Een hele drukke dag gehad vandaag, snoetie.

Deze morgen vond ik het bijzonder raar dat je zo lang sliep: ik was uiteindelijk om negen uur opgestaan, maar je gaf geen kik. Om half tien vond ik het welletjes en ben ik met je flesje naar boven gegaan. Jij was duidelijk al wakker, en had een overvolle luier. Toen ik je vroeg of je al lang wakker was, zei je: “Ja, maar papa ‘eroept, en niet gehoord !” Blijkbaar had je geroepen rond half acht toen papa opgestaan was, en ben je dan maar braaf blijven liggen tot ik je kwam halen. Je bent echt zo’n zoetje, liefje. Een verse broek en pyama later kwam je bij me in bed spelen, maar een half uur was deze keer echt genoeg: het was zo al vreselijk laat.

Dan maar ontbeten (drie dubbele boterhammen ! Eentje met hagelslag en twee met choco) en daarna naar buiten getrokken om het gras af te rijden. Jij hebt me wonderwel goed geholpen: eerst alle hondendrollen helpen opsporen, dan schopjes en dergelijke aandragen, op de startknop van de grasmachine duwen, alle slakken vakkundig verwijderen, en op het einde de grasmachine (gelukkig een kleintje) terug naar het tuinhuisje rollen. Je was zo fier als een gieter dat het gelukt was !
We zijn trouwens niet rond geraakt met het gras: om half een ben ik gestopt om te koken en heb jij netjes aan de keukentafel zitten spelen, daarna gegeten, en dan ons doodgehaast om naar Vallery te rijden. Ik had namelijk een workshop storytelling van het Tolkiengenootschap, en Vallery ging op jou passen.
Ik wist niet goed wat ze allemaal met jou ging aanvangen, maar toen ik jou terug kwam ophalen zo’n dikke drie uur later, kwam Patrick de deur opendoen met een vuilblik vol zand in zijn handen: jullie waren overduidelijk in een zandbak gaan spelen. Ik vond je samen met Vallery in haar grote bed, onder de dekens, terwijl je naar Sesamstraat aan het kijken was. Je wilde slapen, had je tegen haar gezegd, maar uiteraard was dat mislukt, en had ze de tv maar aangezet. Jullie waren amper een half uurtje thuis, vertelde ze: je was gaan spelen op een speelpleintje in de buurt, en had zelfs liggen zwemmen in het zand.
Toen viel het je te binnen dat je nog een cadeautje had voor mij, en je sprong uit het bed om samen met Patrick de trap af te crossen en het te halen. Ik was stomverbaasd: een echt kunstwerk ! Vallery had nog een stuk canvas op kader liggen, en jullie hadden het volgekleefd met rietjes kriskras door elkaar, het lijkt wel een mikadospel. Daarna hebben jullie het volgekliederd met paarse en oranje verf, en het is eigenlijk echt wel mooi geworden. Je had voor de gelegenheid een oud T-shirt mogen kiezen, en Vallery zei dat enkel je voetjes er nog uitkwamen, dus da’s ideaal als schort :-p Ze heeft het me laten zien, en er hing verbazend weinig verf aan.

We hebben nog even zitten praten, en toen zijn we naar huis gereden: je was moe en had honger. Thuis heb je eerst nog rondgelopen, en pas toen papa thuiskwam, wilde je eten, net als gisteren. Je hebt eerst nog wat patatjes meegegeten, en daarna nog een boterhammetje. Een klein half uurtje later lag je in bed, en sindsdien hebben we je niet meer gehoord.