar beneden. Sindsdien heb je er al vrij veel op gespeeld, vooral dan als er andere kinderen komen, zoals Quinten en Aaricia.

* Een paar dagen later was het nog steeds snikheet, zodat oma me voorstelde om met jou te gaan zwemmen in de late namiddag. Rond een uur of vier kwamen we aan bij Marc en Annemie, waar we vorig jaar ook nog in de vijver zijn gaan zwemmen. Dat was meteen de ideale gelegenheid om je nieuwe badpakje uit te proberen. Je ziet er niet alleen schitterend mee, het beschermt ook een groot deel van je tere velletje tegen de brandende zon, en het zakt niet af of schiet niet uit als je enthousiast zou rondspringen in het water. Uiteraard kon een hoedje niet ontbreken, want het was echt nog vreselijk warm. Oma en ik zijn ook volop in het water gegaan, al was het maar om wat af te koelen. Jij vond het heerlijk om met ons te spelen, en was je in het begin nog wat bang om in het water te gaan, na een half uurtje moesten wij je tegenhouden of je ging helemaal te diep. Soms ben je inderdaad kopje onder gegaan, maar dan waren oma en ik er altijd om je op te vissen. Watervrees heb je inderdaad niet, kleine waterrat. Je hebt er ook gebiologeerd naar de verschillende soorten libellen staan kijken, en een kleine groene kikker op een waterlelieblad vond je al helemaal de max, al duurde het een tijdje voor je hem in de gaten had.

* Het weekend erna was opnieuw feest voor jou: om het feit te vieren dat omaly en bompa 40 jaar getrouwd waren, papa en ik 10 jaar, en dat omaly en peter Koen verjaarden, zijn we met zijn allen een weekendje naar zee geweest, met overnachting in het Thermae Palace. Jammer genoeg was het weer niet meer zo schitterend als voordien, maar toch nog meer dan goed genoeg. ’s Middags kwamen we tegen een uur of twaalf in Oostende aan, en zijn we iets gaan eten op een terrasje aan de dijk. Het waaide vrij stevig, maar in de zon was het toch lekker warm. Jij kreeg een groot bord macaroni met kaas en hesp (heft, noem jij het), en at daar ook het grootste deel van op. Natuurlijk kon jij niet zo lang stilzitten, maar gelukkig voor jou heeft je bompa daar ook last van, zodat jullie samen een eindje zijn gaan wandelen. Je had de zee nog nooit gezien, en vond al dat water en al dat zand dan ook fantastisch. Na het eten zijn we ingecheckt in het hotel, hebben ons gerief uitgepakt op de kamer, hebben ons stevig ingesmeerd met zonnemelk, hebben badpakken en zwembroeken aangedaan, en zijn naar het strand getrokken. Tegen dan was de zon al ongenadig aan het schijnen en moesten we echt opletten om niet te verbranden. Je zonnecrème factor 50 heeft prima zijn werk gedaan, want jij had nergens last van. Peter Koen daarentegen was flink verbrand, en ook papa’s armen zagen behoorlijk rood, net zoals mama’s decolleté. Ik had dan ook wel speciaal een kleine parasol gekocht voor jou, zodat je toch niet in de brandende zon moest spelen.
Bompa heeft een tijdlang bij ons gezeten en met jou gespeeld, net zoals peter Koen. Omaly zag al dat zand niet zitten en is netjes op de dijk gebleven, net zoals tante Else het grootste deel van de tijd. Papa heeft wel quasi de hele tijd bij ons gezeten, tot mijn grote verbazing. Hij heeft samen met jou zelfs een grote put gegraven, en jij vond dat heerlijk om in te spelen. Uiteraard ben je ook in het water gaan spelen, maar de golven en het koude water vond je toch niet zo leuk, ook al was bompa bij jou, of peter Koen of papa. Ook zijn Vallery en Patrick even langsgekomen, die toevallig ook net met vakantie in Oostende waren.
Tegen een uur of zes was jij moe, werd het te koud, en hadden we er eigenlijk allemaal genoeg van, zodat we ons boeltje hebben samengeraapt, de dijk zijn overgestoken en naar ons hotelkamer zijn gegaan. Het heeft wel wat, zo’n hotel op de dijk zelf ! Daar kreeg jij een badje, en hebben we via roomservice een omelet besteld. Veel heb je er niet van gegeten, waarschijnlijk was je te moe. Ondertussen hebben papa en ik ons opgekleed, want wij gingen beneden genieten van een ‘candlelight dinner / dancing’. Hoewel ik had gecheckt of jouw babyfoon het wel deed in het restaurant, bleek dat ’s avonds dik tegen te vallen. Waarschijnlijk lag jouw zender uit. In elk geval zijn papa en ik tegen half acht beneden iets gaan drinken, terwijl jij gewillig in je bedje ging. Toen we een kwartier later gingen luisteren, was alles nog steeds stil. Een half uurtje later ging het echter mis, en er zat niks anders op dan je weer aan te kleden en mee te nemen naar de eetzaal. Daar heb je gewoon de show gestolen: je hebt de hele tijd zitten spelen, gedanst op de livemuziek, gelopen van de ene kant van de tafel naar de andere, meegegeten uit zowat ieders bord, en je ronduit geamuseerd. Tegen half tien ging je ermee akkoord om opnieuw te gaan slapen, vooral omdat ik je had uitgelegd dat wij dus gewoon beneden zaten te eten, en dat je ons gewoon kon roepen. Wij waren echt niet weg, we zaten gewoon beneden. Gewillig ging je opnieuw in je bed, en deze keer sliep je ook. Tegen half één zijn wij je gevolgd, en je sliep als een roosje. ’s Morgens was je echter tegen half acht alweer paraat, en mocht je wat tv kijken. Je was meteen klaarwakker en enorm speels, en je hebt zelfs nog met je opblaasbal zitten spelen op ons bed.
Na een uitgebreid ontbijt zijn we nog even op het strand gaan spelen, maar deze keer wel degelijk met kleren aan, want het was een pak kouder. Op een bepaald moment heb ik je zelfs je regenjasje aangetrokken tegen de wind. Na een uurtje was je het zand in je ogen trouwens toch beu, en zijn we maar naar binnen gegaan, want het was toch tijd om uit te checken.
Daarna zijn we met zijn allen op een grote gocart gaan rijden, je mama aan het stuur en jij helemaal vooraan, en je vond het prachtig. Tegen een uur of twaalf was het welletjes en zijn we dan maar naar de Savarin getrokken om daar te eten. Jij kreeg van alles een beetje, en vond het erg lekker. Alleen je appeltaart wilde je niet, maar dat was geen probleem, je kreeg op eenvoudig verzoek een grote lekstok waarmee je dadelijk tevreden was. Na het eten zijn we dan maar naar huis gereden: het was beginnen druppelen, en je was doodop. Je hebt dan ook de hele weg naar huis geslapen, net als je papa. Thuis wilde je opnieuw eten, speelde je nog wat, en lag je vrij snel in je bedje. Je hebt de volgende morgen dan ook tot tien uur geslapen, wat ervoor zorgde dat Nice belde om te vragen of je nog kwam. Al bij al een heerlijk weekend.