De vakantie is eindelijk begonnen, maar veel heb ik je nog niet gezien, lieverd. Je gaat in juli en augustus nog op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag naar Bernice. Ik moet er van profiteren, nu dat nog kan. Volgend jaar zou ook nog moeten lukken, maar het jaar daarna ga je naar school, en ben je dus thuis in de vakanties. Alhoewel, thuis… Als ik het zo hoor, heeft iedereen jou graag over de vloer.

Ik had dit weekend namelijk een weekendcursus a capella, en ik wou je papa niet belasten door jou thuis te laten, want hij heeft verschrikkelijk veel werk voor Netlash. Vrijdag moest hij echter naar een golfinitiatie annex diner van de Voka, en hij heeft jou meegenomen naar Omaly en opa Jeroom. Jullie zijn daar dan ook allebei blijven slapen. Voor mij was dat heel bizar: ik ben zelf wel vaak op weekend, maar ben nog nooit alleen thuis gebleven ’s nachts. De volgende morgen waren jullie al tegen acht uur opnieuw thuis, en een uurtje later stond Marina hier, een heel lieve collega van me. Zij wou met heel veel plezier op jou passen en met jou spelen, en we hebben dan ook al jouw etensgerief, bedje, en een hoop speelgoed in haar auto geladen, jou erbij, en wég was je. Toen ik je ’s avonds ging ophalen in Waarschoot, zag je er blij maar doodop uit. Ze waren met jou naar de winkel geweest, een eind gaan wandelen in de Lembeekse bossen, naar het asiel geweest, en hadden ook ongelofelijk veel met jou gespeeld. Je kwam thuis, at anderhalve boterham, dronk je flesje, en ging je bedje in. We hebben je niet meer gehoord de hele avond.

Vanavond is het anders: je bent nochtans ook weer bij Marina geweest, en dit keer mocht je opnieuw mee naar de GB, heb je tweeëneenhalf uur in je buggy in de bossen rondgereden en geitjes, schapen, emoes, kangoeroes, edelherten en ponies gevoederd. Dat vond je blijkbaar fantastisch, want je hebt ronduit zitten schateren, vertelde Jordi, Marina’s zoon en leerling van mij, me. Opnieuw heb je amper twee uur geslapen bij haar. Je was dan ook doodop toen we thuiskwamen, maar blijkbaar gaf het eten je nieuwe energie. Je hebt uitbundig zitten spelen, en rond acht uur heb ik je dan in je bedje gelegd, zodat papa en ik ook konden eten. Rond negen uur was je echter opnieuw wakker en heb je nog een kwartiertje mogen spelen bij me. Toen ik je dan opnieuw in je bedje legde, begon je opnieuw te huilen en uiteindelijk te krijsen. Na een goeie vijf minuten kon ik het niet meer aanhoren en heb ik je weer opgevist. We zijn dan maar samen gaan spelen in papa’s bureau, waar hij Asheron’s Call zat te spelen. Vol energie heb je daar over mama heen geklommen, ben je met stampende voetjes weggerend zodat ik je moest pakken, kroop je alle richtingen uit zodat ik achter je aan moest kruipen, en heb je met het deurtje van het computerkot gespeeld, zoals altijd. Een half uurtje later (en een hoop wind) hield ik het opnieuw voor bekeken, en nu lig je weer in je bedje. Slapen doe je niet, of toch niet vast: ik hoor nog voortdurend geluidjes en kleine kreuntjes, maar je huilt toch niet meer. Wellicht ben je winderig van de Olvarit potjes van deze middag ? Want ik wou het Marina niet aandoen om te koken voor jou (ze kookt zelf ’s avonds) en ik had die potjes toch nog staan. Mja. Het zal me leren.