Gecategoriseerd onder: Buiten spelen — Mama om 10:47 pm op Tuesday, October 11, 2005

We genieten nog steeds van een heerlijke nazomer, kleintje. Zowel gisteren als vandaag ben ik je daarom met de fiets gaan halen bij Nice. Het stoeltje vooraan staat nog niet optimaal geïnstalleerd (mijn stuur zou nog hoger moeten zodat jouw stoeltje wat kan zakken en je meer plaats hebt voor je knietjes) maar we zijn al geen gevaar meer voor onszelf. Je vindt het fantastisch: je zit hoog, dus je ziet vanalles, en zit dan ook voortdurend te wijzen naar alles wat beweegt. Elke hond, elke kat, elke duif die passeert wordt van gepaste commentaar voorzien. Soms zit je zelfs gewoon heen en weer te wiegen, terwijl je half aan het zingen bent: ‘Pietse pietse pietse’ (jouw woord voor fiets dus). Eigenlijk had ik met jou om boodschappen moeten gaan, maar ik doe dat wel morgenvoormiddag zonder jou. Dat fietsen was gewoon te leuk: we zijn samen de woonwijken gaan verkennen en huisjes gaan kijken, en vooral ook gepasseerd langs de windmolens. Gisteren was je zó enthousiast over de waais dat het maar goed was dat je vastgeriemd zit: je sprong er bijna uit ! Ik denk dat het plezier op allebei onze gezichten te lezen viel, want elke chauffeur liet ons met een grote glimlach door bij het oversteken , en voetgangers lachten of zwaaiden zelfs naar jou. Toen we onder de bomen reden langs de Vroonstallestraat, zat je voortdurend omhoog te kijken en te wijzen, en ik stelde je nog gerust dat die bomen echt niks deden, hoor ! Oh Murphy ! Net op het moment dat ik dat gezegd had, kwam er een blad naar beneden, recht tegen jouw koppetje ! Je verschoot natuurlijk, en schoot daarna in de lach. Verbaasd bleef je maar wijzen naar de bladeren, de bomen en je hoofd, voorzien van de nodige Oh’s en Ah’s en Boems. Ik denk dat ik gewoon zat te schateren.

Zondagmorgen heb ik ook liggen schateren om jou in bed: papa, jij en ik hebben allemaal geslapen tot tien uur, zowaar ! Daar gingen de plannen om nog te gaan zwemmen of naar de BISbeurs te gaan. Jij dronk, zoals altijd in het weekend, je flesje bij ons in bed, en begon daarna rond te struinen. Om een of andere reden stak je je tuutje in mijn mond en legde je je beertje in mijn handen, net zoals jij zelf altijd doet. Ik speelde het spelletje maar mee, en deed alsof ik een baby was. Toen je met blinkende ogen de tuut uit mijn mond trok, zette ik het dan ook op een luid ‘Weee ! Weee !’ zoals de baby in Bumba. Je viel letterlijk om van het lachen ! Uiteraard viel ik pas stil op het moment dat je de tuut weer in mijn mond stak, en begon ik ostentatief tevreden te sabbelen. Je vond het gewoon heerlijk ! Ik denk dat we het spelletje wel een kwartier hebben volgehouden.

Daarna vroeg je zo verschrikkelijk lief om te mogen spelen in het badje met je nieuwe dolfijnen, dat we je het gewoon niet konden weigeren. De ‘wijnen’ zijn dan ook zo lief om zien, en je kunt er zo heerlijke geluidjes mee maken als je erop blaast :-)

Na het fietsen gisteren hebben we nog in de tuin gewerkt: er moesten nog wat planten bijgesnoeid worden, en vooral ook een hoop voorjaarsknolletjes in de grond gestopt worden. Fier als een gieter kwam je me je schopje brengen en strooide je kwistig in het rond met de knolletjes, meer dan me lief was eigenlijk. En toen zag je een regenworm. Oh ! Nog net kon ik je beletten dat je het arme beestje fijnkneep tussen je vingertjes (met een grote huisjesslak was me dan niet meer gelukt, vandaar een grote groene veeg op je pull) en ik legde hem netjes op de stenen. Het verbouwereerde beestje zocht zich een weg terug naar het gras, en jij keek gebiologeerd toe. Later ging je aan papa uitleggen dat je een wom had gezien :-) Pas tegen zeven uur was je buiten uitgespeeld en kreeg je boterhammen, waarna je een flesje kreeg en netjes ging slapen.

Vandaag ging het wat minder vlot: je bleek al met je verkeerde been uit bed gestapt deze morgen. Nice had nochtans niks gemerkt aan je, zei ze. Toch wilde je na het fietsen niet echt meer spelen, en zijn we al om kwart over zes aan de boterhammen begonnen. Dat was geen probleem, en je goede humeur keerde dan ook snel terug. Rond een uur of acht was je echt wel moe, en ik stak je in je bedje. Probleemloos ging je liggen, en keek en luisterde naar je lichtje. Na een paar minuten begon je echter te huilen, en nog een paar minuten later haalde ik je dan maar terug naar beneden. Je kreeg een lepeltje maagsiroop, en speelde nog rustig wat. Toen je tegen half negen tegen me aan kwam liggen, was de tijd weer rijp voor je bedje. Dácht ik. Opnieuw zelfde scenario (zonder de siroop). Deze keer liet ik je iets langer huilen, maar je hield niet op. Opnieuw werd je na wat gespeel heel rustig en ging je weer zonder morren naar boven, maar nee hoor. Derde keer nog geen goede keer. Je huilde hartverscheurdend, dus ging ik je na een kwartier nog maar eens halen. Deze keer dronk je nog een extra halve fles melk, kreeg je een verse broek aangezien je die ondertussen gevuld had, en kwam je bij me in de zetel onder het dekentje liggen. Blijkbaar zat er toch iets scheef, maar ik kon niet achterhalen wat. Je haalde nog mijn handtas leeg, keek wat naar de beestjes van Rare Streken op Canvas, speelde nog wat, en tegen tien uur ging je opnieuw bereidwillig naar boven. Een paar minuten later was je nog maar eens aan het huilen, maar deze keer gaf je het toch op, al hoorde ik toch nog af en toe wat gesnik.
Straks ga ik toch nog even kijken bij jou en je instoppen, want waarschijnlijk ben je in slaap gevallen bovenop je dekentje.

Je beseft niet half hoe graag je gezien wordt, kleine sproetie.

Geen opmerkingen »

Nog geen opmerkingen.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>