Kleine liefje, we zijn allebei goed ziek, al denk ik dat het ergste voorbij is. Ik voelde me maandag nog veel erger, en heb dan maar de dokter gebeld. Diagnose: tracheitis en griepaal syndroom: griep en een vreselijke hoest, maar zonder de koorts. Jij trok je er niks van aan, en vond het maar wat leuk dat ik je kwam ophalen met Anaïs. Die heeft met jou gespeeld, je eten gegeven en je uiteindelijk ook in bed gestopt. Papa moest laat werken, vandaar. Dinsdag was oma mijn reddende engel: ze was net op tijd om jou bij Nice af te halen, en heeft op haar beurt met jou gespeeld en je boterhammetjes gesmeerd, terwijl ik grotendeels in de zetel lag. Je had wel al koorts, vertelde Nice, en ze had je een Perdolan gegeven. 38,6° is niet zo erg, en aangezien je nog erg levendig was en flink at, dacht ik dat het wel ging loslopen. Hoopte ik eigenlijk. Tegen acht uur lag jij in je bedje, en ging oma weer naar huis. Iets over tienen begon je echter plots te krijsen: toen ik je kamer binnenkwam, zat je rechtop in je bedje hartverscheurend te huilen en diep ongelukkig te kijken. Ik had je amper eruit getild en op mijn arm genomen, toen me duidelijk werd waarom: je deed prompt een aanval op het wereldrecord projectielbraken. Je hele avondeten, inclusief je fles melk was in een paar luttele seconden verspreid over je tapijt, je tafeltje en stoelen, je slaapzak en pyama, en last but not least mijn kleren en haar. Fijn. Ik heb dan maar ons beider kleren afgestroopt en ben met jou brullend op mijn arm onder de douche gaan staan. Pas toen je lekker warm in een handdoek gewikkeld op je waskussen zat, kalmeerde je wat, en kon ik je verzekeren dat het allemaal zo erg niet was, iets wat je maar bleef herhalen. Gelukkig kwam een kwartiertje later papa thuis, zodat wij samen in de zetel konden blijven zitten tot hij jouw kamer wat opgeruimd had. Je bleek trouwens 39,9° koorts te hebben, wat je prompt een Perdolan opleverde. Shura heeft vandaag dan alles tot in de puntjes schoongemaakt, jouw tapijt incluis. De rest van de nacht bleef relatief rustig, alleen tegen de ochtend had je weer een klein beetje overgegeven, maar het volstond om je kussen en onderlaken te vervangen, en je zelf andere kleren aan te trekken. Oh ja, en je beide knuffelbeertjes te wassen, want die waren mee gedoopt. Gelukkig heb ik ze intussen in viervoud.

Woensdagmorgen is papa pas laat naar het werk vertrokken, omdat hij me eerst heeft geholpen met jou. Je had nog steeds meer dan 39°, en voelde je duidelijk ellendig. Je was echter niet alleen: ook ik voelde me nog steeds allesbehalve. Gelukkig kwam bompa af om op jou te letten, zodat ik rustig ziek kon zijn. Hij had er niet op gerekend dat jij ook ziek zou geweest zijn, maar vond het niet erg. Omaly was zo lief geweest om hespenrolletjes te maken met puree, zodat ik me zelfs geen zorgen hoefde te maken over eten. Met jou had hij totaal geen werk: waar je hem nog begroette toen hij binnenkwam, was je de rest van de middag gewoon te ellendig om nog veel te reageren. Je hebt dan ook het grootste deel van de middag, terwijl ik in bed lag te slapen, hier beneden in zijn armen geslapen. Koorts had je nog steeds, vrij hoge koorts zelfs, en het beetje water dat je probeerde te drinken, kwam er dadelijk weer uit, met de nodige opruimacties tot gevolg. Eten heb je niet gedaan… Tegen vijf uur heb ik dan de dokter gebeld, en hij stelde een gastro-enteritis vast, en schreef Motilium suppo’s voor, samen met de Perdolans. Bij mij was het ondertussen een echte bronchitis geworden.
De hele verdere dag heb je vooral geslapen, en tegen zeven uur lag je in je bedje, na nog een keertje wat water uitgekotst te hebben.
Vannacht rond twee uur was je opnieuw wakker, en huilde van de honger. Ik heb je wat melk gegeven, en die dronk je zeer gretig op. Toen we echter iets later de trap opgingen om opnieuw te gaan slapen, kwam ook die melk er weer uit. Fijne bezigheid op een open houten trap. Ik heb papa dus maar uit zijn bed geroepen om op te kuisen, terwijl ik jou (en mezelf) waste en andere kleren aandeed, en nog maar eens je beide beertjes van hun jasjes ontdeed. De andere twee waren nog nat, dus je moest het stellen met nog één haalbaar proper beertje.

Deze morgen hebben we geslapen tot half elf, en je voelde je wel wat beter. Samen hebben we beneden in de zetel wat melk gedronken, waardoor ik tien minuten later alweer de zetel aan het schoonmaken was, het dekentje in de wasmachine gestoken heb en je beertjes opnieuw kon wassen. Je hebt er vier, maar ze hebben veel tijd nodig om te drogen, dus ik kan niet volgen. Je was “gelukkig” te ziek om te protesteren tegen het feit dat je maar één beertje meer had. Ik heb je dan maar in bad gezet, zelf gedoucht, en daarna samen wat liggen soezen. Het beetje water dat je gedronken had, samen met een halve cornflake van mij, resulteerde in nog maar eens een schoonmaakbeurt van de zetel, het wassen van de handdoeken waarop je lag en je kleren, en uiteraard een knuffelbeertje. Daarna heb je een uurtje uitgeput liggen slapen. Je koorts was nog steeds boven de 39°. Na de middag kwam er iets meer leven in je, en keek je mee naar een paar kleuterprogramma’s op de televisie, al viel je om de zoveel tijd weer in de zetel in slaap, al dan niet in mijn armen.
Rond vier uur vroeg je warempel iets te eten en kreeg je een puddinkje, en begon je me met lachende oogjes te plagen en te kriebelen. Je viel regelmatig weer in slaap, maar ik herkende er alweer mijn eigenste kleine ondeugende Wolf in. Tegen de avond was je koorts beduidend minder, liep je alweer rond, en heb je zelfs een klein stukje boterham gegeten. Toen papa thuiskwam, vleide je je tegen hem aan, en babbelde alweer. Nu lig je in je bedje, en ik hoop dat je je tegen morgen beduidend beter voelt. Het zal moeten, want je moet terug naar Nice. Je zal er alleen zijn, en dus kan ze je nog een beetje vertroetelen. Zolang je niet meer overgeeft, is het in orde voor haar. Ik zou namelijk graag morgen terug naar school gaan: de paar uurtjes die ik toch nog kan geven deze week, zijn mooi meegenomen.

Kleine snoetje, toen je daarstraks tegen me aanlag met je ogen dicht en zachtjes mijn open hand streelde met die kleine vingertjes van jou, smolt mijn hart, en zou ik er alles aan gedaan hebben om jou beter te maken. Het moet verschrikkelijk zijn om een zwaar ziek kind te hebben, kleintje, en ik hoop dat ons dat bespaard blijft.