Tien drukke dagen later, en ja hoor, opnieuw veel te vertellen.Vorige week zondag zat papa op opleiding, en moest ik eigenlijk een kerstconcert in Antwerpen gaan zingen. Daarom had ik aan Roeland en Sarah gevraagd of jij de namiddag bij hen mocht doorbrengen. Met veel plezier, hadden ze geantwoord. Uiteindelijk voelde ik me niet zo schitterend, deed mijn arm behoorlijk pijn en had ik nog tonnen verbeterwerk, zodat ik niet ben gaan zingen, maar jij mocht toch nog naar ginder. Er stonden worteltjes op het menu, en daarna ben je flink ingepakt in de buggy met Sarah naar de kerstmarkt geweest. Zoals altijd heb je je voorbeeldig gedragen, zeggen ze. Nu, de foto’s die ze genomen hebben, zijn in elk geval prachtig. En ja, iedereen blijft zeggen hoe sterk jij eigenlijk wel op Roeland lijkt. Je had het slechter kunnen treffen, kleine sprot !

Maandag en dinsdag verliepen vrij rustig, woensdag was nogal hectisch. Papa was quasi de hele dag weg, afspraken her en der, en in de namiddag (tot laat in de avond) een lezing. Ik had die voormiddag ook nog een en ander te doen, zoals inhaalexamens afnemen, punten gaan intikken, een offerte voor nieuwe voordeur gaan afhalen en zo… Dus toen Nice me maandag vroeg of jij woensdag soms thuis kon blijven omdat je de enige was bij haar, moest ik haar wel teleurstellen. Je hebt dan maar vrolijk op je eentje bij haar gespeeld. Papa is je gaan afhalen tegen 13u00, en een kwartiertje later vertrok ik al naar school voor de deliberaties. Oma was de reddende engel van dienst: nog een half uurtje later arriveerde zij om op jou te passen terwijl papa en ik beiden aan het werk waren, maar op dat moment lag jij al in je bedje. Ze had het dus heerlijk rustig in het begin. Pas tegen half vijf kwam ik dan thuis, en toen zat jij blijgezind en weldoorvoed met oma te spelen. Ik heb je dan maar in de auto gezet, en met ons drietjes zijn we gaan rondlopen in de Stock City hier op het einde van de straat: een outlet center met heel veel rommel en kleine spulletjes, maar wel leuk. ’s Avonds was je dan ook behoorlijk moe, maar zijn we allebei je melk vergeten. Je had rond zes uur een hele vuile luier, en zelfs je onderhemdje was wat besmeurd, zodat ik je dan maar dadelijk je pyama heb aangedaan. Het vaste ritueel is dat ik dat na het avondeten doe, en dat je dan aansluitend je fles krijgt. Aangezien je nu je pyama al aanhad voor het eten, zijn we de fles vergeten: ik heb er niet meer aan gedacht, en jij hebt er ook niet meer om gevraagd.

Donderdag is papa jou dan moeten gaan halen bij Nice, want ik zat nog maar eens vast op school door de uitgelopen deliberaties. Toen ik dan eindelijk rond zes uur thuis kwam, heb ik eerst de lichtjes buiten in de boom opgehangen, tot jouw grote jolijt: ‘Kersteboom buiten !’ Nog wat later mocht ik dan alweer opdraven richting koor: generale repetitie voor het concert ’s anderendaags.

Vrijdag heb je ook doorgebracht bij Nice, en opnieuw is papa je gaan halen. Ik heb je nog net een grote knuffel gegeven, en dan ben ik opnieuw richting koor vertrokken, voor het eigenlijke kerstconcert in de Sint-Pietersabdijkerk. Papa voelde zich allesbehalve (is nog steeds ziek, eigenlijk) en is dus met jou thuisgebleven. Na afloop hoorde ik dat er een kakincident was geweest: jouw stoelgang is nog steeds veel te slap, en toen jij kwam melden dat je kaka had gedaan, ging hij jou dan ook dadelijk een verse broek geven. Wat hij echter niet had gezien, was dat het aan je rugje uit je luier was gekropen, en dat dus je onderhemdje ook volhing. Toen hij dan ook fluks met een vloeiende beweging dat hemdje uittrok, bleek de kak tot in je haar te zitten :-p Jij vond dat eigenlijk helemaal zo erg niet, want het leverde je een onverwacht badje op, en dat zijn nog steeds topmomenten voor jou.

Zaterdag was veel vermoeiender: aangezien beide oma’s en opa’s kwamen eten voor kerstavond, moest jij met mij de boodschappen doen: in de voormiddag naar de Colruyt om luiers en sojamelk voor jou (en een hoop andere kleine dingen), na je middagslaapje naar de Lidl en de Delhaize om de rest van de inkopen te doen en het bestelde vlees af te halen. Jij vond het maar wat leuk: ‘Mama winkel, karrr ! Wolf mee !’ Papa was ondertussen al helemaal ziek, en lag te slapen thuis. Daarom kwamen oma en opa een half uurtje vroeger dan gepland: opa om met jou te spelen, oma om mij een beetje te helpen in de keuken. Omaly en bompa kwamen netjes tegen zeven uur, zodat je ook nog met hen een beetje kon spelen. Je kreeg een paar cadeautjes, en mocht daarna in bed, zodat wij rustig konden eten.

Zondag sliepen we vrij lang, ontbeten op het gemakje, speelden nog wat, en vertrokken naar Roosdaal voor het volgende kerstfeest, dat bij de familie van papa. Jij begon dadelijk te spelen, al waren Margeaux en Louis eigenlijk een beetje verlegen. Een hoop patatjes later ging je zonder protest slapen, en konden wij aan tafel. Als een lieve jongen heb je geslapen tot na het dessert, ideaal gewoon. Na je vieruurtje heb je dan nog meer uitgebreid gespeeld, en hebben jij en de twee anderen ons zelfs vergast op een six-mains op de piano. Ik denk dat jullie nog veel moeten oefenen… Bompa en Koen hebben uiteraard ook met jou gespeeld, en andermans blokjes zijn natuurlijk veel interessanter dan die bij ons thuis. En dan ontdekte je de poppenmand… en wilde je pop spelen ! Bompa speelde dan maar mee… Tegen vijf uur zijn we dan maar doorgereden, maar zoals altijd wilde jij niet slapen in de auto. Je wees ons op elke kerk, elke tiktak, elke toren, en ook op alle lettertjes die je herkende op logo’s van bedrijven en verkeersborden. Soms ben je toch een echte krak, liefje !

Maandag was in aanleg ook een lekker rustige dag: uitslapen tot halftien, een badje, ontbijten, spelen, een middagslaapje na het eten, en toen je om half vier wakker werd, inpakken en wegwezen naar Eeklo voor kerstfeest nummer drie, dit keer bij de familie van oma’s kant. Ook daar werd je met bewondering onthaald, en iedereen zei dat je zo verschrikkelijk op Roeland trekt. Lag het misschien aan de gel, die ik tegenwoordig af en toe in je haar doe, en die je zo leuk vindt ? Ze vonden je allemaal om ter schattigst en flinkst, en je hebt dan ook je best gedaan om dat imago te handhaven. Je hebt gespeeld, gebabbeld, gegeten, nog gespeeld en vooral nog veel gebabbeld. Toen we na het avondeten naar huis terugkeerden, heb ik je in de auto zelfs het zwijgen moeten opleggen: papa voelde zich opnieuw behoorlijk ziek, en jij zat nonstop te tateren. Thuis kreeg je nog een flesje om wat rustig te worden, en tegen negen uur lag je in bed. Hehe.

Vandaag waren het voornamelijk wij tweetjes: papa wilde echt wel doorwerken, toch voor zover dat ging. Hij is namelijk nog altijd ziek, en is zelfs net terug van de dokter: een ooronsteking en stevige verkoudheid. Hij moet twee dagen slapen en behoorlijk wat medicatie nemen, de arme duts ! Jij begrijpt nog niet goed wat er allemaal aan de hand is, en tatert er op los. Alleen als hij echt slaapt, ben je ook wel wat rustiger. Ik moest trouwens lachen vorige week: papa lag in de zetel, jij zat te spelen, en ik was naar boven gegaan om me klaar te maken en wat op te ruimen. Plots hoorde ik je beneden aan de trap: ‘Mama ! Mamaaaaaa !” Ik zei dat ik direct kwam, en dat je maar terug naar papa moest gaan. ‘Papa slapen !’ Tsja, daarmee was alles gezegd natuurlijk, en kwam ik maar naar beneden.

Deze voormiddag hebben we samen opgeruimd, was opgevouwen, en gespeeld. Toen het heel lichtjes begon te sneeuwen, wilde ik het risico niet lopen om opnieuw een bruine sneeuwman te maken, en zijn we samen buiten de hondendrollen gaan opruimen. Het heeft niet verder gesneeuwd, maar de tuin is tenminste proper. Daarna heb je me geholpen met koken en afwassen: jij droogde af, toch min of meer :-p Na de macaroni met kaas en hesp ben je twee uurtjes gaan slapen, en daarna heb je me geholpen met strijken: ik streek, jij kleurde en legde de propere was op tafel. En toen was er peutertv Nu sta je naast me je schuif uit te legen, terwijl papa in de zetel ligt te slapen.

Oh, en ook nog een tandenupdate: er zijn weer een hoop tanden doorgekomen, vier tegelijk. Dat maakt de stand nu 16 in totaal. Heeft een kindergebit er geen 22 ? Dat moet ik toch eens aan oma vragen.

***

Update: jij ligt in je bedje, en er is nog een heel positief, en een heel negatief iets gebeurd. Het positieve nieuws is dat je netjes op je potje hebt geplast, en dat het deze keer wellicht niet zuiver toeval was. Ik ben vandaag begonnen met, telkens als je een verse luier nodig hebt, je ook even op je potje te zetten. Blijkbaar ken je het gegeven al, want je begint steevast sisgeluiden te maken. Waarschijnlijk heb je dat al gezien bij Nice. De tweede keer zei je plots trots: ‘Pipi daan !” Ja hoor, netjes een plasje in je potje Ik heb je gezegd hoe flink je wel was en je een dikke knuffel gegeven. Hopelijk leer je het snel, snoetie.

Het minder goede nieuws is dat ik je vandaag voor het eerst heb moeten straffen. Een goeie week geleden heb je je eerste klap gekregen ook, en eigenlijk om dezelfde reden. Je vindt het namelijk leuk om te bijten ! Vorige week was je op een bepaald moment heel vrolijk op mijn sleutelbeenderen aan het blazen en protgeluiden aan het maken, en allebei waren we aan het gieren van het lachen, ik voornamelijk omdat het zo vreselijk kriebelde. Plotseling zette je echter je tanden in mijn decolleté ! Ik verschoot natuurlijk, en gaf je instinctief een klap op je rug. Jij wist niet wat er gebeurde, en zette het op een huilen, meer van het verschieten dan wat anders. Je zag ook mijn boos gezicht natuurlijk, want het deed behoorlijk pijn: de afdrukken zijn er een hele dag in blijven staan. Ik wees je streng terecht, en met een berouwvol gezichtje herhaalde je die dag wel een keer of tien: ‘Niet bijten ! Mama niet bijten, neenee !”
Vandaag heb je me echter twee keer gebeten: één keertje toen ik met je aan het spelen was in de keuken, en toen was ik zo boos dat ik je een paar klappen op je broek heb verkocht. Niet dat dat pijn deed, met die luier kan dat ook niet, maar je wist goed genoeg dat je iets gedaan had dat niet mocht. Daarna heb ik je op je houten stoel naast de piano gezet, en gezegd dat je daar even moest blijven zitten, tot je niet meer ging bijten. Je zat er te huilen, maar pas toen je met een pruillipje zei dat je niet meer ging bijten, mocht je terug bij mij. Toen kwam je echt wel zoete broodjes bakken: je fleemde en kwam knuffels en kusjes geven. Een uurtje later beet je nochtans opnieuw, deze keer in mijn arm. Dadelijk heb ik je opgepakt, in je stoel gezet, en streng terechtgewezen. Deze keer begon je niet te huilen, maar zat je met een vreselijke pruillip om je heen te kijken. Na vijf minuutjes mocht je terugkomen, en ook nu was je poeslief.

Ik hoop, Wolf, dat je er echt geen gewoonte van gaat maken, want ik weet eigenlijk niet goed hoe ik dat moet aanpakken. Begin je toch nog je kuren te krijgen ?

Het is al laat, mijn liefje, en ik heb nog veel werk en ik zou eigenlijk al in mijn bedje moeten liggen, maar het is al zo lang geleden dat ik je geschreven heb, dat ik me ronduit schuldig voel. Ik heb de laatste dagen wel een goed excuus, zijnde een peesontsteking in mijn rechterarm die computerwerk een hel maakt, maar toch…
Er is echt wel een pak te vertellen. Eerst en vooral hetgene waarmee je me apetrots maakt: je begint te lezen ! Jawel, je kan nog niet eens alle letters uitspreken, maar toch begin je te lezen ! Het is begonnen met je flesje, en jouw vraag wat die tekeningetjes daarop nu eigenlijk waren. Ik heb je uitgelegd, voor zover dat ging, dat dat lettertjes waren, en ik heb ze elk apart gespeld. Een paar keer na elkaar, zelfs, en zo een paar dagen. Tot je me plots verraste door ze zelf aan te wijzen en er de letters bij te zeggen. En door ergens anders plots een hoofdletter T te herkennen. Sindsdien haal je overal de T eruit: vorig weekend riep je plots papa en zei dat hij moest komen kijken: je had in je zeteltje gezeten bij het CD-rek, en had ontdekt dat daar ook letters op staan: feilloos haalde je er de T uit van - hoe kan het ook anders - The Cure. Je loopt ondertussen ook al rond met het dekseltje van stukjes smeerkaas, vindt de krant een machtig interessant object omdat ze vol staat met lettertjes, en zelfs in je kartonnen doos heb ik letters moeten zetten: de T, de O en de A herken je nu al.
Ja, je hebt ondertussen een kartonnen doos. Toen ik vorige week een kartonnen doos van de zolder haalde om oude kleren weg te bergen, kreeg ik niet eens de kans om ze daarvoor te gebruiken: jij was er dadelijk ingekropen en begon ermee te spelen. Alleen was ze te klein voor jou om er rechtop in te kunnen zitten. Ik ben dan maar opnieuw de zolder opgegaan om een andere doos te halen, één die nog een pak groter is en waar je wel in kan. Die staat nu naast de piano, en is volgetekend met diverse lettertjes. Ik moet er nog eens een fotootje van nemen terwijl je erin zit. Wat trouwens het meest hilarische is, is dat je je erin verstopt, maar wel antwoord geeft. Je kruipt er al giechelend, maar heel opvallend in, zodat je er zeker van bent dat wij dat gezien hebben. Dan vraag ik heel duidelijk aan papa (of wie er ook in de kamer is): “Zeg, waar is Wolfje ? Zit Wolf in de zetel ?” En dan komt er zo’n klein lief stemmetje uit de doos, dat heel achteloos en langs zijn neus weg zegt: “Neuh”. “Zit Wolf onder tafel ?” “Neuh.” “Zit Wolf in de keuken ?” “Neuh.” En dan is het de bedoeling dat ik dichterbij kom en vraag: “Zit Wolf… soms… in zijn doos ?” en dat ik dan de flappen opentrek en een zwaar giechelende Wolf begin te kriebelen. Al wie jou dat al horen doen heeft - en het zijn er wel een paar: oma, Dirk, Ilse, Vallery, Patrick, en nog wel anderen - lacht zich gewoon een kriek met jou. Je bent echt een schatje !

Dat laatste hoor ik trouwens wel vaker: aangezien papa het hele weekend op opleiding is, en ik generale repetitie had van het kerstconcert morgen, zijn Dirk en Ilse gisteren komen babysitten. Jij vond het niet erg: je was al druk bezig met Dirk te spelen toen ik wegging, ik kreeg met moeite nog een kusje. Toen ik terug thuis kwam, was Ilse helemaal opgetogen over jou: je was verschrikkelijk lief geweest, en had echt alles volgens het boekje gedaan. Je avondritueel is tegenwoordig een beetje uitgebreid, maar Ilse vertelde me dat je alles netjes had gevolgd.

Het liefst ga je na je eten, en na de afwas, samen met mij boven je pyama halen. Dan zet ik je verwarming aan, en nemen we je pyama en je pyamajasje mee naar beneden. Yep, je hebt tegenwoordig een pyamajasje. Dat is een gewoon warm beige jasje met een berenkapje aan, maar we hebben het je verkocht als een pyamajasje: ’s morgens mag je regelmatig bij ons in bed je flesje drinken, en daarna begin je steevast uitgebreid te spelen. Dat houdt in dat je dan in enkel een pyama in een onverwarmde kamer rondloopt, en na een tijdje door en door koud bent. Als we je dan in bad steken, mag het water amper lauw zijn of je vindt het te warm voor jouw koude voeten. Het resultaat is dan natuurlijk dat je zelf koud zit te krijgen in je bad, en na afloop ligt te dudderen en te bibberen bij het afdrogen. Al heb ik wel een badhanddoek toegewezen als badkamerdekentje. Maar goed, terug naar je avondritueel: als je eenmaal je pyama (nama) hebt, krijg je een verse luier en je pyama aan. Alleen sta je er tegenwoordig op dat we je beentjes inwrijven met huidlotion: ik heb dat een tijdje gedaan omdat je benen zo droog waren door de uitslag, en jij geniet er blijkbaar van. “Mama wrijf”, zeg je dan, en wijst naar je beentjes. Daarna moet ook je buik ingewreven worden: “Buikje Wof ook wrijf !” Zodra je in je pyama bent gehesen, verhuizen we naar het aanrecht, en wel het stukje voor de microgolf. Jij kijkt aandachtig toe hoe ik je flesje vul en in de microgolf steek. Waar je vroeger dan gewoon naar de cijfertjes die aftelden zat te kijken, is er nu nog iets bijgekomen: ik heb zo’n adventskalender gekocht, waarbij je elke dag een klein deurtje moet opendoen en er dan een chocolaatje acherzit. Wildenthousiast ben je ervan, niet in het minst omdat je dan de helft van de chocola krijgt. Warempel je eerste snoep, van mij heb je voor de rest nog nooit snoep gekregen. Daarna moet je in de zetel je fles opdrinken, en dan wordt er nog wat gespeeld, tot ik kordaat zeg dat je je tuutje en je beertje moet nemen, en weg zijn we. Je zegt slaapwel tegen iedereen, inclusief hond en kat, en loopt naar de trap. Daar steek je ostentatief je tuut en beer in mijn handen en begint aan de beklimming. Jij houdt je vast aan het onderste relingetje, en wijst mij aan waar ik me moet vasthouden aan de bovenste reling. Boven loop je fluks naar de badkamer en stelt je te wachten tot ik je op het kussen til, en je in je slaapzak stop. Tegen dan heb je al een keer of tien gevraagd of ik je tanden wil poetsen. Eenmaal op je kussen wijs je me dan ook je ‘tatbostel’ aan, en roept geestdriftig “Jaaah ! Daar tatpasta !’ als ik de tube neem. Ook het tandenpoetsen zelf verloopt volgens een vast stramien: ik kom naast je staan, neem je hoofdje vast en stop de borstel in je mond. Jij moet er eerst een keertje op bijten en zuigen, en dan laat je me netjes alle hoeken en kantjes van je tanden poetsen. Als laatste mag jij zelf ook nog heel eventjes poetsen, en dan geef je de tandenborstel aan mij en zegt: “Droog”, waarmee je de handdoek bedoelt om je mond af te drogen. En dan vlieg je volgens aloud ritueel in minder dan een minuut je bed in. Alleen mag ik je niet meer op je zij leggen. Ik had namelijk de gewoonte om je neer te leggen in je bed, heel ostentatief op je zij te draaien, je beestjes te geven en je in te stoppen. Een tijdje geleden zei je plotseling tegen me: “Neenee mama, niet draai”. Ik keek je verbaasd aan, want ik had je inderdaad op je zij gelegd, en jij ging terug op je rug liggen. “Ga je op je rug slapen, Wolf ?” “Ja mama, Wof nie draai !” Waarmee dat ook weer duidelijk werd natuurlijk.

Vorige week maandag had de hond het nodig gevonden om het tapijt in de woonkamer kapot te knauwen. Het was toch echt teveel beschadigd om het nog zonder meer te laten liggen, en veel kosten die dingen eigenlijk toch niet, dus ging ik woensdagvoormiddag maar een nieuw halen. Mijn keuze was gevallen op een rood tapijt in de woonkamer, en een klein tapijt in hetzelfde design en kleur voor aan de boekenkast. Jij was nog niet helemaal binnen, of verbaasd wees je naar het nieuwe voorwerp. Toen ik je uitlegde dat dat een nieuw rood tapijt was, ging jij er meteen op liggen (en later op de dag er zelfs op slapen met een kussen, een beer, een deken en een tuut die jij er allemaal heen had gesleept). Sindsdien wijs je me minstens een keer per dag op het ‘oot tapijt’ dat daar ligt en nog steeds je goedkeuring en verbazing wegdraagt.

Je haar is ondertussen ook weer geknipt: vorige zondag zijn zowel papa als jij onder de tondeuze gegaan. Gehoorzaam en braaf bleef je zitten tot ik klaar was en jij in je bad mocht, maar niet zonder te zeggen dat het nu papa’s beurt was. “Mama papa aar ook nip”. De dag daarna verbaasde je me nog meer door plots te zeggen, toen ik over je haar wreef: “Mama kapperrrrrr”. Waar je dat woord vandaag gehaald hebt, weet ik niet. Wellicht heeft Nice je dat verteld ?

Woensdag heb je uitgebreid met oma gespeeld: ik had gratis kaarten voor de avant-première van The Chronicles of Narnia, en zij is anderhalf uur op jou komen letten voordat ze naar haar Portugese les moest, zodat papa nog wat kon doorwerken. Echt wel lief, he ?

Deze morgen heb je voor het eerst cornflakes gegeten. Ik wilde je geen peperkoek meer geven, omdat Nice me erop attent had gemaakt dat dat eigenlijk ook darmstorend kan werken, en een boterham wilde je blijkbaar niet. Toch niet nadat je gezien had dat ik een kommetje cornflakes nam. Als het aan mij had gelegen, had je gerust gewoon mogen mee-eten met mij, maar het feit dat er dan melk in zit, zorgde ervoor dat jij een eigen kommetje kreeg met droge cornflakes. Jij doopte ze spontaan ‘koekies‘ en speelde ze vrolijk naar binnen.

Ik heb je trouwens ook al duidelijk kunnen maken dat ik gehuil niet apprecieer. Uiteraard mag je huilen als er iets scheelt, of als je je pijn hebt gedaan, maar je begon ook te huilen als er iets niet lukte en je hulp wilde, of als je gewoon iets wilde tout court. Trunten, zeg maar. Nu weet je al dat ik je niet help als je aan het huilen bent. Nu roep je me dus, al huilend, maar zodra ik bij jou kom en ik een waarschuwende vinger omhoog steek, stop je met huilen en zegt wat je wil. Het lukt nog niet altijd, maar toch al heel veel.

En weet je wat ik eigenlijk nog een van je positiefste kenmerken vind, afgezien van het feit dat je zo’n blij en welgezind kereltje bent ? Dat je het slaapritme van je ouders volgt ! In de week word je spontaan wakker tussen zeven en acht, maar in het weekend slaap je steevast een pak langer. Negen uur is eigenlijk al naar de vroege kant, vaker is het half tien of zelfs tien uur voordat je ons roept. Hééééééérlijk vinden papa en ik dat. En je avonduurtje is tegenwoordig altijd tussen half acht en half negen, dus zoveel verandert dat niet, zelfs niet in het weekend.

Maar zelfs al zou je vroeg wakker zijn, toch zou je nog steeds het licht van ons leven zijn, hoor Wolfje !

Daarstraks viel het me te binnen welk abstract woord me ook zo verwondert: bijna. Je spreekt van ‘bijna thuis’, ‘patatjes bijna op’, ‘bijna slapen’… En je weet heel goed wat ermee bedoeld wordt.

Ik was trouwens nog vergeten zeggen dat ik vrijdag terug naar de dokter heb gebeld om te weten wat de uitslag van de analyse van je stoelgang was. Alles blijkt normaal te zijn, volgens hem. Toch had je deze week weer erge diarree, en is het toch echt niet normaal. De dokter denkt in de richting van een parasiet, en die worden niet altijd gevonden in één enkel staaltje. Ik moet dus eens bij hem binnenwaaien voor een nieuwe aanvraag en een potje, en als je er nog eens zo last van hebt, moet ik een staaltje kak binnenbrengen in het lab van het ziekenhuis. Als er dan nog steeds niks gevonden wordt, wil hij eventueel wel andere analyses doen. Gelukkig heb je er verder geen last van: je bent een gezonde, energieke peuter die voldoende eet en slaapt, dus maakt hij zich eigenlijk geen zorgen.

Deze morgen had papa je in bad gezet, en toen heb je het fenomeen ‘kraan’ ontdekt. Je stond recht, keek naar wat papa deed, zei ‘Oh !’ en draaide zelf de kraan open. Met het kleine straaltje water dat eruit liep, begon je te spelen, en zei fier tegen papa: ‘Wof draai ! Wof draai’ alsof je wilde zeggen: ‘Dat heb ik toch maar flink gedaan, nee ?’

Pruts !

Je slaapt, kleine snoetesproet. Tegenwoordig valt dat inderdaad weer behoorlijk mee - hout vasthouden ! - en slaap je behoorlijk door vanaf een uur of acht. In de voormiddag slaap je nog zelden, alleen na de middag wil je nog wel eens een paar uurtjes in je bed liggen. Ik moet het je ook gewoon zeggen: ‘Kom Wolf, pak je beestje en je tuutje, en we gaan naar boven’. Spontaan krabbel je dan recht, grabbelt de nodige spullen, en klautert monter de trap op, nadat je slaapwel gezegd hebt tegen het halve huishouden. Boven ga je al schaterend op het badmatje liggen en moet ik je daar al kriebelend afplukken en in je slaapzak stoppen. Je bedritueel is nog niet veel veranderd, behalve dan dat je nog regelmatig slaapwel wil zeggen tegen alle figuren uit Winnie The Pooh die op je muren staan geschilderd.

Wat me in je taaltje het meest verbaast, is dat je zo goed abstracte begrippen weet te vatten. Al van bij je eerste woordjes wist je dat een stoel niet alleen datgene was waar mama op zat, maar ook jouw eetstoel, een stoel uit de woonkamer, jouw kleine stoeltje in de zitkamer… Je kon dus al abstractie maken van een concrete stoel en alle stoelen benoemen. Dat je snel ‘Nog ! Nog !’ kon zeggen als het om hapjes fruitpap ging, verwondert me niet. Dat je echter ook dat begrip kent om bv te zeggen: ‘Groot auto. Nog groot auto. En nóg groot auto !’, dat verbaast me al veel meer. ‘Ander’ ken je ook al, en ‘veel’. Het verschil tussen ‘warm’ en ‘koud’ is je ook duidelijk, zelfs al zijn die begrippen vaak relatief. Er zijn zo nog een pak van die woorden, en dat verwondert me telkens opnieuw. Dat je concrete voorwerpen kan benoemen, ja, maar abstracte begrippen ? Je kent bv. ook het begrip ‘mooi’, en je zal er doorgaans mijn oorringen en halskettingen mee aanduiden. Het kan ook gerust een kledingstuk zijn, heb ik al ondervonden. Wat ik een paar dagen geleden zo lief vond, was dat je me vanop je kussen in de badkamer zat te bekijken terwijl ik me aankleedde, en plots tegen papa zei: ‘Mama mooi’. Ik werd helemaal warm van binnen

Vandaag heb ik ook moeten lachen met jou: je had een quasi lege koffietas van deze middag op mijn bureau zien staan, vroeg ze, kreeg ze, en begon enthousiast met het lepeltje het bodempje op te lepelen. Je keek ondertussen parmantig naar me, begon ostentatief te smekken en zei: ‘Mmmm, mama, lekkerrrr !’ Die blinkende blauwe ogen van je !

Diezelfde ogen deden me eerder deze week ook alweer smelten. Op woensdag hoef ik niet naar school te gaan, zodat we allebei wat langer slapen en jij dan bij me in bed je flesje mag drinken. Je kruipt dan lekker dicht en warm tegen me aan onder het deken, en ligt rustig te genieten. Zodra je genoeg hebt, geef je me de fles met een beleefd ‘Dankie’, neemt je tuutje en je beertje, en blijft nog wat knuffelen. Zo lag je met je kopje tegen mijn gezicht aan, en ik vond er niks beter op dan je een vlinderkusje te geven: zacht knipperen zodat mijn wimpers tegen je wangetje strijken. Jij wist eerst niet wat je voelde, dus trok je je hoofd weg om te zien wat dat nu precies was. Je wees naar mijn oog, en toen ik daarop knipperde, toverde je je mooiste glimlach op je gezichtje, kreeg een zachte blik in je ogen, zei heel lief: ‘Mamaaa’, en legde je kaakje opnieuw tegen mijn oog aan, zodat ik kon verderdoen. Waarop je zachtjes giechelde. En ik ? Ik smolt ter plekke.

Daarstraks deed je me nog maar eens lachen: ik had je flesje opgewarmd en zelf een ‘broebel-broebel’ genomen: een bruistablet vitamine C die jij heel intrigerend vindt. Ik kwam dus met mijn glas bij jou in de zetel zitten, waarop je prompt bovenop me klauterde, je fles stevig tegen mijn glas aankwakte - ik morste bijna - en luid zei: ‘Santé !’ Ik schoot gewoon in de lach: waar heb je dát nu weer opgepikt, kleine sloeber ? Je zou er je ondeugende ogen nog moeten bij kunnen zien !

Papa vertelde me daarstraks dat je ’s morgens, wanneer hij je bij Nice afzet, altijd vrijwel onmiddellijk begint te spelen met de andere kinderen. Van scheidingsangst heb je al lang geen last meer. We hebben onze tactiek dan ook veranderd tegenover vroeger, en dat heeft geholpen. Niet dat je er zo erg van had, maar toch, het is nooit leuk als je kleintje begint te huilen wanneer je weggaat. Onze fout was dat we er stiekem probeerden vanonder te muizen, waardoor jij natuurlijk schrik had dat je ons ging kwijtspelen. Nu zeggen we heel uitdrukkelijk dat we weg moeten en dat we nog een laatste kusje willen. Dat geef je ons dan ook van harte, om ons daarna gewoon buiten te steken. ‘Dada papa ! Papa waak (werk) ! Dada !’

En weg zijn we dan maar. Met een glimlach op ons gezicht.