Het is meer dan twee weken geleden dat ik nog iets heb geschreven en dat is een schande, maar het was dan ook zo vreselijk druk… En om eerlijk te zijn, als ik dan ’s avonds eindelijk in de zetel lag, had ik de fut niet meer om dan nog iets te schrijven. Toch is er wel één en ander te vertellen hoor.

Je bent echt niet lang ziek geweest, snoetie. Woensdag was je al even energiek en springerig als altijd, en hebben we de gewone woensdagse dingen gedaan, zoals spelen, om boodschappen gaan, enzoverder. Je bent er wel op een bepaald moment in geslaagd boven op me te springen op een zodanig enthousiaste manier dat je me een keiharde kopstoot hebt gegeven. Resultaat: we zaten allebei te huilen, jij eerder van het verschieten, ik van de pijn. Je bent met het midden van je voorhoofd tegen de rand van mijn oogkas geknald, en bij jou werd het een blauw plekje, bij mij heeft het quasi veertien dagen geduurd voor de gevoeligheid weg was. Ik denk dat het zelfs een lichte hersenschudding was: de koppijn kwam opzetten, en donderdag ben ik zelfs niet gaan werken wegens barstende koppijn en een algemeen verschrikkelijk mottig gevoel. Ik heb de hele dag geslapen, maar jij had nergens last van, zei Nice.

Zaterdag zijn we voor ‘t eerst sinds lang weer gaan zwemmen, en je vond het heerlijk. Je hebt helemaal geen schrik van het water. In het begin bleef je netjes in het ondiepe, maar na verloop van tijd waagde je je spontaan in de buurt van de glijbaan, waar het water toch wel tot aan je okseltjes kwam. Achteraf was je doodop: je bent zonder eten in je bedje gegaan, en hebt pas tegen twee uur gegeten.

Wel is je ritme nog steeds niet echt klokvast: je wil tegenwoordig maar slapen rond half tien Als ik je er vroeger probeer in te steken, begin je te brullen, en, koppig als je bent, hou je daar niet mee op tot ik je ga halen. Dat duurde echt wel een tijdje, tot ik vorige week plots opmerkte dat je soms heftig zat te slikken, en op een bepaald moment zelfs naar je mondje wees en “Bèh” zei. Duidelijk een slechte smaak in je mond. Toen je dan later op de avond gewillig in je bedje ging, maar het na een minuut of zo alweer op een brullen zette, wist ik het zeker: reflux ! Je hebt echt wel hetzelfde probleem als je mama. Ik ben de volgende dag dan maar opnieuw een fles Gaviscon gaan halen, en die ken je nu al door en door. Dan kom je bij me, trekt aan mijn kleren en zegt: “Mama, kom !” tot ik meega naar de keuken. Je toont me dan de schuif met bestek, zegt me duidelijk dat ik een “piepol” moet nemen, en sleurt me dan mee naar je waskussen, waarnaast de fles staat. Je steekt me ze ostentatief in de handen, wijst naar de lepel, naar je mond, zegt “Wof buikje”, en wrijft over je buik. Je kan misschien nog niet echt praten, maar je weet verdomd goed duidelijk te maken wat je wil. In elk geval maakt het wel verschil: nu wil je tenminste slapen.
Op aanraden van Nice heb ik ook een lichtje in je kamer gezet. Ik heb dat gekregen toen je geboren werd: een klein draagbaar nachtlampje met een lachend gezichtje dat een zacht blauw licht verspreidt, en dat ook zachtjes een wiegeliedje speelt. Het blijft 10 minuten schijnen, en slaat weer aan als je begint te huilen. Je vindt het heerlijk: het staat op de grond een eindje van je bedje, en met een glimlach op je gezicht lig je er dan naar te kijken, terwijl je met je ene handje je beertje vasthoudt, en met het andere de spijltjes omklemt. De afgelopen twee avonden heb ik ook korte metten gemaakt met jouw protest: rond half negen heb ik je meegenomen naar boven, in je slaapzak gestoken en in je bedje gelegd. Blijkbaar helpt het lichtje toch om je te kalmeren, want je protest bleef uiterst beperkt. Heh, ik heb weer een stuk van mijn avond terug.

Want ja, je bent nog steeds veeleisend: je kan niet verdragen dat ik aan mijn computer zit of was opvouw: ik moet me met jou bezighouden, of toch minstens in de zetel zitten waar jij dan zit te spelen.

Afgelopen weekend waren zowel papa als ik weg: papa was naar een congres van de JCI, en ik ben opnieuw de barbaar gaan uithangen op Poort. Het deed me deugd Het betekende voor jou natuurlijk wel dat je een weekendje bij oma en opa moest, maar dat leek je niet erg te vinden. Toen ik halverwege het weekend even belde, bleek je net in bad te zitten. De vrijdag was oma met jou naar omoe en opoe geweest, en op zaterdag naar omoe van Zomergem. Daar had je je te pletter geamuseerd met de ganzen, vertelde opa. Je had ze achterna gezeten, en liggen rollen in het gras van de pret. Je bent hem trouwens popa beginnen noemen, kleintje, tot zijn grote genoegen. Slapen was geen probleem geweest, vertelde oma. Verder heb je geen minuut stilgezeten, en ben je door het hele huis gaan rondcrossen. Van de koekoeksklok heb je geen schrik meer, naar ‘t schijnt, wel integendeel.

Ondertussen heb je wel een mega verkoudheid: snot loopt voortdurend uit je neusje, zodat je om de vijf stappen komt vragen: “Neush ?” Je weet trouwens je lichaamsdelen perfect zitten: feilloos wijs je je neus, je ogen, oren, mond, handjes, voetjes, poep en buikje aan, en als ik je naar je tong vraag, zeg je heel ondeugend ‘bèh’ met uitgestoken tong ! Eigenlijk ben je nog steeds fantastisch goed gezind, kleintje. Je lacht met alles, en bent altijd tot een spelletje te verleiden. En boterhammen met choco doen het ook goed om een lach op je gezicht te toveren.

Het gaat snel, liefje, heel snel. En ik weet niet of ik dat wel altijd even leuk vind.

Net toen ik daarstraks thuis kwam van school, ging de telefoon. Even later kwam papa naar beneden: Nice had net gebeld dat je ziek was. Je had overgegeven, en je had behoorlijke koorts. Deze morgen had ze je al een Perdolan gegeven, maar nu wilde ze toch liever dat je bij ons was. Effectief, toen je thuiskwam had je rode wangen, en bleek je 39.4° te hebben. Niets dramatisch, maar je had er wel last van. Ik stak je nog een Perdolan op, gaf je water (gelukkig drink je veel) en keek samen met jou naar twee afleveringen van Bumba. Yep, papa heeft voor jou de DVD gekocht, zodat je te pas en te onpas met de afstandsbediening komt aandraven: ‘Mama bak ! Bumba ! Daaaaaaaar !’ en dan wijs je ostentatief naar de TV. Vandaag was je wel enthousiast, maar waar je anders meestal staat te springen en mee te dansen, bleef je vandaag netjes bij me zitten. Ik heb je dan ook maar daarna in je bedje gestoken. Drie kwartier later was je alweer present, doornat van het zweet, maar je voelde je duidelijk beter. Een verse broek en droge T-shirt later wilde je buitenspelen op de glijbaan, en aangezien het nog steeds 26° was buiten, zag ik daar het probleem niet van in. Je hebt zelfs flink gegeten en je fles voor het grootste deel uitgedronken, samen met nog een beker of twee water. Toch protesteerde je niet toen ik je om acht uur in bed stak: je vleide je neer en deed je ogen dicht.

Gisteren was dat toch even anders: pas tegen tien uur wilde je in bed. Het is niet dat ik niet probeer je eerder naar boven te krijgen, maar dan sta je te krijsen in je bed tot ik je er weer uithaal. Veel mensen geven me de raad je te laten doen, maar na een half uur vind ik het doorgaans welletjes: je bent al even koppig als je mama. Toch begin ik een vermoeden te krijgen van de oorzaak: gisteren wilde je zelf naar boven, nam je zonder problemen je tuut en je beertje aan en ging liggen, maar even later krabbelde je recht en begon te huilen, zoals zo vaak. Deze keer zag ik echter duidelijk dat je heftig aan het slikken was, en je wees op je mond en zei ‘Bè’ als om een slechte smaak aan te duiden. Wie weet heb je ook reflux, net als ik ? Dat zou een en ander verklaren, want uit ervaring weet ik dat je helemaal niet kunt slapen als het zuur je in je mond loopt. De volgende keer dat het weer zo is, ga ik je opnieuw een lepeltje Gaviscon geven, zoals ik deed toen je nog heel klein was. Dan kunnen we zien of het effectief dat is. Ik hoop voor jou van niet…

Gisteren aan tafel heeft je papa even gedemonstreerd wat je blijkbaar geleerd hebt de afgelopen dagen bij Nice: je duidt feilloos je ogen, oren, neus, mond, buikje, poep en voetjes aan, als we je dat vragen. De bijhorende woorden zijn niet altijd even duidelijk, maar aan de overtuiging waarmee ze gezegd worden, weten we dat jij ze wel degelijk verstaat.

Je bent ook klaar voor echte potjestraining, denk ik. Nu merken we het niet langer aan de geur als je een volle broek hebt, je komt het ons gewoon zelf melden. ‘Mama ? Kaka !’ Dat geldt voorlopig nog voor beide soorten vuile broeken. Als je het nu nog zou voelen aankomen, dan zijn we er.

Dit weekend heb je het afwisselend met mama en papa moeten stellen: zaterdag was papa naar een vergadering van de JCI de hele middag, en gisteren was ik naar een koorrepetitie. Alleen was ik zo slim geweest om met de motor te rijden, en in het terugkeren in een gigantische stortbui te verzeilen. Jij begreep niet waarom mama zo lang in de garage bleef hangen, en kwam even kijken. Jouw commentaar was eenvoudig en ter zake: ‘Mama nat !’ Dat kon je wel zeggen, ja.

Ik heb net de foto’s van de barbecue van vorige week op je site gezet, en bij het bekijken ervan merk ik dat ik de dag onrecht heb aangedaan. Uiteraard was er de barbecue zelf, maar we hebben wel wat meer gedaan dan alleen maar gegeten. Eerst en vooral was er het feit dat je op Jeroens terras het gevoel hebt dat je recht onder de kerktoren zit. Het ding is echt niet ver, en je had dan ook dadelijk de wijzerplaat opgemerkt. Je hebt het niet nagelaten ons daar een honderdtal keer op te wijzen, trouwens. Helemaal erg werd het toen de klok dan ook begon te slaan: ‘Bimbam !’ Je wist niet wat je eerst moest doen of eerst moest zeggen van pure opwinding. Elk om beurt moesten we trouwens met jou mee naar binnen om naar de klok te kijken in de woonkamer. Na een tijdje kwamen daar ook de vissen in de keuken bij.
Verder waren er ook de wespen, waar jij op zich niet veel aandacht aan schonk. Je nonkel Jeroen des te meer, aangezien je bij hem echt wel van een fobie kan spreken: hij begint als een gek rond te springen en te slaan als hij ook maar een wesp in zijn buurt vermoedt. Toen ik het idee opperde om de stofzuiger te gebruiken om ze uit de weg te ruimen, had hij in drie tellen die stofzuiger vast, als was het een zwaard in een Middeleeuws steekspel. Heldhaftig begon hij de ondingen op te zuigen. Jij had meer oog voor de stofzuiger zelf: leek dat niet wat op een auto ? Je werd er dan ook opgezet en rondgereden, en dat vond je blijkbaar ferm plezant.
De grootste bron van hilariteit was nochtans Roelands GSM. Die had niet alleen een heel leuk belletje, Roeland had ook de trilfunctie aangezet. Papa liet hem afgaan, en jij begon spontaan te schateren, keer op keer. Yep, een zeer fijne dag.

Ik hoop dat je vannacht wat beter slaapt, kleintje. Het is al nachten na elkaar dat je minstens één keertje wakker wordt, en ik je even uit je bedje moet halen. Lang is het nooit, maar ik ben telkens weer wakker, en ik begin moe te worden, snoetje.

Nog een paar losse flodders:

* de hond eten geven is tegenwoordig een zaak voor twee: papa of ik mogen niet alleen gaan, jij moet mee. Je wijst ons waar het blikje staat, en waar het eten is. Als we het blikje opgevuld hebben, neem jij het zorgvuldig in je beide handen, en stapt in opperste concentratie naar het hondenhok, waar de etensbak van Catullus staat. Parmantig giet je de korrels in de bak, en gaat dan netjes het blikje terug op het rek zetten. Als wij dat durven doen en we zetten het per ongeluk ergens anders, worden we streng terecht gewezen: ‘Nee ! Daaaaaaaa !’

* Handenwassen is ook een ernstige bezigheid: je mag op een stoel staan, je handen onder de lopende kraan steken, en ze, voorzien van een beetje zeep, wassen. Ik denk dat het is omdat je je dan groot voelt, maar je doet dat blijkbaar zeer graag. Op dezelfde manier help je papa wel eens bij de afwas: je staat dan op een stoel aan de pompsteen en plonst wat in het warme water.

* Catullus springt vaak tegen het buitenraam op, als hij buitenzit en binnen wil. Het hele raam is al geschonden door zijn scherpe nagels. Papa en ik zeggen dan bijna automatisch: ‘Catullus ! Neen !’ Ook jij doet ons daarin achter: als je de hond hoort springen, steek je een vermanend vingertje omhoog en zegt: ‘Neen ! Mmm, neen !’ Ik kan telkens niet anders dan glimlachen.

* Je tanden zijn al wat enthousiaster dan in het begin. Je hebt er nu twaalf in totaal: vier snijtandjes bovenaan, vier snijtandjes onderaan, en aan elke kant een kies. Nog een paar kiezen erbij, en je hebt geen reden meer om de korstjes van je boterhammen niet op te eten :-p

Het is acht uur en je ligt net in je bedje, doodop, veronderstel ik. Ik heb je net een half uur uitgebreid laten badderen (kon ik opruimen ondertussen) wat je met volle enthousiasme hebt gedaan. Je geestdrift was nochtans beneden niet bepaald groot: je was al een hele tijd aan het huilen en het neuten, en je hebt niet veel van je melk gedronken. Boterhammetjes waren er goed ingegaan, tot het je plotseling inviel dat er zoiets als pibo bestaat. Plots was de kaas niet goed genoeg meer. Met veel moeite heb je toch nog het merendeel van de kaas opgegeten, met lange tanden, en daarna kon ik de boterham met hagelslag niet vlug genoeg gesmeerd krijgen.
Dat badje was nodig: we zijn na je vieruurtje naar de Colruyt getrokken, waar je een gratis Actimelletje hebt gekregen. Ik heb het je uiteraard niet gans laten uitdrinken, maar van de helft die je wél kreeg, is zowat de helft in je T-shirt verdwenen. Ik heb dan maar een pakje servetten gekocht en je wat drooggedept. Zucht. Het waren nochtans al verse kleertjes van deze namiddag, want we hadden een kak-incidentje gehad. Ik had een poging ondernomen om je na de middag nog wat te laten slapen (je was behoorlijk vervelend), maar heel vlot ging dat niet: je bleef babbelen en spelen, en na een half uurtje wou je er duidelijk weer uit. Je begroette me met een enthousiast: ‘Kaka ! Potje !’ Ik kon uiteraard niet anders dan gehoor geven aan jouw geestdriftige oproep, temeer je toch ooit zal moeten leren dat potje te gebruiken. Ik stroopte je je broek af, deed je luier uit, en… zette je, besmeurd met kak, op je potje. Ook daar kan je niet stilzitten, dus dat besmeurde werd er niet bepaald beter op. Ik had me al verzoend met het idee dat ik de hoes van je luierkussen ging moeten verversen, maar ook je T-shirtje en je hemdje waren al betrokken in het kakfestijn. En toen vond je er niet beter op dan heel uitbundig met je beestje te zwaaien, netjes langs je plassertje en alle kak heen natuurlijk.
Die kleertjes zijn ondertussen gewassen, en je beertje hangt nog aan de wasdraad want die droogt niet zo vlot. En zo blijft een mens bezig natuurlijk.
Deze middag heb ik ook al de salontafel, nieuw van gisteren nota bene, moeten afwassen: je was nogal driftig aan het tekenen geslagen, en waar je doorgaans netjes op je papier blijft, was deze keer de verleiding té groot. Ik denk dat ik trouwens een 20tal tiktaks heb getekend voor jou. Heel even had ik gedacht dat je passie voor uurwerken afgenomen was, maar niks is minder waar. Je bent niet geïnteresseerd als ik bomen, of huisjes, of bloemen, of eigenlijk om het even wat teken: je enige verzoeknummer is telkens weer ‘Tietak !’ Ik heb er zelfs op je handjes getekend, en die zit je dan nonstop te bekijken en zelfs kusjes te geven. Ik hoop dat het toch een keertje overgaat, kleine muis !

Je eerste week bij Nice zit er alweer op, en vrijwel elke dag kom je wel met nieuwe woordjes af. Het gaat razendsnel nu. En je zit ook alweer stevig in je ritme: je wil alweer om zes uur eten, in plaats van half zeven of zelfs zeven, en ook ’s middags is het alweer vroeger dan tijdens de vakantie.

Gisteren heeft papa voor je moeten zorgen: overdag was je wel bij Nice, maar rond half zes, het uur waarop ik je doorgaans ga halen, zat ik nog volop in een vergadering op school. Toen ik thuiskwam, peddelde je al in je pyama rond, en werd ik met open armen en een gigantische glimlach begroet. Je ziet je mama toch duidelijk graag, liefje.

Donderdag was dan weer een specialere dag. We beleven momenteel de nazomer van de eeuw: 28 graden en volop zon (mocht ook wel, na de mottige zomer). Midden op de dag ging dan ook mijn telefoon: oma aan de lijn, die vroeg wanneer ik gedaan had met lesgeven, en of ik het dan niet zag zitten om met jou opnieuw te gaan zwemmen bij Marc en Annemie. Tegen half vijf kon ik wel bij haar zijn, en gezien de kleffe warmte zou het dan nog zeker goed genoeg zijn om te zwemmen. Jij vond dat ook wel, maar je was niet echt… in vorm, leek het wel. Je deed niet volop mee, schaterde niet en zo. Eén en ander werd duidelijk toen je naar de kleren en mijn tas liep, en om een koek vroeg. Ik was alweer vergeten dat je vieruurtje bij Nice niet om half vijf ligt, maar wel om half vier. Een koek later zat je wel uitbundig te spelen met oma :-p
Rond zes uur hebben we je dan met enig tegengespartel uit het water gevist, afgedroogd, aangekleed, in de auto gezet, en zijn naar omoe en opoe gereden. Daar moest je alweer gevoederd worden, maar verder ging je toch wel op ontdekkingstocht uit. De vliegendeuren in de veranda bleken fijn speelgoed te zijn, maar verbleekten bij de kruiwagen, zeker toen jij erin mocht zitten en oma met je rondreed. Yep, l’histoire se répète ! Je hebt ons ook geholpen bij het plukken van bloemen: elk bloemetje ging je naar oma en omoe dragen, terwijl opoe in verwondering zijn hoofd schudde.

De rest van de week was eigenlijk niks speciaals, denk ik. Voor mij was het de eerste volle week werk, en dus voor jou de eerste volle week bij Nice. En je vond het best leuk: opnieuw al dat speelgoed, en opnieuw die speelkameraadjes.

Vorige week zondag was wél speciaal: jouw opa verjaarde, en dus gaven Jeroen en Delphine een barbecue bij hen thuis, op het grote nieuwe terras. Ik was wel eerst bang voor jou, omdat er nog geen balustrade rond het terras staat, maar de boordsteen en onze waarschuwingen waren voldoende om jou op een veilige afstand te houden. Het was een fijne dag, alleen wilde je niet slapen: je vroeg er telkens zelf naar, maar zodra je in dat bedje lag, begon je te brullen en zweeg je niet meer. Arme jongen…

Nog een paar losse dingetjes:

* Je kan echt soms heel duidelijk maken wat je wil. Zo waren we op een bepaald moment buiten aan het spelen: jij zat in je zandbak, en ik was was aan het ophangen of zo. Plots kwam je naar me toe: “Naash”. Niet-begrijpend keek ik je aan. Jij herhaalde het woordje, duidelijk iets vragend. Toen ik mijn hoofd schudde en zei dat ik je niet begreep, herhaalde je met aandrang “Naash !”, nam me bij de hand en trok me mee naar binnen, en stopte me het doekje in de handen dat nog op de salontafel lag. Daarop wees je naar je gezichtje, en herhaalde “Naash”. Pas toen drong het tot me door: er zat blijkbaar zand in je neusje dat vreselijk op je zenuwen werkte, en je wilde dat ik je neusje schoonmaakte. Zodra ik dat dan ook gedaan had, lachte je naar me, zei: “Taaaaatie !” en rende weer naar buiten. Hoofdschuddend keek ik je na, en volgde je dan maar.

* Je hebt een hele leuke gewoonte opgedaan. Enfin, ik vind ze toch leuk, maar ik weet niet of je papa ze wel zo erg kan appreciëren. Ik had namelijk al de tafel gedekt voor onze broodmaaltijd ’s avonds, maar papa was nog steeds aan het werk. Ik had hem al laten weten dat we gingen eten, maar waarschijnlijk wou hij eerst nog iets afwerken. Toen ik aanstalten maakte om jou in je stoel te zetten, keek je met je grote blauwe ogen vragend naar me op: “Papa ?” “Papa is nog boven, hij is nog aan het werken.” Jij antwoordde niet, maar ging met gedecideerde stap naar de deur van de traphal, duwde die open, ging onderaan aan de trap staan, en riep: “Papaaaaaaaaaa ! Paaapaaaaaaa !” Ik lag dubbel van het lachen, maar effectief: even later stond jouw papa beneden. Aan jouw sirenenlokroep kan nu al niemand weerstaan, wat zal dat later met de meisjes worden ?

Gisteren was je zo amusant, kleintje ! Je was verschrikkelijk goed gezind, wat voor mij des te leuker is. Eerst heb je lang geslapen, en tegen vier uur was je wakker. Voor het eerst heb ik je een nectarine gegeven, en na wat initieel tegenpruttelen ging die vlot binnen. In de Suprabazar wist je niet wat je zag: massa’s volk bij de schoolspullen, en wij daartussen met de buggy. En het leukste van al was: overal stonden er ventilators die werkten ! Je keek je ogen uit van de ene waai naar de andere.

Thuis mocht je eerst nog wat op de glijbaan spelen, en na een boterhammetje (eerst paté en kaas, en dán pas pibo) hees ik je in het fietsstoeltje, en hebben we een klein ommetje gemaakt. Zelfmoord voor mijn knieën, want ik heb het zadel behoorlijk laag moeten zetten om te kunnen rijden met jou en het stoeltje dat aan mijn stuur is bevestigd. Morgen ga ik het mandje van mijn stuur halen zodat je stoeltje een pak omhoog kan, en dan ook mijn zadel weer hoger zetten. Moet ik tenminste niet meer met mijn benen open fietsen :-p Jij vond het in elk geval best leuk: je hebt commentaar zitten geven bij alles wat we gepasseerd zijn: waai, boom, poem, hmm, auto, pissh, oen (het groene licht)… Ik vind het heerlijk dat je niet achter mijn rug zit, maar tussen mijn armen, zodat ik je gezichtje kan zien, kusjes kan geven, door je haar kan woelen, en vooral naar je commentaar luisteren.

De school is al opnieuw begonnen, maar veel verschil maakt dat voor jou (nog) niet uit: papa was thuis gisteren, en aangezien ik op vrijdag niet moet werken, ben ik thuis vandaag. Pas vanaf maandag ga je weer naar Nice, en dat zal wel weer wennen zijn, zo na drie weken aandacht van je mama. Je bent ongelofelijk knuffelig: je komt me te pas en te onpas een knuffel geven, zó graag zie je je mama.

Woensdag heb ik al vroeg op de ochtend je zwembadje schoongemaakt (het stond de hele zomer al buiten, in ijdele hoop op beter weer) en opgevuld. Het heeft de hele voormiddag in de zon gestaan, zodat het lekker was opgewarmd tegen de middag. Ik heb je gelukkig tot aan je ochtendslaapje bezig kunnen houden zonder dat je het badje zag, of je zou er meteen in gewild hebben. Het was die dag meer dan 30°, zodat je er echt wel van genoten hebt. We zijn dan na de middag ook nog boodschappen gaan doen: Blokker, Aldi en Kringwinkel, die laatste voor een set breinaalden. Zodra ik je weer in de auto zette, zei je het al : ‘Wa !’ En warm was het, het zweet liep in straaltjes van onder je petje. Thuisgekomen kon ik niet snel genoeg je kleertjes uitdoen, zodat je dadelijk in het water kon plonsen. Een kwartiertje later wou je echter toch in bed: je was afgekoeld en blijkbaar toch al weer moe.

Gisteren ben je de hele dag met papa in de weer geweest. Ik weet niet wat jullie allemaal gedaan hebben, maar je hebt in elk geval niet willen slapen. Het begon eigenlijk al goed ’s morgens: ik hamer er altijd op dat je moet eten in je stoeltje, met een slabbetje om, en bij voorkeur een goeie boterham. Nu, ’s morgens durf ik je al wel eens een boterham met pibo geven, hagelslag dus. Toen ik echter beneden kwam, zat jij vrolijk op papa’s schoot stukjes peperkoek naar binnen te werken, en keken jullie me allebei grinnikend aan. ‘Peekoe’. Jaja…
Na de middag zijn jullie nog even papieren gaan ophalen bij Omaly, en bleek dat jij een kinderkoek verkiest boven een stukje taart. Des te beter, daar zit veel minder suiker in.
Ik dacht dat je ’s avonds doodop ging zijn - ik was toch uitgeteld van de eerste schooldag - maar na een kwartiertje in bed rond een uur of vijf hield je het al voor bekeken. Brullen ! Je ging dan maar de buggy in, en samen gingen we om brood. De eerste bakker had er geen meer, de tweede bakker is dicht op woensdag, en de derde was nog met verlof. Nummer vier zijn brood is niet te vreten, zodat we maar naar de Lidl gingen. Wel een avontuur, zo met de buggy. Jij begreep het ook niet: de winkel zonder kar ? Rond half zeven waren we weer thuis, maar nog altijd had jij energie op overschot: je speelde, rende rond en amuseerde je volop. Tijdens het eten kwam dan oma nog even binnen: nóg een speelmakker ! ’s Avonds ging het plots wat minder: nét toen de bel ging en de spelers voor Nephilim er waren, ging jij op je pyamavoetjes onderuit, nog met een tuutje in je mond. Ik dacht eerst dat je tanden eruit lagen, of dat je een gigantische bloedneus had, maar bij nader inzien was het het stukje tussen je bovenlip en je neus dat flink aan het bloeden was door de rand van je tuut. Jij brulde eerst dat horen en zien verging, maar even later was het leed alweer vergeten. Je ziet er alleen niet uit. Hopelijk gaat het snel weg, die verwonding in je gezichtje.

Vandaag is het opnieuw goed weer, maar zeker niet zo warm als eerder op de week. We waren buiten aan het spelen - jij had alweer een keer of twintig het nieuwe glijbaantje uitgeprobeerd dat Gwen ons geleend heeft - toen je me toch te snel af was: plons het badje binnen. Je sandalen staan nu in de zon te drogen, en ik heb dan maar al je kleertjes afgestroopt. Het water was wel niet koud, maar de luchttemperatuur is niet zo vreselijk warm. Je bent zelf al tot de constatatie gekomen dat de combinatie glijbaan - blote poep niet optimaal te noemen is, maar dat daarentegen een lekker natte Wolf + mama in hangmat wél veel plezier oplevert. Nu lig je te slapen: ik heb je weer kleren aangetrokken en lekker ingeduffeld, want je voelde echt koud aan.
Straks nog even naar de Suprabazar om schoolgerief. Yep, ook leraars hebben dat nodig.

Nog even tijd maken om een paar losse anekdotes over jou te vertellen, die eigenlijk niet aan een bepaalde dag gebonden zijn.

* Tegenwoordig neem je papa of mij vast bij de hand als je ons ergens wil hebben. Zo nam je papa plots mee uit de keuken, en zag ik jullie beide verdwijnen. Toen ik even poolshoogte ging nemen, bleek dat jullie allebei in het huisje zaten. Jij had papa meegenomen tot aan het deurtje, en toen zijn hand naar binnengeduwd met een vragend ‘Ja ?’ . En jij zat te blinken op je Winniezetel :-p Even later kwam je ook mij halen: ook ik moest op mijn beurt binnen. Daarna moesten we zelfs allebei met jou in het huisje, en met enig vouw- en paswerk lukte dat nog ook ! Jij vond het heerlijk, je ogen blonken !

* Toen ik samen met jou de krant ging halen, kreeg jij de reclamebladen. Parmantig legde je ze op de salontafel, nam er één folder uit, en verdween ermee in je huisje. Het bleef even stil, daarna hoorde ik geblader en gefrommel, en nog wat later kwam je er weer uit, legde de folder op de grond, nam de volgende, en verdween opnieuw in je huisje. Dat ging zo nog wel eventjes door, en de hele tijd zei je geen enkel woord. De ultieme imitatie van papa ?

* Tijdens de vakantie mag je steevast je flesje opdrinken bij mij in bed. Dan installeer je je op mijn hoofdkussen, je wangetje tegen die van mij, en lig je genoeglijk te drinken. Even later geef je aan dat je genoeg hebt en krijg ik de fles, moet ik je uit je slaapzak verlossen, en ga je op onderzoek door de kamer. Dat houdt in dat je telkens weer alle deuren van de kleerkast gaat toedoen, de krukjes voor de spiegels zet, de gieter gaat halen in het verandaatje, hem komt tonen en daarna weer terugzet, en dat je de wekkerradio aanzet. Blijkbaar moet ik eens verontwaardigd gereageerd hebben toen je hem dan weer uitzette, want dat is nu je favoriete spelletje: je zet hem aan, weer uit, en dan kijk je met een verschrikkelijk stout gezichtje in mijn richting en zegt pseudo-verontwaardigd ‘Ma ! Ma ma ma ma ma !’ Waarop je in lachen uitbarst, ik ook ‘Ma !’ moet zeggen, en het spelletje opnieuw begint.

* Je bent ondertussen gewoon dat papa over de middag naar beneden komt om te eten, eventueel de afwas doet, en dan opnieuw naar boven verdwijnt. Papa moet namelijk werken. Dat beaam je dan met een heel ernstig gezicht: ‘Papa waak’. Op een van die middagen had papa eerst nog wat met jou gespeeld. Toen hij opstond om weg te gaan, protesteerde je. Papa gaf als uitleg dat hij moest gaan werken, waarop jij hem bij de hand nam, naar de deur van het halletje bracht, hem een duwtje gaf en zei: ‘Papa waak !’ Als je had gekund, had je daarna nog gewoon de deur dichtgedaan ook !

* Je hebt een nieuw favoriet buitenspelletje: de grote glijbaan ! Die hangt nog niet vast aan de schommel, maar ligt stevig op de vensterbank van de keuken. Op die manier is het geheel echt niet steil. In het begin vond je alleen het eerste stukje leuk, omdat daar water bleef instaan. Ondertussen heb je echter ontdekt voor wat een glijbaan echt dient, en klim je helemaal tot boven. Daar draai je je om (gelukkig heeft het ding brede randen) en ga je zitten. Het eerste stukje moet je nog zelf vooruitschuiven, maar dan komt er een steiler stukje waar je echt zelf een goeie duik neemt. Ook dat is een spelletje dat voorlopig niet vermoeit. Alleen weet ik niet uit welke kunststof de glijbaan is gemaakt, maar ik weet wel dat ze enorm statisch is ! Normaal gesproken is het de bedoeling dat een kind naar boven klimt via houten sporten, de glijbaan afgaat, en beneden weer op de grond terechtkomt. Jij blijft echter op de glijbaan zitten en klimt telkens opnieuw omhoog. Dat resulteert in een enorme hoeveelheid statische elektriciteit: ik ga toch eens proberen een fotootje te pakken van je haar als het rechtstaat. En schokken dat ik al van je heb gekregen ! Dat vind je dan weer leuk, want blijkbaar voel jij ze niet.

* Ik had voor een of ander klusje een schroevendraaier bovengehaald, en dadelijk begon jij over ‘Mmmma’, waarmee je duidelijk opa bedoelde. Die had namelijk een hele tijd geleden mijn kapotte diepvries nagekeken, waarbij hij die schroevendraaiers nodig had gehad. Jij had heel ernstig zitten toekijken, en hem het juiste gerief aangegeven. Het is al meer dan een maand geleden, maar jouw associatievermogen is blijkbaar groot :-).

* In je bed heb je een slaaptuut (je allereerste tuutjes die eigenlijk veel te klein zijn, maar waaraan je sterk gehecht bent) en een favoriet beertje, je Konijnebeer, die ik uit voorzorg dubbel heb. Soms liggen ze wel eens allebei in je bedje - wat het doel een beetje voorbij schiet - en klem je ze allebei stevig vast. Als ik je dan te slapen leg, steek je zelf een tuut in je mond, leg je een beertje op je hoofd, en geef je de andere aan mij: ‘Mama’. ’s Morgens ook, trouwens: wanneer je je flesje in ons bed krijgt, heb je meestal je tuut en beertje mee. Die zijn uiteraard onhandig en overbodig wanneer je aan het drinken bent, dus geef je die aan mij. Sommige dagen moet dat zelfs zeer specifiek zijn: ik moet op mijn zij liggen, je steekt de tuut in mijn mond, en het beertje moet ik vasthouden en dan op mijn gezicht leggen, net zoals jij dat doet. Pas dán kan er gedronken worden :-p Oh, en dan stop je me vaak nog in ook :-p