Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Taal, Ziek — Mama om 10:30 pm op Tuesday, October 18, 2005

Alweer een week voorbij, sproetie, en een pak wijzer geworden. Vorige week bleef het mooie weer aanhouden en zijn we nog een paar keer gaan fietsen, tot jouw grote jolijt. We hebben er allebei evenveel deugd van, denk ik. Ik fiets dan gewoon doelloos wat rond in de omliggende wijken (zo verken ik die ook eens) en ga huisjes kijken. Zo heb ik zaterdag een speeltuintje ontdekt in een sociale woonwijk aan de overkant van de Evergemsesteenweg. Er staat een peuterglijbaan, en een glijbaan die duidelijk bestemd is voor grotere kinderen. Jij vond het fantastisch: zodra je de speeltuigen had zien staan, begon je op de fiets heen en weer te wippen, en te roepen naar de ‘bimbam’, waarmee je glijbaan bedoelt. Onverschrokken stormde je op de kleinste van de twee af, klom op de trapjes en ging bovenaan met veel show zitten om dan naar beneden te glijden. Een paar oudere kinderen waren er ook aan het spelen, en die geloofden hun eigen ogen niet: “Mevrouw, is hij dan niet bang ? Zo’n kleintje ! Hij kan met moeite op de trapjes !” “Mevrouw, hoe heet hij ?” “Mevrouw, mag ik met hem spelen ?” Je kon op de totale belangstelling rekenen, en de andere kinderen, waaronder een jongetje van acht, stonden te drummen om na jou op het glijbaantje te kunnen.
Na een paar keer wilde je wel de grote glijbaan uitproberen. Die heeft geen trapjes, maar een houten plank met stapgaten in, en is wel anderhalve meter hoog. Dat leek jou niet af te schrikken, dus zette ik jou meteen bovenaan, waar je eerst een loopbrugje hebt, dan een huisje, en dan pas de glijbaan. Jij stond te joelen van plezier boven, en de rest van de kinderen wist niet goed hoe snel ze bij jou moesten staan om mee te genieten. Onderzoekend ging je verder, ging zitten en kroop het huisje door, en ging dan bovenaan de glijbaan zitten. Ik dacht dat je wel zou willen dat ik je handje vasthield, maar nee hoor: als een volleerde glijbaanspecialist zette je je af, en met een luide weeeeeeeeeeeeeeee gleed je naar beneden. Dat ontlokte zowaar een paar bewonderende kreten aan de omstaanders.
Je genoot…
Na een half uurtje hield ik het voor bekeken, en onder luide kreten zwaaide je salu naar de anderen en fietsten we weg. Een van de meisjes had nog gevraagd of we de volgende dag niet zouden terugkomen, want ze vond jou zo leuk…

Overdag speel je dus echt fantastisch, maar ’s avonds beginnen de problemen telkens weer: je bent een heerlijk ventje, maar ik zou willen dat je ook nog probleemloos zou slapen. Een ganse periode is dat prima gegaan, maar nu… Telkens ga je naar bed rond een uur of acht, maar telkens weer word je opnieuw wakker. Soms is dat na een paar minuten, soms na een kwartier, soms na een uur. Dan begin je hartverscheurend te huilen, en het helpt niet dat ik je probeer te negeren, zoals sommige mensen suggereren. Ik kan je er na een paar minuten weer uithalen, ik kan je een half uur laten brullen, maar jezelf in slaap huilen is er niet bij. Van zodra je beneden bent, is alles vergeten: opgelucht zit je dan rustig te spelen, te tekenen, te fietsen. Het is niet dat je lastig bent hoor, maar we kunnen niet doorwerken, en dat is momenteel wel echt nodig. Ook woensdag en donderdag waren er weer problemen, maar vrijdag sloeg toch wel alles. Ik was naar de kwis op school gegaan, en papa bleef thuis bij jou. Normaal gesproken zou jij rond een uur of acht moeten gaan slapen zijn, en kon papa nog een beetje broodnodige tijd spenderen in zijn bureau (Netlash is vreselijk druk momenteel). Helaas. Om half elf kreeg ik een telefoontje van een wanhopige papa met de vraag of ik alsjeblief naar huis wou komen om jou te doen slapen. Je had de hele tijd nog niet willen slapen, en ondanks herhaalde pogingen om je in je bedje te krijgen telkens weer liggen brullen. Niet dat ik daar veel aan kon veranderen, maar het doet deugd om er dan niet alleen voor te staan met gepijnigde zenuwen.
Toen ik een tiental minuten later thuiskwam, zat jij netjes te spelen aan de salontafel, opgewekt en wakker. Met een hoop moeite ging je tegen elf uur toch in bed, en zijn papa en ik dan maar je voorbeeld gevolgd.
De volgende dag ben ik sojamelk gaan kopen: Nice had gesuggereerd dat je misschien wel een koemelkallergie had. Je geeft inderdaad op ’s avonds, en een lepeltje Gaviscon blijkt niet (meer) te helpen. Ook is je stoelgang nog steeds heel vaak slap, en na een melkdessertje had je plots ook uitslag op je billetjes. Mja. Ik vind persoonlijk sojamelk niet te drinken, en blijkbaar deel je die mening. Sinds zaterdagavond heb je geen melk meer gekregen van ons, en de sojavariant die we je in je flesje aanbieden, weiger je halstarrig met een duidelijk ‘Bè !’ Je neemt een paar slokjes, geeft het ding terug, en begint soms zachtjes te huilen. Mijn hart breekt, liefje, maar sedertdien slaap je beter, zit je niet meer te slikken, en is je stoelgang zoals het hoort. Al vier dagen op rij ga je rond acht uur slapen, word je een half uurtje later wakker met gevulde broek, en ga je na tien minuten spelen weer probleemloos in je bedje. Ik hoop dat dat zo blijft. Alleen deze morgen… Je mist heel duidelijk je flesje. Vanmorgen was je rond half acht wakker, zoals gewoonlijk. Zachtjes riep je op mama en papa, en die laatste ging naar beneden een flesje sojamelk warmen. Jij ging netjes rechtop in je bedje zitten, en nam dankbaar je fles aan. Na twee slokken gooide je ze weer weg, en begon te huilen. Dat huilen ging al snel over op krijsen, en je bleek ontroostbaar ! Ik haalde je uit je bedje en probeerde je te troosten, maar je begon te wriemelen en wilde weg. Met tuutje en beestje in de hand bleef je krijsen, terwijl je rondliep als een kip zonder kop. Je vluchtte naar de badkamer, maar wilde niet op het kussen: je donderde er zowaar bijna af ! Daarna liep je naar onze kamer, dan naar die van jou, dan terug naar de badkamer… Ook papa kon je niet oppakken zonder dat je begon te vechten om los te komen. Uiteindelijk deden we de badkamerdeur dicht en lieten je krijsen, maar toen begon je op de deur te bonken om ze open te doen, zo hard wilde je naar buiten. Eenmaal buiten wilde je dan weer zo snel mogelijk naar binnen, en ondertussen bleef je maar krijsen. Wat papa en ik ook probeerden, je wilde niet kalmeren.
Na een goeie vijftien minuten hielden we het voor bekeken, en onder zachte dwang - gelukkig zijn papa en ik nog altijd een pak sterker dan jij - deden we je je pyama uit, ververste ik je broek - moet je eens proberen bij een tegenspartelend kind ! - en kleedde ik je aan, terwijl papa je stevig vasthield. Nog altijd stopte je niet met krijsen. Pas toen papa je meenam naar beneden en je samen de hond eten gaf, leek je wat te kalmeren, en uiteindelijk zat je na te snikken in je stoel. Toen ik je wat peperkoek, je favoriet, voorzette, begon je weer zachtjes te huilen en sloeg hem af. Bizar. Toch ging je probleemloos mee naar Nice. Toen ik, nog steeds ongerust, rond een uur of tien even belde, bleek je je helemaal normaal te gedragen: je speelde, lachte, had je tuut en beertje afgegeven, en had rond negen uur een Betterfood binnengespeeld.

Ook hier thuis was vanavond alles weer normaal: je lachte, keek samen met mij naar Bumba, speelde met de poes, at zowat een half brood op (en daarna de losse korsten uit het vuistje) en tekende. Je was echt wel vrolijk en welgezind, maar je melk wilde je nog steeds niet. Ik had er nochtans chocomelk van gemaakt in de hoop de sojasmaak te maskeren… Ik denk dat je wel ongeveer een halve liter water hebt gedronken in de plaats. Misschien toch eens proberen je iets anders te geven in de plaats van die melk ? Tegen acht uur ging je naar bed, tegen half negen was je weer wakker en dronk je je halve liter water, en tegen negen uur (je speelde zo braaf en rustig dat ik geen reden zag om je sneller weer naar boven te jagen) ging je weer slapen.

Verder ben je een fantastisch baasje geworden. Je babbelt honderduit en pikt alle dagen wel een paar woordjes op. Ik heb vreselijk moeten lachen daarstraks bij Nice: in echte Halloweensfeer heeft ze het huis gedecoreerd met een ‘ex’ en een paar ‘poenepoens’, zoals jij zo mooi kan zeggen. Vooral jouw woordje voor pompoen komt er zo parmantig uit dat zelfs Dirk daarstraks hartelijk moest lachen. Eindelijk spreek je ook van ‘hondje’, al blijf je naar Catullus verwijzen met ‘mmm’. Oh, en je bent je vaders r aan het overnemen: in de winkel zaterdag wilde je per se in de ‘kargggggggggggggggg’, waar jouw huig-r nog meer heeft van een geschraap dan van een echte r, maar de intentie is meer dan duidelijk aanwezig. Je vond het anders wel leuk in de Delhaize, zo met mama en papa elk in een andere kar. Papa ging met jou zijn water en cola al afrekenen terwijl ik de rest van de boodschappen deed, en daarna zijn jullie blijkbaar samen in de dierenwinkel een kijkje gaan nemen. Je kwam me toch heel enthousiast vertellen dat je ‘nijntjes’ had gezien, en vogels.

Op zondag zijn papa en ik zelfs een eindje met jou gaan wandelen langs het kanaal om te genieten van het prachtige weer, en daarna zijn we nog even bij het speeltuintje gestopt. Op slag kwamen de andere kinderen weer toegestroomd, stelden de nieuwkomers aan me voor, en gingen jou weer aanmoedigen. Jij genoot zichtbaar van alle aandacht en stal de show. Ik hoorde Benny, dat achtjarige jongetje, zelfs zeggen tegen een andere jongen terwijl hij hem opzij schoof: ‘Jamaar, hij was eerst míjn vriendje !’
Jaja Wolfje, je bent populair !

Geen opmerkingen »

Nog geen opmerkingen.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>