Eindelijk lig je te slapen, snoetie. Je bent echt niet slapig de laatste dagen. Vandaag was weer een drukke dag: een ganse hoop volk voor taart en daarna sandwichen. Het wordt onderhand een jaarlijkse traditie die we hopelijk nog lang kunnen voortzetten: papa’s tante Els (82) met Omaly als chauffeur, en dan oma met Omoe (83), Opoe (92) en Omoe van Zomergem (93). Een hoop oude mensen die helemaal gecharmeerd zijn door jouw jonge geweld. Je had de hele morgen niet willen slapen, tot je rond half twaalf zelf vroeg om in je bedje te mogen. Je hebt dan maar meteen je middageten overgeslagen en doorgeslapen tot vier uur ! Ik denk dat je nog wat schade in te halen had van gisteren: toen wou je ook niet slapen ’s voormiddags, en ’s namiddags ben ik met jou naar Zomergem gereden om de boekhouding van Netlash te doen. Oma heeft ondertussen voor jou gezorgd, met jou gespeeld, en zelfs met je naar de winkel geweest. En nog wou je niet slapen. Rond zes uur ben je een half uurtje in je bed gegaan, maar ook dan sliep je blijkbaar niet: we hoorden na een paar minuten al zacht gefrasel. Toen we je uiteindelijk uit je bedje haalden, barstte je weer van energie, en hoste je voortdurend heen en weer tussen oma en mij op het zonneterras. Je hebt er dan ook nog een boterham gegeten, en toen werd het je wat te veel: je wilde naar huis, en had blijkbaar schrik dat ik je ging achterlaten. Zodra ik uit je gezichtsveld ging, begon je te brullen. Oma kon je niet meer in bedwang houden zelfs, zo verschrikkelijk ging je tekeer. Van zodra ik je dan opnam, viel je stil en at je rustig verder. Ik had zelfs de grootste moeite om je autostoel van auto te verwisselen: je ging er niet mee akkoord dat ik naar de andere auto ging, terwijl oma met jou bij de ene auto stond.
Ook vandaag had je het even moeilijk: papa wou jou een verse luier aandoen, terwijl ik uit de keuken ging om iets anders te doen. Je begon opnieuw te brullen en te krijsen, en kalmeerde pas zodra ik je dicht tegen me aan nam. Ik had zelfs de grootste moeite om je een verse broek aan te doen, want zodra ik je neerlegde op je kussen, begon je opnieuw. Pas na een goeie vijf minuten slaagde ik erin je aan het lachen te brengen, en was je weer mijn lieve Wolfje. Ik heb de indruk dat de verlatingsangst de kop begint op te steken.
Dat zorgt ook voor moeilijkheden als ik je in je bed wil steken: je laat me je rustig neerleggen, je neemt je beertje en een tuutje, ik duffel je in, maar zodra ik aanstalten maak je kamer te verlaten, krabbel je recht en zet je keel open. Zucht. Ik moet het vaak aan papa vragen om je in te stoppen, dan blijkt het minder erg. Gisteren was je zo verschrikkelijk moe, maar toch duurde het nog tot negen uur voordat je in je bed lag. Je dronk je flesje, en voelde je blijkbaar weer op slag een pak beter, want je speelde enthousiast en braaf op je eentje.

Papa en ik zijn ook aan een broertje of zusje voor jou aan het werken, maar aangezien dat, net zoals bij jou, niet zomaar lukt, moest ik maandag weer een dagje de kliniek in. Jij mocht gaan logeren bij Omaly en opa, dus namen papa en ik een lekkere taart mee zondagmiddag, en gingen we in Ronse koffiedrinken. Jij toonde ons wel 100 keer de verschillende klokken en uurwerken in het huis, en ging trots met opa de kippen voeren. Heh, het is toch leuk om weten dat je in goede handen bent, liefje. Pas dinsdagavond, een dagje later dan oorspronkelijk gepland, is papa jou opnieuw gaan ophalen, en jij blonk als altijd, en had je weer eens voorbeeldig gedragen, vertelde Omaly.

Verder was het een gewone week, kleintje. Je hebt een paar nieuwe woordjes: wa voor water, waai voor ventilator, en bij uitbreiding ook wind, en je kan ook min of meer oma zeggen. Ba zeg je al een tijdje voor bal, en papa is uiteraard een van je favoriete woordjes. Bij elke bloem die je tegenkomt, binnen of buiten, zeg je overtuigd bloem, en wil je er even met je vingertje langsgaan. Niet te verwarren met boem, je geluidje als er iets valt, of als je zelf iets laat vallen, meestal gepaard gaand met geschater. Badje kennen we ook al een tijdje, al spreek je het eerder uit als batchie. De poes is niet langer baauw, maar wel pusssch of soms ook pisssch. Met bam wijs je ons erop dat je honger hebt en een boterham (of iets anders) wilt. Als je het dan lekker vindt, zeg je nammenammenam. Wanneer je gaat slapen, of salu zegt, zwaai je met je handje en zeg je dada. En voor al de rest ? Een vragende Ja? met je fijne stemmetje, gecombineerd met je wijzende vingertje, zegt ons meestal meer dan genoeg. Je slaagt er ook in om een armbandje zelf aan en uit te doen, je veegt netjes zelf je mond of neusje af als we je een zakdoek of servet geven, en je doet ook zelf je sandaaltjes uit. Aan lukt nog niet, maar je kan niet alles willen. Sinds een paar dagen kan je ook klakken met je tong. Ik vraag me af waar je dat hebt geleerd, want dat leer je niet zomaar eventjes snel aan. Wellicht heb je het zelf gevonden ?

Vorige woensdag was je koorts nog steeds vrij hoog, en ook donderdagmorgen voelde je warm aan. Ik heb dan een afspraak met de dokter gemaakt voor ’s avonds, maar Nice zei me dat je de hele dag een normale temperatuur had gehad. Ik heb de dokter dan maar weer afgebeld :-p

Oh, en ik zou het nog bijna vergeten: je ben een kei in het geven van dikke zoenen ! Als we erom vragen, geef je ons - als je niet te druk bezig bent met iets anders tenminste - een dikke zoen op onze wang: je glimlacht van je ene oor tot je andere, en drukt je mondje tegen ons aan, terwijl je vol overtuiging Mmm zegt. Als we geluk hebben, hou je je mondje daarbij dicht, en anders mogen we wel onze kaak afvegen. Als jij het niet doet voor ons, tenminste !