Je had het prima gesteld bij oma en opa, snoetie. Maar blijkbaar eiste de onregelmatige week zijn tol: je was een beetje je slaappatroon kwijt, en je was ook gewoon geraakt aan constante aandacht. Wat wil je: zondagavond tot dinsdagavond bij Omaly en opa Jeroom, woensdag mee naar Zomergem omdat ik de boekhouding moest doen, donderdag al jouw overgrootouders op bezoek voor taart en sandwichen, en vrijdagnamiddag alweer naar oma en opa omdat wij naar dat trouwfeest moesten. Zondag was je dan ook niet te genieten: je zeurde, wilde voortdurend aandacht, wilde niet slapen, wou geen eten, dan weer wel… ’s Avonds vroeg je om te gaan slapen, maar na een kwartiertje of zo begon je te brullen, zodat we je maar weer beneden hebben gehaald. Je hebt nog tot tien uur zitten spelen, maar ik moet wel zeggen: als het gebeurt dat je ’s avonds nog mag spelen, doe je dat heel erg braaf en op je eentje. Je loopt rond, haalt speelgoed boven, kijkt wat in boekjes, brengt ons eventueel iets, en dan speel je rustig verder. We hebben dan echt geen last met jou.

Maandag mocht je weer naar Nice, maar je zette het hele huis op stelten toen papa ’s morgens wilde doorgaan. Toen ik je dan ’s avonds ophaalde, zei Nice met stelligheid dat je die avond echt wel zou slapen: je had amper een uurtje geslapen op de hele dag. Ze had ook vreselijk moeten lachen: ze had je in je bedje gelegd, maar daar hing een klok aan de muur. Je hebt echt wel een half uur lang tiktak zitten zeggen, vooraleer ze weer naar boven is gegaan en de klok heeft weggehaald. Pas dan wilde je probleemloos slapen, al was het niet erg lang. Die avond viel je inderdaad bijna om van de slaap, maar na een half uurtje stilte in bed, bleek je alweer wakker. Opnieuw heb je tot tien uur gespeeld, en dat scenario heeft zich ook op dinsdag herhaald.

Woensdag wilde ik eigenlijk met jou naar Sofie en de meisjes gaan, maar in de voormiddag, en ook na je middageten wilde je voor de verandering niet slapen. Pas rond half vier gaf je het vechten tegen de slaapbeesten op, en viel je effectief in slaap, tot half zes. Je hebt dus gewoon door je vieruurtje heen geslapen, en toen was het ook te laat om nog naar Sepp en Sofie te gaan. We hebben dan maar meteen voor vanavond afgesproken: tegen vijf uur gaan we naar daar, zodat jij nog wat kan spelen, dan eten we iets eenvoudigs, en op een haalbaar uur gaan we naar huis. Morgen zal immers ook nog een drukke dag worden: de verlovingsbarbecue van je peter Jeroen. Eerst wilden we je thuislaten, maar ze stonden erop dat je meekwam: er gingen wel genoeg mensen zijn die zich met jou gingen bezighouden. Ik ben benieuwd.

Je pikt tegenwoordig ook bijzonder snel woordjes op. Toen je vorige week bij me kwam met een grote zeef en een piepklein zeefje, legde ik jou uit dat dat mama zeef was en baby zeef. Waarop jij prompt ‘beebie’ herhaalde. Je toonde je daarna zo enthousiast over alle baby’s, dat ik je een oude ringmap heb gegeven met daarin plastiekmapjes met foto’s van baby’s, uit postordercatalogi gehaald en zo. Je bent er heel blij mee: geregeld haal je de map boven, kijkt naar alle foto’s, en duidt met een parmantig wijsvingertje de beebie aan. Toen je maandag bij Nice kwam en Sam was daar (hij is nu zeven maanden, denk ik), wees je naar hem en zei netjes beebie. Nice wist niet wat ze hoorde.
Zondag heb ik ook zitten strijken beneden, en blijkbaar is het echt wel tot jou doorgedrongen dat een strijkijzer gevaarlijk is en warm. Je wijst erop met verontruste blik, trekt je ogen open, tuit je mondje, trekt lucht in, en zegt dan ‘Wa !’ Dat herhaal je tot wij bevestigen dat het ding wel degelijk warm is, en dus gevaarlijk. Blijkbaar heb je dezelfde conclusie getrokken over de oven, want daar doe je sinds een paar dagen net hetzelfde.
Dante’s naam (één van de andere kinderen bij Nice) kan je ook al netjes zeggen, betchie is nu je bedje, met een beetch (beertje) en een tiet (tuutje) in, en een bril is iets in de strekking van bul. Die laatste vind je pas echt interessant sinds papa dinsdag thuiskwam met zijn nieuwe bril. Het is een strengere, veel zwartere montuur, en jij had dat dadelijk gezien. Vol verwondering wees je naar papa’s gezicht, en toen hij je oppakte, ging je met een voorzichtig vingertje over de montuur, terwijl je verwonderd ‘Oh’ zei. Er is echt niet veel dat jou ontgaat, snoetje.

Woensdag heb ik je meegenomen naar de Weba om een nieuwe livingtafel te bestellen, en jij vond dat maar wat leuk. Opnieuw mocht je aan tafel zitten met je koekje, en je mocht ook wat in de speelhoek spelen met de grote blokken. Maar je gezichtje werd pas schitterend toen je plots de hele muur met klokken in het oog kreeg: tieta tieta tieta tieta tieta, wel een keer of twintig. Opgewonden zat je op en neer te wippen in je buggy, en als je gekund had, had je ze allemaal meegenomen :-p

Je bent nog steeds mijn kleine wondertje, Wolf. Af en toe zou ik wel willen dat er een aan/uitknopje was aan jou, maar meestal valt dat heel goed mee.