Amper een dag verder, en alweer een hoop te vertellen. Gisteren was dan ook weer een drukke dag. We waren netjes samen opgestaan, hebben ons samen aangekleed (welja) en zijn dan samen een boterhammetje gaan eten. Het is amusant om zien hoe je rustig aangekleed in de badkamer blijft zitten, tot ik je vraag of we een boterham gaan eten. Van zodra ik dat magische woord heb uitgesproken, zeg je vol overtuiging ‘Ja!’ en krabbelt recht. Als je al op de grond stond, loop je naar de trap en wacht je tot ik je opneem. Je weet gelukkig dat trappen gevaarlijk zijn en dat je er niet op mag zonder mama of papa. Je kijkt dan ook heel ernstig met opgestoken vingertje en blaast met getuit mondje. Dat betekent voor jou dat het om een ernstige kwestie gaat waar niet mee mag gelachen worden.
Gisteren, na een hoop gespeel, probeerde ik je in je bedje te steken want je was moe en je vroeg er zelf om, maar blijkbaar wordt die verlatingsangst er niet beter op, want opnieuw begon je te brullen. Ik heb je dan maar weer meegenomen naar beneden, en ben met jou om videocassetjes gereden. Papa moest namelijk filmen op het huwelijk van zijn nichtje Leentje, en zat zonder cassetjes. Ik dacht even tot in Mariakerke te rijden - de Fnac is te mijden in de Gentse Feesten - maar daar was de winkel natuurlijk dicht wegens de Feesten. Geen nood, verderop was er nog wel een fotowinkel. Dàcht ik. Wij de hele Mariakerksesteenweg af, en de Brugsepoort in. Niet zo erg, ik wilde toch nog even binnen in het Kringloopcenter aan de Reinaertstraat. Dicht natuurlijk: ook wegens vakantie. Grmbl. Uiteindelijk aan de Phoenixbrug een fotowinkel gevonden, en jij mocht mee binnen. Tot je gigantische blijdschap stond daar een waai. Niet dat hij aanstond, maar dat drukte blijkbaar de pret niet. De hele tijd in de winkel bleef je maar over die waai vertellen. Heh, opa heeft jou wat geleerd ! Op de terugweg zijn we toch nog even binnengewaaid in Bollebuik, een kinderwinkel in Mariakerke, al was het maar omdat de grote Wereldwinkel daar ook al, tot mijn grote frustratie, dicht was. Ik heb twee knappe T-shirts met lange mouwen voor jou mee: duur, dat wel, maar aan 60% valt het nog mee.

Opnieuw thuis bleek je honger te hebben, maar met voldoende afleiding kon je nog wel wachten tot je worteltjes met varkensvlees klaar waren. Daarna heb ik je toch zonder pardon in je bed geduveld: na een half minuutje huilen zag je blijkbaar ook zelf in dat je een slaapje wel kon gebruiken. Papa was ondertussen al vertrokken naar Leentje, en zo had ik even het rijk voor mij alleen. Iets wat ik rustig gebruikte om wat op te ruimen, een paar sites te lezen, en jouw gerief klaar te zetten. Je mocht immers later mee naar oma in Zomergem, wegens dat bewuste trouwfeest natuurlijk. Eerst wilde ik nog even profiteren van de solden in de Weba, en dus heb ik jou, toen je wakker was, in de auto geladen, en zijn we in de Weba gaan ronddweilen. Jij vond het alvast niet erg: heel leuk om alles te zien, en eigenlijk nog veel leuker om tussen de meubels door te lopen, mama achterna, zonder die buggy. Ik heb er even een koffie gedronken, en jij mocht water drinken uit je antilekbeker en een koekje eten. Trots als een pauw zat je zelf op een stoel aan tafel, waar je nauwelijks over kon kijken. Blijkbaar is dat toch veel leuker dan op de schoot van mama zitten. Heh, je had de vertederde blikken van de passanten in jouw richting moeten zien
Daarna nog even de Brico binnen, maar de speciale kinderwagentjes waren jammer genoeg bezet. Geen nood, te voet is ook alles leuk, zeker als het over een automatische glazen deur gaat. Daarna hebben we samen de gekochte kokospulp uitgestrooid in de tuin, en jij hebt daarbij driftig geholpen. De hoopjes kokos moesten netjes opengewreven worden, en jij kweet je met opperste toewijding van die taak: je ging op je hukje zitten en wreef heel ernstig de hoopjes open. Soms zelfs ietsje té toegewijd: je wreef alle kokos weg tot je opnieuw aan de aarde zat :-p

Een halve banaan en koekje later mocht je dan naar oma. Ik heb verschrikkelijk moeten lachen bij het inladen van de auto. Ook hier kon ik rekenen op je assistentie, zijnde heen-en-weergedrentel tussen keuken en auto, die langs de straat voor de garage geparkeerd stond. We waren het ‘blèh’spelletje aan het spelen: elk om beurt zo gemeend mogelijk blèh zeggen met uitgestoken tong, iets wat bij jou altijd op bijval kan rekenen. Toen ik de koffer had dichtgedaan, was jij alweer op weg naar de keuken, en liep je met je rug naar me toe. Op mijn kousenvoetjes sloop ik achter je aan, en vlak achter je zei ik heel gemeend: ‘Blèh !’ Ik heb je nog nooit zo horen gillen van het verschieten ! Gelukkig kreeg je daarna bijna een lachstuip, en ik ook :-p Maar ik denk dat de hele buurt nu denkt dat ik je mishandel :-p

Bij oma en opa was je dadelijk weer in je element, al leek het er even op dat je me niet zou willen laten gaan. Niets dat een lekker boterhammetje in gezelschap van je opa niet oplost: je hebt me niet eens weten vertrekken, en je hebt me zeker niet gemist.

Straks gaan we je ophalen. Benieuwd hoe het is geweest.