Je hebt nu al een paar dagen vrij hoge koorts, mijn liefje, en ik heb er geen idee van waarom. Je gedraagt je helemaal niet ziek, je bent even speels en vrolijk als altijd, en je klaagt nergens over pijn. Nice had het gisteren zelfs niet opgemerkt (papa was het vergeten zeggen). Zaterdagavond vond ik dat je behoorlijk warm aanvoelde, maar aangezien je nergens last van had, liet ik het zo. Zondag liep je aan je oortje te krabben (je oorschelp zag rood, ik denk dat ze een beetje verbrand was door je petje in plaats van je hoedje te dragen) en toen ik aan je voorhoofd voelde, heb ik er maar meteen de thermometer bij genomen: 38.8°. Een Perdolan was wel op zijn plaats, en de rest van de dag hebben we je binnen gehouden, ook al was eindelijk weer mooi weer. ’s Avonds had je nog 38.5°, dus ja, nog steeds koorts. Gisterenmorgen voelde je perfect normaal aan, maar ik vroeg toch aan papa om het even aan Nice te melden. Hij waarschuwde dat ze je oortje in de gaten moest houden, en je loopneusje, maar sprak niet van koorts. Toen ik je ging halen, voelde je nog steeds normaal aan. Je was wel vreselijk moe, wat eigenlijk wel jammer was: Roeland en Sarah kwamen barbecuen (ja, we hebben eindelijk zo’n ding aangeschaft), maar toen ze arriveerden om kwart over zeven, lag jij al te slapen. Toch hebben ze je nog gezien: je sliep vreselijk onrustig, en toen je om half elf echt wel weer wakker en enthousiast was, bleek je opnieuw 38.5° te hebben. De Perdolan heeft je geholpen om rustig te slapen de verdere nacht. Deze morgen leek alles vrij normaal, want je speelde en at zoals anders. Nochtans toonde de thermometer - waar je overigens een bloedhekel aan hebt - opnieuw wat koorts. De hele dag heb je flink gespeeld, goed gegeten, rustig geslapen. Ook hier thuis heb je vrolijk gegeten en heel enthousiast met mij gespeeld in de hangmat, maar toch bleek je opnieuw 38.8° te hebben. Zucht. Ik vraag me echt af wat er is. Desnoods ga ik morgen even langs de dokter om te zien of hij iets vindt.

Daarnet zijn we samen jouw pyama gaan halen op de badkamer, en je hebt al een gevorderde techniek van trapklimmen ontwikkeld, merkte ik. Je gaat niet meer in vier stapjes - rechterknie, linkerknie, rechtervoet, linkervoet - de trap op, maar neemt meteen tree per tree met je voetjes, zonder eerst nog op je knietjes te zitten. Goh, je maakt me vaak zo trots ! Daarnet ook, toen Mieke me een inspuiting kwam geven: ze stond vol bewondering naar jou te kijken. Je was namelijk net aan het eten, en dus had ik je met bordje en al getransporteerd naar de woonkamer, je op je groene stoeltje gezet aan de salontafel, en je gevraagd netjes te blijven zitten en je boterhammetje op te eten. Dat heb je dan ook keurig gedaan. Daarna kwam je me je bordje brengen, dronk nog wat toen ik je dat vroeg, gaf me je beker, trok je slabbetje uit, en ging braaf spelen. Mieke wist niet wat ze zag ! Je bent vandaag net 17 maanden, en toch al zo flink !

Toch loopt het niet altijd zo vlotjes: vorige week woensdag heb je je eerste echte woedeaanval gehad. Papa had je je boterham gegeven, eentje met hespenworst. Je was braaf aan het eten, en toen zag je dat hij eentje aan het smeren was voor jou met americain martino, lekker straf. Dat had je veel liever dan die hespenworst, dus liet je die voor wat het was en vroeg om de nieuwe stukjes. Vanzelfsprekend moest je eerst de oude opeten: god wat een scène ! Je bent beginnen brullen, met je beker gooien, hebt je bordje van je stoel gekegeld, en nog wel zo’n paar dingen. Papa en ik keken even naar dat koppige mormeltje, keken naar elkaar, en schoten in de lach. We hebben je rustig laten uitrazen, kort uitgelegd dat je eerst je bordje moest leegeten voordat je nieuwe boterhammetjes kreeg, en je dan maar opnieuw laten razen. Je zag het heel duidelijk niet zitten. Na een tiental minuten, waarbij we je zelfs uit je stoel hebben gezet en jij heel erg duidelijk maakte dat je toch nog eten wilde, ben je beginnen kalmeren en al snikkend heb je een paar van die vermaledijde hespenworststukjes opgegeten. We vonden dat zo flink dat we je dan maar de americain hebben gegeven, die je, behoorlijk nasnikkend en met een pruillipje, ook nog hebt opgegeten. Yep, je hebt duidelijk het karaktertje van je mama mee. Ik hoop alleen dat we dat niet al te vaak gaan meemaken, want geloof het of niet, kleine snoet: jij bent koppig, maar ik ben nog veel koppiger, én ik heb ervaring !