Alweer een dag voorbij, en ik heb gewoon geen tijd gehad om verder te schrijven. Waar zat ik ?
Oh ja, aankomst in Erperheide. We waren hier rond kwart over twee, en stonden een heel eind op de parking. We zijn dan maar in het zalige weer naar de receptie gewandeld, hebben ons ingeschreven, daar ter plekke wat gespeeld, en uiteindelijk beslist om al te voet naar ons huisje te wandelen. Erperheide is namelijk autovrij, en pas om drie uur stipt gaan de slagbomen open zodat je met je auto en je bagage naar je vakantiehuisje kan. Onderweg kwamen we toch wel de grote speeltuin tegen zeker ? Je was er meteen wildenthousiast, zat op de klimtorens, glijbanen en wiebeldinges. Een dik half uur later zijn we dan toch nog in ons huisje geraakt. Papa is dan maar de auto gaan halen en zat nóg in de file. We hebben ons hier geïnstalleerd, hebben de bedden opgemaakt en jij hebt die allemaal uitgeprobeerd. Het meest heb je nog in een kleine babyschelp, stijl maxicosi gelegen: je speelde weer eens kleine baby, met beestjes en tuutje. Ook de beestjes buiten vond je schitterend: er zitten hier aan ons terrasje een hoop kippen, konijnen, en we hebben zelfs al verschillende keren een felbruine eekhoorn gezien. Het heeft wel iets, zo het gevoel dat je midden in de bossen en de natuur zit, ook al weet je dat dat eigenlijk niet waar is. Daarna zijn we dan teruggekeerd naar de speeltuin. Daar zijn we na een behoorlijke tijd vrij prompt moeten weggaan: toen papa je op één van de speeltuigen hielp, rook hij iets bijzonder verdachts. Ja hoor, deze keer geen plasje in je broek, maar wel kaka. Het is bij mijn weten de eerste keer dat je effectief in je broek hebt gekakt, maar je was dan ook zó intensief aan het spelen… Wij dus maar terug naar het huisje, jou gewassen, je kleren gewassen (als voorziende mama had ik gelukkig waspoeder mee) en je dan maar meteen je pyama aangedaan. Nog wat tv gekeken, sandwiches gegeten, vooral veel water gedronken, en om kwart over zeven vroeg je zelf om te gaan slapen. Toen ik niet meteen reageerde en enkel “jaja” zei, drong je zelfs aan: “Allé mama, nu slapen !” Ik heb je netjes ondergestopt, en je moet vrijwel meteen geslapen hebben. Dat Roeland en Sarah er nog niet waren, deerde je niet: je ging ze dan morgen wel zien.

Toen die twee dan tegen half negen effectief aankwamen, waren ze wel wat teleurgesteld dat je al sliep, maar het was dan ook zo’n drukke dag geweest voor jou. Gelukkig ben je nog even wakker geweest om een glaasje water te vragen, en hebben ze jou dan nog even gezien. Je was een schatje!

De volgende morgen was je, zoals verwacht, rond een uur of acht wakker. Meteen vroeg je naar Roeland en Sarah, en je bent ze gaan wakker maken. Voorzichtig op je tenen de deur opengemaakt, en dan met je blinkende ondeugende snoetje: ‘Nonkel Roeland wakker ? Ja ? Wolfje mee in bedje ?’ Na instemmend gegrom van nonkel Roeland die duidelijk nog niet wakker was, ben je bij hem in zijn stapelbedje onder de dekens gekropen, en je genoot ervan. Of Roeland op dat uur jouw glasheldere energieke stemmetje kon appreciëren, betwijfel ik sterk :-p Tante Sarah kwam uit haar bed naar beneden, en toen zaten jullie met zijn drietjes in een piepklein stapelbed :-p
Iets later waren Roeland, Sarah en jij aangekleed en zijn jullie met zijn drietjes vers brood gaan halen voor het ontbijt. Toen ben ik dus de eerste keer beginnen schrijven :-p

Na het ontbijt - waarbij jij trouwens duidelijk over je kinderstoel hebt gezegd: ‘Ja, dat is dus wel een bàbystoel hé!’ en wij dus plat lagen van het lachen - hebben we hier nog wat rondgelummeld, en zijn toen, via de speeltuin en de kinderboerderij, vertrokken naar de Baluba, de overdekte kinderspeelwereld die dit park heeft. Man, wat een lawaai daarbinnen ! Roeland en Sarah zijn meteen met jou naar de ballenkooi gegaan: een gigantische kooi waar je heel veel met lucht aangedreven toestellen hebt waarmee je de zachte ballen kan afschieten (letterlijk, een soort geweren), in de lucht doen gaan, opstofzuigen enzovoort. Die perslucht maakt enorm veel lawaai, maar je vindt het echt wel leuk. Papa had er meteen koppijn van, en trok zich dan ook terug op een terrasje met koffie en een krant. Je bent ook nog op wat glijbanen geweest, maar daar had je precies wat schrik van, al waren ze maar half zo hoog als je glijbaan thuis.
Het leukste was echter duidelijk wat jij noemde ‘de kelder’: een volledig klimrek en doolhof met mousse en kussens bekleed, met glijbaan en een ballenbad, dat begon met een paar trapjes naar beneden, vandaar kelder. Je hebt letterlijk liggen zwemmen in de ballen, snoeterd ! Natuurlijk duurde het niet lang of jij zat van de sectie 1-3 jaar in het onderdeel 4-8 jaar. Je genoot er zichtbaar van, en gelukkig was er een jongen van een jaar of twaalf die met zijn zusje aan het spelen was, en jou ook op sleeptouw heeft genomen. Jij doet dus echt niks liever: spelen waar andere kinderen zijn. Je schaterde, en wij hielden allemaal ons hart vast want eigenlijk was het best hoog allemaal.
Rond één uur was het welletjes, vonden wij, we hadden honger. Jij was het daar duidelijk niet mee eens en wilde verder spelen, en hoe ik je ook probeerde uit te leggen dat we nog wel gingen terugkomen, het hielp niet: je krijste en spartelde en kreeg een van je woedeaanvallen omdat je niet mocht blijven. Ik heb je strategisch in mijn armen gepakt zodat je me geen pijn kon doen met spartelende armen en benen, en we zijn naar huis gestapt. Op een bepaald punt heb ik je op de grond gezet en ben je al brullend een eind teruggelopen, maar je wist de weg niet meer, en er zat dus niks anders op dan terug naar ons te komen. Papa had de neiging, net zoals je nonkel en tante, om je te halen of achterna te gaan, maar dat heb ik ze verboden. En ja hoor, je kwam netjes terug, al een heel pak minder brullend, nog gewoon huilend. Ik heb je dan nog eens rustig uitgelegd wat de bedoeling was, en je wilde netjes in mijn armen zitten. Papa of een van de anderen was niet goed, je wilde bij mij zijn. Ocharme mijn armen, je wordt echt al zwaar, liefje.
Thuis hebben we buiten op het terras in de stralende zon boterhammen gegeten, en daarna zowat gesiëst. Mmm, heerlijk. Rond een uur of drie is het beginnen onweren en gieten, hebben we materiaal verzameld, gewacht tot de ergste regen voorbij was, en zijn naar de Aquaworld getrokken: het overdekte tropische zwembad met golfslagbad, stromingsbad, kokerglijbanen, wildwaterglijbanen, bubbelbaden enz. Jammer genoeg stelde het peuterbad niet veel voor, maar jij vond het toch veel leuker om in onze armen het diepe water in te gaan en mee te genieten. Vooral de lus met snelstromend water vond je vreselijk amusant. Ook het echt warme water van het bubbelbad buiten kon jou wel bekoren, temeer omdat je op de zitbanken kon rechtstaan. We hebben je na verloop van tijd wel een zwemvestje aangedaan, en je protesteerde niet eens. Op een bepaald moment zijn papa en Roeland op de glijbanen gegaan, en mocht jij met Sarah en mij rondlopen. We kwamen uit het buitenzwembad en zagen daar plots een stuk brede, trage glijbaan passeren, en jij wilde daar perse op. Dat leek ons eigenlijk geen slecht idee, er was net een opstapmogelijkheid waar wij stonden. Wisten wij veel dat dat eigenlijk een stuk van de wildwaterglijbaan was ! Wij daar op, jij stevig in mijn armen. Ja hoor, de bocht om, en daar kwam de stroming en de snelheid ! Dat was eigenlijk het ergste niet, wel het feit dat we totaal onverwacht op het einde in het diepe water plonsden, ik kopje onder ging, jou even moest loslaten, en jij dus ook kopje onder bent gegaan. Ik had je dadelijk wel weer vast hoor, maar toch was je zó verschoten en heb je waarschijnlijk zó’n slok water binnengekregen dat je het op een onbedaarlijk huilen zette. Even later kwamen ook papa en Roeland aangezoefd, en tegen dan was je alweer aan het lachen. Papa vond dat Sarah en ik ook maar eens van alle glijbanen moesten, en nam jou dus over. Jij zat wild te gebaren en uit te leggen dat je ook op een glijbaan wilde, en papa ging jou meenemen naar een kort rustig stukje open glijbaan. Oh nee hoor: je had de groene kokerglijbaan gezien, en dáár wilde je op, geen doen aan (vertelde papa me achteraf). Jij stevig op papa’s schoot, netjes rechtop, en alles ging prima: geen water binnen, je vond het heerlijk. De tweede keer is papa echter een beetje plat gaan liggen, waardoor jullie bijzonder veel snelheid kregen, en je dus met een rotvaart het eindbad bent ingeplonsd, netjes kopje onder. Opnieuw even huilen dus, en toen we uit dat bad stapten, wees je naar de ingang van de groene glijbaan en zei: ‘Moet niet meer daarop gaan, papa, is genoeg.’ Heh, je weet echt wel wat je wil, mannetje.

Tegen vijf uur waren we buiten, en jij was zodanig moe dat we maar meteen naar ons huisje zijn teruggekeerd, in plaats van eerst nog ter plekke een ijsje te eten. Ons funcooking pakket was al geleverd: steengrill voor vier personen en een kind. Ik heb nog wel even moeten bellen, want ze waren nogal slordig geweest in het samenstellen: dessert voor twee ipv. vier, geen pralines, en vooral ook geen kleurpotloodjes in jouw pakketje. Gelukkig zat er wel vlees in (dat ik snel even heb gebakken in een pan), een drinkje, een kommetje aardappelgroentensla dat je met veel plezier zelf hebt naar binnen gelepeld, een yoghurtje en een kindersurprise-ei. Meer dan voldoende, zo bleek. Tegen half acht lag je dan in bed, en zijn de vier volwassenen aan de steengrill begonnen. Jij hebt daar netjes doorheen geslapen. Je bent wel nog eens wakker geworden toen wij al lang aan het dessert zaten in de zetel: je had duidelijk dorst, en zag er klaarwakker uit. Je hebt een paar glazen water gedronken en een ganse fles melk, en pas toen wilde je min of meer weer in je bed. Ik heb je wel moeten overtuigen: je dacht, geloof ik, dat het al morgen was. Gelukkig was het stikdonker buiten, zodat je zelf kon zien dat je nog moest slapen. Ook nog moeten lachen: Roeland was met zijn tenen met je schoenen onder het salontafeltje aan het spelen, en jij stopte plots met drinken aan je fles: “Zeg nonkel Roeland, dat zijn wel míjn schoenen hé!” De uitdrukking op je gezicht was er een van oprechte verontwaardiging, zodat we in de lach schoten, en jij parmantig zat rond te kijken, zo van “Ik heb ze toch weer eens een keertje doen lachen”.

Deze morgen was ik om acht uur al aan het typen in een voor de rest doodstil vakantiehuisje. Niet alleen jij, ook de anderen sliepen nog diep. Pas tegen negen uur zag ik een verwarde kop donker haar verschijnen, en een goeie vijf minuten later volgde het onnavolgbare ochtendkopje van nonkel Roeland. Van jou en papa nog steeds geen teken van leven. Een kwartier later dook ik onder de douche, en ja hoor, net dan hoorde ik een hoog fijn stemmetje. Een paar minuten later ging mijn badkamerdeur open, en kwam er een blond kopje piepen: “Mama ? Wolfje is wakker !” Je bent toch zo’n schatje !
Ondertussen heb ik je al verlost van die overvolle kakpamper, heb je kleren aan, en ben je met je nonkel en tante naar de winkel om eieren en bloem: we gaan pannenkoeken bakken als ontbijt. Gisterenavond heeft het enorm geregend en alles ligt nu nog kletsnat buiten, maar er is toch alweer een voorzichtig zonnetje. Hopelijk kunnen we vanmiddag weer buiten eten