Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Feest, Logeren, Op stap, Taal, Ziek — Mama om 8:06 pm op Tuesday, November 29, 2005

Eindelijk, mijn kleine snoetje, eindelijk. Hoe drukker ik het heb, hoe minder tijd ik heb om hier iets te schrijven, en toch is er veel gebeurd. Veel dingen kan ik me niet eens meer herinneren, reden genoeg om kwaad op mezelf te zijn dat ik niet eerder heb geschreven.

Dinsdag acht november herinner ik me nochtans duidelijk: papa was voor opleiding in Leuven, en ik had klassenraad en had er geen idee van hoe lang die ging duren. Ik wou het risico niet lopen dat het later werd dan half zes (het uur waarop ik je ten laatste moet ophalen bij Nice), en vroeg aan Anaïs of zij wilde babysitten. Dat was geen probleem, en gelukkig zag ze het zelfs zitten om je op te halen met de buggy. Ik had het al ’s morgens aan Nice verteld, zodat ze je met een gerust hart aan een wildvreemde kon meegeven. Toen ik tegen kwart over zes thuiskwam, zaten jullie rustig te spelen in de zetel, en deed jij een vlinder na: je had er zelf voor uitgevonden dat die ‘wieeeeeeeeeeeeeeeee’ deed, terwijl je met je kopje schudde en omviel van het lachen. Ik ben echt blij, Wolf, dat ik een goeie babysit heb gevonden, en dat jij haar ook zo leuk vindt.

Belangrijk was natuurlijk de trouw van je peter Jeroen met Delphine. Mama en papa moesten de hele dag mee: suite, kerk, koffie, receptie, en avondfeest natuurlijk. Daardoor kon jij uiteraard niet mee met ons: je bent gewoon nog te klein, zelfs om bruidkindje te zijn. Margot en Maud hebben die taak dan maar op zich genomen, met Delphines neefje Benoit. Toch wilden Jeroen en Delphine je echt wel graag zien op hun huwelijksdag, en zouden ze zeer graag op de foto zijn gegaan met jou. Ik heb dan maar heel liefjes gevraagd aan Omaly en opa Jeroom of zij het niet zagen zitten met jou naar de receptie te komen: ze waren hoe dan ook uitgenodigd, en dan hadden we jou meteen erbij. Gelukkig stemden ze toe, en ik was al aan het denken over de kleertjes die je mocht aantrekken. Vorig jaar heb ik in de solden prachtige kleren gekocht: een bruine broek van P’tit Filou, een zwarte rolkraagtrui, en een donkerbruin hemd met minieme gouden spikkeltjes. Ik zag je al meteen in die kleertjes, maar toen ik je de woensdag vóór Jeroens grote dag even liet passen, bleek alles nog veel te groot te zijn ! Ik heb je ’s namiddags dan maar in de auto gezet en we zijn om kleertjes gegaan. De baby- en kinderwinkel in Mariakerke was tot mijn grote verbazing gesloten op woensdag, en dus zijn we dan maar doorgereden tot de BBKS, de winkel waar ook jouw babylijst lag. Hun kleren zijn wel allemaal merkkledij en daardoor pokkeduur, maar ik wist zo gauw geen andere winkels meer in de buurt, en daarbij, Omaly had me gezegd dat zij jouw kleren ging betalen als Sinterklaascadeautje. Lief, he ?
Binnen in de winkel was je het liefste jongetje ter wereld: je ging netjes spelen met een grote berg kussens terwijl ik kleren uitzocht, en je kwam me af en toe iets brengen, of gewoon even kijken wat ik aan het doen was. De verkoopsters waren vol lof over jou. Uiteindelijk koos ik een donkerblauwe jeans met rode stiksels van MacGregor, een prachtig rood glanzend hemd van IKKS, en een helderrood vestje met kap van Timberland. Gecombineerd met een zwart rolkraagtruitje van de H&M zag het er perfect uit ! Ik vroeg je om even bij me te komen om te passen, en heel gehoorzaam kwam je aangestapt en liet je je op de toonbank zetten. De winkeldame geloofde haar eigen ogen niet: zonder sputteren trok je de kleren aan en weer uit, lachte haar toe, en vertelde honderduit. De meeste kinderen zijn blijkbaar een nachtmerrie als het op kleren passen aankomt ! Bij het weggaan zwaaide je nog even, en ging dan welgezind opnieuw de auto in.
En ja hoor: iedereen was wég van je outfit op de receptie ! Ik denk dat je nieuwe haarstijl er ook wel voor iets tussenzat: toen we je in de voormiddag afzetten bij Omaly, zag je er nog heel braaf uit, maar nadat peter Koen en tante Else je even onder handen hadden genomen, had je een heel hip kuifje boven je knappe rode kleren ! Je was echt al een gans ventje, en absoluut geen baby meer ! Op de receptie liep je parmantig rond tussen het vele volk, maar wilde toch vooral op onze arm zitten zodat je meer kon zien. Voor mij was dat wel een probleem, want ik was de avond voordien door mijn rug gegaan, en had zelfs moeite met zitten. Na een uurtje namen oma en opa je weer mee naar huis. De drukte had ervoor gezorgd dat je echt wel moe was, en je bleef bij hen slapen. Je wist wel al dat je de volgende morgen stil moest zijn, want ook Koen en Else bleven slapen: ze vonden het te gek om ’s nachts nog terug naar Brussel te rijden, om dan de volgende morgen opnieuw naar Ronse te rijden om te komen eten. Je hebt nog wel een paar andere dingen van hen geleerd: Tom Boonen ! Je haalt bij het fietsen eerst een grote snelheid, en dan steek je je armen in de lucht en roept: “Tom Boonen !” Ik heb me slap gelachen toen ik je dat de eerste keer zag doen: hilarisch gewoon ! Je bent een heerlijk ventje, Wolf !

De maandag daarop is oma (van de waai) alweer naar Wondelgem gekomen: papa had een vergadering die avond, en ik had oudercontact. Zodra je haar zag, werd je wildenthousiast :-) en vond ik het al helemaal niet erg om te moeten vertrekken: je was in goede handen. Ik weet eigenlijk nog steeds niet wie er het zotst is van wie: jij van je oma, of oma van jou ! Ik was wel een stuk vroeger dan voorzien thuis omdat mijn rug me dooddeed, maar jij lag al lekker in je bedje. Dankjewel, oma !

Dinsdag waren wij tweetjes alleen thuis omdat papa op opleiding was in Leuven, zoals elke dinsdag, en woensdag was papa alleen met je thuis, omdat ik een extra repetitie had van het koor.
Donderdag ben ik met jou naar de kinderarts geweest: je stoelgang is nog steeds absoluut niet zoals het hoort ! Het was een heel tijdje een pak beter, sedert je geen koemelk meer krijgt, maar de laatste tijd is het weer slappe kost. De dokter verklaarde je voor de rest prima gezond, 84 cm en 12 kilo, en nam een staaltje van je kak ter analyse. Hij maakte zich evenwel niet veel zorgen omdat je zo gezond bent, absoluut niet te mager of zonder energie, en echt een blije peuter. Toch ging hij iets laten weten, als er iets scheelde. Ik heb hem tot op vandaag nog steeds niet gehoord, maar ik ga toch zelf eens bellen. Ik was trouwens apetrots op jou die avond ! Je ging heel gehoorzaam zitten, en liet je probleemloos uitkleden door de doktershulp. Toen de dokter je onderzocht, op je buikje duwde, met zijn koude stethoscoop naar je adem luisterde en in je oren keek, gaf je geen kik. Je keek me alleen met grote ogen aan, maar ik stelde je gerust en je vertrouwde me duidelijk. Toen ik je vroeg om je tong uit te steken zodat de dokter even in je keel kon kijken, deed je ook dat zonder protesteren. De dokter stond versteld, zei hij. Hij had nog zelden zo’n rustig kind bij zich gehad. Je liet je ook rustig weer aankleden, en kwam daarna bij mij. Toen vond je dat je eigenlijk lang genoeg had stilgezeten, en ging op verkenning doorheen de praktijkruimte. Eerst pakte je een grote Winnie van een stoeltje in de hoek, sleepte dan het stoeltje tot bij mij en ging naast mij zitten, en kwam dan met nog een beertje aandraven dat je van de vensterbank had geplukt. Dit alles ging gepaard van een hoop enthousiaste commentaar, wat de dokter de opmerking ontlokte dat je al even goed kon babbelen als je mama. Tegen dan had ik alle formaliteiten zoals betaling en dergelijke afgewerkt, en vroeg ik je om je stoel terug te zetten en de Winnie er terug in te zetten. ‘Ja mama’, zei je, nam de stoel, en deed wat van je gevraagd werd. Toen je daarna ook het kleine beertje terug op de vensterbank zette zoals ik vroeg, schoot de dokter al helemaal in de lach, en zei dat hij zoiets nog nooit had gezien. Ik denk dat ik een meter groeide van trots, kleine muis ! Toen je even later parmantig en stevig ingepakt ‘Dag meer’ (meneer) zei en buiten wandelde, hoorde ik hem achter me lachen, en ik deed eigenlijk hetzelfde. Je bent een eigenwijs mormeltje, Wolfje van me !

’s Avonds had ik roleplay bij ons thuis, maar maakten we iets teveel lawaai voor jou om te kunnen slapen. Na enige moeite lukte dat uiteindelijk wel, gelukkig. En de vrijdag was nog maar eens speciaal voor jou: deel twee van het huwelijksfeest van Jeroen en Delphine ging door in Zomergem. Papa en ik moesten opnieuw present zijn in vol ornaat, en Else had aangeboden om te babysitten. Blijkbaar hebben jullie rustig gespeeld, en ben je op een aanvaardbaar uur zonder veel protest in je bed gegaan. Dank je, Else !
Ook het weekend was weer anders dan normaal: het koor waar ik sinds september in zing, zat in de halve finale van Het Koor van het Jaar, een prestigieuze koorwedstrijd, en daarom moesten we de hele dag naar Leuven. Eerst camerarepetities, en dan ’s namiddags de eigenlijke wedstrijd met proclamatie. Dat betekende dat ik weg was van half tien ’s morgens tot acht uur ’s avonds, en dat je de hele dag bij papa was. Jullie zijn gezellig samen boodschappen gaan doen, heb ik gehoord. We zongen zodanig goed dat we in de finale zijn geraakt, waardoor ik ook nog eens de hele zondag naar Leuven moest, van half één tot middernacht. Gelukkig had ik dat half en half voorzien, en mocht je de dag doorbrengen bij Roeland en Sarah, zodat papa ook nog wat rust kreeg. We hebben wel erg lang geslapen: het was half tien toen we wakker werden, en een half uurtje later stonden Roeland en Sarah bij ons met boterkoeken en croissants. Hij is duidelijk je favoriete nonkel: je wilde die ochtend totaal niet uit je badje, tot je hoorde dat Roeland en Sarah gingen komen: je kon er niet snel genoeg uit zijn ! ’s Namiddags mocht je met hen op babybezoek en daar pannenkoeken eten, en nu nog spreek je soms van ‘Mooie Nina’ :-) Soms vraag ik me af wat iedereen je nog meer wijsmaakt dat papa en ik nooit te weten komen…

Vorige week was gelukkig lekker rustig, zodat we allemaal, jij incluis, even op adem konden komen en terug in ritme kwamen. Woensdag heb je lang geslapen in de namiddag, en zijn we uiteindelijk tegen vijf uur richting Eeklo vertrokken voor een bezoekje aan omoe in het ziekenhuis. Die heeft een longontsteking waarmee niet te spotten viel, en aangezien opoe’s gezondheid ook al wat wankel is, leek een ziekenhuisopname de beste oplossing. Ze was in elk geval heel blij ons te zien. Jij was energiek als altijd, verkende de kamer, sprong op en neer op het bed, en adopteerde de baxterstandaard op wieltjes als speelgoed. Je bent er de hele kamer en de halve gang mee rondgereden, met open mond van verbazing en concentratie. En toen begon er één of andere machine op de gang te piepen. ‘Oort ! Piep-piep ! Wof zoeken ! Mama kijken !’ Er was geen houden meer aan: je móest en zou de bron van het gepiep localiseren. Ik gaf je de toestemming even te gaan kijken, en weg was je. Uiteraard volgde ik enkele seconden later, en toen liep je onbevreesd midden van de gang, tussen de verpleegsters en verplegers door, en keek in elke kamer of je daar soms nog gepiep hoorde. Dat was inmiddels gestopt, maar dat hield je niet tegen om verder te zoeken. Je vroeg het zelfs aan de hogelijk geamuseerde verplegers: ‘Piep-piep ?’ Zo liep je de hele lange gang door, en pas dan kon ik je aan het verstand brengen dat het gepiep opgehouden was, en dat je het niet meer zou vinden. Daarop draaide je je om, en liep je tegen iedereen te verkondigen dat ‘Piep-piep daan. Ja ! Chien weg’ terwijl je overtuigend van ja knikte, en terug de kamer van omoe binnenliep. De omstaanders wilden gewoon niet geloven dat jij amper 21 maanden was, en ik beaamde vol trots dat je inderdaad al goed kon praten, behoorlijk zelfstandig was en vooral niet mensenschuw.

Vrijdagavond was ook anders dan anders: papa en ik zijn verjaard, en dat wilden we vieren door uitgebreid te gaan eten. Oma zag het zitten om te komen babysitten, en jij had daar duidelijk ook geen probleem mee. Je besefte zelfs maar al te goed dat wij niet thuis waren en dat het oma was die op jou lette: toen je in de loop van de avond wakker werd, riep je zachtjes om oma… Die gaf je dan een verse broek, en stopte jou netjes weer onder. Ondertussen was het beginnen sneeuwen: dikke vlokken dwarrelden in hoog tempo naar beneden, zodat we in een dikke sneeuwlaag naar huis terugreden van het restaurant. Het was zo erg dat ik oma zelfs voorstelde om te blijven slapen, maar dat zag ze niet zitten.
De volgende morgen lag er inderdaad een dik sneeuwtapijt van prachtige dikke plaksneeuw, ideaal om een sneeuwman te maken. Jij wist niet wat je zag: je eerste (bewuste) sneeuw ! Alledrie duffelden we ons goed in, deden laarzen aan, en gingen naar buiten. Jij vond de sneeuw koud en nat en dus niet geschikt om aan te raken, maar wel heerlijk om in rond te stappen en met een borstel papa te helpen terwijl die het voetpad vrijmaakte. Ik heb ook een grote sneeuwman gemaakt op amper 10 minuten, zó dik en stevig was de sneeuw ! Jij kon je er niks bij voorstellen, tot ik twee stukjes hout pakte om de ogen te maken, een twijgje nam als mond en een bosje gras als haar. Dadelijk wees je met je vingertje naar het gezicht, en zei in opperste verbazing: ‘Pompoen !’ Ik moest lachen, maar ergens heb je wel gelijk: het hoofd van een sneeuwman heeft wel wat weg van een pompoengezicht met Halloween. Je stapte nog vrolijk wat rond, begon te huilen toen je vastzat in de twintig centimeter sneeuw die was samengewaaid op het terras, en ging uiteindelijk met me naar binnen. Daar ben je wel een keer of twintig aan het raam gaan staan om ons de ‘pompoen’ te tonen. Jammer genoeg was wel de zon beginnen schijnen en bleek de sneeuwman niet zo stabiel te staan als ik wel had gehoopt, want amper een uurtje later viel hij om, tot je grote consternatie. Toen bleef je, denk ik, wel een half uur tegen het raam staan, terwijl je voortdurend herhaalde: ‘Pompoen pot ! Mama maak !’ Dat herhaalde je nog wat later nog maar eens door de telefoon tegen oma, die er uiteraard geen snars van begreep. Toen ik het haar uitlegde, moest ze lachen, en heeft ze jou dat wellicht nog een keer of vijf doen zeggen. Jij meende het in elk geval, want je keek heel erg ernstig. Kapotte sneeuwmannen, daar valt nu eenmaal niet mee te spotten !

Je woordenschat is ook een flink stuk uitgebreid. Je maakt nu al zinnen van drie woorden, gebruikt werkwoorden, en kan je behoorlijk goed uitdrukken. Soms sla je echte volzinnen uit je voeten, maar jij ben vooralsnog de enige die ze begrijpt. Regelmatig verras je me met een compleet nieuw woord, zoals nog deze morgen. Ik borstelde mijn haar, en jij wilde blijkbaar hetzelfde doen. ‘Mama ‘aar, Wof ook’. Ik gaf je je kleine zachte babyborsteltje, en jij wees naar het steeltje en zei: ‘Puntje’. En inderdaad, er zat een stompe punt aan de steel. Ik denk dat je heel veel woorden oppikt bij Nice, maar dat ik dat daarom niet altijd hoor.

Je hebt ook een heel eigen willetje: de laatste tijd ben je verzot op paté, en ik kan je echt nauwelijks iets anders doen eten. Ik laat je dan ook meestal kiezen, en bijna onveranderlijk kies je voor paté (choco en hagelslag behoren niet tot de keuzemogelijkheden, die komen alleen in aanmerking als je al twee boterhammen met iets anders hebt gegeten). Als ik dan toch aanstalten maak om bijvoorbeeld kaas te nemen, zeg je vol aandrang en zelfs bijna al huilend: ‘Nee mama ! Paté, paté ! Wof paté !’
En gisteren heb je het hele huis volgelegd met propere was. Ik geef het toe, er stonden twee volle wasmanden klaar om opgevouwen te worden, maar het was er nog niet van gekomen. Je hebt niks anders gedaan dan de manden uitgeleegd, weer opgevuld, weer uitgeleegd, er zelf ingekropen, opnieuw opgevuld met iets anders… En de wasspelden zijn tegenwoordig ook een favoriet speelgoed: als ik de doos niet wegzet, giet jij ze leeg en vind ik wasspelden op de gekste plaatsen. Door het feit dat je met de was had zitten spelen, wist je ook maar al te goed wat erin zat, en toen ik je in je bed wilde steken en je slaapzak nam, zei je resoluut: ‘Nee mama, niet diene. Diene !’ en je nam een dikke winterslaapzak met mouwtjes uit de mand. Er was geen doen aan, je wilde perse die bepaalde slaapzak, en aangezien het vrij koud is, heb je hem gekregen ook.

Soms vraag ik me af of ik je niet teveel toegeef. Maar als ik dan zie hoe voorbeeldig je je kan gedragen, en hoe goed je eigenlijk wel luistert, denk ik dat het al bij al best meevalt.

Center Parcs

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Vakantie — Mama om 8:07 pm op Sunday, November 6, 2005

Ik moet je nog vertellen, Wolfje, wat we de rest van de vakantie hebben gedaan. Donderdagvoormiddag heb jij rustig gespeeld, de overschot van de spaghetti opgegeten en geslapen. In de namiddag riskeerden we het ons niet meer om met jou te gaan zwemmen, omdat het duidelijk teveel is voor jou. We zijn dan maar gaan genieten van het goeie weer, hebben een wandeling gemaakt (met jou in onze nek) tot aan de fietsenverhuur, en hebben toen maar gekozen voor een grote gocart. Jij leek dat helemaal niet erg te vinden: je kon vooraan zitten, alles zien, en flink met de fietsbel spelen, terwijl mama en papa aan het trappen waren. Tussenstops waren er bij de speeltuintjes. De eerste was een beetje een misrekening want duidelijk voor grotere kinderen, maar na jou daar huilend te hebben weggesleept, kwamen we bij een tweede, ideale speeltuintje: een schommel voor peuters en een glijbaan waar je helemaal zelfstandig op kon spelen. Je bent wel een jaloers, bezitterig mormel: zodra er andere kinderen op de schommel zaten, wou jij dat ook, en als ze dan naar de glijbaan gingen, moest en zou jij volgen. Dat was natuurlijk buiten ons gerekend, zodat we af en toe dikke krokodillentranen te zien kregen.
Na het “fietsen” volgde een koffietje voor mama en papa in de Market Dome, waar jij opnieuw op de glijbaan mocht tot je grote vreugde, al was je wel wat voorzichtiger dan de dag voordien. Daarna waren het vooral de vissen die je aandacht trokken: vooral die hele grote koi vond je leuk, en toen er plots eenden binnen op het water zaten, liep je te kwaken voor de hele markt. Je was wel moe daarna: nog wat spelen, een boterham, en je bed. Al duurde dat laatste niet erg lang: je was snel weer op, vol energie, en bleef nog spelen tot kwart over negen. Onder luid protest stopte ik je toen weer in bed, en na een minuut of twee sliep je.

Vrijdag waren we op rond half negen, speelden nog wat in bed, en begonnen op te ruimen. Jij hielp dapper mee met de afwas, legde de vuile kleren bij de rest van de hoop, en hielp vooral papa met het inladen van de auto. Ik denk dat je een keer of tien heen en weer bent gelopen tussen ons huisje en de auto. Daarna zwaaide je het ‘kansiehuish’ netjes vaarwel, en stipt om half elf leverden we onze sleutels in. Zwemmen zagen we niet meer zitten, maar wel nog een koffie met glijbaan. Er zaten nog een boel andere ouders met kinderen die dezelfde mening waren toegedaan, zodat het er lekker druk was. Jij vond dat allemaal prachtig, ook al was je de kleinste van de hoop: je rende heen en weer tussen de glijbaan en het glijvlak, ging er onvervaard op, kwam ondertussen wat druiven schooien bij mama, kreeg een koekje van papa, en leefde je anderhalf uur compleet uit. Wij dachten dat je tegen dan ongeveer zou doodgevallen zijn van vermoeidheid :-p Kwart voor twaalf zaten we in de auto, maar ik denk dat je pas in slaap bent gevallen tegen kwart over twaalf. Een uurtje later gaf je duidelijk te kennen dat je wakker geworden was van de honger, zodat we stopten in een wegrestaurant met kinderhoek en gratis babyvoeding. Toen we daarna weer onderweg gingen, viel blijkbaar je frank dat de vakantie gedaan was, want je begon te huilen. Toen we vroegen wat er scheelde, kregen we als antwoord: ‘Kansie ! Kansie daandaan nee !’ Je wilde duidelijk nog niet naar huis. Arm kleintje. Toen we een goed half uur later onze oprit opdraaiden, bleek je nochtans heel erg vrolijk en blij dat we thuis waren en je terug in je oude routine kon vervallen. Je sliep die namiddag dan ook vrij vlug, en daarna was je het opgewektste kereltje van de ganse Delhaize: de mensen moesten lachen om jou.

Gisteren was ik van plan om met jou nog te gaan wandelen of zo (heerlijk zonnig weer, maar lang niet zo warm als vorige week, zo’n 15°) maar ik voelde me niet schitterend. Je hebt uiteindelijk de hele dag netjes binnen gespeeld, en tegen ’s avonds was je ook wat vervelend. Ik denk dat je je even mottig voelde als ik: je wilde ook niet eten, enkel een flesje, en na een korte slaap was je alweer op en aan het spelen. Toch ging het niet van harte: je hebt je eerst nog wat bij mij in de zetel gelegd, heerlijk rustig, tot je je broek hebt gevuld en je toen duidelijk beter voelde. En ja, kwart over negen sliep je.

Deze morgen om half negen mocht je bij ons in bed je flesje drinken, maar ik vond dat je wat bleekjes was, en eigenlijk bijzonder rustig. Dat zijn we niet van jou gewoon. Even later werd duidelijk waarom: met een grote gulp kwam bijna je hele fles er weer uit, zodat nu de lakens, onderlakens, kussenslopen, pyama’s en beertjes hangen te wapperen buiten in de zon. Daarna voelde je je blijkbaar toch wel goed, want er werd uitgebreid in je badje gespeeld, daarna gegeten, gefietst hier in huis, en daarna enthousiast buitengespeeld. Mama moest de was ophangen, en jij kreeg vestje, muts en schoenen aan en kwam mee buiten. Je ging uiteraard op je glijbaan, je favoriete speelgoed, maar ook op de schommel. Je kan er al zelf op en af kruipen, maar nog niet zelf schommelen, dat moet mama nog voor je doen. Met een grote grijns zit je dan te genieten.
Daarna mocht je de auto en vervolgens de buggy in naar de markt op het Vanbeverenplein. Ik had nog grijze kousen nodig voor onder mijn suitekleren, vandaar. We kwamen terug, zoals altijd, met een iets grotere buit: de bewuste nylons, maar ook een mutsje voor mama en een paar loopkousen voor jou met grote Teigetjes op je tenen. Je vindt ze echt wel leuk. Bij de bakker hebben we ook nog een hespenworstje gekocht voor papa, en dat heb jij de hele tijd bij jou gehouden, tot je het hier thuis aan papa kon geven. Je bent echt wel lief, kleintje !

Center Parcs

Gecategoriseerd onder: Vakantie — Mama om 8:12 pm op Thursday, November 3, 2005

Op dit moment fiets je vrolijk in je ondergoed door het huisje. Je bent net samen met mama in bad geweest, en nu geniet je van de zon die binnenschijnt. Je bent ook al op van half negen: iets minder laat dan gisteren dus. Gisteren wou je dan ook echt niet meer slapen voor de middag, maar we durfden ook niet echt meer iets te plannen. Het enige wat we nog gedaan hebben, is eten voor jou gehaald. Papa en ik hadden iets te uitgebreid van de pannenkoeken zitten knabbelen, zodat we nog totaal geen honger hadden. Jij en ik zijn dan maar samen naar de eendjes gaan kijken, hebben nog een blauwe reiger en een eekhoorn gezien, en zijn naar de supermarkt geweest. Daar moest het snel gaan, want jij wou niet in de buggy blijven, liep te dreinen door de gangen, en met je twaalf kilo weeg je echt wel veel om lang op mijn arm te blijven zitten. Ik zuchtte al even bij het zien van de lange rij aan de kassa, maar jij liep gewoon door naar de uitgang, waar er vier kinderstoeltjes en een tafeltje stonden. Vanuit de rij kon ik zien hoe jij je daar zat te amuseren door van het ene stoeltje naar het andere te gaan, ze te verschuiven, onder de tafel door te kruipen, en te lachen naar mama. Je kreeg je eten, nog een puddinkje daarna omdat de kinderporties van Olvarit niet op jouw grote eetlust zijn afgestemd, en toen dachten we dat je wel zou slapen. Je was vreselijk moe, maar in je bedje zette je een keel op, en stopte daar ook niet bepaald snel mee. Dan nog maar wat spelen. Papa en ik waren vandaag graag wat vroeger naar het zwembad gegaan, maar dat riskeerden we ons echt niet, met zo’n moe muisje. Iets na drie vond ik het welletjes, ook al brulde je de hele buurt weer bij elkaar, maar na vijf minuten werd het heerlijk stil, en dat voor zo’n twee uur. Papa en ik genoten ervan en speelden nog wat verder ons computerspelletje. Rond kwart over vijf werd je wakker, kreeg een peer en een koekje, we namen de auto naar het zwembad omdat het nogal aan het regenen was, en namen een wildenthousiaste sprot mee in het warme water. Daar werd ons vrij snel duidelijk dat je eigenlijk nogal jaloers was op de andere kinderen: je wilde wel in het kikkerbadje, maar het grote bad had veel meer aantrekkingskracht voor jou. Het begint wel ondiep, maar loopt vrij snel af, en jij raakt er gewoon gefrustreerd door. Alle kinderen die jij interessant vindt, speelden dieper, maar dat durfde je niet aan. Toen de golfslag opnieuw begon, wilde je perse blijven, maar begon wel te huilen van de schrik/opwinding. Toen ik je er dan ook uitviste, krijste je de boel bij elkaar, maar ik durfde je er echt niet te laten, want je liep huilend het diepe in. Na een goed half uur gaf je aan dat je er genoeg van had: je zei huis en liep naar de douches. Ik denk niet dat we vandaag nog gaan zwemmen, want het is duidelijk teveel voor je. Daarna kwamen we terug naar de cottage, gaven jou boterhammetjes, aten zelf spaghetti en voerden jou ook nog een half bord, en tegen acht uur ging je netjes je bedje binnen. Hehe.

Ondertussen is het kwart voor twaalf en lig jij net in je bed. Je protesteerde wel, maar zoals papa daarnet zei: wij kennen je beter dan dat je jezelf kent. Je hebt geen minuut gehuild, en nu is het stil. Deze middag willen we een fietstocht maken. Het is heerlijk weer buiten (hopelijk blijft dat zo), en daarna zouden we een koffietje drinken binnen en jou daar op de speeltuin laten spelen. En vanavond zien we nog wel. Als je nog niet helemaal uitgeteld bent, doen we misschien nog wel wat anders. Zoals de poppenkast: papa haalt dan een pop uit, doet er de gekste stemmetjes bij, en jij lacht jezelf omver. Je wil dan dat ze jou een kusje geven, jij geeft hen een handje, en dan wil je de volgende pop met het volgende gekke stemmetje ! Misschien moeten we dat thuis ook eens voorzien ? Mama vindt papa met een gek stemmetje ook wel leuk :-p

Gecategoriseerd onder: Vakantie — Mama om 8:13 pm op Wednesday, November 2, 2005

Momenteel zit je bij papa te spelen in de zetel. We hadden eigenlijk gepland om naar het zwembad te gaan deze morgen, maar je bent te moe. Je bent nu wel aan het spelen, maar heel erg lang zal het niet duren, denk ik. We hebben ook nog maar net gegeten: kakoek (pannenkoeken) van tante Sarah en kiekoek (peperkoek), en beide gingen er blijkbaar met smaak in. Je hebt met papa ook al een grote toren gebouwd met de blokjes, en je beertje moet erin zitten. Deze morgen was het half tien toen ik wakker werd, en het was hier nog muisstil. Bizar, gezien jij nog altijd een klein beetje op zomeruur zit en het voor jou dus half elf was. Ik stond op om naar het toilet te gaan, en ook op die geluiden reageerde je niet. Thuis lig je vaak te wachten en zachtjes te babbelen in je bed totdat je geluiden hoort, en dan pas reageer je: soms begin je te huilen, soms roep je gewoon om mama of papa. Deze keer bleef het angstwekkend stil, en toen ik je kamertje binnenkwam en het lichtje aanstak, knipperde je met je ogen, protesteerde tegen het feit dat ik je wakker maakte, en begon eventjes zachtjes te huilen. Zodra je doorhad dat ik het was, kwam er toch een glimlachje op je gezicht, en bij het codewoord ‘papa’ begon je echt te lachen.
Je was dan ook doodop gisteren: een hoop nieuwe gewaarwordingen en intens gespeel, een nieuwe omgeving, en de volle aandacht van mama en papa. Je zou van minder moe worden ! Gisteren waren we op rond half acht, ontbeten op het gemakje, speelden wat, jij hoste rond als gek, speelde, gilde, fietste rond de tafels, sprong op het bed, kortom, had de tijd van je leven. Rond half elf was het even tijd voor een time out: je ging je bedje in, maar slapen hoefde blijkbaar niet: je hebt quasi een gans uur liggen babbelen, lachen, vertellen… Papa was ondertussen al begonnen aan de spaghetti, maar stelde vast dat hij geen maizena meehad. Wij dus samen in het zonnetje naar de supermarkt, jij in de buggy, ik erachter (uiteraard). Het centrale gebouw met supermarkt, restaurants, café, subtropisch zwembad enz. ligt aan een grote vijver met eenden, waterhoentjes, en vooral ook een lange houten steiger dwars over het water. Je keek je ogen uit, en kwaakte de eenden vrolijk toe. Binnen zochten we even naar de maizena, namen nog houtblokken voor de haard mee, kochten een nagelknippertje en wat koekjes, en gingen terug naar papa. Jij zat alweer te geeuwen. Thuis at je flink van de pasta, en ging daarna onmiddellijk met plezier je bed in voor een uurtje of twee.
Rond een uur of drie zetten we aan richting zwembad. Jij mocht in de nek van papa zitten, want de buggy konden we niet kwijt aan de kleedhokjes. Niet dat je dat een probleem vond hoor: je zat voortdurend op en neer te wippen, aan zijn oren te trekken, over zijn haar te strelen… Gelukkig is Center Parks voorzien op kleine mormeltjes, zodat er aparte ruime kleedkamers zijn met luierkussens voor prutsjes zoals jij. Binnen zette je grote ogen op: àl dat volk, en al dat water ! Eerst mocht je mee in het gewone ondiepe, waar je je prompt tot halverwege je buikje in het water waagde, en ik jou moest opvissen als je omviel. Daarna zochten we het eerste kikkerbad op: amper 20 centimeter water, met spuitende kikkers, en een glijbaan. Zo snel als je beentjes je konden dragen ging je op die glijbaan af, klom erop, gleed eraf nog voor papa ter plaatse was, en ging prompt met een luide bonk kopje onder. Verschrikt begon je te proesten, maar huilen was echt niet nodig. Ik denk dat je nog een keertje of tien op die glijbaan bent gegaan, maar telkens je bovenaan zat, stond de schrik op je gezicht te lezen. Met behulp van mama bovenaan en papa onderaan durfde je het toch aan, al wilden we je echt niet dwingen. Daarna gingen we naar het andere kikkerbad, waar nog meer water werd gespoten en naar beneden stroomde, maar waar maar tien centimeter water stond. Voor jou was het allemaal prima: overal vond je wel iets om te doen. Zo volgde je het voorbeeld van een meisje, en kuste netjes één van de kikkers. Je speelde ook met andere peuters, ging op je buik liggen en spetste in het rond. Daarna wilde je opnieuw in het ondiepe, en toen zetten ze net de golfslag op ! In plaats van rustig water, kwamen er grote golven op je af. Papa en ik wilden jou uit het water halen, maar nee hoor ! Watervrees heb je niet, dat wisten we al, maar dat je wilde blijven in golven die jou gewoon omver wierpen, dat was ook voor ons een grote verrassing. Ik denk dat je ook wel een keertje of vijf uitgegleden bent in de diverse badjes. Na drie kwartier was je doodop en vonden we het welletjes, droogden je af, en wilden naar huis gaan. Op dat moment was echter net een grote kindershow gestart in het midden van het centrale gebouw, en toen we zagen dat je enthousiast op de muziek begon op en neer te wippen, besloten we om nog even te blijven. Ideaal werd het toen we in de hoek een soort speeltuintje op zachte matten ontdekten, met een glijbaan, en achteraan zachte trappen en een groot glijvlak. Met ware doodsverachting stortte je je op de glijbaan en amuseerde je rot. Papa hield uiteraard wel van dichtbij een oogje in het zeil, maar je had geen hulp nodig. Op een bepaald moment echter rende je van het glijvlak naar de glijbaan, en net om het hoekje ging je tegen de grond. Normaal gesproken krabbel je dan dadelijk recht, lacht even en doet verder met wat je bezig was. Deze keer begon je behoorlijk hard te huilen, stribbelde tegen in papa’s armen, maar toen hij je op de grond zette en je verder wilde lopen naar de glijbaan - nog steeds huilend, trouwens - sloeg je prompt opnieuw tegen de grond: je knietje wilde niet mee ! Je ging nog harder huilen, maar wilde perse verder naar de glijbaan. Papa hielp je daarbij, maar ik denk dat je nog wel een keer of drie door je knie ging. Toen vonden we het meer dan welletjes, en bezorgd wilden we je niet meer laten lopen. Jij huilde nog steeds, maar wilde toch verder spelen. Was het van de pijn, uit frustratie dat je niet meer kon spelen, of beide ? Je zette in mijn armen ronduit een keel op, en we haastten ons richting EHBO aan het zwembad. Ondertussen had papa je een koekje gegeven (want het was al na vier uur en dus etenstijd, wat doorgaans bijdraagt tot een slecht humeur bij jou) maar pas na een vijftal minuten werd het gehuil een gesnik, om dan totaal op te houden. Tegen dan zaten we al lang bij de EHBO, en had jij al eventjes niet meer op je beentjes gestaan. Een vriendelijke dame onderzocht je knieën, maar je reageerde niet op haar duwen en trekken, zodat ze concludeerde dat alles wel in orde was. Voor de zekerheid namen we toch maar het adres en telefoonnummer van een dokter in de buurt mee, maar jij was alweer gekalmeerd. Ik moet wel zeggen dat je de rest van de middag/avond je heel rustig hebt gehouden, en dat je toch wat aan het manken was en wankel rechtstond. Gelukkig speelt de DVD van Bumba probleemloos af op de laptop, zodat we je ook daar wat rustig mee kunnen houden hebben. Liefje toch, ons zo doen verschieten ! We waren echt wel ongerust !
Tegen zes uur kreeg je honger, at je een paar boterhammen, kreeg een grote fles sojamelk, zat rustig bij ons nog wat te spelen, en tegen half acht viel je om waar je zat. Je ging je bedje in, en we hebben je niet meer gehoord, de hele avond, tot half tien deze morgen ! En nu blijkt je knie weer helemaal in orde, want je bent alweer van het een naar het ander aan het lopen, aan het fietsen, en samen met papa grote blokkentorens aan het bouwen.
Ach liefje toch, we zullen ons wel vaker nog ongerust maken, maar dit was toch echt eventjes verschieten hoor !