Gecategoriseerd onder: Logeren, Op stap, Taal — Mama om 11:03 pm op Saturday, July 30, 2005

Je had het prima gesteld bij oma en opa, snoetie. Maar blijkbaar eiste de onregelmatige week zijn tol: je was een beetje je slaappatroon kwijt, en je was ook gewoon geraakt aan constante aandacht. Wat wil je: zondagavond tot dinsdagavond bij Omaly en opa Jeroom, woensdag mee naar Zomergem omdat ik de boekhouding moest doen, donderdag al jouw overgrootouders op bezoek voor taart en sandwichen, en vrijdagnamiddag alweer naar oma en opa omdat wij naar dat trouwfeest moesten. Zondag was je dan ook niet te genieten: je zeurde, wilde voortdurend aandacht, wilde niet slapen, wou geen eten, dan weer wel… ’s Avonds vroeg je om te gaan slapen, maar na een kwartiertje of zo begon je te brullen, zodat we je maar weer beneden hebben gehaald. Je hebt nog tot tien uur zitten spelen, maar ik moet wel zeggen: als het gebeurt dat je ’s avonds nog mag spelen, doe je dat heel erg braaf en op je eentje. Je loopt rond, haalt speelgoed boven, kijkt wat in boekjes, brengt ons eventueel iets, en dan speel je rustig verder. We hebben dan echt geen last met jou.

Maandag mocht je weer naar Nice, maar je zette het hele huis op stelten toen papa ’s morgens wilde doorgaan. Toen ik je dan ’s avonds ophaalde, zei Nice met stelligheid dat je die avond echt wel zou slapen: je had amper een uurtje geslapen op de hele dag. Ze had ook vreselijk moeten lachen: ze had je in je bedje gelegd, maar daar hing een klok aan de muur. Je hebt echt wel een half uur lang tiktak zitten zeggen, vooraleer ze weer naar boven is gegaan en de klok heeft weggehaald. Pas dan wilde je probleemloos slapen, al was het niet erg lang. Die avond viel je inderdaad bijna om van de slaap, maar na een half uurtje stilte in bed, bleek je alweer wakker. Opnieuw heb je tot tien uur gespeeld, en dat scenario heeft zich ook op dinsdag herhaald.

Woensdag wilde ik eigenlijk met jou naar Sofie en de meisjes gaan, maar in de voormiddag, en ook na je middageten wilde je voor de verandering niet slapen. Pas rond half vier gaf je het vechten tegen de slaapbeesten op, en viel je effectief in slaap, tot half zes. Je hebt dus gewoon door je vieruurtje heen geslapen, en toen was het ook te laat om nog naar Sepp en Sofie te gaan. We hebben dan maar meteen voor vanavond afgesproken: tegen vijf uur gaan we naar daar, zodat jij nog wat kan spelen, dan eten we iets eenvoudigs, en op een haalbaar uur gaan we naar huis. Morgen zal immers ook nog een drukke dag worden: de verlovingsbarbecue van je peter Jeroen. Eerst wilden we je thuislaten, maar ze stonden erop dat je meekwam: er gingen wel genoeg mensen zijn die zich met jou gingen bezighouden. Ik ben benieuwd.

Je pikt tegenwoordig ook bijzonder snel woordjes op. Toen je vorige week bij me kwam met een grote zeef en een piepklein zeefje, legde ik jou uit dat dat mama zeef was en baby zeef. Waarop jij prompt ‘beebie’ herhaalde. Je toonde je daarna zo enthousiast over alle baby’s, dat ik je een oude ringmap heb gegeven met daarin plastiekmapjes met foto’s van baby’s, uit postordercatalogi gehaald en zo. Je bent er heel blij mee: geregeld haal je de map boven, kijkt naar alle foto’s, en duidt met een parmantig wijsvingertje de beebie aan. Toen je maandag bij Nice kwam en Sam was daar (hij is nu zeven maanden, denk ik), wees je naar hem en zei netjes beebie. Nice wist niet wat ze hoorde.
Zondag heb ik ook zitten strijken beneden, en blijkbaar is het echt wel tot jou doorgedrongen dat een strijkijzer gevaarlijk is en warm. Je wijst erop met verontruste blik, trekt je ogen open, tuit je mondje, trekt lucht in, en zegt dan ‘Wa !’ Dat herhaal je tot wij bevestigen dat het ding wel degelijk warm is, en dus gevaarlijk. Blijkbaar heb je dezelfde conclusie getrokken over de oven, want daar doe je sinds een paar dagen net hetzelfde.
Dante’s naam (één van de andere kinderen bij Nice) kan je ook al netjes zeggen, betchie is nu je bedje, met een beetch (beertje) en een tiet (tuutje) in, en een bril is iets in de strekking van bul. Die laatste vind je pas echt interessant sinds papa dinsdag thuiskwam met zijn nieuwe bril. Het is een strengere, veel zwartere montuur, en jij had dat dadelijk gezien. Vol verwondering wees je naar papa’s gezicht, en toen hij je oppakte, ging je met een voorzichtig vingertje over de montuur, terwijl je verwonderd ‘Oh’ zei. Er is echt niet veel dat jou ontgaat, snoetje.

Woensdag heb ik je meegenomen naar de Weba om een nieuwe livingtafel te bestellen, en jij vond dat maar wat leuk. Opnieuw mocht je aan tafel zitten met je koekje, en je mocht ook wat in de speelhoek spelen met de grote blokken. Maar je gezichtje werd pas schitterend toen je plots de hele muur met klokken in het oog kreeg: tieta tieta tieta tieta tieta, wel een keer of twintig. Opgewonden zat je op en neer te wippen in je buggy, en als je gekund had, had je ze allemaal meegenomen :-p

Je bent nog steeds mijn kleine wondertje, Wolf. Af en toe zou ik wel willen dat er een aan/uitknopje was aan jou, maar meestal valt dat heel goed mee.

Gecategoriseerd onder: Logeren, Op stap — Mama om 11:04 pm op Saturday, July 23, 2005

Amper een dag verder, en alweer een hoop te vertellen. Gisteren was dan ook weer een drukke dag. We waren netjes samen opgestaan, hebben ons samen aangekleed (welja) en zijn dan samen een boterhammetje gaan eten. Het is amusant om zien hoe je rustig aangekleed in de badkamer blijft zitten, tot ik je vraag of we een boterham gaan eten. Van zodra ik dat magische woord heb uitgesproken, zeg je vol overtuiging ‘Ja!’ en krabbelt recht. Als je al op de grond stond, loop je naar de trap en wacht je tot ik je opneem. Je weet gelukkig dat trappen gevaarlijk zijn en dat je er niet op mag zonder mama of papa. Je kijkt dan ook heel ernstig met opgestoken vingertje en blaast met getuit mondje. Dat betekent voor jou dat het om een ernstige kwestie gaat waar niet mee mag gelachen worden.
Gisteren, na een hoop gespeel, probeerde ik je in je bedje te steken want je was moe en je vroeg er zelf om, maar blijkbaar wordt die verlatingsangst er niet beter op, want opnieuw begon je te brullen. Ik heb je dan maar weer meegenomen naar beneden, en ben met jou om videocassetjes gereden. Papa moest namelijk filmen op het huwelijk van zijn nichtje Leentje, en zat zonder cassetjes. Ik dacht even tot in Mariakerke te rijden - de Fnac is te mijden in de Gentse Feesten - maar daar was de winkel natuurlijk dicht wegens de Feesten. Geen nood, verderop was er nog wel een fotowinkel. Dàcht ik. Wij de hele Mariakerksesteenweg af, en de Brugsepoort in. Niet zo erg, ik wilde toch nog even binnen in het Kringloopcenter aan de Reinaertstraat. Dicht natuurlijk: ook wegens vakantie. Grmbl. Uiteindelijk aan de Phoenixbrug een fotowinkel gevonden, en jij mocht mee binnen. Tot je gigantische blijdschap stond daar een waai. Niet dat hij aanstond, maar dat drukte blijkbaar de pret niet. De hele tijd in de winkel bleef je maar over die waai vertellen. Heh, opa heeft jou wat geleerd ! Op de terugweg zijn we toch nog even binnengewaaid in Bollebuik, een kinderwinkel in Mariakerke, al was het maar omdat de grote Wereldwinkel daar ook al, tot mijn grote frustratie, dicht was. Ik heb twee knappe T-shirts met lange mouwen voor jou mee: duur, dat wel, maar aan 60% valt het nog mee.

Opnieuw thuis bleek je honger te hebben, maar met voldoende afleiding kon je nog wel wachten tot je worteltjes met varkensvlees klaar waren. Daarna heb ik je toch zonder pardon in je bed geduveld: na een half minuutje huilen zag je blijkbaar ook zelf in dat je een slaapje wel kon gebruiken. Papa was ondertussen al vertrokken naar Leentje, en zo had ik even het rijk voor mij alleen. Iets wat ik rustig gebruikte om wat op te ruimen, een paar sites te lezen, en jouw gerief klaar te zetten. Je mocht immers later mee naar oma in Zomergem, wegens dat bewuste trouwfeest natuurlijk. Eerst wilde ik nog even profiteren van de solden in de Weba, en dus heb ik jou, toen je wakker was, in de auto geladen, en zijn we in de Weba gaan ronddweilen. Jij vond het alvast niet erg: heel leuk om alles te zien, en eigenlijk nog veel leuker om tussen de meubels door te lopen, mama achterna, zonder die buggy. Ik heb er even een koffie gedronken, en jij mocht water drinken uit je antilekbeker en een koekje eten. Trots als een pauw zat je zelf op een stoel aan tafel, waar je nauwelijks over kon kijken. Blijkbaar is dat toch veel leuker dan op de schoot van mama zitten. Heh, je had de vertederde blikken van de passanten in jouw richting moeten zien :-)
Daarna nog even de Brico binnen, maar de speciale kinderwagentjes waren jammer genoeg bezet. Geen nood, te voet is ook alles leuk, zeker als het over een automatische glazen deur gaat. Daarna hebben we samen de gekochte kokospulp uitgestrooid in de tuin, en jij hebt daarbij driftig geholpen. De hoopjes kokos moesten netjes opengewreven worden, en jij kweet je met opperste toewijding van die taak: je ging op je hukje zitten en wreef heel ernstig de hoopjes open. Soms zelfs ietsje té toegewijd: je wreef alle kokos weg tot je opnieuw aan de aarde zat :-p

Een halve banaan en koekje later mocht je dan naar oma. Ik heb verschrikkelijk moeten lachen bij het inladen van de auto. Ook hier kon ik rekenen op je assistentie, zijnde heen-en-weergedrentel tussen keuken en auto, die langs de straat voor de garage geparkeerd stond. We waren het ‘blèh’spelletje aan het spelen: elk om beurt zo gemeend mogelijk blèh zeggen met uitgestoken tong, iets wat bij jou altijd op bijval kan rekenen. Toen ik de koffer had dichtgedaan, was jij alweer op weg naar de keuken, en liep je met je rug naar me toe. Op mijn kousenvoetjes sloop ik achter je aan, en vlak achter je zei ik heel gemeend: ‘Blèh !’ Ik heb je nog nooit zo horen gillen van het verschieten ! Gelukkig kreeg je daarna bijna een lachstuip, en ik ook :-p Maar ik denk dat de hele buurt nu denkt dat ik je mishandel :-p

Bij oma en opa was je dadelijk weer in je element, al leek het er even op dat je me niet zou willen laten gaan. Niets dat een lekker boterhammetje in gezelschap van je opa niet oplost: je hebt me niet eens weten vertrekken, en je hebt me zeker niet gemist.

Straks gaan we je ophalen. Benieuwd hoe het is geweest.

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Logeren — Mama om 12:06 pm op Thursday, July 21, 2005

Eindelijk lig je te slapen, snoetie. Je bent echt niet slapig de laatste dagen. Vandaag was weer een drukke dag: een ganse hoop volk voor taart en daarna sandwichen. Het wordt onderhand een jaarlijkse traditie die we hopelijk nog lang kunnen voortzetten: papa’s tante Els (82) met Omaly als chauffeur, en dan oma met Omoe (83), Opoe (92) en Omoe van Zomergem (93). Een hoop oude mensen die helemaal gecharmeerd zijn door jouw jonge geweld. Je had de hele morgen niet willen slapen, tot je rond half twaalf zelf vroeg om in je bedje te mogen. Je hebt dan maar meteen je middageten overgeslagen en doorgeslapen tot vier uur ! Ik denk dat je nog wat schade in te halen had van gisteren: toen wou je ook niet slapen ’s voormiddags, en ’s namiddags ben ik met jou naar Zomergem gereden om de boekhouding van Netlash te doen. Oma heeft ondertussen voor jou gezorgd, met jou gespeeld, en zelfs met je naar de winkel geweest. En nog wou je niet slapen. Rond zes uur ben je een half uurtje in je bed gegaan, maar ook dan sliep je blijkbaar niet: we hoorden na een paar minuten al zacht gefrasel. Toen we je uiteindelijk uit je bedje haalden, barstte je weer van energie, en hoste je voortdurend heen en weer tussen oma en mij op het zonneterras. Je hebt er dan ook nog een boterham gegeten, en toen werd het je wat te veel: je wilde naar huis, en had blijkbaar schrik dat ik je ging achterlaten. Zodra ik uit je gezichtsveld ging, begon je te brullen. Oma kon je niet meer in bedwang houden zelfs, zo verschrikkelijk ging je tekeer. Van zodra ik je dan opnam, viel je stil en at je rustig verder. Ik had zelfs de grootste moeite om je autostoel van auto te verwisselen: je ging er niet mee akkoord dat ik naar de andere auto ging, terwijl oma met jou bij de ene auto stond.
Ook vandaag had je het even moeilijk: papa wou jou een verse luier aandoen, terwijl ik uit de keuken ging om iets anders te doen. Je begon opnieuw te brullen en te krijsen, en kalmeerde pas zodra ik je dicht tegen me aan nam. Ik had zelfs de grootste moeite om je een verse broek aan te doen, want zodra ik je neerlegde op je kussen, begon je opnieuw. Pas na een goeie vijf minuten slaagde ik erin je aan het lachen te brengen, en was je weer mijn lieve Wolfje. Ik heb de indruk dat de verlatingsangst de kop begint op te steken.
Dat zorgt ook voor moeilijkheden als ik je in je bed wil steken: je laat me je rustig neerleggen, je neemt je beertje en een tuutje, ik duffel je in, maar zodra ik aanstalten maak je kamer te verlaten, krabbel je recht en zet je keel open. Zucht. Ik moet het vaak aan papa vragen om je in te stoppen, dan blijkt het minder erg. Gisteren was je zo verschrikkelijk moe, maar toch duurde het nog tot negen uur voordat je in je bed lag. Je dronk je flesje, en voelde je blijkbaar weer op slag een pak beter, want je speelde enthousiast en braaf op je eentje.

Papa en ik zijn ook aan een broertje of zusje voor jou aan het werken, maar aangezien dat, net zoals bij jou, niet zomaar lukt, moest ik maandag weer een dagje de kliniek in. Jij mocht gaan logeren bij Omaly en opa, dus namen papa en ik een lekkere taart mee zondagmiddag, en gingen we in Ronse koffiedrinken. Jij toonde ons wel 100 keer de verschillende klokken en uurwerken in het huis, en ging trots met opa de kippen voeren. Heh, het is toch leuk om weten dat je in goede handen bent, liefje. Pas dinsdagavond, een dagje later dan oorspronkelijk gepland, is papa jou opnieuw gaan ophalen, en jij blonk als altijd, en had je weer eens voorbeeldig gedragen, vertelde Omaly.

Verder was het een gewone week, kleintje. Je hebt een paar nieuwe woordjes: wa voor water, waai voor ventilator, en bij uitbreiding ook wind, en je kan ook min of meer oma zeggen. Ba zeg je al een tijdje voor bal, en papa is uiteraard een van je favoriete woordjes. Bij elke bloem die je tegenkomt, binnen of buiten, zeg je overtuigd bloem, en wil je er even met je vingertje langsgaan. Niet te verwarren met boem, je geluidje als er iets valt, of als je zelf iets laat vallen, meestal gepaard gaand met geschater. Badje kennen we ook al een tijdje, al spreek je het eerder uit als batchie. De poes is niet langer baauw, maar wel pusssch of soms ook pisssch. Met bam wijs je ons erop dat je honger hebt en een boterham (of iets anders) wilt. Als je het dan lekker vindt, zeg je nammenammenam. Wanneer je gaat slapen, of salu zegt, zwaai je met je handje en zeg je dada. En voor al de rest ? Een vragende Ja? met je fijne stemmetje, gecombineerd met je wijzende vingertje, zegt ons meestal meer dan genoeg. Je slaagt er ook in om een armbandje zelf aan en uit te doen, je veegt netjes zelf je mond of neusje af als we je een zakdoek of servet geven, en je doet ook zelf je sandaaltjes uit. Aan lukt nog niet, maar je kan niet alles willen. Sinds een paar dagen kan je ook klakken met je tong. Ik vraag me af waar je dat hebt geleerd, want dat leer je niet zomaar eventjes snel aan. Wellicht heb je het zelf gevonden ?

Vorige woensdag was je koorts nog steeds vrij hoog, en ook donderdagmorgen voelde je warm aan. Ik heb dan een afspraak met de dokter gemaakt voor ’s avonds, maar Nice zei me dat je de hele dag een normale temperatuur had gehad. Ik heb de dokter dan maar weer afgebeld :-p

Oh, en ik zou het nog bijna vergeten: je ben een kei in het geven van dikke zoenen ! Als we erom vragen, geef je ons - als je niet te druk bezig bent met iets anders tenminste - een dikke zoen op onze wang: je glimlacht van je ene oor tot je andere, en drukt je mondje tegen ons aan, terwijl je vol overtuiging Mmm zegt. Als we geluk hebben, hou je je mondje daarbij dicht, en anders mogen we wel onze kaak afvegen. Als jij het niet doet voor ons, tenminste !

Gecategoriseerd onder: Ziek — Mama om 12:08 pm op Tuesday, July 12, 2005

Je hebt nu al een paar dagen vrij hoge koorts, mijn liefje, en ik heb er geen idee van waarom. Je gedraagt je helemaal niet ziek, je bent even speels en vrolijk als altijd, en je klaagt nergens over pijn. Nice had het gisteren zelfs niet opgemerkt (papa was het vergeten zeggen). Zaterdagavond vond ik dat je behoorlijk warm aanvoelde, maar aangezien je nergens last van had, liet ik het zo. Zondag liep je aan je oortje te krabben (je oorschelp zag rood, ik denk dat ze een beetje verbrand was door je petje in plaats van je hoedje te dragen) en toen ik aan je voorhoofd voelde, heb ik er maar meteen de thermometer bij genomen: 38.8°. Een Perdolan was wel op zijn plaats, en de rest van de dag hebben we je binnen gehouden, ook al was eindelijk weer mooi weer. ’s Avonds had je nog 38.5°, dus ja, nog steeds koorts. Gisterenmorgen voelde je perfect normaal aan, maar ik vroeg toch aan papa om het even aan Nice te melden. Hij waarschuwde dat ze je oortje in de gaten moest houden, en je loopneusje, maar sprak niet van koorts. Toen ik je ging halen, voelde je nog steeds normaal aan. Je was wel vreselijk moe, wat eigenlijk wel jammer was: Roeland en Sarah kwamen barbecuen (ja, we hebben eindelijk zo’n ding aangeschaft), maar toen ze arriveerden om kwart over zeven, lag jij al te slapen. Toch hebben ze je nog gezien: je sliep vreselijk onrustig, en toen je om half elf echt wel weer wakker en enthousiast was, bleek je opnieuw 38.5° te hebben. De Perdolan heeft je geholpen om rustig te slapen de verdere nacht. Deze morgen leek alles vrij normaal, want je speelde en at zoals anders. Nochtans toonde de thermometer - waar je overigens een bloedhekel aan hebt - opnieuw wat koorts. De hele dag heb je flink gespeeld, goed gegeten, rustig geslapen. Ook hier thuis heb je vrolijk gegeten en heel enthousiast met mij gespeeld in de hangmat, maar toch bleek je opnieuw 38.8° te hebben. Zucht. Ik vraag me echt af wat er is. Desnoods ga ik morgen even langs de dokter om te zien of hij iets vindt.

Daarnet zijn we samen jouw pyama gaan halen op de badkamer, en je hebt al een gevorderde techniek van trapklimmen ontwikkeld, merkte ik. Je gaat niet meer in vier stapjes - rechterknie, linkerknie, rechtervoet, linkervoet - de trap op, maar neemt meteen tree per tree met je voetjes, zonder eerst nog op je knietjes te zitten. Goh, je maakt me vaak zo trots ! Daarnet ook, toen Mieke me een inspuiting kwam geven: ze stond vol bewondering naar jou te kijken. Je was namelijk net aan het eten, en dus had ik je met bordje en al getransporteerd naar de woonkamer, je op je groene stoeltje gezet aan de salontafel, en je gevraagd netjes te blijven zitten en je boterhammetje op te eten. Dat heb je dan ook keurig gedaan. Daarna kwam je me je bordje brengen, dronk nog wat toen ik je dat vroeg, gaf me je beker, trok je slabbetje uit, en ging braaf spelen. Mieke wist niet wat ze zag ! Je bent vandaag net 17 maanden, en toch al zo flink !

Toch loopt het niet altijd zo vlotjes: vorige week woensdag heb je je eerste echte woedeaanval gehad. Papa had je je boterham gegeven, eentje met hespenworst. Je was braaf aan het eten, en toen zag je dat hij eentje aan het smeren was voor jou met americain martino, lekker straf. Dat had je veel liever dan die hespenworst, dus liet je die voor wat het was en vroeg om de nieuwe stukjes. Vanzelfsprekend moest je eerst de oude opeten: god wat een scène ! Je bent beginnen brullen, met je beker gooien, hebt je bordje van je stoel gekegeld, en nog wel zo’n paar dingen. Papa en ik keken even naar dat koppige mormeltje, keken naar elkaar, en schoten in de lach. We hebben je rustig laten uitrazen, kort uitgelegd dat je eerst je bordje moest leegeten voordat je nieuwe boterhammetjes kreeg, en je dan maar opnieuw laten razen. Je zag het heel duidelijk niet zitten. Na een tiental minuten, waarbij we je zelfs uit je stoel hebben gezet en jij heel erg duidelijk maakte dat je toch nog eten wilde, ben je beginnen kalmeren en al snikkend heb je een paar van die vermaledijde hespenworststukjes opgegeten. We vonden dat zo flink dat we je dan maar de americain hebben gegeven, die je, behoorlijk nasnikkend en met een pruillipje, ook nog hebt opgegeten. Yep, je hebt duidelijk het karaktertje van je mama mee. Ik hoop alleen dat we dat niet al te vaak gaan meemaken, want geloof het of niet, kleine snoet: jij bent koppig, maar ik ben nog veel koppiger, én ik heb ervaring !

Gecategoriseerd onder: Sloeber — Mama om 12:08 pm op Wednesday, July 6, 2005

Ik heb gisteren vreselijk moeten lachen om jou :-) Ik was je gaan afhalen bij Nice rond half zes, en daarna thuis gekomen. Het was eindelijk gestopt met regenen, en de zon scheen zelfs heerlijk. Uitgelezen moment om de omgewaaide planten weer recht te zetten, dacht ik zo. Ik ging dus naar buiten, en uiteraard ging je mee. Toen ik Lucas, de schoolplant, had rechtgezet, keek ik om naar jou…. en je zat midden in je zwembadje (met 10 cm regenwater) te lachen ! Ik wist niet hoe snel ik je er moest uithalen, en je protesteerde heftig ! Je sandalen waren uiteraard doorweekt, net zoals je kousen, maar je broek viel al bij al nog mee. Je kan er nog maar net ingezeten hebben, want je pamper was zelfs nog droog, net als de binnenkant van je Winniesalopette. Ik heb je dan maar ter plekke uit je kleren gestroopt en verse kleren genomen van de stapel opgevouwen was op de woonkamertafel. Heh. Pruts !

Je hebt ondertussen ook een immense passie voor klokken opgedaan. Overal waar je komt ga je op zoek naar een klok, en als je die gevonden hebt, ken je geen rust meer voor je op zijn minst wel twintig keer ‘tiktak’, in casu ‘tieta’ hebt gezegd. Het staat buiten kijf dat dat gepaard gaat met zeer enthousiaste armbewegingen, gezichtsuitdrukkingen en wijzende vingertjes. Je vergeet bijna te eten omdat je zo naar de keukenklok aan het wijzen bent, in de badkamer val je bijna van je ververskussen, en zelfs de twee wijzers in de woonkamer kunnen op je belangstelling rekenen. In mijn bureau zou je bijna op het bureaublad kruipen om dichter bij de klok te zijn. Is het omdat het een echt herkenbaar woord is, waar vrijwel iedereen op reageert ? Dat je eindelijk een echte communicatie hebt gevonden ? Of is het gewoon omdat die dingen effectief tikken en bewegen ? Ik weet het niet. Jij laat het alvast niet aan je hart komen: zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 5:45 pm op Tuesday, July 5, 2005

Het is nu half elf ’s morgens, en ik heb je net afgezet bij Nice. We zijn immers eerst naar Kind & Gezin geweest voor je laatste poliospuitje. Ik hoop alleen maar dat je er niet ziek van bent, want de eerste keer heb je er ook wat last van gekregen. Verder werd je prima en in excellente staat bevonden. Je zit perfect op het gemiddelde qua gewicht en lengte: 11.080 kilo, 80 cm. Qua ontwikkeling - en dan vooral verbale, hoe zou dat toch komen ? - zit je zelfs wat voor. Hehe. Dat is mijn kleine jongen !

Als je nu nog maar zou willen slapen zoals het hoort… Gisteren was het kwart over negen tegen dat je eindelijk definitief in je bed zat. Je viel om van de slaap tegen half acht, maar in je bedje begon je te huilen. Aangezien je nog geen kakbroek had gehad de hele dag, viste ik je er maar weer uit, en ja hoor, tien minuten later mocht je een verse broek aan. Een kwartiertje en een hoop gespeel later vloog je weer je bed in, en toen heb ik je denk ik toch wel een kwartier laten huilen, snikken, brullen, krijsen… Uiteindelijk kon ik het niet meer aanhoren en heb ik je er opnieuw uitgehaald. Beneden zat je dan weer heel zoet te spelen, op je eentje, terwijl je geluidjes maakte en commentaar gaf. Het oude vliegtuig van Fisher Price, waar je mama en nonkels nog mee gespeeld hebben, is blijkbaar goedgekeurd.
Toen ik het om kwart over negen helemaal welletjes vond, protesteerde je eerst opnieuw luidkeels, maar na een paar minuten viel je stil. Gelukkig maar.

Gecategoriseerd onder: Logeren, Op stap — Mama om 5:47 pm op Sunday, July 3, 2005

De vakantie is eindelijk begonnen, maar veel heb ik je nog niet gezien, lieverd. Je gaat in juli en augustus nog op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag naar Bernice. Ik moet er van profiteren, nu dat nog kan. Volgend jaar zou ook nog moeten lukken, maar het jaar daarna ga je naar school, en ben je dus thuis in de vakanties. Alhoewel, thuis… Als ik het zo hoor, heeft iedereen jou graag over de vloer.

Ik had dit weekend namelijk een weekendcursus a capella, en ik wou je papa niet belasten door jou thuis te laten, want hij heeft verschrikkelijk veel werk voor Netlash. Vrijdag moest hij echter naar een golfinitiatie annex diner van de Voka, en hij heeft jou meegenomen naar Omaly en opa Jeroom. Jullie zijn daar dan ook allebei blijven slapen. Voor mij was dat heel bizar: ik ben zelf wel vaak op weekend, maar ben nog nooit alleen thuis gebleven ’s nachts. De volgende morgen waren jullie al tegen acht uur opnieuw thuis, en een uurtje later stond Marina hier, een heel lieve collega van me. Zij wou met heel veel plezier op jou passen en met jou spelen, en we hebben dan ook al jouw etensgerief, bedje, en een hoop speelgoed in haar auto geladen, jou erbij, en wég was je. Toen ik je ’s avonds ging ophalen in Waarschoot, zag je er blij maar doodop uit. Ze waren met jou naar de winkel geweest, een eind gaan wandelen in de Lembeekse bossen, naar het asiel geweest, en hadden ook ongelofelijk veel met jou gespeeld. Je kwam thuis, at anderhalve boterham, dronk je flesje, en ging je bedje in. We hebben je niet meer gehoord de hele avond.

Vanavond is het anders: je bent nochtans ook weer bij Marina geweest, en dit keer mocht je opnieuw mee naar de GB, heb je tweeëneenhalf uur in je buggy in de bossen rondgereden en geitjes, schapen, emoes, kangoeroes, edelherten en ponies gevoederd. Dat vond je blijkbaar fantastisch, want je hebt ronduit zitten schateren, vertelde Jordi, Marina’s zoon en leerling van mij, me. Opnieuw heb je amper twee uur geslapen bij haar. Je was dan ook doodop toen we thuiskwamen, maar blijkbaar gaf het eten je nieuwe energie. Je hebt uitbundig zitten spelen, en rond acht uur heb ik je dan in je bedje gelegd, zodat papa en ik ook konden eten. Rond negen uur was je echter opnieuw wakker en heb je nog een kwartiertje mogen spelen bij me. Toen ik je dan opnieuw in je bedje legde, begon je opnieuw te huilen en uiteindelijk te krijsen. Na een goeie vijf minuten kon ik het niet meer aanhoren en heb ik je weer opgevist. We zijn dan maar samen gaan spelen in papa’s bureau, waar hij Asheron’s Call zat te spelen. Vol energie heb je daar over mama heen geklommen, ben je met stampende voetjes weggerend zodat ik je moest pakken, kroop je alle richtingen uit zodat ik achter je aan moest kruipen, en heb je met het deurtje van het computerkot gespeeld, zoals altijd. Een half uurtje later (en een hoop wind) hield ik het opnieuw voor bekeken, en nu lig je weer in je bedje. Slapen doe je niet, of toch niet vast: ik hoor nog voortdurend geluidjes en kleine kreuntjes, maar je huilt toch niet meer. Wellicht ben je winderig van de Olvarit potjes van deze middag ? Want ik wou het Marina niet aandoen om te koken voor jou (ze kookt zelf ’s avonds) en ik had die potjes toch nog staan. Mja. Het zal me leren.