Soms, lieve snoetie, maak ik me een beetje zorgen. Zoals vannacht, eigenlijk. Je had al de hele avond onrustig geslapen, en rond kwart over één vannacht begon je opnieuw te huilen. Deze keer leek het niet zomaar over te gaan, dus uiteindelijk ben ik even bij je gaan kijken. Ik haalde je even uit je bedje, en je klampte je aan me vast. Zoals altijd gingen we dan even de wekker in de logeerkamer bekijken, iets wat doorgaans voldoende is om je te kalmeren en opnieuw te doen inslapen. Toen ik je echter in je bedje wilde leggen, begon je te krijsen. Nee, huilen was het niet meer, het was krijsen. Je verminderde toen ik je weer op de arm nam, maar stopte niet. Ik heb dan maar je broek ververst en nog even met je rondgelopen, en toen opnieuw in je bed proberen leggen. Opnieuw sloeg je prompt in paniek: je gooide je tuut weg, krabbelde recht en begon krijsend aan je bedspijltjes te trekken. Even heb ik de deur gesloten in de ijdele hoop dat je wel ging kalmeren, maar het werd alleen maar erger. Papa die er ondertussen bijgekomen was, heeft je dan maar weer uit je bed gehaald, en in mijn armen in ons bed gelegd. Je trilde helemaal, en snikte nog heftig na, terwijl je je stevig tegen me aandrukte, krampachtig je beertje vasthield en verwoed op je tuutje zoog. Ik wiegde je zachtjes heen en weer, terwijl ik sussende geluiden maakte en over je kopje streelde. Langzaam werd je kalmer, en bedaarde ook het hevige nasnikken. Na een vijftal minuten heb ik je dan weer in je bed gelegd, en je sliep probleemloos in, tot deze morgen. Toen was je weer wonderwel goedgezind.
Ik weet echt niet wat er scheelde, liefje, maar het was erg.

Nog iets waarover ik me zorgen maak, is je stoelgang. Het klinkt misschien raar, maar je stoelgang is enorm wisselvallig. ’s Morgens heb je een mooie vaste vuile luier, maar in de loop van de dag wordt alles weer slap, op diarree af. Gisteren lagen je billetjes dan ook volledig open: het bloedde zelfs, zodat ik er Eosine heb opgedaan, vooraleer nog eens een dikke laag luierzalf aan te brengen. Nice zegt het ook: ik moet eens een staaltje laten onderzoeken, want waarschijnlijk reageer je toch op het een of het ander. Krampen ’s avonds heb je niet vaak meer: het is dan ook lang geleden dat ik nog glycerinesuppo’s heb moeten gebruiken. Want ook dat heb je dan soms: je wil wel kakken, maar je kan niet, met alle buikpijn vandien.

Arme jongen…