Gecategoriseerd onder: Feest, Lang verhaal, Logeren, Op stap, Vriendjes — Mama om 10:57 pm op Tuesday, August 30, 2005

Ach kleintje, ik denk dat deze week zowat de drukste week was in je korte leventje. Je was al sinds 15 augustus bij mij thuis, en ik moest dus maar genoeg dingen vinden om je de nodige afleiding te bezorgen. Dat heb ik dan ook gedaan, in zoverre dat je nu ongelofelijk veel slaapt.

Je bent veeleisend geworden: je wilt voortdurend mama of papa bij je, al hoeft het niet altijd zo te zijn dat we met je spelen. Op mijn computer werken als jij aan het spelen bent, kan niet: dan wil je meekijken. Of als ik aan het naaien ben met de naaimachine, kan je staan stampvoeten naast me omdat die machine meer aandacht krijgt dan jij.

Dinsdag en woensdag waren niet zo speciaal, voor zover ik me herinner: boodschappen doen en dergelijke, dat wel, en een hoop naaiwerk voor me, want het weer liet nog maar eens te wensen over. Ach juist: woensdag zijn we gaan spelen bij de meisjes ! Het was wel vrij laat in de namiddag, maar toch: je hebt rondgecrosst door de hele tuin, aan de hand van de twee meisjes nota bene. Heh, de hele weg naar hen toe was je ‘mesh’ aan het zeggen, je woordje om hen aan te duiden. Ik weet nu niet of het aan het speelgoed ligt, aan de meisjes zelf, of aan beiden, maar je bent er verzot op om bij hen langs te gaan.

Woensdagavond zijn dan twee vrienden van me langsgekomen om jou nog eens even te zien, maar je was zodanig moe dat je eigenlijk al vrij snel in je bedje bent beland. Ach ja…

Donderdag zijn we de kleine Jorunn gaan bezoeken, het jongste dochtertje van Nathalie en Koen. Aan de baby had jij niet veel, maar spelen met Quinten en Aaricia was des te leuker. Je hebt het echt al voor de meisjes, kleine muis ! Resultaat was nog maar eens dat je doodop was, en je avondeten gewoon oversloeg. Je ritme ben je nu echt wel helemaal kwijt.

Vrijdag heb ik het een beetje rustig proberen houden, want rond 17.00u kwam je tante Sarah je oppikken: je mocht een avondje bij hen gaan logeren, tot grote vreugde van mama en papa. Jij vond het ook niet erg: met een grote glimlach werd je in de autostoel geïnstalleerd, en je zwaaide nog even toen Sarah wegreed. Papa en ik hebben ervan geprofiteerd om eens lekker te gaan eten. Jij was blijkbaar nog steeds moe, want ook bij Roeland en Sarah ging je vroeg in bed. Deze keer hadden ze je bedje bij hen op de kamer gezet, en nonkel Roeland heeft geen oog dicht gedaan: volgens hem slaap je helemaal niet, maar lig je voortdurend te woelen, te spelen, te tateren, te lachen… Het zou me nog niet eens verwonderen, mijn kleine woelwater kennende.
Tegen ’s middags kwamen ze dan hier eten, maar aangezien ik al had ontdekt dat spinazietaart met ham en kruidenkaas niet echt bij jou in de smaak valt, had ik ander eten voorzien: rode bietjes ! Dat is wel een van je favorieten, zeker als je er zelf nog in mag roeren en proberen eten met je piepol ofte lepel in het mooi Nederlands :-p
Na een kort slaapje werd je alweer in de auto gehesen richting Lovendegem: verjaardagsfeestje voor Margot die 5 werd. In onze vriendenkring is het de gewoonte om een feestje te geven voor de vrienden van de ouders met hun kinderen, en wij mochten daar niet op ontbreken. De hele namiddag heb je enthousiast gespeeld (terwijl wij taart aten) met de anderen, al stond je soms gewoon ademloos te kijken naar de capriolen van de oudere kinderen. Je rende rond, speelde met een fietsje (piet) of een auto, of in het stoffen postkantoortje dat in de veranda stond. Pas toen je het kleine peuterglijbaantje had ontdekt, was je niet meer te stoppen: wel 50 keer ben je de bieba of glijbaan op en af gegaan. In het begin wou je steevast assistentie van mama of papa, na een tijdje vond je dat je het wel alleen af kon. Uiteindelijk viel je om van de slaap en kwam je in mijn armen liggen. We zijn dan maar doorgegaan, hebben jou een pyama aangedaan, een fles in je handen gestopt, en even later zonder protest in je bedje gelegd. Niet te verwonderen.

Zondag sliep je opnieuw lang, bleef je een uurtje wakker, en ging weer voor anderhalf uur je bedje in. Lekker rustig voor mama en papa, dat wel. Na je eten speelde je wat, maar tegen twee uur deed je teken dat je toch weer in je bedje wilde: je kwam af met een tuutje in je mond, een beertje in je handen, en vroeg om nabo te gaan, naar boven dus. Dat verzoek kon ik uiteraard niet weigeren, dus jij werd lekker ingeduffeld in je bedje. Ik had gedacht - en gehoopt - dat je een half uurtje of zo zou slapen. We werden namelijk vanaf drie uur in Lembeke verwacht voor het verjaardagsfeestje van Leander (6) en Ernest (2), en dat is toch al gauw een half uurtje rijden. Maar jij sliep onverstoorbaar verder, de hele warme namiddag lang. Uiteindelijk heb ik tegen half vier Shura (uwa) je uit je bedje laten halen. Jij was nog wat suf, en vond het niet erg om quasi onmiddellijk in de auto te moeten. Toen je echter hoorde dat we nog maar eens naar de meisjes gingen, was je dadelijk klaarwakker. Je werd onderweg zelfs ongeduldig en herhaalde steeds maar mesh. In de tuin van Gwens ouders aangekomen, bleek dat we net op tijd waren voor het vieruurtje van de kinderen en de wafels. Je werkte een stuk cake naar binnen, drie Petit Gervaiskes, een halve wafel, en ging vrolijk aan het spelen. De meeste kinderen waren wel wat te oud en te wild voor je, maar het babyspeelgoed van Hannah, Leon en Ines kon je wel bekoren. En uiteraard waren er de meisjes die voor je zorgden: Margot tilde je zowaar in de aanhangbak van de tractor die er stond ! Die tractor kon op je immense interesse rekenen: toen Ernest hem even wou uitproberen, ging je uit pure jaloezie op een van de wielen zitten. En later, toen je al wat moe werd, heb je meer dan een uur gewoon op de tractor gezeten, zitten kijken hoe de anderen voetbalden en zo. Ik mocht je er zelfs niet afhalen om een sandwich te eten, dus heb ik je maar met tractor en al tot bij me aan tafel gerold. Toen ik je drinkbeker op de ‘motorkap’ van de tractor had gezet, ontdekte je dat hij, als je genoeg aan het stuur schudde, naar beneden schoof om uiteindelijk te vallen. Telkens opnieuw schaterde je het uit, en telkens opnieuw mocht mama je beker oprapen en terugzetten. Papa was trouwens niet mee, die had een belangrijke vergadering van de JCI. Rond zeven uur zijn we dan toch doorgegaan, en opnieuw viel je thuis na een fles als een blok in slaap.

Maandag dacht ik van jou wat rust te gunnen, maar aan de andere kant is - eind augustus - de zomer eindelijk begonnen, zodat ik die laatste warme dagen toch niet verloren wou laten gaan. Na je lange middagslaapje werd je opnieuw in de auto gezet, en reden we naar Zomergem om oma op te pikken. Vanzelfsprekend moesten eerst de waai van opa, zeg maar ventilator, en de koekoeksklok aan een nadere inspectie onderworpen worden. Die waai ken je al lang en vind je heel leuk, maar die klok, da’s nog een ander paar mouwen. Aan de ene kant intrigeert ze je mateloos (je hebt de hele weg naar huis dan ook cococ zitten zeggen), maar aan de andere kant ben je er gewoon doodsbenauwd van ! Je wil op een afstandje op onze arm zitten en ze bekijken, maar zodra het vogeltje te voorschijn komt en koekoek zegt, begin je te spartelen om los te komen en met een verschrikt gezicht weg te lopen. Je bent een rare, Wolf !
De trip ging eigenlijk naar de vijver van Marc en Annemie: veel geestiger dan de Blaarmeersen wegens geen volk ! Jij stortte je vol doodsverachting op het water, en Annemie was vreselijk verbaasd dat je niet bang was, zelfs niet toen je kopje onder ging op een bepaald moment. Je bent wel voorzichtig: minstens één van ons moest bij je in het water, het was niet voldoende dat we op het strandje stonden te kijken of aan de zijkant op een steen zaten. Ik denk dat je toch maar het zekere voor het onzekere neemt. Opnieuw heb je hele poten zand naar oma gebracht, en was het heerlijk plonsen. Na een tweetal uur moest je eruit, en toen kwam opa nog net aanzetten met een fles wijn, zodat je nog even in de tuin mocht spelen. Je was echter zo verschrikkelijk moe dat we vrij snel naar huis zijn gegaan, zodat je snel in je bedje kon.

Deze voormiddag moest mama werken, maar ik had veel vroeger gedaan dan verwacht, zodat ik samen met jou en papa naar Kruishoutem ging: ziekenbezoek bij peter die een ongeval met een stier heeft gehad. Ik denk niet dat je al eerder op de boerderij was geweest. Je vond in elk geval de koeien vreselijk amusant: de beesten op zich wou je aaien, maar toen een van de koeien zijn tong uitstak, en daarna zijn eigen neusgaten uitlikte, begon je te schateren. Tegen twaalf uur waren we opnieuw thuis, en jij vloog onmiddellijk in je bed. De hele weg had je zitten zagen en neuten, maar slapen ? Ho maar ! Thuis bleek duidelijk hoe moe je wel was: zonder eten sliep je door tot half vier, en toen moest je nog je warm eten naar binnen werken. Daarna moest je alweer de auto in: naar Gwen en Ernest. Zij had namelijk een peuterglijbaantje staan dat ze momenteel - de tuin wordt aangelegd - toch niet kan gebruiken. Heel enthousiast was je er niet: je was hangerig, zocht ruzie met Ernest, en wilde voortdurend mijn aandacht. Gelukkig was je niet alleen: ook Ernest had een slechte dag.

Nu slaap je. Gelukkig. Ik weet nog niet wat we morgen gaan doen - het is de laatste vakantiedag, en het belooft prachtig weer te zijn - maar ik weet wel dat ik je veel ga laten slapen. Zeker met die warmte zal het nodig zijn.

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Familie, Logeren, Op stap — Mama om 10:59 pm op Monday, August 22, 2005

Het is dan al eens vakantie, en dan duurt het nog bijna twee weken voor ik schrijf. Ik ben zo intens met je bezig de laatste weken, dat ik op de momenten dat je slaapt, geen zin meer heb om het dan nog eens over jou te hebben, denk ik. Er is nochtans een pak gebeurd, dus verwacht je maar aan een lange update.

Het is echt al een rottige zomer geweest, en ik moet van elk moment dat het niet regent en buiten toch een beetje droog wordt, profiteren om jou buiten te laten spelen. Als het aan jou lag, speelde je elk moment buiten, ongeacht de regen of de temperatuur. Zolang je maar water hebt: je doet niets liever dan met je handjes in het water plonsen, bij voorkeur in je kleine vrachtwagentje dat je van Shura hebt gekregen. Als ik het je op foto laat zien, zeg je trouwens ook altijd ‘wa’, je woordje voor water. Je zeult er dan de gieter bij, en vraagt me om het op te vullen. Waarop je het meestal prompt uitkipt over je kleren heen, en dan kletsnat rondloopt. Je hebt ook een loopfietsje van me gekregen, eentje zoals je bij Nice ook hebt. Alleen heb je nog niet altijd door hoe je erop moet kruipen, en zit je geregeld achterstevoren.

Vorige week zaterdag zijn oma en opa langsgekomen om ons te helpen de schommel, die ze voor jou hebben gekocht, op te zetten. Het had nogal wat voeten in de aarde, maar was wel een gezellige namiddag. Jij stond erbij en keek ernaar, en zag dat het goed was. Uiteindelijk mocht je op de schommel zelf, maar het was nog een beetje met gemengde gevoelens: je wist niet goed of je blij of bang moest zijn. Ondertussen ben je er trouwens ook al een keertje afgedonderd: je vroeg me je te schommelen, wat ik dan ook deed, maar middenin besliste je plotseling af te stappen. Gelukkig ligt er een voetplankje in, zodat je daarop viel, en niet op de grond met de schommel tegen je kop. Even huilde je van het verschieten, maar iets later wou je perse toch weer op de schommel. Je bent dus duidelijk van geen kleintje vervaard.

Op maandag heb ik dan je speelhuisje opgezet, en dat is duidelijk een voltreffer: je loopt in en uit, zit er op je winniezetel, drinkt er je flesje in, leest een boekje, speelt verstoppertje… Ondertussen staat zowat ons hele huis vol speelgoed, maar ach ja, zo erg is dat niet zeker ?

Dinsdagnamiddag zijn we dan samen met oma naar de speeltuin in het Leen geweest. Jij vond het heerlijk, voor ons was het wat minder omdat net op dinsdag de cafetaria, waar we gehoopt hadden op een koffie, gesloten is. Jij speelde er niet minder om: er stond een peuterglijbaan, met drie treden, een huisje bovenaan, en een klein blikken glijding. Je kroop er zelf op, ging bovenaan zitten, en riep dan om mama of oma om je handje vast te houden. Beneden gekomen ploegde je enthousiast door het zand, en begon opnieuw. Er stond ook een soort verenwipplank, waar je opgeëist werd door een klein meisje Carina om mee te wippen/schommelen. En verder was er gewoon ook een hele grote hoeveelheid zand: het zat overal, tot in je luier toe, en de volgende dag nog steeds in je luier, maar dan via een andere weg :-p
Na een tijdje werd je moe, kreeg je je vieruurtje, en gingen we een wandeling maken met de buggy. Jij had daar niet veel zin in blijkbaar, zeker niet toen je een fazant in het vizier kreeg. Je begon wild aan je riempjes te trekken, en eenmaal uit de buggy ging je resoluut op het beestje af, dat er uiteraard vandoor ging. De verdere weg wilde je voortdurend naar fazanten zoeken, zodat we na vijf minuten al rechtsomkeert maakten omdat je zat te dreinen.

Woensdag hebben we samen het gras afgereden en een beetje buiten gespeeld, en ’s avonds kwam oma opnieuw om op jou te babysitten, zodat papa en ik eens naar de film konden.

Donderdag was het zowat de eerste echt mooie dag sedert een maand, zodat we het plan opgevat hadden om naar de zee te rijden. Jij was echter nogal moe, en met alle files in het vooruitzicht besloten we wijselijk om maar naar de Blaarmeersen te gaan. Een wijs besluit, voorwaar, en amper een kwartiertje met de auto. Vallery en oma kwamen mee, en nadat we ons tussen al het volk een plaatsje hadden gezocht, stroopte ik je kleertjes uit, kreeg je een zwempamper aan, een T-shirtje en je petje, en mocht je naar het water. Je ogen werden groot: “Wa ! Batchie !” Anderhalf uur lang heb je met oma aan de waterlijn gespeeld: water in, water uit, ganse poten zand naar oma brengen, met je lege yoghurtpotje spelen, je laten vallen in het water, plonsen, schateren. Je was doodop en wilde wel een koekje, en kwam dus met mama mee naar het gras. Toen je al zowat gans opgedroogd was en een nieuwe luier aanhad, ging je naar je blauwe zak, haalde er een tweede zwempamper uit, liep op oma af, ging demonstratief op je rug op de handdoek liggen, en vroeg: ‘Batchie’ ? Als het aan jou had gelegen, had je nog langer in het water gespeeld. Thuisgekomen at je amper nog iets, kreeg een flesje, en wou prompt je bed in. Niet zo verwonderlijk.

Vrijdag was het de bedoeling dat we eindelijk eens iets samen gingen doen met Leander en Ernest, de twee zoontjes van Gwen. Jij sliep echter lang, en rond drie uur pas kreeg ik Gwen eindelijk aan de lijn. Op dat moment moest ze nog boodschappen doen, zodat het uiteindelijk toch te laat was om nog iets te doen. We hebben dan maar wat gespeeld hier thuis.

Zaterdag hebben we allemaal lang geslapen, en na je badje en boterhammetjes nam papa je mee naar Ronse bij opa en omaly. Jouw peter Jeroen trouwde namelijk voor de wet, waarna we gingen eten, en dat ging echt wel wat te laat worden voor jou. Niet dat je het erg leek te vinden: er is altijd wel iets te doen bij opa en omaly, al was het maar kijken naar de grote staande klok. Die noem je trouwens niet meer ‘tietaa’, maar wel ‘kok’. Na een mooie plechtigheid en een heerlijk diner, konden mama en papa eens lang uitslapen en genieten van een ochtendje zonder jou. Tegen de middag waren we welkom in Ronse om te blijven eten, en jou daarna uiteraard weer mee te nemen. Bij aankomst moest ik opa’s haar bijscheren, het hele haar van nonkel scheren, en ik heb dan maar meteen jouw lange haartjes ook onder handen genomen. Jij liet je mooi doen, zodat je nu weer met een fris kort kopje rondloopt. Ook wat je nageltjes betreft is er een en ander veranderd: waar ik vroeger tegen je moest vechten om je nagels geknipt te krijgen, moet ik het je nu gewoon vragen. Je steekt dan netjes je handje uit, en wacht tot ik klaar ben.

Vandaag heb je me geholpen in de tuin: ik heb de kamerplanten verpot, en de bomen wat bijgesnoeid. Jij speelde ondertussen met het vele water dat in alle potten en potjes was blijven staan na de gigantische hoeveelheid regen van afgelopen weekend. Resultaat: een drijfnatte Wolf, die ik na een uurtje of zo toch maar heb afgedroogd en verse kleertjes heb aangedaan. Je vindt het vooral leuk om op de glijbaan te klauteren. Die is nog niet bevestigd aan de schommel, omdat dat te gevaarlijk zou zijn, maar ze ligt een heel pak minder steil op de vensterbank. Raar maar waar, het is heel erg stabiel zo. Jij klautert er voortdurend in, en speelt met het water dat in het kleine stukje blijft staan. Je hebt er vandaag ook al mijn wasspelden een voor een ingelegd.

Je bent ondertussen wel een koppig mormel geworden. Waar je vroeger altijd zo lief en gehoorzaam was, is dat nu wel wat veranderd. Je wilde niet eten om zes uur. Het is te zeggen: je wilde niet in je stoel, maar verkoos stukjes toegestopt te krijgen terwijl je rondloopt. Resultaat was dat je nauwelijks iets hebt gegeten, want je krijgt niks zolang je niet in je stoel zit. Je eiste stukjes kaas, terwijl er een boterham voor je neus lag. Toen papa je een stukje hesp voorhield, zei je resoluut nee. Toen hij het daarop op je bordje legde - dat je trouwens al op tafel had gezet, weg van je stoel - nam je het meteen op en gaf het hem heel kordaat terug. Papa en ik schaterden het uit: je bedoelde duidelijk: “Zeg, hou uw rommel zelf bij, als ik geen vlees wil, dan wil ik er geen !”

Nu wil je niet in je bed. Enfin, je vraagt wel om te gaan slapen, maar zodra je erin ligt, begin je te krijsen. Papa heeft je eerst nog even teruggehaald, maar na een half uur, waarin je voortdurend mijn aandacht opeiste, heb ik je terug in bed gelegd. Je ligt nu al een kwartier te krijsen, denk ik. (Update: na een half uur brullen heb ik je toch weer opgevist, vier plakken peperkoek gevoederd, je een hele tijd laten spelen, en na een uur weer in bed gelegd. Nu slaap je tenminste.)

Je wordt een klein verwend mormel, Wolf, en ik weet niet goed hoe ik dat kan veranderen. Het is niet dat je altijd alles van me krijgt, verre van. Maar met dit gedrag haal je het bloed van onder mijn nagels. Ik zal blij zijn als je weer naar Nice mag, als je nog lang zo verder doet.

Gecategoriseerd onder: Taal — Mama om 11:01 pm op Wednesday, August 10, 2005

Ik kon daarstraks mijn ogen niet geloven, snoetie ! Ik heb deze week je potjes uitgehaald, omdat je je er blijkbaar toch bewust van bent wanneer je in je luier kakt. Ik wil gewoon dat je al went aan het idee van potjes. Deze namiddag was ik je luier aan het verversen, toen ik dacht dat het misschien het ideale moment was om je toch eens op zo’n potje te zetten. Wij dus samen naar het toilet. Je ging braaf zitten, en bleef ook zitten, terwijl ik mijn plasje deed. Met een heel ernstig gezicht ging je aan het persen, en even later stond je recht. Ik wilde je eerst wat langer laten zitten, maar dacht toen dat het toch al mooi was voor een eerste keer. En wat bleek ? Je had netjes een klein plasje gedaan in je potje ! Zomaar, voor de eerste keer ! Je kan niet geloven hoe trots ik wel was ! Papa zegt dat het een toevalstreffer was, maar daar ben ik nog niet zo zeker van. De komende dagen zullen het uitwijzen, kleintje. En als het toeval was, tsja, geen probleem, we hebben alle tijd.

Vandaag heb je ook voor het eerst zelf je middageten gegeten. We hadden onze voorzorgen genomen: jij in je onderhemdje, met een grote wasbare slab aan, eentje met zijkantjes en halve mouwtjes. Het eten zelf was eigenlijk niet eens zo makkelijk: een Thaise curry van stukjes kip met kokosnoot en mihoen. Ik denk dat een puree de volgende keer een pak beter zal gaan. Je nam resoluut de lepel, en begon in je bordje te roeren. Pas na een paar keertjes voordoen had je het principe van scheppen vast, maar het blijft moeilijk om je lepel op de juiste manier vast te houden. Al bij al viel het eigenlijk nog mee: je hebt je handen niet gebruikt, en alleen jijzelf hing vol, de stoel en de omgeving waren proper gebleven.

Afgelopen weekend was heel rustig: we zijn gewoon boodschappen gaan doen, en verder eigenlijk niks. We zijn niet eens gaan zwemmen of naar de markt geweest. Het weer was er dan ook niet naar: grijs en buien, en eigenlijk ook best koud. Papa heeft wel spaghetti gemaakt voor ons, en ook jij kan die best wel smaken.

Je woordenschat gaat er nog steeds fel op vooruit: auto kan je heel netjes zeggen, een toe is een stoel, pet spreekt voor zich, en wa wordt steeds vaker wate. Sommige woorden zijn nog steeds onbestemde klanken, zoals een ie voor fiets. Alleen het woord hond lijkt totaal niet te lukken: je houdt het koppig bij hmm !

Gecategoriseerd onder: Feest — Mama om 11:02 pm op Friday, August 5, 2005

Vorige week zondag had je de tijd van je leven ! Delphines ouders hebben een groot huis, maar vooral een grote tuin, met een grote oprit (met hekkens afgesloten), veel gras, een netjes afgesloten vijver waar je over kon lopen, en een hondje. Benoit was er ook, het vijfjarige zoontje van haar broer. Die was voornamelijk aan het rondfietsen, maar heeft zich ook geweldig veel met jou beziggehouden. Ik weet niet hoeveel kilometers je daar gelopen hebt, maar het zullen er behoorlijk veel zijn. Je hebt de schapen gezien (’saa’) die blèèè doen, de visjes de stuipen op het lijf gejaagd, de fontein bewonderd, en vooral ook met Whiskey gespeeld, het hondje. Tussendoor ben je er zelfs nog in geslaagd wat te slapen, te eten, een koekje binnen te spelen, wat stukjes taart van mama, en zelfs (met behulp van opa natuurlijk) te fietsen. Tegen ’s avonds was je hondemoe, maar slapen in de auto ? Ho maar. Pas toen we thuis waren, je nog wat in je pyama had kunnen spelen en een flesje gedronken had, wilde je wel in je bedje.

Nice vroeg me de volgende dag of je soms een zwaar weekend had gehad: je had echt wel veel geslapen die maandag. Hoe zou dat nu toch komen ? Verder is er niet echt veel gebeurd met jou deze week. Je zit duidelijk opnieuw in het goeie ritme: we slapen meestal tot rond een uur of acht, dan mag je je flesje bij mij in bed opdrinken (papa is echt wel lief, dat hij me zowel jou als jouw flesje brengt), en na nog wat gespeel - waaronder, steevast, het toedoen (tietien) van alle openstaande kasten en schuiven - gaan we samen naar de badkamer. Als ik wil douchen, mag ook jij in bad. Anders kleed ik eerst jou aan, en daarna mezelf. Jij kent dat al, en zit geduldig te wachten tot ook mama klaar is. Daarna loop je naar de trap, en als ik al een paar treden naar beneden ben, klim je zorgvuldig in mijn arm, om beneden een boterhammetje - of, als het brood op is, een stukje peperkoek - te eten. Je doet zelf je slabbetje aan, en jammer genoeg ook uit, meestal veel te vroeg. Het is ook ongelofelijk schattig om te zien hoe je zelf steevast je mond afveegt, zelfs als we het niet vragen (aan een pannenlap bijvoorbeeld). Als je een loopneusje hebt, neem je soms zelf een zakdoekje om je neus af te vegen. Dat resulteert dan meestal in snot over gans je gezicht, maar de intentie is er toch al. Als ik je even vraag of ik je neusje mag afvegen, tuit je je mondje, knijp je je ogen dicht, en steekt je neusje naar voor. Grappig !
Je begrijpt ook steeds meer en meer, en als ik je iets vraag dat je nog niet kent, kijk je me met een vragend gezicht aan, zodat ik het anders formuleer of het uitleg. Gisteren liep je bijvoorbeeld vóór het eten rond met een pollepel die je uit de schuif had gevist. Toen ik je vroeg of je wilde eten, kwam je met het ding in je hand aangelopen. Ik vroeg je of je het eerst wilde terugleggen in de schuif. Niet-begrijpend keek je me aan. Ik wees naar de schuif, herhaalde het woord duidelijk, en vroeg dan of je het daarin wilde leggen. Gedecideerd zei je ‘Ja !’, en ging de lepel leggen waar die hoorde. Toen ik je daarna ook vroeg of je ze wilde toedoen, herhaalde je tietien en ging ze netjes dichtdoen. Flinke jongen !
Ook in het bad vroeg ik je om recht te gaan staan zodat ik je kon wassen. Verwonderd keek je me aan. Wat bedoelde mama nu weer ? Ik herhaalde: ‘Op je voetjes staan ?’ Dat was meteen een pak duidelijker, en je krabbelde meteen recht.

Woensdag hebben we de hele dag samen doorgebracht, en je bent echt wel opnieuw lief, en afgekickt van alle voortdurende aandacht. Je hebt flink gespeeld, met mama de winkel onveilig gemaakt en daar een bolletje gehakt uitgesmeerd over je gezicht en een groot deel toch nog binnengespeeld, en daarna helpen koken. Het is leuk om zien hoe je nog steeds reageert op een fornuis, waar je ook komt: je wijst ernaar, kijkt heel erg ernstig, blaast en zegt dat het wa is ! Ik hoop dat je zo verstandig blijft, want je zou niet de eerste zijn die zijn handjes verbrandt aan een hete oven of een kookplaat. ’s Namiddags heb je me geholpen om het gras af te rijden: je hebt alle stokjes opgeraapt en op een hoopje gegooid. Je had ook een oud sponsje gevonden in de tuin, en meteen begon je ermee de stoelen en buitenverlichting af te kuisen. Je kijkt dan ook ongelofelijk op naar Shura, en doet haar in alles na. Zo help je haar met dweilen, en zelfs met stof afnemen.

Wat je tandjes betreft ben ik al een tijdje vergeten de ontwikkelingen te noteren. Bovenaan heb je vier snijtandjes (da’s al een tijdje zo), maar ook de eerste kies is links en rechts uitgekomen. Onderaan zijn die kiezen ook aan het komen: aan de ene kant is hij al doorgebroken, aan de andere kant zit hij duidelijk klaar. Alleen je onderste snijtanden willen nog niet echt mee: de twee middenste staan er al lang, maar de volgende twee laten op zich wachten. Ze zitten al heel lang klaar, maar hebben precies geen zin om dienst te komen doen. Echt bijten is er dan ook nog steeds niet bij. Al heb je wel al een paar gewoonten van je mama overgenomen: je bijt graag in onze tenen, vingers, zelfs neus of armen, en dan schater je het uit.

Pruts !