Net toen ik daarstraks thuis kwam van school, ging de telefoon. Even later kwam papa naar beneden: Nice had net gebeld dat je ziek was. Je had overgegeven, en je had behoorlijke koorts. Deze morgen had ze je al een Perdolan gegeven, maar nu wilde ze toch liever dat je bij ons was. Effectief, toen je thuiskwam had je rode wangen, en bleek je 39.4° te hebben. Niets dramatisch, maar je had er wel last van. Ik stak je nog een Perdolan op, gaf je water (gelukkig drink je veel) en keek samen met jou naar twee afleveringen van Bumba. Yep, papa heeft voor jou de DVD gekocht, zodat je te pas en te onpas met de afstandsbediening komt aandraven: ‘Mama bak ! Bumba ! Daaaaaaaar !’ en dan wijs je ostentatief naar de TV. Vandaag was je wel enthousiast, maar waar je anders meestal staat te springen en mee te dansen, bleef je vandaag netjes bij me zitten. Ik heb je dan ook maar daarna in je bedje gestoken. Drie kwartier later was je alweer present, doornat van het zweet, maar je voelde je duidelijk beter. Een verse broek en droge T-shirt later wilde je buitenspelen op de glijbaan, en aangezien het nog steeds 26° was buiten, zag ik daar het probleem niet van in. Je hebt zelfs flink gegeten en je fles voor het grootste deel uitgedronken, samen met nog een beker of twee water. Toch protesteerde je niet toen ik je om acht uur in bed stak: je vleide je neer en deed je ogen dicht.

Gisteren was dat toch even anders: pas tegen tien uur wilde je in bed. Het is niet dat ik niet probeer je eerder naar boven te krijgen, maar dan sta je te krijsen in je bed tot ik je er weer uithaal. Veel mensen geven me de raad je te laten doen, maar na een half uur vind ik het doorgaans welletjes: je bent al even koppig als je mama. Toch begin ik een vermoeden te krijgen van de oorzaak: gisteren wilde je zelf naar boven, nam je zonder problemen je tuut en je beertje aan en ging liggen, maar even later krabbelde je recht en begon te huilen, zoals zo vaak. Deze keer zag ik echter duidelijk dat je heftig aan het slikken was, en je wees op je mond en zei ‘Bè’ als om een slechte smaak aan te duiden. Wie weet heb je ook reflux, net als ik ? Dat zou een en ander verklaren, want uit ervaring weet ik dat je helemaal niet kunt slapen als het zuur je in je mond loopt. De volgende keer dat het weer zo is, ga ik je opnieuw een lepeltje Gaviscon geven, zoals ik deed toen je nog heel klein was. Dan kunnen we zien of het effectief dat is. Ik hoop voor jou van niet…

Gisteren aan tafel heeft je papa even gedemonstreerd wat je blijkbaar geleerd hebt de afgelopen dagen bij Nice: je duidt feilloos je ogen, oren, neus, mond, buikje, poep en voetjes aan, als we je dat vragen. De bijhorende woorden zijn niet altijd even duidelijk, maar aan de overtuiging waarmee ze gezegd worden, weten we dat jij ze wel degelijk verstaat.

Je bent ook klaar voor echte potjestraining, denk ik. Nu merken we het niet langer aan de geur als je een volle broek hebt, je komt het ons gewoon zelf melden. ‘Mama ? Kaka !’ Dat geldt voorlopig nog voor beide soorten vuile broeken. Als je het nu nog zou voelen aankomen, dan zijn we er.

Dit weekend heb je het afwisselend met mama en papa moeten stellen: zaterdag was papa naar een vergadering van de JCI de hele middag, en gisteren was ik naar een koorrepetitie. Alleen was ik zo slim geweest om met de motor te rijden, en in het terugkeren in een gigantische stortbui te verzeilen. Jij begreep niet waarom mama zo lang in de garage bleef hangen, en kwam even kijken. Jouw commentaar was eenvoudig en ter zake: ‘Mama nat !’ Dat kon je wel zeggen, ja.

Ik heb net de foto’s van de barbecue van vorige week op je site gezet, en bij het bekijken ervan merk ik dat ik de dag onrecht heb aangedaan. Uiteraard was er de barbecue zelf, maar we hebben wel wat meer gedaan dan alleen maar gegeten. Eerst en vooral was er het feit dat je op Jeroens terras het gevoel hebt dat je recht onder de kerktoren zit. Het ding is echt niet ver, en je had dan ook dadelijk de wijzerplaat opgemerkt. Je hebt het niet nagelaten ons daar een honderdtal keer op te wijzen, trouwens. Helemaal erg werd het toen de klok dan ook begon te slaan: ‘Bimbam !’ Je wist niet wat je eerst moest doen of eerst moest zeggen van pure opwinding. Elk om beurt moesten we trouwens met jou mee naar binnen om naar de klok te kijken in de woonkamer. Na een tijdje kwamen daar ook de vissen in de keuken bij.
Verder waren er ook de wespen, waar jij op zich niet veel aandacht aan schonk. Je nonkel Jeroen des te meer, aangezien je bij hem echt wel van een fobie kan spreken: hij begint als een gek rond te springen en te slaan als hij ook maar een wesp in zijn buurt vermoedt. Toen ik het idee opperde om de stofzuiger te gebruiken om ze uit de weg te ruimen, had hij in drie tellen die stofzuiger vast, als was het een zwaard in een Middeleeuws steekspel. Heldhaftig begon hij de ondingen op te zuigen. Jij had meer oog voor de stofzuiger zelf: leek dat niet wat op een auto ? Je werd er dan ook opgezet en rondgereden, en dat vond je blijkbaar ferm plezant.
De grootste bron van hilariteit was nochtans Roelands GSM. Die had niet alleen een heel leuk belletje, Roeland had ook de trilfunctie aangezet. Papa liet hem afgaan, en jij begon spontaan te schateren, keer op keer. Yep, een zeer fijne dag.

Ik hoop dat je vannacht wat beter slaapt, kleintje. Het is al nachten na elkaar dat je minstens één keertje wakker wordt, en ik je even uit je bedje moet halen. Lang is het nooit, maar ik ben telkens weer wakker, en ik begin moe te worden, snoetje.

Nog een paar losse flodders:

* de hond eten geven is tegenwoordig een zaak voor twee: papa of ik mogen niet alleen gaan, jij moet mee. Je wijst ons waar het blikje staat, en waar het eten is. Als we het blikje opgevuld hebben, neem jij het zorgvuldig in je beide handen, en stapt in opperste concentratie naar het hondenhok, waar de etensbak van Catullus staat. Parmantig giet je de korrels in de bak, en gaat dan netjes het blikje terug op het rek zetten. Als wij dat durven doen en we zetten het per ongeluk ergens anders, worden we streng terecht gewezen: ‘Nee ! Daaaaaaaa !’

* Handenwassen is ook een ernstige bezigheid: je mag op een stoel staan, je handen onder de lopende kraan steken, en ze, voorzien van een beetje zeep, wassen. Ik denk dat het is omdat je je dan groot voelt, maar je doet dat blijkbaar zeer graag. Op dezelfde manier help je papa wel eens bij de afwas: je staat dan op een stoel aan de pompsteen en plonst wat in het warme water.

* Catullus springt vaak tegen het buitenraam op, als hij buitenzit en binnen wil. Het hele raam is al geschonden door zijn scherpe nagels. Papa en ik zeggen dan bijna automatisch: ‘Catullus ! Neen !’ Ook jij doet ons daarin achter: als je de hond hoort springen, steek je een vermanend vingertje omhoog en zegt: ‘Neen ! Mmm, neen !’ Ik kan telkens niet anders dan glimlachen.

* Je tanden zijn al wat enthousiaster dan in het begin. Je hebt er nu twaalf in totaal: vier snijtandjes bovenaan, vier snijtandjes onderaan, en aan elke kant een kies. Nog een paar kiezen erbij, en je hebt geen reden meer om de korstjes van je boterhammen niet op te eten :-p