Feestjes bij Thomas, en dan Leander en Ernest

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Gewoon verslag, Spelen — Mama om 9:50 am op Sunday, August 27, 2006

Kwart over negen op een zondagmorgen, en het is nog muisstil in huis. Erg vind ik dat niet, nog eventjes tijd om iets te schrijven. Het verwondert me ook niet: je had een hele vermoeiende dag gisteren.

In de voormiddag hebben we, zoals altijd als we niet gehaast zijn, nog even gespeeld in bed. Je vond het heerlijk dat papa er ook was om mee te spelen, en dat heb je dan ook gedaan, ook al was hij wat moeilijk wakker te krijgen. Zodra je aan je snoekduiken begon, kon hij natuurlijk wel niet veel anders.
Wat me verwondert, is dat je hem niet probeert in te smeren. Eén van je vaste ritueeltjes in bed, is tegenwoordig een van de flessen of tubes crème of olie die er staan, openmaken, eraan ruiken, en dan voorzichtigjes mijn arm insmeren. Elke morgen heb ik dus een zeer zachte rechteronderarm, geurend naar rozen of iets anders. Je schroeft ook telkens de tube open waarmee ik de eelt op mijn hielen moet behandelen, en ik krijg sterk onder mijn voeten van je als ik het zou vergeten.
Een ander ritueeltje is dat van de wekker. Er staat nog steeds een klein keukenwekkertje op de rand van het bed, hetzelfde wekkertje als dat waarmee ik jou dik twee jaar geleden borstvoeding gaf, en dat me hielp niet in slaap te vallen met jou bij me. Vroeger moest ik het opwinden voor jou, en dan schaterde je het uit van de pret en de schrik als ik het liet aflopen. Nu kan je dat zelf, en dan moet ik mijn ogen toedoen en ’slapen’, jij laat het wekkertje vlak naast mijn oren aflopen, en dan moet ik abrupt wakker schieten en verbaasd zijn. Ook dan schater je het uit, en je herhaalt het spelletje keer op keer.

Maar goed, ik ging vertellen wat we gisteren allemaal gedaan hebben. Je mocht samen in de douche met papa, en dat vond je echt wel leuk, tot papa op het lumineuze idee kwam om jouw haar te wassen met zijn shampoo, zonder eraan te denken dat die misschien toch wel ietsje kan prikken in de ogen. Resultaat: bleirconcert in de douche, een druipnatte handdoek waarmee hij de zeep uit je ogen had gewreven, en een iets minder goed gezinde Wolf die daarna nog perse in bad wilde, en aan het stampvoeten ging toen hij dat niet mocht.
Uiteindelijk kalmeerde je, kon ik je kleren aantrekken, kreeg je een lekstok van Elina (de kuisvrouw) en gingen we ontbijten. Je had alleen niet veel honger en wilde dat onbijt overslaan. Alleen het feit dat je die lekstok niet kreeg als je niks anders gegeten had, zorgde ervoor dat je een sneetje peperkoek binnenspeelde. Chantage, of hoe noemen ze dat ?

Daarna mocht je wat tv kijken van me, en gingen we samen op cadeautjesjacht voor alle feestjes in de namiddag en de volgende dag. Sofie had voorgesteld om een leuke winterpyama te kopen voor Margot, en het idee van strips voor Leander bleek ook een schot in de roos te zijn volgens Gwen. Wij dus naar Mariakerke, naar de Zeeman waar de betreffende pyama’s waren gespot. Niks meer in Margots maat te vinden, helaas, enfin niks deftigs toch. We hebben er wel een paar wollige winterpantoffeltjes met een fluffy hondenkop erop gevonden voor Thomasje, ‘tefontjes’ die jij eigenlijk hebt gekozen. Daarnaast heb ik er nog een paar onderbroekjes voor jou gekocht met Teigetje erop, je vond ze heel mooi, en een klein autootje voor Ernest, voor bij het boekje dat ik al had voor hem.
We zijn dan maar in de aanpalende Shoe Discount binnengelopen, waar ze ook kleren en ondergoed verkopen. Helaas, ook geen pyama’s. Ik ben dan toch maar gaan kijken voor een paar winterschoenen voor jou, en je hebt een mooi paar stevige donkerbruine stappers uitgekozen, zelfs nog met een ‘Terug naar school’-promotie van 20% :-p , en ze waren zo al niet duur. Je was apetrots, temeer daar het met velcro is en je ze zelf kan uittrekken. Al weet ik niet of ik daar eigenlijk wel zo happig op ben :-p Daar zag ik ook een heel mooi T-shirt met vestje liggen voor Margot, en dus hebben we het maar meegenomen. Hehe, ook voor haar al een cadeautje.
Dan nog even verderop naar de Blokker, en yep, een aantal strips gevonden voor Leander, waar hij inderdaad heel blij mee was.

Het was half een toen we thuiskwamen, en papa was ook net terug van kantoor. Zin om te koken had ik totaal niet, en eigenlijk ook nog niks in huis, en we hebben dan samen maar pizza gegeten. Je eet dat heel graag, we hoorden je echt niet klagen, al is het de eerste keer dat je het echt als maaltijd krijgt in plaats van een paar hapjes om te proeven.

Tegen drie uur stonden we dan in Evergem op het babyfeestje van baby Thomas, het zoontje van mijn nichtje Barbara. Je stal er eigenlijk wel een beetje de show bij al mijn tantes: ze vonden je heel knap, bijzonder lief en vooral beleefd. Ik groeide wel een meter van trots, denk ik. Zo wilde je nog een beetje water, en ging je met je bekertje naar Jean-Pierre: ‘M’eer, Wolfje nog een beetje water alsjeblief ?’ Tsja, wie verwacht dat dan van een peuter van tweeënhalf. Je was eerst nog een beetje verlegen, maar dat ging helemaal voorbij toen oma toekwam.

Een dik uur later stapten we weer in de wagen en reden naar Lembeke naar het huis van Gwens ouders, voor het feestje van Leander en Ernest. Iedereen zat er nog aan de taart, zoveel te laat waren we dus ook niet. Beide jongens waren blij met hun cadeautjes, en jij sprintte meteen het grasveld op om te gaan spelen met de andere kinderen. Er waren er elf in totaal, je amuseerde je rot. Je hebt niet eens om taart of zo gevraagd, dat interesseerde je totaal niet. Wel de tractor, de glijbaan, de andere kinderen… Die glijbaan was vrij steil, en jij volgde meteen het voorbeeld van Ernest en ging er met je hoofd naar beneden af, en bleek nog totaal niet bang ook. Zot kanon ! Je speelde ijverig mee met het piratenspel dat Erik had gemaakt voor de oudere kinderen, en vond vooral ook de smarties lekker die in de schat zaten. Eigenlijk hebben we je van de hele namiddag nauwelijks gezien, en dat is een goed teken.
Tegen zes uur zijn Gwen, Sofie en ik sandwichen beginnen smeren, en toen ik er je eentje aanbood, nam je die gretig aan. Ik stond er wel op dat je eerst even meeging naar het toilet, je papa had je de hele namiddag al tevergeefs gevraagd of je op je potje moest. En ja hoor, prijs. Dan maar een verse onderbroek en broek aangedaan, nog een sandwich in je handen gestopt, en wég was je, terug naar de anderen. Het voelde echt wel aan als een pitstop, kleine brok energie van me.
Tegen zeven uur gingen de eersten naar huis, en ook jij was doodop, of, zoals Sepp het stelde: game over. Je dronk eerst nog een hoop water, en werd in de auto gehesen, waar je toch nog zo moe niet bleek en honderduit bleef babbelen.
Thuis kreeg je een pyama aan (met behoorlijk wat tegengespartel, je wilde nog niet gaan slapen), mocht nog eventjes tv kijken, kreeg een fles, en tegen acht uur lag je toch voor pampus in je bed, en hebben we je niet meer gehoord.

Of toch wel: om kwart voor twee vannacht was je wakker geworden en zat je zachtjes te huilen. Ik trof je rechtop in je bed aan, en je uitleg was dat je bovenop je dekens zat en er niet meer onder geraakte. Je was ook je tuut kwijt, maar je giechelde alweer toen ik op handen en knieën onder je bed ging kijken om het vermaledijde ding te localiseren. Toen ik je instopte, sliep je alweer, denk ik.

Ondertussen is het kwart voor tien, en ga ik mijn mannenvolk eens wakker gaan maken. Trop is teveel, ook qua slapen :-p

Geen opmerkingen »

Nog geen opmerkingen.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>