Gisteren was je zo amusant, kleintje ! Je was verschrikkelijk goed gezind, wat voor mij des te leuker is. Eerst heb je lang geslapen, en tegen vier uur was je wakker. Voor het eerst heb ik je een nectarine gegeven, en na wat initieel tegenpruttelen ging die vlot binnen. In de Suprabazar wist je niet wat je zag: massa’s volk bij de schoolspullen, en wij daartussen met de buggy. En het leukste van al was: overal stonden er ventilators die werkten ! Je keek je ogen uit van de ene waai naar de andere.

Thuis mocht je eerst nog wat op de glijbaan spelen, en na een boterhammetje (eerst paté en kaas, en dán pas pibo) hees ik je in het fietsstoeltje, en hebben we een klein ommetje gemaakt. Zelfmoord voor mijn knieën, want ik heb het zadel behoorlijk laag moeten zetten om te kunnen rijden met jou en het stoeltje dat aan mijn stuur is bevestigd. Morgen ga ik het mandje van mijn stuur halen zodat je stoeltje een pak omhoog kan, en dan ook mijn zadel weer hoger zetten. Moet ik tenminste niet meer met mijn benen open fietsen :-p Jij vond het in elk geval best leuk: je hebt commentaar zitten geven bij alles wat we gepasseerd zijn: waai, boom, poem, hmm, auto, pissh, oen (het groene licht)… Ik vind het heerlijk dat je niet achter mijn rug zit, maar tussen mijn armen, zodat ik je gezichtje kan zien, kusjes kan geven, door je haar kan woelen, en vooral naar je commentaar luisteren.