Momenteel ben je niet thuis, lieve snoet. Roeland en Sarah hebben je deze namiddag meegenomen, en morgen tegen de middag brengen ze je terug. Papa en ik moeten namelijk naar het trouwfeest van Caroline en Johan. Uiteraard zijn oma en opa daar ook, en Omaly en opa Jeroom konden niet vanavond. Een andere babysitter is moeilijk te vinden tijdens de examens, en Roeland en Sarah hadden toch al gezegd dat ze jou met plezier eens onder hun hoede zouden nemen. Ik hoop dat het lukt, ik ga straks toch even bellen om te horen hoe het is gegaan. Normaal gesproken zou je nu toch al in je bedje moeten liggen.

Ik hoop dat ze ook een paar fotootjes hebben kunnen nemen: ons fototoestel is kapot, en we wachten op een nieuw. Er is nochtans wel enig verschil qua uiterlijk de laatste dagen: we zijn woensdag naar de kapper geweest ! Je lange blonde haren zijn nu weer getransformeerd in een jongensachtig kort kopje. Sarah zegt dat je er zo veel stouter uitziet. Hehe. Mag ook wel, met jouw karaktertje. Het nadeel was wel dat je nu de gigantische buil op je voorhoofdje veel beter ziet. Dinsdagavond, toen ik thuiskwam van de bakker, begroette je me door al schaterend weg te lopen met de bedoeling dat ik je zou pakken. Dat deed ik dan ook, of deed toch een poging tot. Net toen ik je vast had - dàcht je - gooide je je voorover met al je kracht, zoals je zo vaak doet. Ik had je echter nog niet goed vast, zodat je uit mijn handen glipte en keihard met je voorhoofd tegen de stenen ging. Huilen dat je deed ! Het is een grote buil geworden, groengeel ondertussen. Tsja, zal niet de eerste en zeker niet de laatste zijn. Maar een vreselijk zicht is het wel.

Ik heb je alweer nieuw speelgoed gekocht (tweedehands, ik kon het weer eens niet laten): een klein telefoonhuisje. Op het dak staan de cijfers van een telefoontoestel, en elk knopje maakt het overeenkomstig geluid. Je vindt het heerlijk. Er zitten ook een paar muziekjes in, waarop je dan -uiteraard- weer begint te dansen. Vandaag hebben we een nieuwe dansstijl ontdekt: je schudt niet alleen meer met je kontje of buigt door je knietjes, je heft nu ook afwisselend je voetjes op. Raar toch dat ook jij, klein als je bent, al zoveel ritme in je lijfje hebt. Ook heb je ondertussen eindelijk je hobbelpaard. Je kan er nog niet zelfstandig op of af, maar toch intrigeert het je wel: af en toe kom je vragend bij me staan en wijst er dan naar, en dan moet ik je erop zetten. Hetzelfde doe je trouwens ook met de hangmat: dan moet ik je er languit inleggen en schommelen. Ik denk dat je later de grote schommel ook heel leuk zal vinden. Momenteel zijn we een hoop struiken aan het uitdoen, zodat er meer plaats is in de tuin en we de schommel kunnen opzetten. Zal ook voor mama leuk zijn

Papa heeft je deze middag even alleen laten eten, en het gaat eigenlijk verbazingwekkend goed. Je kan netjes scheppen met een lepel, en ook je mondje passen lukt wonderwel. Alleen is die pot eten nog veel te verleidelijk om in te zitten spelen, al dan niet met je blote handjes. Drinken met een rietje lukt wel al, al mag ik je geen kartonnetje in je handjes geven: je drukt er veel te hard op, en dan ligt de vloeistof in kwestie overal !

Woensdag voor de kapper zijn we even binnengewaaid bij Sepp en Sofie, gewoon om het schommelpaard op te halen. Jij vond de kleine Ines behoorlijk intrigerend: ze lag nochtans rustig te slapen in papa’s armen. Na de kapper zijn we ook nog even naar Vallery gegaan, die daar schuin tegenover woont. Ook daar ben je grondig gaan verkennen, met de nodige commentaar en wijzende vingertjes. Ik moet echt eens een audio-opname maken van jouw gebrabbel: het is soms hilarisch ! Je zegt alles zo vol overtuiging, en voorzien van gezichtsexpressie en een hoop gebaren. Moesten we nu nog weten wat je eigenlijk wil zeggen…