Gecategoriseerd onder: Logeren, Op stap — Mama om 12:23 am op Tuesday, April 18, 2006

De paasvakantie is weer achter de rug, en daardoor blijk ik plots tijd te hebben om te schrijven, sproetje ! Jij ligt nu al een twintigtal minuten in je bed te protesteren dat je nog niet wil slapen. Je bent nochtans doodop, en ik had al een eerste poging om je in bed te krijgen ondernomen om kwart na zeven. Niet dus. Toen heb ik nog toegegeven en je nog wat beneden laten zitten, maar nu heb je gewoon pech. Ik ben wel net even gaan kijken, want dat vroeg je al huilend - lang leve de babyfoon. Bleek dat je een vuile broek had, maar toch was dat de reden niet om zo van je oren te maken. Ik heb je dan maar weer in je slaapzak gestoken en terug in bed gezet, en nu ben je alweer een tien minuten aan het brullen. Toch ben ik er niet helemaal gerust in: papa vertelde me dat hij je zondag zonder slaapzak in je bed had gezet, en dat hij jou nog nipt had opgevangen, voordat je helemaal uit je bed was geklauterd/gevallen. En gisterenmorgen was je plots beginnen huilen, iets wat niet echt meer je gewoonte is ’s morgens. Toen ik in allerijl bij je kwam, bleek je je slaapzak opengeritst te hebben en had je geprobeerd je mouwen uit te trekken, maar daar was je vastgeraakt.

Heh. Je bent eindelijk stilgevallen. Ik heb het gevoel dat je ons wat aan het testen bent, sinds je dit weekend bij Omaly en Bompa hebt gezeten. Ik geloof dat ze je allebei zó graag zien, dat ze je niks kunnen ontzeggen, en soms kan je een echte kleine tiran zijn, liefje. En als je zo vier dagen op je wenken bent bediend, is het natuurlijk moeilijk om weer bij je strenge mama terecht te komen. Gisterenochtend hebben papa en ik nochtans moeten lachen. Nadat ik je uit je slaapzak had bevrijd, ging ik je in bed leggen bij papa en dan je flesje warmen. Jij zette een keel op en zei dat je mee wilde naar beneden. Aangezien ik al gezegd had dat je in bed ging liggen bij ons - en daar had ik zelf ook zin in - kwam ik daar niet op terug, ook al begon jij luidkeels te brullen en te wriemelen om los te komen. Toen heb ik je heel streng het zwijgen opgelegd en gezegd dat je nu eens goed moest luisteren: ook al had je bij Omaly en Bompa mogen doen waar je zin in had, bij mij was IK het die besliste, en ging jij doen wat IK zei. Je keek me met grote ogen aan, ook al had ik alles heel rustig gezegd, en zweeg. Daarop legde ik je in bed onder de donsdekens bij papa, en ging beneden je fles warmen. Toen ik een paar minuten later opnieuw de kamer binnenkwam, was papa hartelijk aan het lachen, en vertelde me dat ik het jou blijkbaar goed ingepeperd had. Je was namelijk al aan het rondkruipen en spelen gegaan, maar toen je me naar boven hoorde komen, zei je verschrikt: ‘Mama daar !’ en kroop snel braafjes onder de dekens met je tuut en je beertjes, net zoals ik je neergelegd had :-p Zoetje toch…

Wat die tuut betreft lijken we vorderingen te maken. Bij Nice was het al zo dat je bij het binnenkomen je tuut en je beertjes op de kast legde, en dat die verder daar bleven liggen, behalve dan om te slapen. Bij ons thuis liep je eigenlijk voortdurend met je tuut rond. Niet dat die constant in je mond zat hoor, verre van, maar ze was altijd wel ergens in je buurt. Ik heb je nu al zover gekregen dat je een tuut ‘bè’ noemt overdag, en dat je ze ook niet meer gebruikt. Soms kan je er wel eens naar vragen - door als de Bumbababy wèèè wèèè te doen - maar dan krijg je ze toch niet. Alleen om te slapen krijg je ze uiteraard wel nog. Je bent ze echter ook systematisch kapot aan het bijten, en we hebben er deze avond alweer eentje in de vuilbak mogen kieperen. Ik heb je al duidelijk gewaarschuwd: ik koop geen nieuwe tuut meer. Als ze allemaal kapot zijn, dan is het gedaan. Punt.

Gisteren zijn we, op tweede Paasdag, iets gaan eten in de MacDonalds hier even verderop. Ik had geen eten in huis - er niet aan gedacht dat de winkels dicht waren - en we wilden jou wel eens in actie zien in de speeltuin. En of we dat gezien hebben ! Papa en ik hielden ons hart vast, toen we jou onvervaard op de klimrekken zagen kruipen. Tsja, hoe moet je die dingen anders noemen ? Het gaat om een groot buizenstelsel dat telkens netjes op een platformpje uitkomt, waar je door een plastieken koepeltje aan de zijkant naar ons kan kijken. Je kroop de eerste buis in, en we verwachtten dat je al snel terug ging zijn. Maar nee hoor, onvervaard ging het, tot onze ontzetting, een beetje hoger naar de volgende uitkijkpost, en je lachte naar ons, al zag je ons niet rechtstreeks meer. Papa en ik voorzagen al een paniekaanval van jouw kant, zodra je zou merken dat je niet zomaar kon terugkeren, of er niet zomaar meer uit ging raken. En jij ? Jij klom onverstoorbaar verder, tot je zelfs op het hoogste punt naar ons stond te zwaaien. Voorzichtig ging je dan een stuk buis naar beneden, en toen… dachten wij dat we het nu wel gingen krijgen, want de enige uitgang was een grote, draaiende glijbaan in buisvorm. Een gat dus waarvan je het einde niet kon zien. Je verdween uit het zicht, en jawel, plots verscheen een klein Wolfje, langzaam naar beneden glijdend op zijn buik met zijn voetjes eerst. En met een grote glimlach op dat blinkende snoetje. Je wist niet goed hoe snel je weer naar de ingang moest lopen :-p, en toen we je na nog een doortocht opvisten om naar huis te gaan, begon je zowaar te huilen. Je bent echt van niks bang, kleine deugniet !

Het verwondert ons daarom des te meer dat je bang bent van de grote staande klok bij Omaly. Blijkbaar heb je daar ooit eens een grote schrik opgedaan, want ze vertelde dat je niet eens meer alleen in de eetkamer durft ! Toch niet als er niemand bij is: toen wij er zondag waren, was je al een heel stuk dapperder. Toch rende je telkens weer, als het ding begon te slaan, met bange ogen naar papa of mij en klom verschrikt in onze armen. Mijn kleine held…

Winkel in, winkel uit

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal, Op stap — Mama om 12:24 am op Wednesday, April 5, 2006

Je bent toch echt een fijn ventje, sproetel ! Toegegeven, je hebt je slechte momenten, waarbij je voortdurend loopt te zagen en te neuten, of zelfs begint te dreinen of te huilen als je je zin niet krijgt, maar doorgaans ben je een ongelofelijke ‘wijze kleinen’.Neem nu vandaag: we hebben lang geslapen, en daarna ben je voor een paar uur naar Nice gegaan, zodat ik hier wat papierwerk kon doen. Tegen één uur heb ik je opgepikt en zijn we naar de Brico gereden om wat legplanken voor een keukenkast te halen. Ze hebben daar van die leuke karren met een autootje aan, en terwijl ik je daar vroeger moest in vastbinden, was je er nu al spontaan zelf in gekropen, zei tegen mij dat ik de motor moest aanzetten (echt waar) en dat Wolfje nu ook kon sturen. En ja hoor, enthousiast zat je aan het stuur te draaien, keek voortdurend om naar mij, ging af en toe rechtstaan om door de ‘voorruit’ je kopje naar buiten te steken, en zat algemeen te glunderen. Het leuke was ook dat je tegen iedereen die je passeerde, de nodige commentaar gaf.
Daarna reden we door naar de Aldi, de winkel met de grote blauwe A. Daar kreeg je de paasversiering in de mot, en omdat er bij Nice een paasboom staat, wilde jij er per se ook eentje. Ik heb dan maar twee serietjes versierde eieren gekocht, en die hangen nu thuis in de slingerplant, tot jouw grote vreugde.
Van de Aldi ging het richting Kringloopwinkel, waar we een nieuwe hondenmand hebben gekocht. Catullus heeft zijn rieten exemplaar intussen bijna volledig opgeknauwd, zodat die plastieken vervanging niks te vroeg kwam. Net toen ik ging betalen, kwam jij met de melding dat je kaka had gedaan. Wij dus snel naar huis, en een verse broek (met maar meteen een heel set verse kleren) aangedaan. Je mocht eventjes tv kijken, en daarna gingen we buiten spelen, in casu hondendrollen opruimen en wieden voor mij, en rondlopen met een schopje en op je glijbaan spelen voor jou. Een paar druifjes en een sojamelkje later ging het alweer richting winkel, Lidl deze keer. Ik had maandag voor jou namelijk een heel tof boekje meegebracht met dierengeluiden uit het bos, maar de pad maakt hetzelfde geluid als de specht, wat niet de bedoeling kan zijn. Jammer genoeg hadden ze er geen meer, zodat ik deze versie maar heb gehouden. Je bent namelijk gek op het geluid van de koekoek, van de kikkers en van de bosuil. De anderen vind je eigenlijk ook wel leuk, en van de nachtegaal moet je altijd lachen.
Daarna hebben we onze paasboom versierd, en vooral ook de bedden boven ververst en de planten daar water gegeven. Bedden verversen vind jij altijd een feest: een groot leeg bed waar jij op mag springen en waar ik je dan uitgebreid op kriebel en met jou wilde spelletjes speel.
Helemaal een tractatie werd het toen bleek dat papa nog net op tijd thuis was om met ons mee boterhammetjes te eten. Je bent nog steeds verzot op de kleine kirikaasjes, met paté als mooie tweede. Eigenlijk doe je nog steeds niet moeilijk over eten. Wat me wel opvalt, is dat jouw flesje ’s avonds stilaan begint te verdwijnen. Deze avond wilde je er geen, en meestal drink je tegenwoordig ook maar een klein beetje meer. Zelfs ’s morgens moet ik je fles vaak meegeven naar Nice, waar je ze dan wel compleet uitdrinkt. Ik denk niet dat die fles nog heel lang zal meegaan, liefje.

Gisteren heb ik ook weer flink moeten lachen. Ik was jou gaan afhalen bij Nice tegen half zes, en we waren meteen na het thuiskomen doorgelopen richting apotheek, omdat ik nog een papier moest afgeven. Toen we binnenkwamen, vroeg je dadelijk naar Marthe. Ingrid wist ons te vertellen dat ze thuis was, en ging Delphine even halen. Ja hoor, Marthe was even enthousiast over jou als jij over haar. Dadelijk ging je mee de living in, en begon je te spelen met raceautootjes, boekjes, en ging je zelfs samen met Marthe koken. Je voelde je er dadelijk thuis, en zo kon ik nog wat kletsen met Delphine. Je noemt haar trouwens mama Marthe, maar ik moest vreselijk lachen toen je er vandaag aan toevoegde: ‘Mama Marthe, en papa Parthe !’
Een paar weken geleden was het ook al zo grappig met Marthe: we kwamen op een stralende winterdag thuis van Nice, en zagen net Delphine lopen met een stevig ingepakte Marthe. Die waren net een wandelingetje aan het doen rond de huizenblok. Zodra ik je uit de auto haalde, wilde jij naar het ‘meisje’. Aangezien je ook flink ingepakt was tegen de koude, zag ik dat wel zitten. Eventjes was je verlegen, ik geloofde bijna mijn eigen ogen niet. Toch nam je stevig Marthes handje vast, toen we dat vroegen. Delphine en ik schoten allebei in de lach: jullie waren dan ook verschrikkelijk schattig, twee peuters in winterjas met de handjes zó diep in de mouwen dat ze zelfs niet zichtbaar waren. Ik vond het verschrikkelijk jammer dat ik mijn fototoestel niet bij had, maar dat beeld zal ik toch niet meer vergeten. Delphine vertelde me achteraf dat ze er zelfs al op aangesproken is door één van haar klanten: die had jullie zien lopen en zelfs haar man geroepen omdat het zo lief was. Samen zijn we dan een heel eind verder gewandeld, tot we op straat zo’n klein bol plastiekflesje tegengekomen zijn. Dat lag net voor de grote parking van de begrafenisondernemer, zodat jullie met zijn tweetjes een hele tijd al giechelend tegen dat flesje staan schoppen hebben, met af en toe een kleine interventie van de mama’s. Ook het lopen in de kiezels rond een reclamezuil had veel succes.
Als dit zo verder gaat, kleintje, weet ik al wie je je eerste liefje zal noemen :-p

Je bent met andere woorden weer helemaal de oude, afgezien van nog een snotneusje. Zaterdag was je nog echt ellendig, en zelfs zondag zat er nog niet veel leven in dat kleine lijfje van jou. Je liep wel wat rond, maar at nauwelijks, had nog koorts, en sliep nog heel erg veel. Vooral papa was eigenlijk goed ziek, en gelukkig voelde ik me al ietsje beter. Maandag ben je wel degelijk naar Nice gegaan, en die vertelde dat je ook nog niet in orde was. Je begroette me nochtans op je normale opgewekte manier, je had blijkbaar normaal gegeten, alleen was je wat stiller en rustiger geweest dan anders. De koorts was volledig verdwenen en je oogjes fonkelden alweer, dus ik maakte me totaal geen zorgen meer.
Soms ben je echt een rare, Wolf: zondagavond was je weer wat hangerig en had je koorts, zodat ik je toch nog een Perdolan wilde geven. Omdat ik eigenlijk toch wel twijfelde - je sliep al half in de zetel - vroeg ik aan papa of ik je nog wel een poepsnoep zou geven, en jij zei dadelijk: ‘Ja mama, Wolf poepsnoep !’ Ik, verbaasd: ‘Wil jij een poepsnoep, Wolf ? Ben je dat zeker ?’ waarop jij huilerig: ‘Jaaaaaa… ‘ Ik heb je dus meegenomen naar de keuken, je luier afgedaan en je een suppo opgestoken. Je vindt het niet leuk, maar doet er niet moeilijk over, en voelt er blijkbaar toch het effect van, aangezien je er zelf een wilde. Rare Wolf !
De ‘pieppiep’ of koortsthermometer vind je een marteling, en je huilt dan ook steevast als ik je koorts probeer te meten, en spartelt tegen. In het begin ging je ook wild tekeer tegen een poepsnoep, maar sinds ik je uitgelegd heb wat hij precies doet en dat het maar eventjes duurt - schnoep schnoep en gedaan - maak je er geen problemen meer rond. Niet dat je het graag hebt hoor.

* Vorige week ben ik met jou naar de nieuwe Colruyt hier in Gent gegaan, en man, ik heb gelachen ! Ze hebben de Gentse vestiging volledig vernieuwd, en het gebouw zelf op poten gezet, zodat de benedenverdieping helemaal ingenomen kan worden door parkeerplaatsen. Dat betekent dat je beneden je winkelwagentje moet nemen, en dan via een transportband naar boven moet. Jij wist niet wat je meemaakte ! We stonden stil, en toch bewogen we ! Ik denk dat je in de winkel wel een keer of dertig hebt gezegd: ‘Bewegen leuk !’, ook tegen verschillende mensen om ons heen, die uiteraard moesten lachen toen ik uitlegde waarover het ging. Je keek er ook al enorm naar uit om terug naar beneden te gaan, en je zat dan ook te glunderen in de kar. Toen ik ze uitgeleegd had, kreeg ik het niet over mijn hart om ze zonder meer terug te zetten, zodat ik eerst nog met jou opnieuw naar boven ben gegaan, om dan mijn kar te draaien en terug naar beneden te gaan. Je zat zowaar te kraaien van de pret ! De omstaanders keken eerst niet-begrijpend, maar daarna hogelijk geamuseerd toe. Wie heeft er nog nood aan Plopsaland, als er de Colruyt is ?

Nog altijd ziek

Gecategoriseerd onder: Ziek — Mama om 12:25 am op Saturday, April 1, 2006

Je bent nog steeds ziek, kleintje. Donderdag had ik het gevoel dat het ergste voorbij was, en vrijdagmorgen om kwart over zeven schoot je wakker met de dringende vraag om een flesje melk. Je bleef wel lusteloos, maar dat weet ik aan het vroege uur. Ik gaf je mee aan een ziek wordende papa, even voor achten, en toen ik rond negen uur even belde naar Nice, bleek je al in je bed te liggen. Je was aan tafel in slaap gevallen, zei ze, en je had compleet geen fut.
Toen ik later terugbelde, bleek je geslapen te hebben tot ze je rond twaalf uur wakker maakte, maar je wilde nauwelijks eten, en mocht daarna verder slapen bij haar. Daar was ik echt wel blij mee, want op die manier konden papa - die ook ziek van zijn werk was thuisgekomen - en ik ook nog een paar uur slapen. Tegen vier uur ben ik je dan gaan ophalen, en jawel, je had opnieuw koorts - 38,6° - en voelde je lamlendig. Je begon echter te huilen en je kwaad te maken, en papa en ik konden maar niet achterhalen wat er scheelde. Je wilde naar Bumba kijken, maar zodra we de DVD opzetten, begon je te kelen dat je géén Bumba wilde; je wilde water, maar van het moment dat we je een beker gaven, sloeg je die bijna uit onze handen… Zo ging het even door, tot ik je een puddinkje gaf en je daardoor kalmeerde. Ondertussen had ik al zowel de dokter gebeld (die had gevraagd hem te verwittigen als je vrijdag nog koorts had) als oma gevraagd om te komen helpen. Ik voelde me zelf nog zodanig slecht dat ik het absoluut niet zag zitten naar de winkel te gaan, en er was geen yoghurt of pudding meer in huis voor jou.
Dokter Tim onderzocht jou nog eens, en deze keer protesteerde en huilde je wél, terwijl je de vorige keer zo’n flinke jongen was geweest. Zijn diagnose bleef dezelfde: gastro-enteritis. Papa had een stevige griep mét koorts en lichte bronchitis te pakken, hetzelfde als ik dus.
Ondertussen was oma ook al gearriveerd, en je begroette haar met een grote glimlach, maar daar bleef het iet of wat bij. Je was wel al iets levendiger, en liep zelfs eventjes rond. Alleen had je nu ook een vervelende hoest, en leek geen van twee soorten hoestsiroop veel uit te halen. Iets voor achten ging je in je bed, maar je bent nog een paar keer op geweest door het vele hoesten.

Deze morgen vroeg je pas rond half tien om aandacht, en bleek je nog steeds een beetje koorts te hebben, maar al veel minder. Alleen die hoest is hardnekkig, al had de dokter niks speciaals op je longen gevonden. Je hebt bij me in de zetel een flesje sojamelk gedronken, een half yoghurtje gegeten, en verder wat naar tv gekeken. Je had al wat kleur, en je werd ook al speels. Toch dommelde je regelmatig weg, en heb je echt al liggen slapen ook. Nu is het al dik over de middag, en je ligt nog steeds in je pyama onder een dekentje. Het badje, waar je daarstraks zo enthousiast over deed, lijkt vergeten te zijn.
Toch zie ik beterschap, en hoop ik dat je tegen morgen weer min of meer de oude bent. Dan hoef ik enkel nog papa te verzorgen, die zich duidelijk slecht voelt en voortdurend ligt te zweten. Ik hoop alleen dat jij nu die griep van ons niet overneemt, kleintje !