Center Parcs

Gecategoriseerd onder: Vakantie — Mama om 8:15 pm op Monday, October 31, 2005

Lief snoetje, het is half acht ‘s avonds en jij ligt compleet uitgeteld te slapen. We zijn namelijk op ‘kansie’, vakantie in Park Loohorst, een vestiging van Center Parks tussen Eindhoven en Venlo. Nederland dus. Niet dat we zo ongelofelijk veel hebben gedaan vandaag. We hebben allemaal geslapen tot half negen, en pas dan zijn we beginnen pakken. We mochten vandaag toch pas vanaf drie uur in ons huisje, zodat we ons niet hoefden te haasten. Ja, als we wilden konden we al vanaf de middag gaan zwemmen, maar met jou erbij zagen we dat niet zitten. Terwijl ik de was nog opvouwde, reed papa met jou op de fiets om brood. Je vond het, zoals altijd, heerlijk. Rond een uur of tien lag je alweer te slapen, en konden papa en ik de rest van ons gerief inpakken. Man, wat een verhuis ! Een groene Delhaizebak vol eten en drank, een koelbox vol koel te houden spullen (duh), een grote zak met schoenen, een wasmand met spulletjes voor jou, nog een wasmand met speelgoed, jouw fietsje, een zak met jouw beddengoed, een rugzak vol boeken en elektronische dingen zoals de camera, het fototoestel en de bijhorende opladers, de beide laptops (als je mama niet net zo’n computerfreak was als je papa, had je nu dit dagboekje niet zitten lezen, kleintje) en een valies met kleren, handdoeken en beddengoed voor ons drietjes. Gelukkig hebben we een kindercottage gehuurd, die voorzien is op kleintjes zoals jij. Er is uiteraard een bedje en een kinderstoel, maar er staat ook een poppenkast met poppen, een schoolbord met stoeltje, een zandbak, een grote doos blokken, kinderbordjes en bekertjes, en alle stopcontacten zijn op veilige hoogte. Het is eigenlijk een huisje voor vier personen, zodat we de luxe hebben dat jij een eigen kamertje hebt.
Rond kwart voor twaalf stond alles klaar, zodat we je dan maar uit je bedje hebben gehaald, en eerst iets gaan eten zijn in de Rotan, om de hoek. De kelner keek een beetje raar toen we voor jou geen kindermenu bestelden, maar gewoon ook een omelet met ham, zoals voor papa. Je hebt die dan ook voor de helft binnengespeeld, al was het met enige moeite omdat je liever rechtstond dan in je stoel te blijven zitten. Ik denk dat je gewoon nog wat moe was, al had je net twee uur geslapen.
Rond een uur zijn we dan toch vertrokken, en jij zat al van opwinding te roepen dat we met kansie gingen. Die opwinding bedaarde vrij snel toen je merkte dat we eerst nog een behoorlijke tijd in de auto moesten zitten, maar slapen ? Ho maar, daar doet Wolf De Waele niet aan mee ! Tegen het einde werd je dan ook wat lastig, maar je goede humeur kwam dadelijk terug toen we een paar minuten voor drie de parking van het park opdraaiden, en je de andere kinderen zag. Toen we dan een tiental minuten later in het huisje aankwamen, was je gewoon door het dolle heen ! Je crosste rond, begon op het bed te springen, prees uitgebreid je eigen bedje aan, stond in bewondering voor het lichtje in de vorm van een zon, en gilde het uit van de pret, terwijl wij alles uitpakten. Papa zei me nog dat hij je nog nooit zo enthousiast had gezien. Slapen was er dan ook niet bij. Na wat druifjes, een potje sojapudding en een koekje keken we dan maar wat tv (Ketnet zit gelukkig hier geprogrammeerd), en besloten uiteindelijk naar het infocenter te wandelen met de buggy. Het is nog steeds absoluut niet koud, geen 21 graden meer zoals gisteren, maar toch 18, al is de zon er wel al vanonder gemuisd. Jij keek je ogen uit, en kreeg uiteindelijk honger, zodat we besloten terug te keren. Na een paar honderd meter viel onze frank dat we geen hout hadden voor de open haard, zodat papa op zijn stappen terugkeerde en er ging kopen in de supermarkt. Ondertussen was het al helemaal donker, en ben ik hopeloos verloren gelopen met jou. Na een lange omweg vond ik dan toch nog ons huisje terug, en papa arriveerde een paar minuten later: hij was ook verloren gelopen, want anders had hij al lang voor de deur gestaan. Jij vond het allemaal best, en gaf commentaar op wat je zag en hoorde. Vooral een huilende baby vond je blijkbaar intrigerend: je vertelde me wel een keer of tien het volgende: ‘Baby weeeeee, tuut !’ Jaja, je weet al heel goed hoe je met baby’s moet omgaan, snoetje !
Een paar boterhammen ging er vlot in, waarna je je pyama aankreeg. Je fles heb je niet helemaal leeggedronken: ik denk dat je te moe was. Je speelde nochtans nog wat, maar toen je een tiental minuten stilletjes tussen papa en mij in in een boekje zat te kijken, vond ik het welletjes. Zonder protesteren ging je in je bed, en sindsdien heb je nog geen kik gegeven.
Papa en ik zitten ondertussen elk op ons computertje, bij een paar schemerlampen en de open haard, en genieten van de rust. We hadden deze vakantie hard nodig, liefje, want het is de laatste maanden schrikbarend druk geweest, vooral voor papa. Het is de bedoeling dat we de komende paar dagen vooral van elkaar gaan genieten, en deze eerste dag is wat dat betreft al volop geslaagd te noemen.
Gisteren vertelde papa me dat hij ook al zo van je had genoten. In de voormiddag was het lekker rustig: je speelde, hielp me met het uithalen van de was, gaf me de wasspelden aan bij het ophangen, speelde op je glijbaan en je schommel (omme), en genoot van het zalige weer. Kan je je voorstellen: op het einde van oktober speelde jij om tien uur ‘s morgens buiten in een T-shirt, en hing ik de was op in een topje. ‘s Namiddags moest ik naar Leuven voor een repetitie van Koor van het Jaar, en bleef jij bij papa. Samen zijn jullie met de fiets om brood gegaan, en later kwamen dan Roeland en Sarah langs. Roeland was erdoor aangedaan dat je ook zijn naam kende (Noenand), maar je ziet hem vaak genoeg op je fotootjes. Blijkbaar is hij toch je favoriete nonkel, klein spookje. Papa vertelde me dat je de hele dag echt wel goed gezind bent gebleven. Je hebt trouwens ook zijn manie voor opruimen: toen hij de glazen naar de keuken bracht, kwam jij achter met de fles Sheridan’s ! Gelukkig heb je ze niet laten vallen, snoetie ! Vandaag gaf je me zelfs het bevel om de doos melk toe te doen: je kon er niet tegen dat het flapje openstond ! Mocht je nu maar hetzelfde gevoel hebben bij de bergen speelgoed die je achterlaat als je gaat slapen…

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Taal — Mama om 8:15 pm op Saturday, October 29, 2005

Je ligt even te slapen, kleine mol, zodat ik het heerlijk rustig heb, en jouw dagboekje kan bijhouden. Heel veel is er eigenlijk niet gebeurd, snottie. Je drinkt eindelijk je flesje, dat wel, en ondertussen zelfs met veel smaak. Koppig bleven we volhouden, en koppig bleef jij je flesje afwijzen. Je wilde op den duur zelfs niet eens meer proeven. Tot vrijdagmorgen: plots nam je zonder morren je flesje aan en dronk het leeg. Ik denk dat het gewoon lag aan de temperatuur: ik had ze deze keer nauwelijks opgewarmd. Blijkbaar geeft de sojamelk een behoorlijk andere smaak als ze warm is. Aangezien je er tot hiertoe toch niks van wilde, vulden we telkens amper 100 ml, en nu wilde je meer. Uiteraard sloeg Murphy toe: omdat je ze toch weigerde, had ik geen melk meer bijgekocht en zat ik nu zonder. Ik ben dan vrijdag over de middag snel even de Delhaize binnengelopen, en ja hoor, ’s avonds ging een volle fles netjes naar binnen. Ondertussen ben ik je soja groeimelk al aan het mengen met de gewone variant, zodat je hopelijk binnen een paar weken volop de gewone sojamelk drinkt. Die is zowat overal te vinden, en de soja groeimelk niet.

Je babbelt ook honderduit, net zoals je mama. Het is gewoon prachtig hoe je nu ‘pompoen’ zegt. Je neemt ook allerhande woorden over, en probeert ze dan vol trots uit te spreken. Sommige medeklinkers lukken nog totaal niet, en andere slechts af en toe. De r begint te lukken, maar enkel op het einde van een woord. Zo halen we bood bij de bakkerrrrrr :-).

Verder was het een vreselijk drukke week en heb ik je nauwelijks gezien. Maandag is Omaly zelfs komen babysitten, omdat papa in een vergadering zat en ik klassenraden had. Ik had nog net de tijd om jou in je bedje te steken, toen ik thuiskwam. Dinsdag was ik net op tijd om jou na de klassenraden af te halen bij Nice, en hebben we samen heerlijk gespeeld. Woensdag was gelukkig ook rustig in de namiddag, maar kwam Anaïs op jou babysitten tegen een uur of vijf. Ik moest namelijk naar Brussel voor een concertrepetitie (de Christus van Adolphe Samuel) met het koor, en papa zat met oma in Luxemburg. Donderdag heb ik je ook nauwelijks gezien: ik had net de tijd om je om half zes af te halen bij Nice, in de armen van je andere oma te droppen en naar de generale repetitie te vertrekken. Vrijdag heb ik zelfs enkel ’s morgens gezien: op het moment dat papa je ’s avonds ophaalde bij Nice, zat ik al lang op de bus richting Mechelen voor het concert. Gelukkig heb ik dat in het weekend een beetje kunnen goedmaken, ook al was er een tweede concert op zaterdag. Deze keer was het in de Bijloke hier in Gent, zodat ik je tussen de raccord en het concert zelf nog gezien heb.

En verder ? Je geniet ervan om me te helpen waar je kan: buiten loop je rond met een schopje in je handen, als ik in de tuin aan het werken ben. Het is nog altijd prachtig weer, vandaag voorspellen ze zelfs 22°, stel je voor, op het einde van oktober ! Daarnet heb je me geholpen met de was: je haalt de droge spullen uit de droogkast (en kruipt zelf bijna helemaal in de trommel), legt de vuile was netjes op de hoopjes die ik je aanduid, en propt daarna de gewenste hoop in de wasmachine. Het trotst ben je als je op de aan-knop mag duwen en de machine in gang schiet.

Waar papa en ik trouwens ook steevast mee moeten lachen, is jouw gezichtje als we de choco uithalen. Ooit heb ik eens gezegd tegen jou dat je een boterham met choco kreeg, maar dat je het niet mocht vertellen tegen papa. Sindsdien trek je altijd, van zodra je de choco ziet, een heel ernstig, samenzweerderig gezichtje, leg je je vingertje op je mond, en fluistert: ‘Choco ! Papa stt !’ Het leukste is natuurlijk als je dat tegen papa zegt. Je hebt, geloof ik, nog niet helemaal door waar het om draait :-p

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Taal, Ziek — Mama om 10:30 pm op Tuesday, October 18, 2005

Alweer een week voorbij, sproetie, en een pak wijzer geworden. Vorige week bleef het mooie weer aanhouden en zijn we nog een paar keer gaan fietsen, tot jouw grote jolijt. We hebben er allebei evenveel deugd van, denk ik. Ik fiets dan gewoon doelloos wat rond in de omliggende wijken (zo verken ik die ook eens) en ga huisjes kijken. Zo heb ik zaterdag een speeltuintje ontdekt in een sociale woonwijk aan de overkant van de Evergemsesteenweg. Er staat een peuterglijbaan, en een glijbaan die duidelijk bestemd is voor grotere kinderen. Jij vond het fantastisch: zodra je de speeltuigen had zien staan, begon je op de fiets heen en weer te wippen, en te roepen naar de ‘bimbam’, waarmee je glijbaan bedoelt. Onverschrokken stormde je op de kleinste van de twee af, klom op de trapjes en ging bovenaan met veel show zitten om dan naar beneden te glijden. Een paar oudere kinderen waren er ook aan het spelen, en die geloofden hun eigen ogen niet: “Mevrouw, is hij dan niet bang ? Zo’n kleintje ! Hij kan met moeite op de trapjes !” “Mevrouw, hoe heet hij ?” “Mevrouw, mag ik met hem spelen ?” Je kon op de totale belangstelling rekenen, en de andere kinderen, waaronder een jongetje van acht, stonden te drummen om na jou op het glijbaantje te kunnen.
Na een paar keer wilde je wel de grote glijbaan uitproberen. Die heeft geen trapjes, maar een houten plank met stapgaten in, en is wel anderhalve meter hoog. Dat leek jou niet af te schrikken, dus zette ik jou meteen bovenaan, waar je eerst een loopbrugje hebt, dan een huisje, en dan pas de glijbaan. Jij stond te joelen van plezier boven, en de rest van de kinderen wist niet goed hoe snel ze bij jou moesten staan om mee te genieten. Onderzoekend ging je verder, ging zitten en kroop het huisje door, en ging dan bovenaan de glijbaan zitten. Ik dacht dat je wel zou willen dat ik je handje vasthield, maar nee hoor: als een volleerde glijbaanspecialist zette je je af, en met een luide weeeeeeeeeeeeeeee gleed je naar beneden. Dat ontlokte zowaar een paar bewonderende kreten aan de omstaanders.
Je genoot…
Na een half uurtje hield ik het voor bekeken, en onder luide kreten zwaaide je salu naar de anderen en fietsten we weg. Een van de meisjes had nog gevraagd of we de volgende dag niet zouden terugkomen, want ze vond jou zo leuk…

Overdag speel je dus echt fantastisch, maar ’s avonds beginnen de problemen telkens weer: je bent een heerlijk ventje, maar ik zou willen dat je ook nog probleemloos zou slapen. Een ganse periode is dat prima gegaan, maar nu… Telkens ga je naar bed rond een uur of acht, maar telkens weer word je opnieuw wakker. Soms is dat na een paar minuten, soms na een kwartier, soms na een uur. Dan begin je hartverscheurend te huilen, en het helpt niet dat ik je probeer te negeren, zoals sommige mensen suggereren. Ik kan je er na een paar minuten weer uithalen, ik kan je een half uur laten brullen, maar jezelf in slaap huilen is er niet bij. Van zodra je beneden bent, is alles vergeten: opgelucht zit je dan rustig te spelen, te tekenen, te fietsen. Het is niet dat je lastig bent hoor, maar we kunnen niet doorwerken, en dat is momenteel wel echt nodig. Ook woensdag en donderdag waren er weer problemen, maar vrijdag sloeg toch wel alles. Ik was naar de kwis op school gegaan, en papa bleef thuis bij jou. Normaal gesproken zou jij rond een uur of acht moeten gaan slapen zijn, en kon papa nog een beetje broodnodige tijd spenderen in zijn bureau (Netlash is vreselijk druk momenteel). Helaas. Om half elf kreeg ik een telefoontje van een wanhopige papa met de vraag of ik alsjeblief naar huis wou komen om jou te doen slapen. Je had de hele tijd nog niet willen slapen, en ondanks herhaalde pogingen om je in je bedje te krijgen telkens weer liggen brullen. Niet dat ik daar veel aan kon veranderen, maar het doet deugd om er dan niet alleen voor te staan met gepijnigde zenuwen.
Toen ik een tiental minuten later thuiskwam, zat jij netjes te spelen aan de salontafel, opgewekt en wakker. Met een hoop moeite ging je tegen elf uur toch in bed, en zijn papa en ik dan maar je voorbeeld gevolgd.
De volgende dag ben ik sojamelk gaan kopen: Nice had gesuggereerd dat je misschien wel een koemelkallergie had. Je geeft inderdaad op ’s avonds, en een lepeltje Gaviscon blijkt niet (meer) te helpen. Ook is je stoelgang nog steeds heel vaak slap, en na een melkdessertje had je plots ook uitslag op je billetjes. Mja. Ik vind persoonlijk sojamelk niet te drinken, en blijkbaar deel je die mening. Sinds zaterdagavond heb je geen melk meer gekregen van ons, en de sojavariant die we je in je flesje aanbieden, weiger je halstarrig met een duidelijk ‘Bè !’ Je neemt een paar slokjes, geeft het ding terug, en begint soms zachtjes te huilen. Mijn hart breekt, liefje, maar sedertdien slaap je beter, zit je niet meer te slikken, en is je stoelgang zoals het hoort. Al vier dagen op rij ga je rond acht uur slapen, word je een half uurtje later wakker met gevulde broek, en ga je na tien minuten spelen weer probleemloos in je bedje. Ik hoop dat dat zo blijft. Alleen deze morgen… Je mist heel duidelijk je flesje. Vanmorgen was je rond half acht wakker, zoals gewoonlijk. Zachtjes riep je op mama en papa, en die laatste ging naar beneden een flesje sojamelk warmen. Jij ging netjes rechtop in je bedje zitten, en nam dankbaar je fles aan. Na twee slokken gooide je ze weer weg, en begon te huilen. Dat huilen ging al snel over op krijsen, en je bleek ontroostbaar ! Ik haalde je uit je bedje en probeerde je te troosten, maar je begon te wriemelen en wilde weg. Met tuutje en beestje in de hand bleef je krijsen, terwijl je rondliep als een kip zonder kop. Je vluchtte naar de badkamer, maar wilde niet op het kussen: je donderde er zowaar bijna af ! Daarna liep je naar onze kamer, dan naar die van jou, dan terug naar de badkamer… Ook papa kon je niet oppakken zonder dat je begon te vechten om los te komen. Uiteindelijk deden we de badkamerdeur dicht en lieten je krijsen, maar toen begon je op de deur te bonken om ze open te doen, zo hard wilde je naar buiten. Eenmaal buiten wilde je dan weer zo snel mogelijk naar binnen, en ondertussen bleef je maar krijsen. Wat papa en ik ook probeerden, je wilde niet kalmeren.
Na een goeie vijftien minuten hielden we het voor bekeken, en onder zachte dwang - gelukkig zijn papa en ik nog altijd een pak sterker dan jij - deden we je je pyama uit, ververste ik je broek - moet je eens proberen bij een tegenspartelend kind ! - en kleedde ik je aan, terwijl papa je stevig vasthield. Nog altijd stopte je niet met krijsen. Pas toen papa je meenam naar beneden en je samen de hond eten gaf, leek je wat te kalmeren, en uiteindelijk zat je na te snikken in je stoel. Toen ik je wat peperkoek, je favoriet, voorzette, begon je weer zachtjes te huilen en sloeg hem af. Bizar. Toch ging je probleemloos mee naar Nice. Toen ik, nog steeds ongerust, rond een uur of tien even belde, bleek je je helemaal normaal te gedragen: je speelde, lachte, had je tuut en beertje afgegeven, en had rond negen uur een Betterfood binnengespeeld.

Ook hier thuis was vanavond alles weer normaal: je lachte, keek samen met mij naar Bumba, speelde met de poes, at zowat een half brood op (en daarna de losse korsten uit het vuistje) en tekende. Je was echt wel vrolijk en welgezind, maar je melk wilde je nog steeds niet. Ik had er nochtans chocomelk van gemaakt in de hoop de sojasmaak te maskeren… Ik denk dat je wel ongeveer een halve liter water hebt gedronken in de plaats. Misschien toch eens proberen je iets anders te geven in de plaats van die melk ? Tegen acht uur ging je naar bed, tegen half negen was je weer wakker en dronk je je halve liter water, en tegen negen uur (je speelde zo braaf en rustig dat ik geen reden zag om je sneller weer naar boven te jagen) ging je weer slapen.

Verder ben je een fantastisch baasje geworden. Je babbelt honderduit en pikt alle dagen wel een paar woordjes op. Ik heb vreselijk moeten lachen daarstraks bij Nice: in echte Halloweensfeer heeft ze het huis gedecoreerd met een ‘ex’ en een paar ‘poenepoens’, zoals jij zo mooi kan zeggen. Vooral jouw woordje voor pompoen komt er zo parmantig uit dat zelfs Dirk daarstraks hartelijk moest lachen. Eindelijk spreek je ook van ‘hondje’, al blijf je naar Catullus verwijzen met ‘mmm’. Oh, en je bent je vaders r aan het overnemen: in de winkel zaterdag wilde je per se in de ‘kargggggggggggggggg’, waar jouw huig-r nog meer heeft van een geschraap dan van een echte r, maar de intentie is meer dan duidelijk aanwezig. Je vond het anders wel leuk in de Delhaize, zo met mama en papa elk in een andere kar. Papa ging met jou zijn water en cola al afrekenen terwijl ik de rest van de boodschappen deed, en daarna zijn jullie blijkbaar samen in de dierenwinkel een kijkje gaan nemen. Je kwam me toch heel enthousiast vertellen dat je ‘nijntjes’ had gezien, en vogels.

Op zondag zijn papa en ik zelfs een eindje met jou gaan wandelen langs het kanaal om te genieten van het prachtige weer, en daarna zijn we nog even bij het speeltuintje gestopt. Op slag kwamen de andere kinderen weer toegestroomd, stelden de nieuwkomers aan me voor, en gingen jou weer aanmoedigen. Jij genoot zichtbaar van alle aandacht en stal de show. Ik hoorde Benny, dat achtjarige jongetje, zelfs zeggen tegen een andere jongen terwijl hij hem opzij schoof: ‘Jamaar, hij was eerst míjn vriendje !’
Jaja Wolfje, je bent populair !

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen — Mama om 10:47 pm op Tuesday, October 11, 2005

We genieten nog steeds van een heerlijke nazomer, kleintje. Zowel gisteren als vandaag ben ik je daarom met de fiets gaan halen bij Nice. Het stoeltje vooraan staat nog niet optimaal geïnstalleerd (mijn stuur zou nog hoger moeten zodat jouw stoeltje wat kan zakken en je meer plaats hebt voor je knietjes) maar we zijn al geen gevaar meer voor onszelf. Je vindt het fantastisch: je zit hoog, dus je ziet vanalles, en zit dan ook voortdurend te wijzen naar alles wat beweegt. Elke hond, elke kat, elke duif die passeert wordt van gepaste commentaar voorzien. Soms zit je zelfs gewoon heen en weer te wiegen, terwijl je half aan het zingen bent: ‘Pietse pietse pietse’ (jouw woord voor fiets dus). Eigenlijk had ik met jou om boodschappen moeten gaan, maar ik doe dat wel morgenvoormiddag zonder jou. Dat fietsen was gewoon te leuk: we zijn samen de woonwijken gaan verkennen en huisjes gaan kijken, en vooral ook gepasseerd langs de windmolens. Gisteren was je zó enthousiast over de waais dat het maar goed was dat je vastgeriemd zit: je sprong er bijna uit ! Ik denk dat het plezier op allebei onze gezichten te lezen viel, want elke chauffeur liet ons met een grote glimlach door bij het oversteken , en voetgangers lachten of zwaaiden zelfs naar jou. Toen we onder de bomen reden langs de Vroonstallestraat, zat je voortdurend omhoog te kijken en te wijzen, en ik stelde je nog gerust dat die bomen echt niks deden, hoor ! Oh Murphy ! Net op het moment dat ik dat gezegd had, kwam er een blad naar beneden, recht tegen jouw koppetje ! Je verschoot natuurlijk, en schoot daarna in de lach. Verbaasd bleef je maar wijzen naar de bladeren, de bomen en je hoofd, voorzien van de nodige Oh’s en Ah’s en Boems. Ik denk dat ik gewoon zat te schateren.

Zondagmorgen heb ik ook liggen schateren om jou in bed: papa, jij en ik hebben allemaal geslapen tot tien uur, zowaar ! Daar gingen de plannen om nog te gaan zwemmen of naar de BISbeurs te gaan. Jij dronk, zoals altijd in het weekend, je flesje bij ons in bed, en begon daarna rond te struinen. Om een of andere reden stak je je tuutje in mijn mond en legde je je beertje in mijn handen, net zoals jij zelf altijd doet. Ik speelde het spelletje maar mee, en deed alsof ik een baby was. Toen je met blinkende ogen de tuut uit mijn mond trok, zette ik het dan ook op een luid ‘Weee ! Weee !’ zoals de baby in Bumba. Je viel letterlijk om van het lachen ! Uiteraard viel ik pas stil op het moment dat je de tuut weer in mijn mond stak, en begon ik ostentatief tevreden te sabbelen. Je vond het gewoon heerlijk ! Ik denk dat we het spelletje wel een kwartier hebben volgehouden.

Daarna vroeg je zo verschrikkelijk lief om te mogen spelen in het badje met je nieuwe dolfijnen, dat we je het gewoon niet konden weigeren. De ‘wijnen’ zijn dan ook zo lief om zien, en je kunt er zo heerlijke geluidjes mee maken als je erop blaast :-)

Na het fietsen gisteren hebben we nog in de tuin gewerkt: er moesten nog wat planten bijgesnoeid worden, en vooral ook een hoop voorjaarsknolletjes in de grond gestopt worden. Fier als een gieter kwam je me je schopje brengen en strooide je kwistig in het rond met de knolletjes, meer dan me lief was eigenlijk. En toen zag je een regenworm. Oh ! Nog net kon ik je beletten dat je het arme beestje fijnkneep tussen je vingertjes (met een grote huisjesslak was me dan niet meer gelukt, vandaar een grote groene veeg op je pull) en ik legde hem netjes op de stenen. Het verbouwereerde beestje zocht zich een weg terug naar het gras, en jij keek gebiologeerd toe. Later ging je aan papa uitleggen dat je een wom had gezien :-) Pas tegen zeven uur was je buiten uitgespeeld en kreeg je boterhammen, waarna je een flesje kreeg en netjes ging slapen.

Vandaag ging het wat minder vlot: je bleek al met je verkeerde been uit bed gestapt deze morgen. Nice had nochtans niks gemerkt aan je, zei ze. Toch wilde je na het fietsen niet echt meer spelen, en zijn we al om kwart over zes aan de boterhammen begonnen. Dat was geen probleem, en je goede humeur keerde dan ook snel terug. Rond een uur of acht was je echt wel moe, en ik stak je in je bedje. Probleemloos ging je liggen, en keek en luisterde naar je lichtje. Na een paar minuten begon je echter te huilen, en nog een paar minuten later haalde ik je dan maar terug naar beneden. Je kreeg een lepeltje maagsiroop, en speelde nog rustig wat. Toen je tegen half negen tegen me aan kwam liggen, was de tijd weer rijp voor je bedje. Dácht ik. Opnieuw zelfde scenario (zonder de siroop). Deze keer liet ik je iets langer huilen, maar je hield niet op. Opnieuw werd je na wat gespeel heel rustig en ging je weer zonder morren naar boven, maar nee hoor. Derde keer nog geen goede keer. Je huilde hartverscheurdend, dus ging ik je na een kwartier nog maar eens halen. Deze keer dronk je nog een extra halve fles melk, kreeg je een verse broek aangezien je die ondertussen gevuld had, en kwam je bij me in de zetel onder het dekentje liggen. Blijkbaar zat er toch iets scheef, maar ik kon niet achterhalen wat. Je haalde nog mijn handtas leeg, keek wat naar de beestjes van Rare Streken op Canvas, speelde nog wat, en tegen tien uur ging je opnieuw bereidwillig naar boven. Een paar minuten later was je nog maar eens aan het huilen, maar deze keer gaf je het toch op, al hoorde ik toch nog af en toe wat gesnik.
Straks ga ik toch nog even kijken bij jou en je instoppen, want waarschijnlijk ben je in slaap gevallen bovenop je dekentje.

Je beseft niet half hoe graag je gezien wordt, kleine sproetie.

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Op stap, Taal — Mama om 10:48 pm op Saturday, October 8, 2005

Heh, het zijn de heerlijke herfstdagen zoals vandaag die het hem doen, kleine sproet. Vandaag was eigenlijk niks bijzonders, en toch heb ik ervan genoten.
We hebben allemaal - papa, jij en ik - geslapen tot half negen, en dan heb jij bij me in bed je flesje gedronken en gespeeld. Je was deze morgen al heerlijk goed gezind, lieverdje. Je begon al helemaal te stralen toen ik het magische woord ‘badje’ uitsprak: je nam me bij de hand en trok me mee naar de badkamer, en stond vrolijk te dansen aan de rand van het bad. In bad had ik een grote verrassing voor jou: nieuw speelgoed ! Je hebt het gekregen van Paulette toen je geboren bent, maar je bent er nu pas groot genoeg voor: zingende dolfijnen ! Het zijn 8 plastiek dolfijntjes met bijhorende zwembandjes, en als je op hun kop slaat, maken ze een geluidje. Heel leuk :-) Voorlopig krijg je er nog maar drie, of je ganse bad ligt vol.

Na je ontbijt hebben we wat gespeeld, en zijn naar de Delhaize getrokken, waar je vrolijk hebt zitten commentaar geven op alles en nog wat. Vooral de grote afbeeldingen van een poes, hond en konijn aan de dierenwinkel trokken je aandacht: je liep voortdurend van de een naar de ander, en kraaide van de pret. Terug thuis heb je me helpen koken en de was ophangen, en eenmaal buiten was er geen houden aan: je moest en zou op de schommel. Je vindt het heerlijk als ik je vrij hoog doe gaan, en dan op het hoogste punt de schommel tegenhou. Dan zit je te schateren en roep je: ‘Nog ! Nog!’

Rond half een heb je een ganse pot kip met patatjes en courgette deels zelf binnengewerkt en deels binnengelepeld gekregen. Daarna was je zodanig zacht dat je gewoon drie uur hebt geslapen ! Zalig rustig voor mama :-p want papa was de ganse dag op opleiding. Je was net op tijd weer wakker om naar Hopla, Bumba en dergelijke te kijken (en te staan dansen en springen op de zetel), waarna je een peer hebt opgegeten, met nog een koekje erbij. Het weer buiten was prachtig, dus mocht je in je buggy en zijn we samen naar de wereldwinkel geweest en een DVD gaan terugbrengen. Terug thuis heb je eerst een hele tijd heel rustig zitten spelen op je eentje, en daarna heb je me ijverig geholpen om een cake te bakken. Heel fier heb je in het beslag zitten roeren, en daarna met nog meer trots de lepel afgelikt :-p Ondertussen was papa thuisgekomen, maar die was zodanig moe dat we hem nog wat rust hebben gegund, en in de tuin beginnen werken zijn. Terwijl ik de lavendel snoeide, liep jij er tussendoor, trapte hem plat, zat erin te poken met je kleine schopje, en spoorde me vooral aan verder te doen als ik eventjes stopte. Even later kwam tante Sarah langs, die wat later volleybaltraining had hier in Wondelgem. Enthousiasme alom, van beide zijden :-p Nu zit je in je pyama bij papa je flesje te drinken: je hebt net twee grote sandwichen naar binnen gespeeld.

Verder is er deze week niet veel bijzonders gebeurd. Maandagavond is Pieter langsgekomen, een goeie vriend van je nonkel Roeland. Jij was bijzonder enthousiast over hem, en wilde voortdurend met hem spelen. Niet dat Pi het erg vond om uurwerken te tekenen of met de blokjes te spelen hoor: binnen een drietal maanden wordt hij zelf vader. Blijkbaar had hij wel een diepe indruk op jou nagelaten: je zei niet alleen netjes slaapwel tegen hem, maar de volgende morgen had je het nog over hem: ‘Pi weg ! Tata Pi !’

Over die ‘tata’ gesproken: de laatste tijd is het vrijwel altijd papa die je ’s morgens naar Nice brengt. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik je vrijdagmorgen bij haar afzette: in plaats van te huilen op het moment dat ik zou voortgaan, stak je op een bepaald moment zelf je armen uit naar Nice, en eenmaal goed en wel op haar arm gezeten, maakte je me duidelijk dat ik nu wel weg kon: ‘Tata mama, tata !’ Je stak me zowat buiten ! Het is natuurlijk wel een pak aangenamer zo :-)

Je slaapkamerlichtje is een groot succes. Ergens tussen half acht en acht vraag ik je of je wil gaan slapen, en steevast zeg je ‘Nee !’. Dan begin ik met een zachte stem op je in te praten: ‘We gaan naar boven, en ik doe je een slaapzakje aan, en dan in je bedje, met een tuutje, en een beertje, en dan steken we het lichtje aan met de muziek.’ Toverwoord is ‘lichtje’: terwijl je daarvoor nog van nee zit te schudden, zeg je bij het woord ‘lichtje’ meestal zelf ‘Wof bov ! Lich !’, en dan kan het niet snel genoeg gaan. Je zegt slaapwel tegen papa, de hond, of wie er ook is, en begint ijverig de trap te beklimmen. In de badkamer krijg je je slaapzak aan, en dan in je kamer mag je zelf het knopje van het lichtje en het muziekje induwen. Met een vergenoegde grijns op je gezicht ga je daarna netjes slapen.

Heh. Ik denk dat ik het eens ga proberen zie. Het is per slot van rekening kwart voor acht. Slaapwel, sproetie !