Ik denk dat je nu al ongeveer een drie kwartier slaapt, Wolfje, en het is maar best ook. Je was totaal uitgeput en compleet je gewone ritme kwijt. Niks dat een goed nachtje slaap in je eigen bedje niet oplost, hoor.

Gisteren hebben we dus helemaal niet buiten kunnen eten, het was behoorlijk hard aan het regenen zelfs. Al bij al hebben we geen klagen gehad: op een of andere manier zijn we erin geslaagd telkens tussen de buien door buiten te lopen. Gisteren zijn we dus na het ontbijt met pannenkoeken naar de speelwereld getrokken. Wij, dat zijn jij, ikke, Roeland en Sarah. Papa bleef in het huisje omdat hij de spaghettisaus ging maken (buitengewoon heerlijk recept van je papa) en eigenlijk ook wel wat stilte wilde. Ik kon hem geen ongelijk geven. Zodra we binnenkwamen in de Baluba, repte jij je naar de klimkooi, of hoe moet ik dat nu eigenlijk noemen ? Het ding bestaat uit een volledig gekapitonneerde omgeving, met weggetjes, doorgangen, klimtoestanden in mousse, brugje, grote kokerglijbaan, enz. enz., volledig opgetrokken met beschermende kussens en netten, zodat alles superveilig is en toch compleet doorzichtig voor bezorgde ouders. Het is totaal niet de bedoeling dat ouders er mee binnengaan, maar ook Sarah, en vandaag zelfs papa zijn al mee gaan klimmen: je bent er eigenlijk gewoon nog net iets te klein voor. Let wel, ze waren lang niet de enigen hoor ! Roeland en ik zaten ondertussen in het café een koffie te drinken, maar gelukkig wel aan een raampje vanwaar we jouw capriolen konden volgen. We zijn niet eens moeten verhuizen: de andere kant van de speelwereld interesseerde je niet meer, enkel nog dat klimgedoe.
Ik had geleerd van je gekrijs en gespartel de dag voordien, en ben je dus verschillende keren gaan zeggen dat we bijna gingen eten in het vakantiehuisje bij papa, dat je nog vijf minuutjes kreeg, dat je er nog één keertje op mocht… En ja hoor, toen ik je dan uiteindelijk definitief ging halen, kwam je zonder protesteren mee. Ik denk dat je ook wel doodop was van al dat geklauter.
Papa had snel nog even naar Roelands GSM gebeld omdat we vergeten waren tomatenpuree mee te nemen van thuis, en dus zijn we met een ommetje via de supermarkt naar huis gestapt, alweer tussen de buien in. Papa had dus nog heel even nodig om zijn saus af te werken, maar dat vond jij niet erg: je had precies wat tijd nodig om te bekomen van de opwinding en het lawaai.

We hebben dan rustig spaghetti gegeten, en Roeland heeft zich kapot gelachen met jouw manier van spaghetti scheppen, en vooral van het niet-scheppen: maar best dat we je voorzien van zo’n hard plastieken slabbetje met opvangbak: ik denk dat er op een bepaald moment meer spaghetti in dat bakje lag, dan in je bord. Je bent nochtans apetrots dat het lukt, en eigenlijk hoeven we je niet zoveel meer te helpen (behalve dan af en toe weer eens je eten transfereren van het bakje naar je bord :-p ) Als toemaatje had papa nog voor heerlijke fruitsla gezorgd, met als resultaat dat we allemaal teveel hebben gegeten.
Een korte rustpauze later zijn we dan opnieuw naar Aqua Mundo getrokken, en je kraaide van plezier. Yep, soms, als je heel erg opgewonden bent en je echt heel erg in je sas voelt, zet je het op een gillen: een hoog, snerpend geluid waar wij potdoof van worden als we je net toevallig op de arm hebben. Je bent je maar al te goed bewust van dat effect, en doet het er soms om. De mensen om ons heen kijken dan meestal verschrikt in jouw richting, want de gemiddelde politiesirene heeft er niks aan.
Deze keer hebben we je je zwembandjes van Winnie The Pooh aangedaan, maar daar ben je niet zo voor te vinden: het knelt aan je bovenarmen, en je hebt nog niet door dat dat eigenlijk wel zo’n beetje de bedoeling is. Toch heb je ze aangehouden, zij het niet honderd procent opgeblazen.
Opnieuw hebben we vooral veel in de snelstromende lus gezeten, en ook de ‘warme bubbeltjes buiten’ is een van je favorieten, al wilde je snel naar binnen toen het vrij hard begon te regenen en onze hoofden snel afkoelden. Uiteraard mocht de glijbaan niet ontbreken: je bent zelfs een keertje meegegaan in de hele grote kokerglijbaan van 84 meter, veilig op papa’s schoot, en je vond het buitengewoon wijs. De wildwaterbaan hebben we ons niet geriskeerd: ze is veel te wijd en er is dus veel te veel risico dat je van papa’s schoot zou glijden, met alle gevolgen vandien. Per slot van rekening kan je niet zwemmen, al geef je er nu wel de aanzet toe. Je vond het ongelofelijk amusant om van de een naar de ander te gaan, trappelend met je voeten, maar wel met uitgestrekte armen. Het drijfvermogen van die zwembandjes is vrij behoorlijk, maar dat weet jij niet natuurlijk. Het ging je om het gevoel in het water te hangen zonder steun, en regelmatig kwam er toch nog een paniekerige blik in je ogen, als je inderdaad alle steun even kwijt was. Het voelde net aan als toen je leerde lopen, ook netjes van de een naar de ander steun zoekend. Gelukkig besef je wel hoe gevaarlijk het water wel is, en klamp je je stevig vast aan een van ons.
Rond vijf uur zijn we het water uitgegaan, het was echt welletjes voor ons allemaal. Omdat het stevig aan het gieten was toen we in de centrale ruimte kwamen, hebben we er nog een ijsje gegeten. Jij kreeg een kinderijsje, maar blijkbaar is zelfs één bol ijs al teveel voor jou, laat staan de twee bollen met slagroom en koekjes. Nonkel Roeland heeft zich er dan maar over ontfermd :-p

Een half uurtje later zijn we dan naar het huisje teruggekeerd, waar nonkel Roeland en tante Sarah hun gerief al netjes klaarstond. Ze zijn dan ook vrijwel onmiddellijk doorgegaan, tot jouw grote spijt. Je bent zo gek van hen, liefje, en zij ook van jou. Zo had nonkel Roeland zelfs snoep voor jou meegebracht: van die kersen die je eerst over je oren moet hangen, zo wil het de traditie. Tante Sarah had zelfs een washandje voor jou mee met poppetjes aan de vingers, iets waar jij veel mee zal spelen in bad, daar ben ik zeker van.

Toen ze door waren, hebben wij nog wat gespeeld, heb je gegeten en wat tv gekeken, en tegen half acht lag je in bed. Dat bed was trouwens nog niet zo evident: het was een groot bed, en geen spijlenbedje voor baby’s, en dan nog een vrij hoog, omdat er een paar schuiven onder zaten. Gelukkig was er een trapladdertje in het huisje, zodat ik die naast je bed heb gezet en je er dus zelf in en uit kon. Het grootste probleem was echter het feit dat er geen zijkanten aanzaten. Jij bent gewoon om ’s nachts vaak tegen de zijkant van je bedje te liggen, en daardoor ben je er hier een paar keer bijna uitgevallen. Er was een kinderbedje aanwezig, maar dat zouden we dan in de woonkamer moeten zetten hebben, zodat dat ook geen goeie oplossing was. Roeland heeft dan maar de bodemplank van dat bedje als zijkant in jouw bed gestoken, maar vrij vast zat dat niet. Plots hoorden we vrijdagavond een enorme bonk: papa ging snel kijken, en de plank was naar beneden gevallen, en jij lag half uit het bed, diep in slaap. Hij heeft jou gewoon weer teruggelegd, je ondergestopt, de plank teruggezet, en dat was dat. Ook zaterdagavond is dat gebeurd, en gisterenavond nog eens. Het was wel grappig: jij lag letterlijk half uit het bed, met je benen naar beneden en je romp en armen nog op het bed, alsof je staande in slaap was gevallen. Toch sliep je nog steeds. Ik moet dus echt, als ik je grote bed ga halen voor in je nieuwe kamer, er een kleuterbedrand bij kopen, eentje die ik onder je matras kan schuiven. Anders lig je elke avond steevast uit je bed.

In de loop van de avond heb je nog even bij ons in de zetel mogen zitten: je was klaarwakker en had behoorlijk wat dorst. Toch zijn we erin geslaagd je na een tiental minuten weer in bed te leggen. Een klein uurtje later hoorde ik plots een heel helder ‘Mama ?’, en toen ik ging kijken, wees je me op een grote spin op je plafond. Ik heb die dan maar opgestofzuigd, maar het zegt genoeg over jouw slaapgewoontes. Waarschijnlijk lag je alweer een tijdje wakker, maar durfde je niet opnieuw vragen om bij ons te zitten.

Rond een uur of drie ’s nachts begon je echter te huilen. Ik ging kijken, en je wilde niet meer alleen slapen, zei je. Zucht. Er was geen doen aan, en ik heb dan maar papa opgetrommeld. Die heeft van jou de belofte gekregen dat je na vijf minuutjes bij ons in bed opnieuw in je eigen bedje ging slapen. Je kroop helemaal tegen me aan, met beertje in je handen, en lag muisstil. Na een vijftal minuten - ik lag bijna in slaap - heeft papa je dan zonder protest weer in je eigen bed gelegd. Blijkbaar was je wat bang geworden, wellicht ook door die spin.

Deze morgen ben ik opnieuw rond acht uur opgestaan en ben beginnen opruimen en inpakken. Je reageerde dan ook verbaasd toen je rond kwart voor negen wakker werd: ‘Mama heeft al kleertjes aan!’ Gelukkig had ik je er al op voorbereid dat we die dag weer naar huis moesten, en heb je niet al te veel problemen gemaakt. We hebben netjes opgeruimd, alles ingeladen, de auto terug op de parking gezet, en zijn opnieuw naar de speelwereld getrokken.
Je hebt je opnieuw in het zweet gespeeld, mannetje, met deze keer papa in je kielzog. Vandaag wilde je trouwens ook de rest van de speelwereld verkennen, en papa zegt me dat jullie dat ook uitgebreid hebben gedaan: élk hoekje, autootje, springkasteel, glijbaan, doolhof hebben jullie afgelopen.
Na een goed uur waren jullie allebei pompaf en zijn we naar de Market Dome getrokken om daar iets te eten: dagschotel voor papa en mij, frietjes met kippennuggets voor jou. Daarbinnen is ook een kleine glijbaan met een klimconstructie, en binnen de vijf minuten zat je ook daar weer op. Alleen zelfs, na een tijdje. Je wist feilloos de weg terug te vinden naar ons tafeltje, al lag dat niet binnen het gezichtsveld. Op een bepaald moment kwam je wel huilend terug: één van de andere kinderen had je bruut geduwd op de ‘klimpaal’. Het was een paar minuten later wel alweer vergeten, daar niet van, en koppig als je bent ging je opnieuw op het klimrek, om er zonder problemen uit te komen. Bij een tweede poging ging het mis, en is papa je moeten komen redden. Ik had ondertussen al afgerekend en we waren op weg naar buiten, en ik denk dat je inderdaad gewoon doodop was en daardoor in de knoop was geslagen. Je huilde zachtjes uit op papa’s schouders, en ik dacht dat je in de auto onmiddellijk ging slapen. Niks van. Hmm. Je ging thuis wel in de zetel rusten, zei je. En inderdaad, je bleef gewoon wakker. Een tien minuten later hebben we zelfs een potjesstop moeten inlassen, zo alert was je. Eenmaal op de autosnelweg zijn we gestopt om te tanken en naar het toilet te gaan, en heb jij een halve eclair en een flesje chocomelk naar binnen gewerkt, ondertussen vrolijk spelend in de speelhoek van de Carestel.
Toen we daar buitenkwamen, brak er net een daverend onweer los, en van het kleine eindje naar onze auto waren we alledrie doorweekt. Was het nu van het monotone getik op de auto, het beetje voedsel of de emotie en het gelach omdat we zo nat waren: feit is dat je amper vijf minuten later met open mond lag te slapen, en dat je pas op vijf minuten van onze voordeur bent wakker geworden.

Thuis was je in je element: je kroop onder een dekentje in je Winniezetel en keek naar Samson, kreeg iets om te drinken, at een banaan, ging op je potje, belde naar oma, en speelde. Heerlijk rustig. Een paar boterhammetjes, wat gespeel boven terwijl ik je bedje opmaakte en een natte broek later ging je in je bed. Doodop, maar blij dat je weer thuis was. En ik eigenlijk ook, sloebertje.