Bijna school

Gecategoriseerd onder: Feest, Logeren, School — Mama om 11:05 pm op Thursday, August 31, 2006

Donderdagavond, en al sinds zondagmorgen niet meer geschreven: ik verval bijna in mijn oude gewoontes ! Eigenlijk is de uitleg heel eenvoudig hoor: je bent van zondagavond tot woensdagavond bij oma gaan logeren :-)

Zondag ben je uiteindelijk toch tegen kwart voor elf uit je bedje geraakt, nadat je nog een hele tijd vanalles en nog wat zitten brabbelen hebt. Je was in elk geval goed gezind en energiek :-p
Tegen een uur of drie kwamen we bij Sepp, Sofie en de meisjes aan, en trots als een pauw gaf je Margot haar verjaardagscadeautje, waarop je prompt bent beginnen spelen in de veranda. Er waren een hoop kinderen, en we hebben je van de hele dag nauwelijks gezien, zó druk had je het met spelen. Een klein taartje met chocoladepudding en smarties ging er wel probleemloos in, en in de loop van de namiddag volgde zelfs nog een tweede. Gelukkig hadden we voor de tweede dag op rij enorm veel geluk met het weer: we hebben opnieuw de hele middag buiten kunnen zitten, de zon heeft zelfs geschenen !
Je had het zelfs zo druk dat we je, ondanks het feit dat je verschillende malen als een echte grote jongen netjes een plasje hebt gedaan op het grote ‘polet’, toch weer een droge broek hebben moeten aandoen. Wie denkt er nu ook aan dergelijke banaliteiten als er zoveel kinderen en zoveel speelgoed aanwezig zijn !
Tegen zes uur haalde Sofie het brood en de sandwichen boven, en jij zei absoluut geen nee tegen een sandwich met kaas, wel integendeel. Gezeten tussen de andere kinderen ging het eten heel erg vlot binnen.
Rond zeven uur zijn we dan doorgegaan: we gingen jou rechtstreeks afzetten bij oma, zodat ik de dagen daarop naar school kon en ander werk kon doen.
Ik weet eigenlijk niet wie er wie het liefste ziet: zodra je oma in het oog kreeg en vice versa, gingen jullie gezichten blinken en lichtten jullie ogen op. Ook ging je dadelijk naar opa’s bureau, en ook hij liet dadelijk alles vallen om zich met jou bezig te houden. Niet lang daarna zijn we aan tafel gegaan, en ook hier at je nog een boterhammetje mee. Je was wel doodop, en toen papa en ik iets na achten doorgingen, lag jij al rustig in je bed.
Het voelt altijd goed om weten dat jij je zo op je gemak voelt bij al je grootouders, dat je er ook geen probleem van maakt als je bij hen moet logeren. Je bent echt wel in goede handen, kleintje.

Woensdagvoormiddag ging de telefoon, en ik hoorde een hoog stemmetje zeggen: ‘Mama ?’ Mijn hart smolt, en toen ik antwoordde, kreeg ik prompt een kusje door de telefoon. Veel zei je nochtans niet, maar oma zei dat je die dag al verschillende keren gevraagd had om naar mama te bellen. Je bent echt een schatje!
Toen ik echter ’s namiddags tegen half vijf toekwam bij oma, zei je dadelijk tegen me:”Nee mama, Wolfje niet komen halen! Wolfje nog wandelen.” Oma had je al een paar keer gevraagd om te gaan wandelen, maar je had telkens categoriek nee gezegd. Ook nu wilde je eigenlijk niet gaan wandelen, je wilde gewoon nog niet naar huis. Je zat dan ook gezellig buiten op het balkon met een grijs campingmatje te spelen, al bijna een uur, volgens oma.
Ik stelde je daarop niet voor de keuze, wel voor een voldongen feit: we gingen naar omoe en opoe. Ook dat had oma jou al voorgesteld, maar daar had je geen zin in gehad. Ook nu zei je tegen mij dat je daar geen zin in had, maar daar had ik totaal geen oren naar, en uiteindelijk ging je zonder tegensputteren met mij en oma de auto in. Bij omoe en opoe aangekomen zat je binnen de korste keren in de tuin: je wilde achteraan naar de hond van de buren gaan kijken. Om beurten gingen oma en ik dus maar mee, en op een bepaald moment ben je echt wel lang weggebleven met je grootmoeder (die trouwens zal blazen over deze woordkeuze): jullie hebben samen een ganse hoop onkruid uitgetrokken en op de composthoop gegooid. Iets later had je het mandje pruimen in de veranda ontdekt, en je deelde ze kwistig uit. Ze waren dan ook bijzonder lekker, en ik was duidelijk niet de enige die dat vond, petoet.

Rond half acht kwamen we dan toch nog thuis bij papa, werd er een boterham gegeten, en een drie kwartier later sliep je. Doodop.

Deze morgen heb je tot negen uur geslapen en dan nog een hele hoop gespeeld bij mij in bed, zodat het nog maar eens bijna elf uur was voordat we ontbeten. Daarna kreeg je je nieuwe speelgoed: je had het al zien staan in de garage toen we de hond eten gaven, en was al op voorhand wildenthousiast. Het gaat om een hoop oud speelgoed dat een collega aan de peutertuin van de school ging geven, maar eerst aan mij aanbood. Het gaat om een plastic keukentje, een felgekleurd espressomachientje (hoe toepasselijk!) en een mooie pop in een babystoeltje met tafelblad. Aangezien je de laatste tijd, als ik aan het schilderen ben, toch al doet alsof je aan het koken bent, leek dit me wel iets voor jou.
Ik heb moeten zeggen dat je eerst een boterham moest eten en dan pas het speelgoed kreeg, of er was van een ontbijt niks in huis gekomen. Je was door het dolle heen en riep: “Nieuw speelgoed! Zal leuk zijn! Feest! Joepie, hoera!” Ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker?
Een half uur later heb ik dan met jou in de koeltas van de Delhaize met een dekentje, een gastenhanddoekje en een bijpassend washandje (opgevuld met een paar dikke sokken) een bedje, matrasje, kussentje en dekentje gecreëerd voor jouw popje. Het had namelijk net eten gekregen en moest duidelijk slapen.
Het was uiteindelijk al iets na twaalven voor ik jou meekreeg naar de Delhaize om boodschappen, en dus al na één uur toen we gegeten hebben. We hebben een brooddoos en koekjes en wafeltjes meegebracht voor op school. Je school is namelijk zeer strikt wat milieuregels betreft, en staat geen verpakte koekjes en dergelijke toe. Koeken en wafeltjes en zo moeten in een brooddoosje zitten, niet in plastiek of aluminiumfolie. Ik moet je brooddoos trouwens nog afwassen, nu ik eraan denk, zodat ik dat morgenvroeg niet meer moet doen. Het zal zo al een zenuwachtige bedoening zijn, jou klaarmaken voor je allereerste schooldag. Ik heb gelukkig de voormiddag vrij gekregen van school, en moet enkel in de namiddag opdraven. Op die manier kan ik jou naar school brengen en rustig bij jou blijven tot ook ik word weggestuurd, en papa heeft de namiddag vrijgehouden om jou netjes op tijd weer op te halen.
In de toekomst zal je wel geregeld in de opvang moeten blijven omdat ik les heb tot kwart over vier en jouw school al gedaan is om twintig over drie, maar ik wilde je dat op je allereerste schooldag nog niet aandoen. Je hebt er eigenlijk heel gemengde gevoelens over: aan de enige kant ben je heel opgewonden en benieuwd, en kijk je er naar uit om met andere kinderen te spelen, te zingen, te dansen, te kleuren… Aan de andere kant ben je echt wel bang: een compleet nieuwe ervaring, een nieuwe omgeving, nieuwe mensen… Die eerste vrees zal snel weg zijn, ik ben er zeker van dat je het heel erg fijn gaat vinden. Ik hoop alleen dat die plasongelukjes snel achterwege blijven, want ook vandaag heb je weer prijs gehad. Tsja. Het zal wel beteren.

In de namiddag hebben we wat tv gekeken, hebben we samen een staande lamp in elkaar gestoken boven, heb je me geholpen met schilderen, en hebben we vooral veel gespeeld, zoals altijd.
Ik was wel eventjes verschoten: toen je weer in je broek had geplast, sprak ik je helemaal niet vermanend toe, maar zei dat je een sloeber was, en tikte met mijn wijsvinger op je voorhoofd. Prompt begon je hartverscheurend te huilen en snikte dat ik dat niet mocht doen. Arme jongen toch. Blijkbaar wil je wel, maar kan je je plas toch nog niet helemaal controleren. Ik wil toch niet terug naar luiers, snoetje, je staat al veel te ver.

LOL !

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Sloeber — Mama om 10:23 am op Sunday, August 27, 2006

Het is ondertussen kwart over tien, en je ligt nog steeds in je bed! Toen ik een half uur geleden in je kamer binnenkwam, omdat ik gehoord had dat je wakker was, riep je me toe: “Nee mama! Nog niet opstaan! Nog slapen!”
- “Oh? Wil je nog in je bed blijven liggen?”
- “Ja mama, nog beetje slapen, niet opstaan.”
- “Euhh, ok. Moet ik je instoppen?”
- “Nee mama, ik zit nog onder de dekens!”
- “Ok dan. Roep me als je wilt opstaan. Tot strakjes, slaapwel!”
Waarna ik zachtjes de deur dichttrok, je papa die ondertussen opgestaan was een knuffel gaf, en terug naar beneden ging.

Ik hoor je ondertussen via de babyfoon zingen, vertellen, tegen je beren bezig, en ik vind het echt wel schattig. Ik vind het ook niet erg dat je zo lang in je bedje rustig blijft: er is deze namiddag nog een feestje, en hoe beter je bent uitgerust, hoe leuker je het vindt.
Prutsje !

Feestjes bij Thomas, en dan Leander en Ernest

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Gewoon verslag, Spelen — Mama om 9:50 am op Sunday, August 27, 2006

Kwart over negen op een zondagmorgen, en het is nog muisstil in huis. Erg vind ik dat niet, nog eventjes tijd om iets te schrijven. Het verwondert me ook niet: je had een hele vermoeiende dag gisteren.

In de voormiddag hebben we, zoals altijd als we niet gehaast zijn, nog even gespeeld in bed. Je vond het heerlijk dat papa er ook was om mee te spelen, en dat heb je dan ook gedaan, ook al was hij wat moeilijk wakker te krijgen. Zodra je aan je snoekduiken begon, kon hij natuurlijk wel niet veel anders.
Wat me verwondert, is dat je hem niet probeert in te smeren. Eén van je vaste ritueeltjes in bed, is tegenwoordig een van de flessen of tubes crème of olie die er staan, openmaken, eraan ruiken, en dan voorzichtigjes mijn arm insmeren. Elke morgen heb ik dus een zeer zachte rechteronderarm, geurend naar rozen of iets anders. Je schroeft ook telkens de tube open waarmee ik de eelt op mijn hielen moet behandelen, en ik krijg sterk onder mijn voeten van je als ik het zou vergeten.
Een ander ritueeltje is dat van de wekker. Er staat nog steeds een klein keukenwekkertje op de rand van het bed, hetzelfde wekkertje als dat waarmee ik jou dik twee jaar geleden borstvoeding gaf, en dat me hielp niet in slaap te vallen met jou bij me. Vroeger moest ik het opwinden voor jou, en dan schaterde je het uit van de pret en de schrik als ik het liet aflopen. Nu kan je dat zelf, en dan moet ik mijn ogen toedoen en ’slapen’, jij laat het wekkertje vlak naast mijn oren aflopen, en dan moet ik abrupt wakker schieten en verbaasd zijn. Ook dan schater je het uit, en je herhaalt het spelletje keer op keer.

Maar goed, ik ging vertellen wat we gisteren allemaal gedaan hebben. Je mocht samen in de douche met papa, en dat vond je echt wel leuk, tot papa op het lumineuze idee kwam om jouw haar te wassen met zijn shampoo, zonder eraan te denken dat die misschien toch wel ietsje kan prikken in de ogen. Resultaat: bleirconcert in de douche, een druipnatte handdoek waarmee hij de zeep uit je ogen had gewreven, en een iets minder goed gezinde Wolf die daarna nog perse in bad wilde, en aan het stampvoeten ging toen hij dat niet mocht.
Uiteindelijk kalmeerde je, kon ik je kleren aantrekken, kreeg je een lekstok van Elina (de kuisvrouw) en gingen we ontbijten. Je had alleen niet veel honger en wilde dat onbijt overslaan. Alleen het feit dat je die lekstok niet kreeg als je niks anders gegeten had, zorgde ervoor dat je een sneetje peperkoek binnenspeelde. Chantage, of hoe noemen ze dat ?

Daarna mocht je wat tv kijken van me, en gingen we samen op cadeautjesjacht voor alle feestjes in de namiddag en de volgende dag. Sofie had voorgesteld om een leuke winterpyama te kopen voor Margot, en het idee van strips voor Leander bleek ook een schot in de roos te zijn volgens Gwen. Wij dus naar Mariakerke, naar de Zeeman waar de betreffende pyama’s waren gespot. Niks meer in Margots maat te vinden, helaas, enfin niks deftigs toch. We hebben er wel een paar wollige winterpantoffeltjes met een fluffy hondenkop erop gevonden voor Thomasje, ‘tefontjes’ die jij eigenlijk hebt gekozen. Daarnaast heb ik er nog een paar onderbroekjes voor jou gekocht met Teigetje erop, je vond ze heel mooi, en een klein autootje voor Ernest, voor bij het boekje dat ik al had voor hem.
We zijn dan maar in de aanpalende Shoe Discount binnengelopen, waar ze ook kleren en ondergoed verkopen. Helaas, ook geen pyama’s. Ik ben dan toch maar gaan kijken voor een paar winterschoenen voor jou, en je hebt een mooi paar stevige donkerbruine stappers uitgekozen, zelfs nog met een ‘Terug naar school’-promotie van 20% :-p , en ze waren zo al niet duur. Je was apetrots, temeer daar het met velcro is en je ze zelf kan uittrekken. Al weet ik niet of ik daar eigenlijk wel zo happig op ben :-p Daar zag ik ook een heel mooi T-shirt met vestje liggen voor Margot, en dus hebben we het maar meegenomen. Hehe, ook voor haar al een cadeautje.
Dan nog even verderop naar de Blokker, en yep, een aantal strips gevonden voor Leander, waar hij inderdaad heel blij mee was.

Het was half een toen we thuiskwamen, en papa was ook net terug van kantoor. Zin om te koken had ik totaal niet, en eigenlijk ook nog niks in huis, en we hebben dan samen maar pizza gegeten. Je eet dat heel graag, we hoorden je echt niet klagen, al is het de eerste keer dat je het echt als maaltijd krijgt in plaats van een paar hapjes om te proeven.

Tegen drie uur stonden we dan in Evergem op het babyfeestje van baby Thomas, het zoontje van mijn nichtje Barbara. Je stal er eigenlijk wel een beetje de show bij al mijn tantes: ze vonden je heel knap, bijzonder lief en vooral beleefd. Ik groeide wel een meter van trots, denk ik. Zo wilde je nog een beetje water, en ging je met je bekertje naar Jean-Pierre: ‘M’eer, Wolfje nog een beetje water alsjeblief ?’ Tsja, wie verwacht dat dan van een peuter van tweeënhalf. Je was eerst nog een beetje verlegen, maar dat ging helemaal voorbij toen oma toekwam.

Een dik uur later stapten we weer in de wagen en reden naar Lembeke naar het huis van Gwens ouders, voor het feestje van Leander en Ernest. Iedereen zat er nog aan de taart, zoveel te laat waren we dus ook niet. Beide jongens waren blij met hun cadeautjes, en jij sprintte meteen het grasveld op om te gaan spelen met de andere kinderen. Er waren er elf in totaal, je amuseerde je rot. Je hebt niet eens om taart of zo gevraagd, dat interesseerde je totaal niet. Wel de tractor, de glijbaan, de andere kinderen… Die glijbaan was vrij steil, en jij volgde meteen het voorbeeld van Ernest en ging er met je hoofd naar beneden af, en bleek nog totaal niet bang ook. Zot kanon ! Je speelde ijverig mee met het piratenspel dat Erik had gemaakt voor de oudere kinderen, en vond vooral ook de smarties lekker die in de schat zaten. Eigenlijk hebben we je van de hele namiddag nauwelijks gezien, en dat is een goed teken.
Tegen zes uur zijn Gwen, Sofie en ik sandwichen beginnen smeren, en toen ik er je eentje aanbood, nam je die gretig aan. Ik stond er wel op dat je eerst even meeging naar het toilet, je papa had je de hele namiddag al tevergeefs gevraagd of je op je potje moest. En ja hoor, prijs. Dan maar een verse onderbroek en broek aangedaan, nog een sandwich in je handen gestopt, en wég was je, terug naar de anderen. Het voelde echt wel aan als een pitstop, kleine brok energie van me.
Tegen zeven uur gingen de eersten naar huis, en ook jij was doodop, of, zoals Sepp het stelde: game over. Je dronk eerst nog een hoop water, en werd in de auto gehesen, waar je toch nog zo moe niet bleek en honderduit bleef babbelen.
Thuis kreeg je een pyama aan (met behoorlijk wat tegengespartel, je wilde nog niet gaan slapen), mocht nog eventjes tv kijken, kreeg een fles, en tegen acht uur lag je toch voor pampus in je bed, en hebben we je niet meer gehoord.

Of toch wel: om kwart voor twee vannacht was je wakker geworden en zat je zachtjes te huilen. Ik trof je rechtop in je bed aan, en je uitleg was dat je bovenop je dekens zat en er niet meer onder geraakte. Je was ook je tuut kwijt, maar je giechelde alweer toen ik op handen en knieën onder je bed ging kijken om het vermaledijde ding te localiseren. Toen ik je instopte, sliep je alweer, denk ik.

Ondertussen is het kwart voor tien, en ga ik mijn mannenvolk eens wakker gaan maken. Trop is teveel, ook qua slapen :-p

Schilderen

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Gewoon verslag — Mama om 11:23 pm op Friday, August 25, 2006

Deze morgen is papa blijven slapen tot negen uur, net als wij. Dat resulteerde voor jou in een hoop meer plezier, aangezien hij zelfs nog even is blijven spelen in bed met jou. Voor het mooie weer hoefden we niet op te staan: het was buiten aan het gieten. Toen we rond tien uur beneden kwamen om een onderbroekje voor jou te halen, stond ik even met mijn mond open: mijn bureau stond blank ! Het water liep op twee plaatsen binnen, aangezien de goot de vele regen gewoon niet kon slikken. Het kleine tuintje achteraan stond onder water, zo’n centimeter of vijf, en de schildpadden verstonden zich er niet aan dat ze zomaar tot aan het raam konden zwemmen. Ook jij stond met grote ogen te kijken, en ging prompt samen met mij om emmers en dweilen. We togen aan de slag, ja, ook jij begon kleine emmertjes uit te halen en wilde een dweil om te helpen. Een half uur later was de grootste zondvloed ingedijkt, was er geen gevaar meer voor kortsluiting bij de computer, en was de verzekeraar gebeld. Oef.

Dan maar rustig kleren aangetrokken, ontbeten, en daarna ben ik begonnen met het uitmesten van mijn bureau. Jij wilde me helpen, en begon systematisch een van mijn schuiven leeg te halen en de inhoud ervan op mijn bureau te deponeren. Ik voelde me als een paar uur daarvoor: dweilen met de kraan open. Toen je mijn haarborstel uithaalde, nam ik die af, zei op blijkbaar strengere toon dan bedoeld: “Zeg snoet, zal het bijna gaan ja ?” en gaf je drie kleine tikjes op je poep met die borstel. Onmiddellijk begon je lipje te trillen, en even later was je onbedaarlijk aan het huilen terwijl je steeds maar herhaalde: “Mama niet slaan! Mama niet slaan!” Ik voelde me vreselijk, trok je op mijn schoot, zei dat het me speet, dat het zo niet bedoeld was, en knuffelde je, en herhaalde dat ik niet boos was. Pas na een paar minuten viel je stil. Arme kleine jongen. Je bent echt heel gevoelig voor mijn stemmingen, en blijkbaar heb je aangevoeld dat ik geïrriteerd was. De laatste tijd moet ik ook wel vaak boos zijn op jou: telkens als je in je broek plast, moet ik heel duidelijk laten merken dat ik daar niet mee gediend ben, en veel moeite heb ik daar eerlijk gezegd niet mee. Het is ook niet leuk, plasbroeken verzamelen en wassen.

Daarna heb je braafjes gespeeld, en toen Johan, een vriend van me, toekwam om te eten en daarna mee te schilderen, was je door het dolle heen. Na de macaroni en de obligate koffie togen Johan en ik naar boven, met jou uiteraard in mijn kielzog. Je vond het heerlijk om boven te zitten spelen, en maakte eten voor ons: allerlei vijsjes en andere onderdelen van de uiteengehaalde bureau’s werden netjes op een vel schuurpapier geschikt, met een verfroerdertje als lepel, en dan werd ik uitgenodigd om te komen eten. Wat overbleef at jij op, en de rest ging naar de hond. Je hebt echt wel een levendige fantasie, snoetie. Op een bepaald moment ging je naar beneden om een beetje te slapen in de zetel, en plots hoorde ik een vreselijk gehuil. Ik dacht dat je op zijn minst van de trap was gedonderd, en stoof naar beneden. Je stond halverwege de onderste trap te huilen dat het geen naam had, wees naar beneden, en ik kon een paar woorden verstaan in de trant van ‘vies’, ‘beh’ en dergelijke. Je had blijkbaar een boertje gelaten en er was wat eten meegekomen. Je dacht dat ik vreselijk boos ging zijn, maar ik stelde je dadelijk gerust, nam je in mijn armen, ging wat keukenpapier halen en veegde het boeltje op. Daarna heb ik je geïnstalleerd in de zetel want de kinderprogramma’s gingen net beginnen. Je kroop behaaglijk onder het dekentje met je beestjes bij jou, en ik dacht eerlijk gezegd dat je in slaap ging vallen. Na je verzekerd te hebben dat je maar hoefde te roepen als er iets was, ging ik verder doen boven, waar Johan nog steeds noest aan het schilderen was.
Om de vijf stappen kwam je me melden welk programma er was door onderaan de trap te roepen. Rond half vier kreeg je een koekje, en keek je rustig verder. Toen hoorde ik plots gekreun en gezucht op de trap: je was naar boven aan het komen met je beide beestjes in je handen, en sleurde het dekentje mee. Eigenlijk is deken hier meer op zijn plaats, het is vrij groot. Het verwondert me nog dat je er niet mee gevallen bent, kleine dondersteen. Met een grote lach op je snoet deelde je mee dat je ging slapen in de zetel boven bij ons. Een halve minuut later ging je toch maar terug naar tv kijken, toen ik zei dat het wellicht de Tweenies waren. Amper twee minuten later stond je weer boven: mama was mis ! Het waren niet de Tweenies, het was iets anders ! Mama toch ! Ik weet niet hoeveel keer je uiteindelijk de twee trappen op en af hebt gelopen, maar ik werd moe in jouw plaats !
Toen Johan en ik koffiepauze hielden, kwam je met de pluchen Catullus aangelopen: hondje wilde banaan ! Ik heb je een banaan gesneden, en ben die het hondje komen brengen. Ik heb wel enige overredingskracht moeten gebruiken om jou de slab aan te laten doen in plaats van het mormel :-p
Op een bepaald moment had je trouwens het plan opgevat om een bedje te installeren boven, en je begon het deken uitgebreid open te leggen op de grond. Er ontbraken nog kussens, dus even later kwam je zuchtend en steunend boven met een paar kussens uit de zetel, en even later nog eens. Ook een paar pluchen beesten werden aangesleept.

Tegen etenstijd kwam papa eraan, en toen ben je er toch nog in geslaagd in je broek te plassen, mormeltje ! Je keek me beteuterd aan, en toen ik zei dat ik boos was, zette je het opnieuw op een huilen. Papa heeft je met moeite kalm genoeg gekregen om je natte spullen uit te trekken en iets droogs aan te doen. Je bleef maar huilen, zelfs toen ik verklaarde dat ik niet meer boos was en een knuffel wilde. Je zette een keel op toen papa een verse pyama nam, en nam zelf een andere met korte broek en T-shirt met korte mouwtjes. Je begon al helemaal te brullen toen ik de tafel zette, en stak prompt je bord en beker terug in de kast, want je wilde geen eten. Enkel een opgerold hespeworstje kon je verzoenen met het idee dat we gingen eten, en op papa’s schoot gezeten kreeg je een boterham. Toen, kleine plantrekker van me, verklaarde je parmantig dat we je bord en beker vergeten waren ! Hoe kan dat nu ! Dat was helemaal niet slim ! Mama toch ! En ja hoor, krek hetzelfde bord en beker verschenen weer op tafel. Klein eigenwijs ding !

Uiteindelijk ben je braaf gaan slapen, en hebben we je niet meer gehoord. Ik denk, lieve Wolf, dat we nog serieus wat gaan meemaken met jou. Hmm. Ik popel al. Echt waar.

Buikjescontrole

Gecategoriseerd onder: Pis- en kakverhalen, Spelen, Taal, Ziek — Mama om 11:56 pm op Thursday, August 24, 2006

Deze morgen geslapen tot negen uur, een uurtje gespeeld, badje gepakt, ontbeten om elf uur (ik ben je hele dagritme naar de knoppen aan het helpen), dan wat gelummeld en naar de winkel getrokken, gekookt, gegeten om half twee, en eigenlijk al ruim te laat naar het Universitair Ziekenhuis vertrokken.

Je had een afspraak met de kindergastroënteroloog, ofte, zoals jij het noemt, de buikjesdokter. Een dikke maand geleden zijn we er voor de eerste keer langs geweest omdat jouw stoelgang bijzonder slap is, om niet te zeggen quasi voortdurend diarree is. Ze had toen de raad gegeven om jouw voeding veel vetrijker te maken, en je hebt de voorbije maand dus een dikke laag boter op je brood gekregen, volle melk, romige sausen, een goeie laag choco en dergelijke. Geen verbetering. Deze morgen kon ik zelfs je pamper uitgieten, zo erg was het. Ik heb ook al twee dagen op rij je beddegoed moeten verversen wegens gelekte kakluier. Fijn hoor. De dokter was verwonderd dat het niet geholpen had, en de volgende stap is nu de analyse van een aantal stoelgangstaaltjes: drie opeenvolgende voor de aanwezigheid van parasieten, en één staaltje om te controleren op het suikergehalte. Het zou kunnen dat je een enzym mist waardoor je een bepaalde soort suikers niet afbreekt, die dan beginnen fermenteren in je dikke darm, en daardoor je stoelgang enorm veel vocht aantrekt. Dat zouden we dan met een dieet moeten oplossen. In ieder geval zijn dat zorgen voor later, nu eerst de staaltjes nemen.
Verder ben je nog altijd tiptop in orde, en zelfs flink gegroeid in die maand: je bent nu 89.2 cm groot, en weegt op de kop 14 kilo droog aan de haak. De dokter maakt zich dan ook niet al te veel zorgen: je zit perfect op schema en bent zelfs voor qua verstandelijke ontwikkeling. Ze vond het ook grappig dat jij totaal niet bang was, want je ging aan haar hand de wachtkamer uit richting haar kabinet. Ik zei dat ik dat normaal vond: waarom zou je ook bang zijn ? De dokter is vriendelijk, ik leg uit wat er aan de hand is, en ze doet jou totaal geen pijn. Toch logisch dat je dan niet bang bent ?

Aansluitend zijn we dan even binnengewipt op mijn school om mijn lesrooster af te halen, en je kreeg een pakje koekjes van Anja, de onderdirecteur. Je zei netjes bedankt en speelde daarop de koekjes binnen, gezeten op een stoel in mijn vaste lokaal. Je deelde er wel eentje uit aan mij, want “Mama moet ook koekje hebben”. Lief toch ? Achteraf zei je trouwens ook nog in de auto dat Anja lief was. Heh.

Thuisgekomen heb je je in de zetel geïnstalleerd onder een dekentje, geleund tegen de onderkant van je Winniezetel die je in de grote zetel had gesleept, en heb je naar tv gekeken: Samson, Clifford, en dergelijke meer. Op een bepaald moment wou ik een appel met je delen die ik in stukjes had gesneden, maar je vond het niet zo lekker. Een half uurtje later kwam je echter wel met de pluchen versie van Catullus aanzetten, en zei dat het hondje een banaan wilde. Die heeft er dan ook een gekregen, netjes in schijfjes in een kommetje. Een kwartier later riep je me triomfantelijk vanuit de zetel toe dat de banaan allemaal op was.
Ik had je in de loop van de middag verschillende keren gevraagd of je niet op je potje wilde, en telkens had je nee gezegd. Rond een uur of zes stelde ik nog maar eens die vraag, en ook toen zei je nee. Je herriep dat echter bijna onmiddellijk met een aarzelend ‘Ja’, en toen wist ik al hoe laat het was: je had inderdaad in je broek gedaan ! Gelukkig waren zetel en deken gespaard gebleven, dus heb ik je even uitgekafferd, gewassen en verse kleren aangedaan. Jij zei dat je een kleine baby was, die nog niet op zijn potje kon. Toen heb ik maar komaf gemaakt met die babytrend van jou: je mag gerust kleine baby spelen, maar dan word je ook behandeld als een kleine baby: geen tv, geen snoep, geen boekjes voorlezen, alleen maar melk en slapen. Beteuterd zei je toen dat je misschien toch geen kleine baby was… en dat je als grote jongen toch op je potje kon. Ik hoop dat het helpt, petoetie.

Tegen half zeven dook papa op en heb jij samen met hem macaroni gegeten, daarna gespeeld (je was door het dolle heen) en tegen acht uur lag je in bed.

* Eén van je favoriete spelletjes - behalve het spelen van een kleine baby dan - is momenteel ‘Ai mijn tenen!’. Je staat dan op papa’s voeten, houdt je stevig vast aan zijn handen, en dan draait papa rond zijn as terwijl hij zegt: “Ai mijn tenen ai mijn tenen ai mijn tenen”. Hij pauzeert even, en herhaalt alles maar dan sneller. Opnieuw pauze, en dan nóg een pak sneller, en op het einde ervan gooit hij jou in de lucht, terwijl je aan het schateren bent. Heerlijk gewoon, en duidelijk iets tussen jou en papa, want mij heb je het nog nooit gevraagd.

* Een heerlijk woordje van jou is ’snoepduik’. Daarmee bedoel je eigenlijk een snoekduik, en dat is wat papa zegt tegen jouw grote duiksprong op ons bed. Je duikt dan voorover en laat je languit vallen op je buik. Tegenwoordig heb je ook een snoepduik in de auto: je kruipt in de auto, gaat op de bank staan naast je autostoel, en dan duik je op die stoel zodat je plat op je buikje ligt, en moet beginnen wriemelen om er toch nog deftig in te gaan zitten. Praktisch is anders, maar wel hoogst amusant.

* Een ander leuk spelletje - vind jij toch - is ‘dikke slak’. Ook dat speelt zich bij voorkeur in ons bed af, al kan het op elke plaats en elk moment gespeeld worden - alweer volgens jou. Je legt je op je buik, komt aangekropen, zegt dat je een dikke slak bent, en dan begin je te ’slijmen’: je steekt je tong uit zover je kan, en lekt op elk mogelijk stukje bloot vel. Dat kan mijn knieholte zijn, mijn buik, maar bij voorkeur mijn neus of mijn nek. De enige verdediging tegen zo’n slak is kriebelen, heb ik al gemerkt, ofwel heel streng nee zeggen, maar dan kijk je bijzonder beteuterd: al bij al is het maar een spelletje.

Je eerste kunstwerk

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag, Op stap — Mama om 11:59 pm op Wednesday, August 23, 2006

Een hele drukke dag gehad vandaag, snoetie.

Deze morgen vond ik het bijzonder raar dat je zo lang sliep: ik was uiteindelijk om negen uur opgestaan, maar je gaf geen kik. Om half tien vond ik het welletjes en ben ik met je flesje naar boven gegaan. Jij was duidelijk al wakker, en had een overvolle luier. Toen ik je vroeg of je al lang wakker was, zei je: “Ja, maar papa ‘eroept, en niet gehoord !” Blijkbaar had je geroepen rond half acht toen papa opgestaan was, en ben je dan maar braaf blijven liggen tot ik je kwam halen. Je bent echt zo’n zoetje, liefje. Een verse broek en pyama later kwam je bij me in bed spelen, maar een half uur was deze keer echt genoeg: het was zo al vreselijk laat.

Dan maar ontbeten (drie dubbele boterhammen ! Eentje met hagelslag en twee met choco) en daarna naar buiten getrokken om het gras af te rijden. Jij hebt me wonderwel goed geholpen: eerst alle hondendrollen helpen opsporen, dan schopjes en dergelijke aandragen, op de startknop van de grasmachine duwen, alle slakken vakkundig verwijderen, en op het einde de grasmachine (gelukkig een kleintje) terug naar het tuinhuisje rollen. Je was zo fier als een gieter dat het gelukt was !
We zijn trouwens niet rond geraakt met het gras: om half een ben ik gestopt om te koken en heb jij netjes aan de keukentafel zitten spelen, daarna gegeten, en dan ons doodgehaast om naar Vallery te rijden. Ik had namelijk een workshop storytelling van het Tolkiengenootschap, en Vallery ging op jou passen.
Ik wist niet goed wat ze allemaal met jou ging aanvangen, maar toen ik jou terug kwam ophalen zo’n dikke drie uur later, kwam Patrick de deur opendoen met een vuilblik vol zand in zijn handen: jullie waren overduidelijk in een zandbak gaan spelen. Ik vond je samen met Vallery in haar grote bed, onder de dekens, terwijl je naar Sesamstraat aan het kijken was. Je wilde slapen, had je tegen haar gezegd, maar uiteraard was dat mislukt, en had ze de tv maar aangezet. Jullie waren amper een half uurtje thuis, vertelde ze: je was gaan spelen op een speelpleintje in de buurt, en had zelfs liggen zwemmen in het zand.
Toen viel het je te binnen dat je nog een cadeautje had voor mij, en je sprong uit het bed om samen met Patrick de trap af te crossen en het te halen. Ik was stomverbaasd: een echt kunstwerk ! Vallery had nog een stuk canvas op kader liggen, en jullie hadden het volgekleefd met rietjes kriskras door elkaar, het lijkt wel een mikadospel. Daarna hebben jullie het volgekliederd met paarse en oranje verf, en het is eigenlijk echt wel mooi geworden. Je had voor de gelegenheid een oud T-shirt mogen kiezen, en Vallery zei dat enkel je voetjes er nog uitkwamen, dus da’s ideaal als schort :-p Ze heeft het me laten zien, en er hing verbazend weinig verf aan.

We hebben nog even zitten praten, en toen zijn we naar huis gereden: je was moe en had honger. Thuis heb je eerst nog rondgelopen, en pas toen papa thuiskwam, wilde je eten, net als gisteren. Je hebt eerst nog wat patatjes meegegeten, en daarna nog een boterhammetje. Een klein half uurtje later lag je in bed, en sindsdien hebben we je niet meer gehoord.

Podoloog en aanverwanten

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Op stap, Pis- en kakverhalen, Ziek — Mama om 8:22 pm op Tuesday, August 22, 2006

Acht uur, en je slaapt. Hehe. Niks te vroeg. Niet dat je vervelend was of zo, gewoon uitputtend.

Deze morgen ben je om half acht met een flesje bij me gekropen, en was het half negen voor we in de badkamer verzeilden: we hebben een uur liggen spelen, knuffelen en babbelen, klein spook. Terwijl jij daarna in bad zat, kroop ik onder de douche. Ik had me net helemaal ingezeept en zo toen jij met de melding kwam dat je kaka wilde doen op potje. Oh fijn. Ik heb me snel afgespoeld, jou uit je bad gevist en op je pot gezet. Gelukkig staat er eentje in de badkamer. Een mooi kakje later mocht je weer in je bad, maar eigenlijk wilde je er al bij al snel uit.

Daarna hebben we ontbeten, nog wat op de computer gezeten, en zijn we naar de podoloog vertrokken. Die bevestigde mijn vermoeden: je hebt vrij platte voeten, maar vooral een compleet verkeerde staphouding, waarbij je voeten naar binnen plooien. Niks dat een paar stevige steunzolen niet kan verhelpen, zegt hij. Toch wil ik eerst nog een orthopedist raadplegen en horen wat die te zeggen heeft. Per slot van rekening is een podoloog een graduaat en een orthopedist een echte arts met alles erop en eraan. Er zitten nog wel een paar verschillen qua behandeling in, maar ik ga pas beslissen wanneer ik dus de orthopedist gehoord heb. Feit is dat jij alvast de komende jaren met steunzolen door het leven zal moeten gaan. Als je er maar niet moeilijk over doet…

Aansluitend zijn we boodschappen gaan doen in de Lidl, heb ik gekookt, en zijn we als de bliksem richting papa’s kantoor vertrokken: de Netlashauto (waar ik ook voortdurend mee rijd) was dringend aan onderhoud toe, maar papa had onvoorziene problemen op kantoor en kon dus niet gaan. Wij hebben snel van auto gewisseld en zijn naar de garage in Ledeberg gereden. Daar heb ik de buggy uitgehaald, jouw blauwe zak en een grote paraplu, en zijn we samen langs het zuidpark naar het winkelcentrum van de Zuid gestapt.
Jij keek vooral je ogen uit op de lift, en we zijn er dan ook een paar keer ingegaan. We hebben rondgelopen, ondergoed voor jou gekocht, kleren voor papa gekocht, beneden respectievelijk een caffe latte en een chocomelk gedronken en er een heerlijk koekje van de Hema bij gegeten, nog maar eens naar toilet gegaan (waar jij een lekstok hebt gekregen, verwend nest) en dan buiten aan de fontein op het plein in het zonnetje die lekstok opgegeten. Toen waren we al twee uur later en zijn we via het park in heraanleg terug gestapt. Tegen dan was jij moe, en begon je wat vervelend te doen.
Al bij al waren we om half vijf thuis en hadden we er een heerlijke namiddag opzitten. Je was gelukkig ook compleet zindelijk gebleven, iets waarvoor ik mijn hart had vastgehouden. Jammer genoeg kan dat van de rest van de dag niet meer gezegd worden: je speelde buiten, en plots kwam je naar me toe rennen met de boodschap dat je kaka had gedaan, jawel, in je broek en onderbroek. Ik heb hartsgrondig gevloekt, jou de mantel uitgeveegd, en heb dan maar jou gewassen en daarna die kakkleren uitgespoeld. Ze zitten ondertussen al in de wasmachine.
Jij bent daarna rustig tv gaan kijken, en je gaat echt wel op in wat je ziet. Je geeft commentaar, schrikt, roept, lacht… Datzelfde heb je trouwens in Center Parcs gedaan bij een toneeltje van de Zomerkoningin die het Vlindervrouwtje moet redden van een ziekte. Je spreekt er nog altijd over, en dat verwondert me.
Uiteindelijk kwam je bij me aan de computer op mijn schoot zitten, en hebben we zitten spelen. Kwam het nu van het lachen, ik weet het niet, maar feit is dat je dan opnieuw in je broek gedaan hebt, en ik dus alweer jouw kleren én die van mij mag wassen. Grmbl ! Deze keer ben ik echt uitgevlogen, en stond je te huilen. Ik weet niet of ik er goed aan doe om jou onder druk te zetten, maar het is zo onderhand welletjes geweest met al die pis- en kakbroeken.
Je wilde trouwens geen eten meer, en pas om zeven uur, toen papa ook thuiskwam en ging eten, wilde je wat patatjes mee-eten. Daarna hebben jullie nog wat gespeeld, en nu lig je dus in bed.

Morgen ga je in de namiddag bij Vallery, want ik heb een workshop storytelling. Ze ging nog zien wat ze met jou ging doen, maar ik weet nu al dat je het leuk zal vinden. Hopelijk slaap je vannacht een beetje goed, zodat je morgen echt welgezind bent.

Center Parcs ter

Gecategoriseerd onder: Vakantie — Mama om 9:19 pm op Monday, August 21, 2006

Ik denk dat je nu al ongeveer een drie kwartier slaapt, Wolfje, en het is maar best ook. Je was totaal uitgeput en compleet je gewone ritme kwijt. Niks dat een goed nachtje slaap in je eigen bedje niet oplost, hoor.

Gisteren hebben we dus helemaal niet buiten kunnen eten, het was behoorlijk hard aan het regenen zelfs. Al bij al hebben we geen klagen gehad: op een of andere manier zijn we erin geslaagd telkens tussen de buien door buiten te lopen. Gisteren zijn we dus na het ontbijt met pannenkoeken naar de speelwereld getrokken. Wij, dat zijn jij, ikke, Roeland en Sarah. Papa bleef in het huisje omdat hij de spaghettisaus ging maken (buitengewoon heerlijk recept van je papa) en eigenlijk ook wel wat stilte wilde. Ik kon hem geen ongelijk geven. Zodra we binnenkwamen in de Baluba, repte jij je naar de klimkooi, of hoe moet ik dat nu eigenlijk noemen ? Het ding bestaat uit een volledig gekapitonneerde omgeving, met weggetjes, doorgangen, klimtoestanden in mousse, brugje, grote kokerglijbaan, enz. enz., volledig opgetrokken met beschermende kussens en netten, zodat alles superveilig is en toch compleet doorzichtig voor bezorgde ouders. Het is totaal niet de bedoeling dat ouders er mee binnengaan, maar ook Sarah, en vandaag zelfs papa zijn al mee gaan klimmen: je bent er eigenlijk gewoon nog net iets te klein voor. Let wel, ze waren lang niet de enigen hoor ! Roeland en ik zaten ondertussen in het café een koffie te drinken, maar gelukkig wel aan een raampje vanwaar we jouw capriolen konden volgen. We zijn niet eens moeten verhuizen: de andere kant van de speelwereld interesseerde je niet meer, enkel nog dat klimgedoe.
Ik had geleerd van je gekrijs en gespartel de dag voordien, en ben je dus verschillende keren gaan zeggen dat we bijna gingen eten in het vakantiehuisje bij papa, dat je nog vijf minuutjes kreeg, dat je er nog één keertje op mocht… En ja hoor, toen ik je dan uiteindelijk definitief ging halen, kwam je zonder protesteren mee. Ik denk dat je ook wel doodop was van al dat geklauter.
Papa had snel nog even naar Roelands GSM gebeld omdat we vergeten waren tomatenpuree mee te nemen van thuis, en dus zijn we met een ommetje via de supermarkt naar huis gestapt, alweer tussen de buien in. Papa had dus nog heel even nodig om zijn saus af te werken, maar dat vond jij niet erg: je had precies wat tijd nodig om te bekomen van de opwinding en het lawaai.

We hebben dan rustig spaghetti gegeten, en Roeland heeft zich kapot gelachen met jouw manier van spaghetti scheppen, en vooral van het niet-scheppen: maar best dat we je voorzien van zo’n hard plastieken slabbetje met opvangbak: ik denk dat er op een bepaald moment meer spaghetti in dat bakje lag, dan in je bord. Je bent nochtans apetrots dat het lukt, en eigenlijk hoeven we je niet zoveel meer te helpen (behalve dan af en toe weer eens je eten transfereren van het bakje naar je bord :-p ) Als toemaatje had papa nog voor heerlijke fruitsla gezorgd, met als resultaat dat we allemaal teveel hebben gegeten.
Een korte rustpauze later zijn we dan opnieuw naar Aqua Mundo getrokken, en je kraaide van plezier. Yep, soms, als je heel erg opgewonden bent en je echt heel erg in je sas voelt, zet je het op een gillen: een hoog, snerpend geluid waar wij potdoof van worden als we je net toevallig op de arm hebben. Je bent je maar al te goed bewust van dat effect, en doet het er soms om. De mensen om ons heen kijken dan meestal verschrikt in jouw richting, want de gemiddelde politiesirene heeft er niks aan.
Deze keer hebben we je je zwembandjes van Winnie The Pooh aangedaan, maar daar ben je niet zo voor te vinden: het knelt aan je bovenarmen, en je hebt nog niet door dat dat eigenlijk wel zo’n beetje de bedoeling is. Toch heb je ze aangehouden, zij het niet honderd procent opgeblazen.
Opnieuw hebben we vooral veel in de snelstromende lus gezeten, en ook de ‘warme bubbeltjes buiten’ is een van je favorieten, al wilde je snel naar binnen toen het vrij hard begon te regenen en onze hoofden snel afkoelden. Uiteraard mocht de glijbaan niet ontbreken: je bent zelfs een keertje meegegaan in de hele grote kokerglijbaan van 84 meter, veilig op papa’s schoot, en je vond het buitengewoon wijs. De wildwaterbaan hebben we ons niet geriskeerd: ze is veel te wijd en er is dus veel te veel risico dat je van papa’s schoot zou glijden, met alle gevolgen vandien. Per slot van rekening kan je niet zwemmen, al geef je er nu wel de aanzet toe. Je vond het ongelofelijk amusant om van de een naar de ander te gaan, trappelend met je voeten, maar wel met uitgestrekte armen. Het drijfvermogen van die zwembandjes is vrij behoorlijk, maar dat weet jij niet natuurlijk. Het ging je om het gevoel in het water te hangen zonder steun, en regelmatig kwam er toch nog een paniekerige blik in je ogen, als je inderdaad alle steun even kwijt was. Het voelde net aan als toen je leerde lopen, ook netjes van de een naar de ander steun zoekend. Gelukkig besef je wel hoe gevaarlijk het water wel is, en klamp je je stevig vast aan een van ons.
Rond vijf uur zijn we het water uitgegaan, het was echt welletjes voor ons allemaal. Omdat het stevig aan het gieten was toen we in de centrale ruimte kwamen, hebben we er nog een ijsje gegeten. Jij kreeg een kinderijsje, maar blijkbaar is zelfs één bol ijs al teveel voor jou, laat staan de twee bollen met slagroom en koekjes. Nonkel Roeland heeft zich er dan maar over ontfermd :-p

Een half uurtje later zijn we dan naar het huisje teruggekeerd, waar nonkel Roeland en tante Sarah hun gerief al netjes klaarstond. Ze zijn dan ook vrijwel onmiddellijk doorgegaan, tot jouw grote spijt. Je bent zo gek van hen, liefje, en zij ook van jou. Zo had nonkel Roeland zelfs snoep voor jou meegebracht: van die kersen die je eerst over je oren moet hangen, zo wil het de traditie. Tante Sarah had zelfs een washandje voor jou mee met poppetjes aan de vingers, iets waar jij veel mee zal spelen in bad, daar ben ik zeker van.

Toen ze door waren, hebben wij nog wat gespeeld, heb je gegeten en wat tv gekeken, en tegen half acht lag je in bed. Dat bed was trouwens nog niet zo evident: het was een groot bed, en geen spijlenbedje voor baby’s, en dan nog een vrij hoog, omdat er een paar schuiven onder zaten. Gelukkig was er een trapladdertje in het huisje, zodat ik die naast je bed heb gezet en je er dus zelf in en uit kon. Het grootste probleem was echter het feit dat er geen zijkanten aanzaten. Jij bent gewoon om ’s nachts vaak tegen de zijkant van je bedje te liggen, en daardoor ben je er hier een paar keer bijna uitgevallen. Er was een kinderbedje aanwezig, maar dat zouden we dan in de woonkamer moeten zetten hebben, zodat dat ook geen goeie oplossing was. Roeland heeft dan maar de bodemplank van dat bedje als zijkant in jouw bed gestoken, maar vrij vast zat dat niet. Plots hoorden we vrijdagavond een enorme bonk: papa ging snel kijken, en de plank was naar beneden gevallen, en jij lag half uit het bed, diep in slaap. Hij heeft jou gewoon weer teruggelegd, je ondergestopt, de plank teruggezet, en dat was dat. Ook zaterdagavond is dat gebeurd, en gisterenavond nog eens. Het was wel grappig: jij lag letterlijk half uit het bed, met je benen naar beneden en je romp en armen nog op het bed, alsof je staande in slaap was gevallen. Toch sliep je nog steeds. Ik moet dus echt, als ik je grote bed ga halen voor in je nieuwe kamer, er een kleuterbedrand bij kopen, eentje die ik onder je matras kan schuiven. Anders lig je elke avond steevast uit je bed.

In de loop van de avond heb je nog even bij ons in de zetel mogen zitten: je was klaarwakker en had behoorlijk wat dorst. Toch zijn we erin geslaagd je na een tiental minuten weer in bed te leggen. Een klein uurtje later hoorde ik plots een heel helder ‘Mama ?’, en toen ik ging kijken, wees je me op een grote spin op je plafond. Ik heb die dan maar opgestofzuigd, maar het zegt genoeg over jouw slaapgewoontes. Waarschijnlijk lag je alweer een tijdje wakker, maar durfde je niet opnieuw vragen om bij ons te zitten.

Rond een uur of drie ’s nachts begon je echter te huilen. Ik ging kijken, en je wilde niet meer alleen slapen, zei je. Zucht. Er was geen doen aan, en ik heb dan maar papa opgetrommeld. Die heeft van jou de belofte gekregen dat je na vijf minuutjes bij ons in bed opnieuw in je eigen bedje ging slapen. Je kroop helemaal tegen me aan, met beertje in je handen, en lag muisstil. Na een vijftal minuten - ik lag bijna in slaap - heeft papa je dan zonder protest weer in je eigen bed gelegd. Blijkbaar was je wat bang geworden, wellicht ook door die spin.

Deze morgen ben ik opnieuw rond acht uur opgestaan en ben beginnen opruimen en inpakken. Je reageerde dan ook verbaasd toen je rond kwart voor negen wakker werd: ‘Mama heeft al kleertjes aan!’ Gelukkig had ik je er al op voorbereid dat we die dag weer naar huis moesten, en heb je niet al te veel problemen gemaakt. We hebben netjes opgeruimd, alles ingeladen, de auto terug op de parking gezet, en zijn opnieuw naar de speelwereld getrokken.
Je hebt je opnieuw in het zweet gespeeld, mannetje, met deze keer papa in je kielzog. Vandaag wilde je trouwens ook de rest van de speelwereld verkennen, en papa zegt me dat jullie dat ook uitgebreid hebben gedaan: élk hoekje, autootje, springkasteel, glijbaan, doolhof hebben jullie afgelopen.
Na een goed uur waren jullie allebei pompaf en zijn we naar de Market Dome getrokken om daar iets te eten: dagschotel voor papa en mij, frietjes met kippennuggets voor jou. Daarbinnen is ook een kleine glijbaan met een klimconstructie, en binnen de vijf minuten zat je ook daar weer op. Alleen zelfs, na een tijdje. Je wist feilloos de weg terug te vinden naar ons tafeltje, al lag dat niet binnen het gezichtsveld. Op een bepaald moment kwam je wel huilend terug: één van de andere kinderen had je bruut geduwd op de ‘klimpaal’. Het was een paar minuten later wel alweer vergeten, daar niet van, en koppig als je bent ging je opnieuw op het klimrek, om er zonder problemen uit te komen. Bij een tweede poging ging het mis, en is papa je moeten komen redden. Ik had ondertussen al afgerekend en we waren op weg naar buiten, en ik denk dat je inderdaad gewoon doodop was en daardoor in de knoop was geslagen. Je huilde zachtjes uit op papa’s schouders, en ik dacht dat je in de auto onmiddellijk ging slapen. Niks van. Hmm. Je ging thuis wel in de zetel rusten, zei je. En inderdaad, je bleef gewoon wakker. Een tien minuten later hebben we zelfs een potjesstop moeten inlassen, zo alert was je. Eenmaal op de autosnelweg zijn we gestopt om te tanken en naar het toilet te gaan, en heb jij een halve eclair en een flesje chocomelk naar binnen gewerkt, ondertussen vrolijk spelend in de speelhoek van de Carestel.
Toen we daar buitenkwamen, brak er net een daverend onweer los, en van het kleine eindje naar onze auto waren we alledrie doorweekt. Was het nu van het monotone getik op de auto, het beetje voedsel of de emotie en het gelach omdat we zo nat waren: feit is dat je amper vijf minuten later met open mond lag te slapen, en dat je pas op vijf minuten van onze voordeur bent wakker geworden.

Thuis was je in je element: je kroop onder een dekentje in je Winniezetel en keek naar Samson, kreeg iets om te drinken, at een banaan, ging op je potje, belde naar oma, en speelde. Heerlijk rustig. Een paar boterhammetjes, wat gespeel boven terwijl ik je bedje opmaakte en een natte broek later ging je in je bed. Doodop, maar blij dat je weer thuis was. En ik eigenlijk ook, sloebertje.

Center Parcs bis

Gecategoriseerd onder: Vakantie — Mama om 8:21 pm op Sunday, August 20, 2006

Alweer een dag voorbij, en ik heb gewoon geen tijd gehad om verder te schrijven. Waar zat ik ?
Oh ja, aankomst in Erperheide. We waren hier rond kwart over twee, en stonden een heel eind op de parking. We zijn dan maar in het zalige weer naar de receptie gewandeld, hebben ons ingeschreven, daar ter plekke wat gespeeld, en uiteindelijk beslist om al te voet naar ons huisje te wandelen. Erperheide is namelijk autovrij, en pas om drie uur stipt gaan de slagbomen open zodat je met je auto en je bagage naar je vakantiehuisje kan. Onderweg kwamen we toch wel de grote speeltuin tegen zeker ? Je was er meteen wildenthousiast, zat op de klimtorens, glijbanen en wiebeldinges. Een dik half uur later zijn we dan toch nog in ons huisje geraakt. Papa is dan maar de auto gaan halen en zat nóg in de file. We hebben ons hier geïnstalleerd, hebben de bedden opgemaakt en jij hebt die allemaal uitgeprobeerd. Het meest heb je nog in een kleine babyschelp, stijl maxicosi gelegen: je speelde weer eens kleine baby, met beestjes en tuutje. Ook de beestjes buiten vond je schitterend: er zitten hier aan ons terrasje een hoop kippen, konijnen, en we hebben zelfs al verschillende keren een felbruine eekhoorn gezien. Het heeft wel iets, zo het gevoel dat je midden in de bossen en de natuur zit, ook al weet je dat dat eigenlijk niet waar is. Daarna zijn we dan teruggekeerd naar de speeltuin. Daar zijn we na een behoorlijke tijd vrij prompt moeten weggaan: toen papa je op één van de speeltuigen hielp, rook hij iets bijzonder verdachts. Ja hoor, deze keer geen plasje in je broek, maar wel kaka. Het is bij mijn weten de eerste keer dat je effectief in je broek hebt gekakt, maar je was dan ook zó intensief aan het spelen… Wij dus maar terug naar het huisje, jou gewassen, je kleren gewassen (als voorziende mama had ik gelukkig waspoeder mee) en je dan maar meteen je pyama aangedaan. Nog wat tv gekeken, sandwiches gegeten, vooral veel water gedronken, en om kwart over zeven vroeg je zelf om te gaan slapen. Toen ik niet meteen reageerde en enkel “jaja” zei, drong je zelfs aan: “Allé mama, nu slapen !” Ik heb je netjes ondergestopt, en je moet vrijwel meteen geslapen hebben. Dat Roeland en Sarah er nog niet waren, deerde je niet: je ging ze dan morgen wel zien.

Toen die twee dan tegen half negen effectief aankwamen, waren ze wel wat teleurgesteld dat je al sliep, maar het was dan ook zo’n drukke dag geweest voor jou. Gelukkig ben je nog even wakker geweest om een glaasje water te vragen, en hebben ze jou dan nog even gezien. Je was een schatje!

De volgende morgen was je, zoals verwacht, rond een uur of acht wakker. Meteen vroeg je naar Roeland en Sarah, en je bent ze gaan wakker maken. Voorzichtig op je tenen de deur opengemaakt, en dan met je blinkende ondeugende snoetje: ‘Nonkel Roeland wakker ? Ja ? Wolfje mee in bedje ?’ Na instemmend gegrom van nonkel Roeland die duidelijk nog niet wakker was, ben je bij hem in zijn stapelbedje onder de dekens gekropen, en je genoot ervan. Of Roeland op dat uur jouw glasheldere energieke stemmetje kon appreciëren, betwijfel ik sterk :-p Tante Sarah kwam uit haar bed naar beneden, en toen zaten jullie met zijn drietjes in een piepklein stapelbed :-p
Iets later waren Roeland, Sarah en jij aangekleed en zijn jullie met zijn drietjes vers brood gaan halen voor het ontbijt. Toen ben ik dus de eerste keer beginnen schrijven :-p

Na het ontbijt - waarbij jij trouwens duidelijk over je kinderstoel hebt gezegd: ‘Ja, dat is dus wel een bàbystoel hé!’ en wij dus plat lagen van het lachen - hebben we hier nog wat rondgelummeld, en zijn toen, via de speeltuin en de kinderboerderij, vertrokken naar de Baluba, de overdekte kinderspeelwereld die dit park heeft. Man, wat een lawaai daarbinnen ! Roeland en Sarah zijn meteen met jou naar de ballenkooi gegaan: een gigantische kooi waar je heel veel met lucht aangedreven toestellen hebt waarmee je de zachte ballen kan afschieten (letterlijk, een soort geweren), in de lucht doen gaan, opstofzuigen enzovoort. Die perslucht maakt enorm veel lawaai, maar je vindt het echt wel leuk. Papa had er meteen koppijn van, en trok zich dan ook terug op een terrasje met koffie en een krant. Je bent ook nog op wat glijbanen geweest, maar daar had je precies wat schrik van, al waren ze maar half zo hoog als je glijbaan thuis.
Het leukste was echter duidelijk wat jij noemde ‘de kelder’: een volledig klimrek en doolhof met mousse en kussens bekleed, met glijbaan en een ballenbad, dat begon met een paar trapjes naar beneden, vandaar kelder. Je hebt letterlijk liggen zwemmen in de ballen, snoeterd ! Natuurlijk duurde het niet lang of jij zat van de sectie 1-3 jaar in het onderdeel 4-8 jaar. Je genoot er zichtbaar van, en gelukkig was er een jongen van een jaar of twaalf die met zijn zusje aan het spelen was, en jou ook op sleeptouw heeft genomen. Jij doet dus echt niks liever: spelen waar andere kinderen zijn. Je schaterde, en wij hielden allemaal ons hart vast want eigenlijk was het best hoog allemaal.
Rond één uur was het welletjes, vonden wij, we hadden honger. Jij was het daar duidelijk niet mee eens en wilde verder spelen, en hoe ik je ook probeerde uit te leggen dat we nog wel gingen terugkomen, het hielp niet: je krijste en spartelde en kreeg een van je woedeaanvallen omdat je niet mocht blijven. Ik heb je strategisch in mijn armen gepakt zodat je me geen pijn kon doen met spartelende armen en benen, en we zijn naar huis gestapt. Op een bepaald punt heb ik je op de grond gezet en ben je al brullend een eind teruggelopen, maar je wist de weg niet meer, en er zat dus niks anders op dan terug naar ons te komen. Papa had de neiging, net zoals je nonkel en tante, om je te halen of achterna te gaan, maar dat heb ik ze verboden. En ja hoor, je kwam netjes terug, al een heel pak minder brullend, nog gewoon huilend. Ik heb je dan nog eens rustig uitgelegd wat de bedoeling was, en je wilde netjes in mijn armen zitten. Papa of een van de anderen was niet goed, je wilde bij mij zijn. Ocharme mijn armen, je wordt echt al zwaar, liefje.
Thuis hebben we buiten op het terras in de stralende zon boterhammen gegeten, en daarna zowat gesiëst. Mmm, heerlijk. Rond een uur of drie is het beginnen onweren en gieten, hebben we materiaal verzameld, gewacht tot de ergste regen voorbij was, en zijn naar de Aquaworld getrokken: het overdekte tropische zwembad met golfslagbad, stromingsbad, kokerglijbanen, wildwaterglijbanen, bubbelbaden enz. Jammer genoeg stelde het peuterbad niet veel voor, maar jij vond het toch veel leuker om in onze armen het diepe water in te gaan en mee te genieten. Vooral de lus met snelstromend water vond je vreselijk amusant. Ook het echt warme water van het bubbelbad buiten kon jou wel bekoren, temeer omdat je op de zitbanken kon rechtstaan. We hebben je na verloop van tijd wel een zwemvestje aangedaan, en je protesteerde niet eens. Op een bepaald moment zijn papa en Roeland op de glijbanen gegaan, en mocht jij met Sarah en mij rondlopen. We kwamen uit het buitenzwembad en zagen daar plots een stuk brede, trage glijbaan passeren, en jij wilde daar perse op. Dat leek ons eigenlijk geen slecht idee, er was net een opstapmogelijkheid waar wij stonden. Wisten wij veel dat dat eigenlijk een stuk van de wildwaterglijbaan was ! Wij daar op, jij stevig in mijn armen. Ja hoor, de bocht om, en daar kwam de stroming en de snelheid ! Dat was eigenlijk het ergste niet, wel het feit dat we totaal onverwacht op het einde in het diepe water plonsden, ik kopje onder ging, jou even moest loslaten, en jij dus ook kopje onder bent gegaan. Ik had je dadelijk wel weer vast hoor, maar toch was je zó verschoten en heb je waarschijnlijk zó’n slok water binnengekregen dat je het op een onbedaarlijk huilen zette. Even later kwamen ook papa en Roeland aangezoefd, en tegen dan was je alweer aan het lachen. Papa vond dat Sarah en ik ook maar eens van alle glijbanen moesten, en nam jou dus over. Jij zat wild te gebaren en uit te leggen dat je ook op een glijbaan wilde, en papa ging jou meenemen naar een kort rustig stukje open glijbaan. Oh nee hoor: je had de groene kokerglijbaan gezien, en dáár wilde je op, geen doen aan (vertelde papa me achteraf). Jij stevig op papa’s schoot, netjes rechtop, en alles ging prima: geen water binnen, je vond het heerlijk. De tweede keer is papa echter een beetje plat gaan liggen, waardoor jullie bijzonder veel snelheid kregen, en je dus met een rotvaart het eindbad bent ingeplonsd, netjes kopje onder. Opnieuw even huilen dus, en toen we uit dat bad stapten, wees je naar de ingang van de groene glijbaan en zei: ‘Moet niet meer daarop gaan, papa, is genoeg.’ Heh, je weet echt wel wat je wil, mannetje.

Tegen vijf uur waren we buiten, en jij was zodanig moe dat we maar meteen naar ons huisje zijn teruggekeerd, in plaats van eerst nog ter plekke een ijsje te eten. Ons funcooking pakket was al geleverd: steengrill voor vier personen en een kind. Ik heb nog wel even moeten bellen, want ze waren nogal slordig geweest in het samenstellen: dessert voor twee ipv. vier, geen pralines, en vooral ook geen kleurpotloodjes in jouw pakketje. Gelukkig zat er wel vlees in (dat ik snel even heb gebakken in een pan), een drinkje, een kommetje aardappelgroentensla dat je met veel plezier zelf hebt naar binnen gelepeld, een yoghurtje en een kindersurprise-ei. Meer dan voldoende, zo bleek. Tegen half acht lag je dan in bed, en zijn de vier volwassenen aan de steengrill begonnen. Jij hebt daar netjes doorheen geslapen. Je bent wel nog eens wakker geworden toen wij al lang aan het dessert zaten in de zetel: je had duidelijk dorst, en zag er klaarwakker uit. Je hebt een paar glazen water gedronken en een ganse fles melk, en pas toen wilde je min of meer weer in je bed. Ik heb je wel moeten overtuigen: je dacht, geloof ik, dat het al morgen was. Gelukkig was het stikdonker buiten, zodat je zelf kon zien dat je nog moest slapen. Ook nog moeten lachen: Roeland was met zijn tenen met je schoenen onder het salontafeltje aan het spelen, en jij stopte plots met drinken aan je fles: “Zeg nonkel Roeland, dat zijn wel míjn schoenen hé!” De uitdrukking op je gezicht was er een van oprechte verontwaardiging, zodat we in de lach schoten, en jij parmantig zat rond te kijken, zo van “Ik heb ze toch weer eens een keertje doen lachen”.

Deze morgen was ik om acht uur al aan het typen in een voor de rest doodstil vakantiehuisje. Niet alleen jij, ook de anderen sliepen nog diep. Pas tegen negen uur zag ik een verwarde kop donker haar verschijnen, en een goeie vijf minuten later volgde het onnavolgbare ochtendkopje van nonkel Roeland. Van jou en papa nog steeds geen teken van leven. Een kwartier later dook ik onder de douche, en ja hoor, net dan hoorde ik een hoog fijn stemmetje. Een paar minuten later ging mijn badkamerdeur open, en kwam er een blond kopje piepen: “Mama ? Wolfje is wakker !” Je bent toch zo’n schatje !
Ondertussen heb ik je al verlost van die overvolle kakpamper, heb je kleren aan, en ben je met je nonkel en tante naar de winkel om eieren en bloem: we gaan pannenkoeken bakken als ontbijt. Gisterenavond heeft het enorm geregend en alles ligt nu nog kletsnat buiten, maar er is toch alweer een voorzichtig zonnetje. Hopelijk kunnen we vanmiddag weer buiten eten :-)

Center Parcs

Gecategoriseerd onder: Vakantie — Mama om 8:18 pm op Saturday, August 19, 2006

Papa en ik zitten rustig in ons vakantiehuisje in Center Parcs te genieten van de stilte. Jij bent samen met nonkel Roeland en tante Sarah om brood voor het ontbijt, en dat betekent eventjes rust van jouw verbale geweld en fysieke onstuimigheid.
Het is een heel verschil met gisterenmorgen. Toen was jij gewoon niet te genieten. Ik was iets voor acht opgestaan omdat ik nog naar de stomatoloog moest - die dikke kaak, weet je nog - en toen ik tegen half tien terugkwam, was jij weliswaar gedoucht (samen met papa, was heel leuk, wist je me te vertellen), aangekleed en gevoederd, maar was ook je humeur ergens onderweg in de kelder beland. Ik ben snel verder gegaan met inpakken, maar jij was vreselijk vervelend. Je wilde overal bij zijn, papa mocht precies niet uit je zicht verdwijnen, je huilde voor het minste, en deed eigenlijk alles compleet tegendraads. Heel erg leuk om zo op vakantie te vertrekken, hoor. Je wilde trouwens niet mee, herhaalde je. Aan de andere kant wilde je dan in de auto slapen, zei je. Toen je op een bepaald moment bovenaan de trap begon te brullen, hebben zowel papa als ik je gewoon genegeerd. Het was echt al welletjes geweest. Zo’n vijf minuten gebrul later moest papa boven zijn, en toen bleek waarom je zo aan het brullen was: je had in je broek geplast ! Je stond te stampvoeten in een plasje, en kalmeerde pas toen we je hadden gestript en gewassen. Ik heb je dan ook nog eens grondig uitgelegd dat we allemaal samen met vakantie gingen, en dat jij mee mocht en dat we in een huisje gingen en zo. Pas toen ik je beloofde dat je, als je stopte met huilen, in de auto een tuutje kreeg, viel je stil. Daarna werd je beter gezind, en in de auto was je al aan het lachen. Ik dacht dat je effectief in de auto zou slapen, maar daar had je geen zin meer in. In de plaats daarvan zat je rustig rond te kijken en te genieten, en een koekje te eten.
Rond half een waren we in Leopoldsburg en hebben we daar iets gegeten. Tegen dan had je al een prima humeur en heb je je gedragen als een modeljongetje. Je hebt flink gewacht, nauwelijks geprutst, en toen je een groot bord frieten met een frikadel kreeg, heb je daar ook het grootste deel van binnengespeeld zonder blikken of blozen. De frieten werden wel op typisch Belgische manier verorberd: in de hand, en telkens gedopt in een beetje mayonaise :-) Na het eten ben je netjes de rekening gaan vragen aan de mevrouw, en achteraf kreeg je zelfs een lekstok en een klein plastieken girafje omdat je zo flink was geweest !

Volgende pagina »