Papa en ik zitten rustig in ons vakantiehuisje in Center Parcs te genieten van de stilte. Jij bent samen met nonkel Roeland en tante Sarah om brood voor het ontbijt, en dat betekent eventjes rust van jouw verbale geweld en fysieke onstuimigheid.
Het is een heel verschil met gisterenmorgen. Toen was jij gewoon niet te genieten. Ik was iets voor acht opgestaan omdat ik nog naar de stomatoloog moest - die dikke kaak, weet je nog - en toen ik tegen half tien terugkwam, was jij weliswaar gedoucht (samen met papa, was heel leuk, wist je me te vertellen), aangekleed en gevoederd, maar was ook je humeur ergens onderweg in de kelder beland. Ik ben snel verder gegaan met inpakken, maar jij was vreselijk vervelend. Je wilde overal bij zijn, papa mocht precies niet uit je zicht verdwijnen, je huilde voor het minste, en deed eigenlijk alles compleet tegendraads. Heel erg leuk om zo op vakantie te vertrekken, hoor. Je wilde trouwens niet mee, herhaalde je. Aan de andere kant wilde je dan in de auto slapen, zei je. Toen je op een bepaald moment bovenaan de trap begon te brullen, hebben zowel papa als ik je gewoon genegeerd. Het was echt al welletjes geweest. Zo’n vijf minuten gebrul later moest papa boven zijn, en toen bleek waarom je zo aan het brullen was: je had in je broek geplast ! Je stond te stampvoeten in een plasje, en kalmeerde pas toen we je hadden gestript en gewassen. Ik heb je dan ook nog eens grondig uitgelegd dat we allemaal samen met vakantie gingen, en dat jij mee mocht en dat we in een huisje gingen en zo. Pas toen ik je beloofde dat je, als je stopte met huilen, in de auto een tuutje kreeg, viel je stil. Daarna werd je beter gezind, en in de auto was je al aan het lachen. Ik dacht dat je effectief in de auto zou slapen, maar daar had je geen zin meer in. In de plaats daarvan zat je rustig rond te kijken en te genieten, en een koekje te eten.
Rond half een waren we in Leopoldsburg en hebben we daar iets gegeten. Tegen dan had je al een prima humeur en heb je je gedragen als een modeljongetje. Je hebt flink gewacht, nauwelijks geprutst, en toen je een groot bord frieten met een frikadel kreeg, heb je daar ook het grootste deel van binnengespeeld zonder blikken of blozen. De frieten werden wel op typisch Belgische manier verorberd: in de hand, en telkens gedopt in een beetje mayonaise Na het eten ben je netjes de rekening gaan vragen aan de mevrouw, en achteraf kreeg je zelfs een lekstok en een klein plastieken girafje omdat je zo flink was geweest !