Ziek

Gecategoriseerd onder: Ziek — Mama om 12:28 am op Thursday, March 30, 2006

Kleine liefje, we zijn allebei goed ziek, al denk ik dat het ergste voorbij is. Ik voelde me maandag nog veel erger, en heb dan maar de dokter gebeld. Diagnose: tracheitis en griepaal syndroom: griep en een vreselijke hoest, maar zonder de koorts. Jij trok je er niks van aan, en vond het maar wat leuk dat ik je kwam ophalen met Anaïs. Die heeft met jou gespeeld, je eten gegeven en je uiteindelijk ook in bed gestopt. Papa moest laat werken, vandaar. Dinsdag was oma mijn reddende engel: ze was net op tijd om jou bij Nice af te halen, en heeft op haar beurt met jou gespeeld en je boterhammetjes gesmeerd, terwijl ik grotendeels in de zetel lag. Je had wel al koorts, vertelde Nice, en ze had je een Perdolan gegeven. 38,6° is niet zo erg, en aangezien je nog erg levendig was en flink at, dacht ik dat het wel ging loslopen. Hoopte ik eigenlijk. Tegen acht uur lag jij in je bedje, en ging oma weer naar huis. Iets over tienen begon je echter plots te krijsen: toen ik je kamer binnenkwam, zat je rechtop in je bedje hartverscheurend te huilen en diep ongelukkig te kijken. Ik had je amper eruit getild en op mijn arm genomen, toen me duidelijk werd waarom: je deed prompt een aanval op het wereldrecord projectielbraken. Je hele avondeten, inclusief je fles melk was in een paar luttele seconden verspreid over je tapijt, je tafeltje en stoelen, je slaapzak en pyama, en last but not least mijn kleren en haar. Fijn. Ik heb dan maar ons beider kleren afgestroopt en ben met jou brullend op mijn arm onder de douche gaan staan. Pas toen je lekker warm in een handdoek gewikkeld op je waskussen zat, kalmeerde je wat, en kon ik je verzekeren dat het allemaal zo erg niet was, iets wat je maar bleef herhalen. Gelukkig kwam een kwartiertje later papa thuis, zodat wij samen in de zetel konden blijven zitten tot hij jouw kamer wat opgeruimd had. Je bleek trouwens 39,9° koorts te hebben, wat je prompt een Perdolan opleverde. Shura heeft vandaag dan alles tot in de puntjes schoongemaakt, jouw tapijt incluis. De rest van de nacht bleef relatief rustig, alleen tegen de ochtend had je weer een klein beetje overgegeven, maar het volstond om je kussen en onderlaken te vervangen, en je zelf andere kleren aan te trekken. Oh ja, en je beide knuffelbeertjes te wassen, want die waren mee gedoopt. Gelukkig heb ik ze intussen in viervoud.

Woensdagmorgen is papa pas laat naar het werk vertrokken, omdat hij me eerst heeft geholpen met jou. Je had nog steeds meer dan 39°, en voelde je duidelijk ellendig. Je was echter niet alleen: ook ik voelde me nog steeds allesbehalve. Gelukkig kwam bompa af om op jou te letten, zodat ik rustig ziek kon zijn. Hij had er niet op gerekend dat jij ook ziek zou geweest zijn, maar vond het niet erg. Omaly was zo lief geweest om hespenrolletjes te maken met puree, zodat ik me zelfs geen zorgen hoefde te maken over eten. Met jou had hij totaal geen werk: waar je hem nog begroette toen hij binnenkwam, was je de rest van de middag gewoon te ellendig om nog veel te reageren. Je hebt dan ook het grootste deel van de middag, terwijl ik in bed lag te slapen, hier beneden in zijn armen geslapen. Koorts had je nog steeds, vrij hoge koorts zelfs, en het beetje water dat je probeerde te drinken, kwam er dadelijk weer uit, met de nodige opruimacties tot gevolg. Eten heb je niet gedaan… Tegen vijf uur heb ik dan de dokter gebeld, en hij stelde een gastro-enteritis vast, en schreef Motilium suppo’s voor, samen met de Perdolans. Bij mij was het ondertussen een echte bronchitis geworden.
De hele verdere dag heb je vooral geslapen, en tegen zeven uur lag je in je bedje, na nog een keertje wat water uitgekotst te hebben.
Vannacht rond twee uur was je opnieuw wakker, en huilde van de honger. Ik heb je wat melk gegeven, en die dronk je zeer gretig op. Toen we echter iets later de trap opgingen om opnieuw te gaan slapen, kwam ook die melk er weer uit. Fijne bezigheid op een open houten trap. Ik heb papa dus maar uit zijn bed geroepen om op te kuisen, terwijl ik jou (en mezelf) waste en andere kleren aandeed, en nog maar eens je beide beertjes van hun jasjes ontdeed. De andere twee waren nog nat, dus je moest het stellen met nog één haalbaar proper beertje.

Deze morgen hebben we geslapen tot half elf, en je voelde je wel wat beter. Samen hebben we beneden in de zetel wat melk gedronken, waardoor ik tien minuten later alweer de zetel aan het schoonmaken was, het dekentje in de wasmachine gestoken heb en je beertjes opnieuw kon wassen. Je hebt er vier, maar ze hebben veel tijd nodig om te drogen, dus ik kan niet volgen. Je was “gelukkig” te ziek om te protesteren tegen het feit dat je maar één beertje meer had. Ik heb je dan maar in bad gezet, zelf gedoucht, en daarna samen wat liggen soezen. Het beetje water dat je gedronken had, samen met een halve cornflake van mij, resulteerde in nog maar eens een schoonmaakbeurt van de zetel, het wassen van de handdoeken waarop je lag en je kleren, en uiteraard een knuffelbeertje. Daarna heb je een uurtje uitgeput liggen slapen. Je koorts was nog steeds boven de 39°. Na de middag kwam er iets meer leven in je, en keek je mee naar een paar kleuterprogramma’s op de televisie, al viel je om de zoveel tijd weer in de zetel in slaap, al dan niet in mijn armen.
Rond vier uur vroeg je warempel iets te eten en kreeg je een puddinkje, en begon je me met lachende oogjes te plagen en te kriebelen. Je viel regelmatig weer in slaap, maar ik herkende er alweer mijn eigenste kleine ondeugende Wolf in. Tegen de avond was je koorts beduidend minder, liep je alweer rond, en heb je zelfs een klein stukje boterham gegeten. Toen papa thuiskwam, vleide je je tegen hem aan, en babbelde alweer. Nu lig je in je bedje, en ik hoop dat je je tegen morgen beduidend beter voelt. Het zal moeten, want je moet terug naar Nice. Je zal er alleen zijn, en dus kan ze je nog een beetje vertroetelen. Zolang je niet meer overgeeft, is het in orde voor haar. Ik zou namelijk graag morgen terug naar school gaan: de paar uurtjes die ik toch nog kan geven deze week, zijn mooi meegenomen.

Kleine snoetje, toen je daarstraks tegen me aanlag met je ogen dicht en zachtjes mijn open hand streelde met die kleine vingertjes van jou, smolt mijn hart, en zou ik er alles aan gedaan hebben om jou beter te maken. Het moet verschrikkelijk zijn om een zwaar ziek kind te hebben, kleintje, en ik hoop dat ons dat bespaard blijft.

Vette Veemarkt

Gecategoriseerd onder: Familie, Op stap — Mama om 12:29 am op Sunday, March 26, 2006

Alweer lang geleden, en alweer een pak gebeurd, snoetie. Momenteel zit ik ziek in de zetel te typen op mijn laptop, en zit jij voor me te kijken naar Pingu. Je bent al verschrikkelijk lief geweest vandaag: te pas en te onpas kom je me kusjes geven, soms van mijn hoofd tot aan mijn voeten, en vraag je me of ik al wat beter ben. Aan de andere kant kan je het dan ook niet laten om, als ik in slaap gevallen ben, toch bovenop me te kruipen en me wakker te maken. Je kijkt me dan wel zo lief en ondeugend aan, dat ik niet anders kan dan glimlachen om jou.
Deze middag zijn we naar Zomergem gegaan: na een badje en een lekker ontbijt met koffiekoeken was het tijd voor het jaarlijkse agragrische hoogfeest: de Vette Veemarkt ! Voor jou hield dat gewoon in dat je een massa koeien, schapen en konijnen hebt gezien. Er stonden ook minipaardjes, en peter Jeroen stond zelfs bij twee varkens (je kon die schatten als prijsvraag). Delphine heeft jou trouwens een paar keer in het stro bij die twee beesten gezet, en ik dacht dat jij bang zou geweest zijn, maar nee hoor. Je bekeek ze eens grondig, besloot dat ze niet mooi waren, en keerde je resoluut af.
Daarna zijn we ginder blijven eten, heb je nog een stukje taart gegeten, en zijn we naar huis gekomen. Ik wilde graag wat slapen, maar Shura was hier aan het schoonmaken en dus heb ik me maar op de zetel neergevleid, met jou prompt boven op me. Je loopt trouwens nog steeds in een T-shirt en een klein broekje boven je pamper. Je hebt een hele tijd in je blote poep gelopen, tot je uiteindelijk toch een ongelukje kreeg in de keuken, en papa je toch maar een luier heeft aangemeten.

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal — Mama om 12:30 am op Friday, March 3, 2006

Woensdag heb je zo heerlijk met me gespeeld, snoet. Omdat het vakantie was, hoefde je niet naar Nice. We zijn wel opgestaan rond een uur of acht, hebben heerlijk in bad gespeeld - jij toch, ik nam ondertussen een douche - en hebben daarna samen de overschot van de sojapannenkoeken van zondag opgegeten. Omdat het ’s nachts flink gesneeuwd had, zijn we dan samen een sneeuwman gaan maken met bijbehorend sneeuwhondje. Het was vreselijke sneeuw, in die zin dat ze helemaal niet wilde plakken. Toch ben ik erin geslaagd een paar bollen sneeuw op elkaar te zetten, en jij bent die dan voortdurend komen aandikken met kleine handjes vol sneeuw. Na een uurtje was het welletjes, dat vond ook jij. Binnen was het dan ook heerlijk warm, en leuk om in de zetel te spelen. Ik heb toen wel een uur met Gwen aan telefoon gehangen, terwijl jij netjes aan de salontafel speelde met je nieuwe speelgoed. Noah is echt wel je favoriet, samen met papa leeuw. Zoals Sofie al zei: je eerste Bijbelse opvoeding :-p Daarna was het tijd voor jouw kip met worteltjes, en toen ik je na nog wat spelen in je bedje stopte, protesteerde je niet eens. Je hebt nota bene geslapen van half twee tot vier ! Ondertussen was Marleen Roelens hier al opgedaagd, en toen je wakker was, heb je heel sociaal met haar gespeeld en geknuffeld, en haar bij haar hand gepakt om haar vanalles te laten zien. Tegen half zes zijn we dan maar naar de winkel gegaan, waar je opnieuw naar de onvermijdelijke konijntjes en parkieten hebt staan kijken. Ik vraag me af hoelang het nog zal duren vooraleer je gaat vragen om er zelf een te krijgen. Ik weet al dat papa nee zal zeggen, maar ik weet niet hoe mijn reactie zal zijn. Ik heb beestjes altijd al leuk gevonden…

Gisteren kwam Geert, een larpvriend, langs, en toen we jou om halfzes bij Nice gingen afhalen, leek het of je hem al gans je leventje kende: je babbelde honderduit tegen hem, speelde, kroop op zijn schoot, kriebelde hem… Yep, je bent echt een lief sociaal kind, Wolfje.

* Dinsdag is ’s morgens dokter Tim even langsgeweest voor jou. Hij moest toch bij de buren zijn, en ik had hem gevraagd om ook bij ons even binnen te lopen voor een doorverwijzing naar een kindergastro-enteroloog. Blijkbaar zit er een hele goeie in het UZ, en hopelijk kan zij ons vertellen wat er precies scheelt met jouw vertering. Tim heeft dan meteen ook even naar jouw plassertje gekeken, want je klaagde al een paar dagen dat hij af en toe pijn deed. Er was totaal niks aan te zien, maar misschien zat er wel wat vuil dat je irriteerde. Voorlopig kan ik er nog steeds niet aan, dus je zal het moeten doorstaan, lieverdje.

* Ik denk dat ik je dat nog niet verteld heb, snoetie, maar: je krijgt een neefje of een nichtje ! Yep, je pasgetrouwde peter Jeroen gaat er zelf ook aan beginnen :-) Je vindt baby’s vooralsnog heel leuk, dus ik denk dat je dat kleine wezentje ook wel tof gaat vinden. En tegen dan ben je ook alweer een half jaartje ouder.

* Op vrijdag 10 februari moest ik naar het kerstfeestje van het koor, en ging papa voor een paar dagen naar de Ardennen gaan voor een opleiding. Jij kwam dus in de handen van een babysit, zijnde Anaïs, die leerlinge van me die al vaker op jou heeft gepast. Omdat ik in een onverwachte file was verzeild, moest zij je zelfs afhalen bij Nice, en ze had er niet aan gedacht de buggy mee te nemen. Ik geloof dat haar armen 10 centimeter langer waren tegen dat jullie thuis aankwamen. Ze vertelde me dat jullie ook verwoed hebben gespeeld, en dat je haar zowat alles hebt laten zien. Eten was geen probleem, en tegen een goeie acht uur kwam papa thuis. Zijn opleiding was uitgesteld, maar hij kon de extra uurtjes werktijd goed gebruiken. Ananies, zoals jij haar noemt, was in de wolken over jou, en vice versa. Ik ben echt blij dat het zo goed klikt, maar jij bent dan ook zo sociaal dat je met iedereen wil spelen, knuffelen en kusjes geven.

* Woensdag de 15de zijn we samen naar de omoes getrokken. Oma zat nog steeds in Peru, dus was dat voor ons hét uitgelezen moment om eindelijk eens te gaan nieuwjaren. Jij was namelijk eerst ziek geweest, dan was opoe ziek, dan omoe, en zo bleven we aan de gang natuurlijk.
Ze waren beiden echt wel enthousiast over jou, en zeiden dat je alweer zoveel veranderd was en zoveel beter kon spreken. Tsja, ik merk dat niet zo goed op, denk ik, omdat ik jou alle dagen zie. Ik had taartjes meegebracht, maar jij was toch meer geïnteresseerd in een simpel koekje en een yoghurtje. Jammer genoeg waren er voortdurend andere mensen, zodat we, een telefoon, een kinesist en een goeie vriendin later, toch maar besloten op te stappen richting de andere omoe. Zij was gelukkig thuis, en had wel tijd voor ons. Jij ging op verkenning, stond nog maar eens verstomd voor de klok, en kreeg een stukje chocolade. Uiteindelijk was het bijna zeven uur tegen dat we thuis waren, was jij doodop, kreeg boterhammen, een fles, en vloog zonder protest in je bed.

* Je hebt de rare gewoonte af en toe eens te willen veranderen van slaaprichting. Meestal zeg je dat als ik je in je bed wil leggen, en dan moet ik je hoofdkussen verleggen, je donsdeken lostrekken en aan de andere kant instoppen, en vooral al je beren en beertjes van plaats veranderen. Soms doe je het zelf midden in de nacht, en dan vind ik je ’s morgens terug bovenop je dekens, met je hoofdkussen aan je voeteinde, en je beren overal. Dat is trouwens nog altijd de reden dat de verwarming in je kamer blijft aanstaan en je in een slaapzak slaapt: je gooit jezelf nog steeds voortdurend bloot. Als ik dan al eens probeer je verwarming uit te zetten bij het slapengaan, word je een paar uur later wakker en klaagt erover dat je kou hebt. Ik kan je dan wel weer lekker instoppen, maar ik weet al dat het scenario zich zal herhalen later die nacht, zolang ik de verwarming niet aanzet.

* Je hebt nu definitief de computer ontdekt als bron van vermaak. Vroeger keken we wel af en toe samen naar jouw fotootjes op je website, maar nu weet je het verschil tussen het scherm, het toetsenbord en de muis. Je kan ook bijzonder goed aan het wieltje van de muis draaien of klikken, maar de correlatie tussen het bewegen van de muis zelf en het bewegen van de cursor op het scherm is nog te moeilijk voor jou. Daarstraks nog kwam je me vragen of je op de ‘copuuter’ mocht, foto’s kijken. De bedoeling is dan dat ik jou installeer in mijn bureaustoel met de muis binnen handbereik, en jouw website met foto’s op het scherm. Jij gaat dan zelf zitten rollen, zodat de foto’s over het scherm lopen. Je rolt netjes vooruit en achteruit, maar jammer genoeg klik je ook af en toe, zodat ik dan een fijn stemmetje hoor: ‘Mama ? Copuuter apot ! Mama helpen !’ Je hebt dan per ongeluk ergens anders op geklikt of zo. Misschien moet ik er eens een paar in een Powerpoint zetten, zodat je maar te klikken hebt om de volgende te zien.

Twee jaar

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Lang verhaal — Mama om 12:30 am op Wednesday, March 1, 2006

Ik schaam me dood dat het gewoon een maand geleden is sinds mijn laatste berichtje aan jou, snoetie. Ik denk dat ik er gewoon de puf niet voor heb de laatste tijd, onder andere door het feit dat papa zo druk bezig is met Netlash.

Jij bent nota bene twee jaar geworden, en ik heb niet eens iets geschreven ! Je feestje was wel pas afgelopen zondag, en het was een knaller ! Je hebt er overduidelijk van genoten, van alle aandacht, alle kindjes, de ‘adootjes’, de slingers in huis, en niet te vergeten je taart :-) Ik heb met opzet je feestje uitgesteld, omdat op je eigenlijke verjaardag je oma nog in Peru zat, en peter Jeroen en tante Delphine op huwelijksreis waren. Deze keer waren er minder problemen, toch geen te voorziene. Gwen en Erik waren er niet, omdat Ernest net de windpokken had, en peter Koen had zijn been gebroken op skireis en moest dus ook afzeggen. Je grootouders en je andere nonkels waren er wel, net zoals Sepp en Sofie met de meisjes, en Koen en Nathalie met Quinten, Aaricia en baby Jorunn. Je hoort het, het was bakje vol. Uiteraard heb je ook kadootjes gekregen, en opnieuw weten we niet waar we al je speelgoed nog moeten zetten. Omaly had een set prachtige kleertjes mee: jeansbroek met T-shirt, gebreid vestje en regenjasje. Ook Roeland en Sarah hadden een jeansbroek mee, al zal het nog wel eventjes duren voor je die aan kunt doen. Oma had uit Peru een hele mooie T-shirt meegebracht, en een paar leren pantoffeltjes met wol vanbinnen. Die heb je trouwens al twee dagen voortdurend aan: je vindt ze heerlijk zacht.
Peter Jeroen had een kraan mee van Little People, eentje met veel lawaai en alarmen :-p en van de meisjes heb je van dezelfde reeks de Ark van Noah gekregen. Gelukkig maken die beestjes ook geen lawaai :-p Nathalie en Koen hadden van Playmobile een vissersboot met orka mee, en een treintje met goederenwagon. Gretig nam je telkens de cadeau’s in ontvangst, en vroeg prompt hulp om ze open te maken. Je bent nog geen klein beetje nieuwsgierig ! Telkens werd het betreffende cadeau ofwel in handen van mama gestopt - kleertjes, weet je wel - of dadelijk uitvoerig getest, liefst met de hulp van een al dan niet bereidwillig slachtoffer. Toen iedereen er eindelijk was, konden we aan de taart beginnen. Ik had een hele reeks taarten en desserts gemaakt - tiramisu, witte chocolademousse, rijstpap, frangipanetaart, confituurtaart, appeltaart - maar vooral een grote verjaardagstaart ! Het ging eigenlijk om een eenvoudige cake, maar wel versierd met een dikke laag glazuur, felgekleurde sprinkels, slagroom rondom, en in het midden een grote kaars in de vorm van een twee, en twee kleine kaarsjes. Je wist niet wat je zag, je ogen stonden groot van bewondering. Ik heb je wel eventjes moeten helpen om de kaarsjes uit te blazen, maar daarna zat je al onmiddellijk met je vingers in de slagroom :-p Alleen heb ik daarna de taart weer van tafel gehaald om ze te snijden, en blijkbaar reageerde iedereen bijzonder ontgoocheld…
Tegen zes uur was iedereen weg, en heb jij nog wat geknuffeld, een flesje gedronken, en lag je tegen acht uur in bed.

* Ik heb het gevonden, sproet, om jou in je bed te krijgen. Het lukt tegenwoordig zelfs vrij aardig: rond half acht waarschuw ik je een eerste keer, en doe ik je op de grote klok in de woonkamer kijken. Als de grote wijzer helemaal bovenaan staat, is het acht uur en moet je gaan slapen. Met dat basisprincipe ben je het inderdaad eens. In de loop van dat halve uurtje doe ik je nog verschillende keren naar de klok kijken, en uiteindelijk, als het acht uur is, zeg ik dat we naar boven gaan. Jij haalt dan je tuut, je twee beertjes (yeps, foutje gemaakt, en je loopt nu steevast met twee beertjes tegelijk rond) en gaat mee naar boven om tanden te poetsen en in je bed te gaan. Soms protesteer je nog heel even, maar doorgaans val je na een minuutje of zo wel stil. Vorige zaterdag was het even anders: ik wilde je vroeg laten slapen zodat je zeker zou uitgerust zijn voor je feestje, maar… je ging netjes om acht uur in bed, en lag anderhalf uur later nog steeds te babbelen. Ik heb je er dan maar uitgehaald, en je bleek last te hebben van je maag, want je vroeg zelf naar een lepeltje. Tegen tien uur lag je er dan weer in, en om half negen was je alweer wakker. Tsja, de tol van je regelmatigere uren zeker ? Je slaapt ook minder overdag, en in het weekend zelfs niet meer, omdat je dan langer slaapt ’s morgens.

* Op je verjaardag zelf zijn opa, Roeland en Sarah hier taart komen eten, en ook dat vond jij al heerlijk. Je had al een cadeautje gekregen ’s morgens, en wat voor één ! Shura had het niet kunnen laten, en had voor jou een hele mooie vrachtauto mee, en een knappe T-shirt. Dat was natuurlijk niet nodig geweest, maar je vond het wel heel leuk. Je hebt het hele huis rondgelopen met die kipwagen achter je aan, je beertjes en tuutjes netjes in de auto. Later die week heb je ook je cadeautje van Nice gekregen: een zilveren raceauto waarvan de deurtjes en de koffer openkunnen. Ook die vond je heel leuk.

* Op woensdag 08 februari zijn papa en ik een dagje naar Londen geweest, papa voor een conferentie voor Netlash, en ik gewoon een dagje rondlopen met een vriendin. Uiteraard kon jij niet mee, en daarom heb ik je op dinsdagavond al naar omaly en bompa gebracht. Jij vond dat helemaal niet erg: zodra ik je verteld had dat we naar ginder gingen, zat je de hele tijd in de auto te vragen of we er bijna waren. Je bent er ook onmiddellijk met bompa beginnen spelen, en zag het blijkbaar al helemaal zitten. Omaly had boterhammetjes voor je, en ook ik mocht blijven eten. Jij vond dat je niet alleen mocht zitten eten, en dus commandeerde je ons naar onze respectieve stoelen. Ik moest echt wel lachen, prutsje ! Donderdagavond bracht opa je terug, en je bleek er heerlijk gespeeld en geslapen te hebben. Omaly had je ook weer meegenomen naar de winkel om kleertjes te halen voor je verjaardag, ook al had ze al kleertjes gekocht in januari voor jou. Je kwam thuis met een prachtig paar blauwe pantoffels, en de rest heb je op je verjaardagsfeestje gekregen.

* Je praat honderduit tegenwoordig, en je woorden worden alsmaar verstaanbaarder en je zinnen langer. Het leukste woordje vind ik ‘chocolademelk’, zeker omdat je het zo schattig zegt :-) Jammer genoeg neem je ook alle woorden van ons over. Zo had papa een tijd geleden iets gemorst, en zei hij: “Potverdeme”. Op slag herhaalde je dat woord, en zelfs in de juiste context. Op dezelfde manier heb je wellicht ook ‘Fuck’ opgepikt, kleine mol. Zodra je nu iets laat vallen, ergens tegen botst of iets anders doet waar ook wij een krachtterm zouden gebruiken, durf je nu dat woord uit je botten te slaan. Ik wijs je telkens streng terecht, en je zegt dan ook sorry, maar het zal niet helpen als papa en ik zelf niet eerst die slechte gewoonte afleren. Zucht. Aan de andere kant kan je ook hele lieve dingen zeggen: ‘Joepie’, als je een cadeautje hebt gekregen, of ‘Lekker’ bij een dikke knuffel, en dat gaat dan gepaard met een grote glimlach. Mijn hart smelt al helemaal als je vanuit de keuken naar me roept: ‘Schatje ! Komen eten !’ compleet met papa’s intonatie.