Ik heb de kerstvakantie even aan me laten voorbijgaan, Wolf: ik had het zo druk met je papa die eigenlijk twee weken ziek is geweest, en jij die ook een paar dagen vrij hoge koorts had. Genoeg te doen dus.Die dinsdagavond heb ik nog met oma gebeld, en gevraagd of jij niet een paar daagjes mocht gaan logeren, zodat ik wat werk gedaan kreeg, en papa wat ongestoord kon uitzieken. Ze pruttelde eerst een beetje tegen voor de vorm, maar ik mocht je toch woensdagvoormiddag brengen. Jij zag dat wel zitten: lekker spelen met oma en opa en Kaneel.

Het relaas van die dagen laat ik aan je grootvader: hij schrijft schitterend, en heeft het allemaal zelf meegemaakt.

Vrijdagnamiddag lag er een dik pak sneeuw en lag het behoorlijk glad, maar toch ben ik je gaan ophalen in Zomergem. Eerst ging ik pas na de middag komen, maar oma en opa hadden me naar het middagmaal gelokt met de belofte van heerlijke duifjes met appeltjes in de oven. Gelukkig lag jij alweer te slapen, toen wij moesten eten, zodat het een rustig middagje werd. Toch had ik nog het een en het ander te doen, en vooral: het ging beginnen regenen op een bevroren ondergrond, wat niks goeds voorspelde voor wie nog op de baan moest. Ik heb je dan ook wakker gemaakt tegen een uur of drie, en meegenomen naar huis. Die avond had ik normaal gezien kerstfeestje met het koor, maar dat heb ik afgelast wegens het weer en de daaraan verbonden verplaatsingsrisico’s. Jij vond dat niet erg: mama was lekker thuis !

Zaterdag zijn we dan uitgebreid gaan shoppen: eerst naar de Lidl voor basisproducten, dan naar de Delhaize voor de kreeften en andere goodies, en in de namiddag nog naar de Stock City om een kreeftenset (tang en vorkjes) te halen. De tiramisu heb ik gemaakt terwijl jij lag te slapen na de middag, en het voorgerechtje ging Sofie voor haar rekening nemen. We hebben die avond dus oudejaar gevierd met Sepp, Sofie en hun drie dochtertjes, tot jouw groot jolijt. Eventjes had ik schrik dat we het gingen moeten annuleren, want papa was weer behoorlijk ziek. Vrijdag was het wat beter geweest, maar zaterdag lag hij weer de hele dag in de zetel, en heb ik zelfs de dokter laten komen. Jij kende het intussen al: ‘Shhh, papa zjiek !’ Dat belette je niet om toch voortdurend in de zetel te kruipen en hem alle mogelijke dingen te vragen, tegen hem te babbelen, en vooral ook over hem heen te kruipen. Eén keertje moest ik hem iets vragen, en vroeg ik jou om hem een lief kusje te geven. Je ging met stralende oogjes naar hem toe, kroop in de zetel, en gaf hem een heel lief klein kusje op zijn neus, waarna je fluisterde: “Papa ?”
Rond half acht waren we dan toch bij hen, en de meisjes eisten jouw hele aandacht op. Je mocht wat meesnoepen van de zoute koekjes, kreeg dan je fles, een pyama aan, en dan mocht je samen met de meisjes je tanden poetsen in de keuken. Nooit geweten dat tanden poetsen zo leuk was Probleemloos ging je daarna in het bedje op Ines’ kamer, al ben je wel een paar keer wakker geworden, om diverse redenen. Meestal moest ik je dan gewoon eventjes bij me nemen, je kalmeren en dan weer in je bedje leggen. Tegen een uur of twee ’s nachts waren we dan thuis. Zoals altijd moest ik je wakker maken om je in de auto te zetten, maar wilde je in de auto zelf niet slapen. Thuis lag je dan ook nog eventjes te kletsen in je bedje !
Toch was je om half acht al wakker, maar heb ik je kunnen overtuigen om toch nog wat langer te slapen. Het feit dat het buiten nog donker was, was een vrij overtuigend argument. De rest van de dag hebben we rustig geluierd en karweitjes gedaan.

Maandag na je middagslaapje heb ik dan nog maar eens al je spulletjes in de auto geladen, en zijn we met ons tweetjes naar Ronse gereden bij Omaly en Bompa. Daar hebben we eerst respectievelijk een vieruurtje/petits fours gegeten, en dan zijn we voor jouw nieuwjaar naar Ronse naar een hele chique kinderwinkel gereden. Ik dacht dat maandag de solden al begonnen, maar dat bleek pas dinsdag te zijn. Toch deed de winkeldame er niet moeilijk over, en heeft ze ons al de korting gegeven. Het resultaat mag er dan ook zijn: een hele mooie winterjas voor volgend jaar, een broek, een pull van Tommy Hilfiger en een trui van Disney, en een hele toffe bruine bivakmuts. Die muts is het enige dat je nu al kan dragen, en je draagt ze blijkbaar graag.
Na het winkelbezoek ben ik naar huis gereden, en bleef jij met bompa spelen. Woensdagavond heeft hij je dan terug naar huis gebracht, en je zat weer vol verhalen over de klok, de kippen, bompa… Jammer genoeg had je ook een hoestje meegebracht, maar het leek echt niet erg.

Toen je donderdagmorgen uit je bedje kwam, bleek die hoest een heel pak erger geworden. Aangezien je nog steeds fris en vrolijk door het huis rondhopste, maakte ik me geen zorgen. We zijn zelfs nog samen met de buggy kleertjes voor jou gaan kopen in de solden. Voor een goeie honderd euro heb ik vier pyama’s (twee zomer, twee winter) vier paar kousjes, twee onderbroekjes, een dubbele T-shirt met lange mouwen, een pulletje en drie leuke grijze broeken, allemaal voor volgende winter. Jij amuseerde je wel in de winkel: je liep tussen de rekken, klauterde een paar trappen naar de nooduitgang op en af, speelde met de knuffels die aan een rek hangen, en bekeek alle passerende mensen grondig. Er was eventjes paniek toen je beertje verdwenen was, maar het zat netjes tussen de andere knuffels, te spelen, zoals jij zei.
De zorgen over je gezondheid kwamen er pas toen je na de middag nauwelijks geslapen had door het voortdurende hoesten, ondanks de hoestsiroop, en toen je zó hard moest hoesten dat de helft van je vieruurtje er weer uitkwam. Omdat je ook warm aanvoelde, nam ik even - zeer tegen je zin - je koorts: 39,4°. Tsja. Een poepsnoep tegen de koorts dan maar zeker ? Omdat dat hoestje me niet zinde en ik al een slapeloze nacht zag aankomen, zijn we toch even samen naar de dokter gegaan die avond. Die wilde je uiteraard onderzoeken, en ik zette je op de onderzoekstafel, waarop je spontaan ging liggen en naar hem keek. Je vertrouwde het niet helemaal, maar het feit dat mama bij jou was en blijkbaar geen gevaar zag, stelde je gerust. Je vond wel dat de stethoscoop verschrikkelijk koud aanvoelde, maar hoestte braafjes toen ik je dat vroeg. Je liet ook probleemloos in je oren kijken, al wilde je dat lampje daarna wel even zien. Daarop wilde de dokter in je mond en keel kijken, en begon met je beertje tegen je gezicht te leggen en te zeggen dat hij iets wilde doen met dat beertje. Wij beiden begrepen er eerlijk gezegd niks van, en ik zei tegen Tim dat hij geen kindertrucs moest gebruiken, maar jou gewoon moest uitleggen wat hij ging doen en wat hij wilde. Daarop zei hij tegen jou dat hij in je mond wilde kijken, en hij hoefde niet eens te vragen om je mond open te doen, want dat deed je spontaan al. Je zei zelfs heel braafjes aaaa waar nodig, alleen dat stokje was minder leuk. De diagnose luidde: een lichte laryngitis. Met antibiotica wilde hij liefst nog even wachten, maar hij schreef wel een hoestsiroop op basis van thijm voor, die dat keelhoestje wel zou verminderen. Omdat het net ietsje voor zeven was, belde hij snel naar de apotheker met de vraag of we nog om die siroop mochten komen. Delphine vond het uiteraard geen probleem, maar vroeg wel om even te bellen omdat de deur al gesloten ging zijn en zij Marthe eten ging geven. Even later stonden we in de keuken bij haar te kijken naar een goedlachse, knabbelende Marthe in haar stoel. Victor (geboren begin november) hebben we nu nog steeds niet gezien: hij lag al in zijn bedje, en een eerder gepland bezoekje had ik al eens moeten afzeggen omdat jij een grote verkoudheid had en ik het risico op besmetting niet wilde lopen. Ze had wel een prachtige, uitvergrote foto hangen van hem, gemaakt door een blijkbaar prima fotograaf. Nu wachten tot we allebei even tijd hebben, en vooral iedereen gezond is, en ik kan eindelijk het kadootje gaan afgeven.
Die avond ging ik roleplayen, en papa vertelde me dat jij het hele doktersbezoek heb nagespeeld: met een stokje wilde je in de mond van je beertje kijken, en je zei hem dat hij moest aaaa zeggen en dat hij moest hoesten. Heh, ik vind het wel leuk dat je zo stilaan fantasie begint te krijgen, en met je beertje begint te spelen.
Daar ben je trouwens onafscheidelijk van, in die mate zelfs dat ik er nu al vier heb. Bij het hoesten vrijdag had je overgegeven op je beertje, en daarop heb ik je een splinternieuw gegeven, en gezegd dat die lekker zacht was. Je vindt het dus helemaal niet erg dat er verschillende beertjes in omloop zijn, zolang je er maar eentje hebt. Je hebt zelfs staan kijken hoe ik twee andere beertjes heb gewassen en te drogen heb gelegd. Nu ga je wel bij iedereen langs om te tonen hoe zacht je beertje wel is: je wrijft dan zachtjes langs hun kaak, en zegt zelf al: ‘Ahhhh’

Zaterdag was alweer karweitjes- en speeldag, en zondag zijn we naar Omaly gereden om daar te nieuwjaren. Je hebt een heel mooi cadeautje gekregen van je peter Koen: een houten doos met zitdeksel, met daarin een houten puzzel, een hoop letterblokjes, gewone houten blokken, een klein kralending, en vooral ook houten staafjes die je met een hamertje doorheen een blok moet kloppen. Ik weet niet hoeveel keer je dat ding ondertussen al hebt uitgeleegd, maar het blijft een fijne bezigheid. Met je hamertje heb je al op zowat alles geklopt, inclusief de kat die dat niet zo erg op prijs stelde.
Je hoest was tegen dan zo goed als verdwenen, en na drie dagen minderde de koorts ook sterk, gelukkig maar.

Gisteren mocht je dan voor het eerst na veertien dagen weer naar Nice, en je had er al zin in: je had het bij het aankleden voortdurend over Dante en Sam, en ook ginder ging je dadelijk spelen. Gisterenavond heb ik je niet meer gezien: na zeven uur lesgeven volgde er nog oudercontact van vijf tot - de facto - kwart voor tien. Toen ik thuiskwam, zei papa dat jij nog maar een kwartiertje in je bed lag. Je was echt vervelend geweest: je wilde niet ’sjapen’, maar huilde voortdurend zodra er iets niet lukte of er iets verkeerd ging, wilde voortdurend aandacht, was hangerig… Arme papa !

Vandaag had je ook wat die neiging, maar probeerde ik daar meteen korte metten mee te maken. Toen ik je ging afhalen bij Nice, was je nog zeer enthousiast, maar ook al een beetje huilerig. In de winkel deed je op een bepaald moment ronduit lastig, maar je zweeg toen ik heel even mijn stem verhief. Een schelletje vlees bij de slager deed ook wonderen, wat me deed vermoeden dat je misschien wel eens honger kon hebben. Het is trouwens hilarisch hoe je je gedraagt in de winkel: al bij het binnenkomen begin je over het vleesje dat je wil hebben, en ik moet steevast een paar keer herhalen dat je wat geduld moet hebben. Als we voor de slagerij staan, ben je doorgaans het liefste kind dat er bestaat: je weet dat je alleen maar iets krijgt als je braaf bent. Vandaag zei ik dat je het lief moest vragen aan de mevrouw, waarop je een gigantische hoop gebrabbel uit je botten sloeg, en eindigde met ‘vleesje dankeblief’. Ze moest lachen, en je kreeg je ‘vleesje’.
Thuis wilde je eerst niet eten, maar werd ongelofelijk hangerig en vervelend. Toen ik je dan toch een boterham met paté voorschotelde, had ik net genoeg tijd om snel een tweede te smeren, waarna nog anderhalve boterham met choco volgde. Daarna volgde het rituele halen van de pyama, de afwas, het flesje, en toen was het quasi acht uur en ging je in je bed.

Daarnet (rond negen uur) was je weer even wakker: je wilde niet meer slapen, zei je, maar dat kon niet, vond ik. Ik stelde wel vast dat je een vuile broek had, en nam je mee naar beneden om je een verse luier aan te doen. Je kreeg wel duidelijk de waarschuwing dat je daarna opnieuw moest slapen. Met een heel lief stemmetje vroeg je of je niet in de zetel naar de tv mocht kijken, maar aangezien ik dit verslagje aan het schrijven was, stond die niet aan. Je drong dan ook niet langer aan, kreeg een verse broek, mocht nog wat water drinken - “Nee Wolf, je beker mag niet mee naar boven” - en ging zonder protesteren weer slapen. Heh.

Oh, en we blijven het af en toe proberen met je potje: deze vakantie ging je netjes op je potje zitten, telkens ik je luier ververste. Eén keertje is het ook probleemloos gelukt: een mooi plasje en dito klein kakje. Je hebt er wel bij zitten schateren, want ik was de gekste geluiden aan het maken :-p Maar meestal zeg je zelf heel gedecideerd: ‘Wolfje niet potje, Wolfje pipi in pamper !’ Ik weet nog niet goed hoe ik je van het tegendeel moet overtuigen, maar we hebben wel nog wat tijd. Ja toch ?