Ik heb gisteren vreselijk moeten lachen om jou Ik was je gaan afhalen bij Nice rond half zes, en daarna thuis gekomen. Het was eindelijk gestopt met regenen, en de zon scheen zelfs heerlijk. Uitgelezen moment om de omgewaaide planten weer recht te zetten, dacht ik zo. Ik ging dus naar buiten, en uiteraard ging je mee. Toen ik Lucas, de schoolplant, had rechtgezet, keek ik om naar jou…. en je zat midden in je zwembadje (met 10 cm regenwater) te lachen ! Ik wist niet hoe snel ik je er moest uithalen, en je protesteerde heftig ! Je sandalen waren uiteraard doorweekt, net zoals je kousen, maar je broek viel al bij al nog mee. Je kan er nog maar net ingezeten hebben, want je pamper was zelfs nog droog, net als de binnenkant van je Winniesalopette. Ik heb je dan maar ter plekke uit je kleren gestroopt en verse kleren genomen van de stapel opgevouwen was op de woonkamertafel. Heh. Pruts !

Je hebt ondertussen ook een immense passie voor klokken opgedaan. Overal waar je komt ga je op zoek naar een klok, en als je die gevonden hebt, ken je geen rust meer voor je op zijn minst wel twintig keer ‘tiktak’, in casu ‘tieta’ hebt gezegd. Het staat buiten kijf dat dat gepaard gaat met zeer enthousiaste armbewegingen, gezichtsuitdrukkingen en wijzende vingertjes. Je vergeet bijna te eten omdat je zo naar de keukenklok aan het wijzen bent, in de badkamer val je bijna van je ververskussen, en zelfs de twee wijzers in de woonkamer kunnen op je belangstelling rekenen. In mijn bureau zou je bijna op het bureaublad kruipen om dichter bij de klok te zijn. Is het omdat het een echt herkenbaar woord is, waar vrijwel iedereen op reageert ? Dat je eindelijk een echte communicatie hebt gevonden ? Of is het gewoon omdat die dingen effectief tikken en bewegen ? Ik weet het niet. Jij laat het alvast niet aan je hart komen: zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.