Snoetie, je bent alweer ziek geweest… Gisteren kreeg ik rond 12.00u een telefoontje van Nice, en die wist me te vertellen dat je 39,5° C koorts had. Ze vroeg of ze je een Perdolan mocht geven, en ze wou me ook gewoon even op de hoogte brengen. Echt lastig was je niet, je vroeg wel behoorlijk wat aandacht, maar je mocht gerust blijven. Je had net gegeten, en je moest nog slapen. Dat heb je dan ook gedaan, van 12.15u tot 15.45u, enorm lang voor jouw doen.
Wellicht had je ook wat last van je keel, net zoals mama en papa. Tegen de avond had je nog 38,5°, maar je zag er niet ziek uit, en gedroeg je ook niet zo: je had energie voor tien, en klauterde overal op en af.

Deze morgen was je temperatuur weer normaal, en blijkbaar had je gisteren genoeg geslapen voor twee dagen: voor de middag wilde je niet slapen, vertelde papa, en na de middag heb ik het ook even geprobeerd, maar zag je het nog steeds niet zitten. Ik heb je dan maar in de auto gezet, en ben met jou om eten voor Catullus gegaan, en dan nog even de Kringloopwinkel binnen, waar ik je een doos Duploblokken heb gekocht. Daar heb je ondertussen al ijverig mee gespeeld. Je hebt trouwens ook mijn kleine schuifje vol stressballen ontdekt, en nu ligt het hele huis voortdurend vol, tot groot jolijt van de hond natuurlijk.

Wat die hond betreft moeten we je tegenwoordig wat intomen: je wil voortdurend met hem knuffelen en spelen, maar je weet nog niet wat kan en wat niet kan. Zo trek je graag aan zijn oren, prop je je handje in zijn muil, trekt aan zijn tanden, duwt met je kleine vingertjes in zijn ogen… Gelukkig is hij een lieve loebas, maar toch vertrouwen we het niet: hij is en blijft een groot dier met een gevaarlijke bek vol tanden. Daarom moeten we je constant verbieden om zo wild te zijn met hem, en ga je regelmatig huilen daardoor. De hond zoekt je trouwens ook op, en ook hem moeten we dus voortdurend lopen verbieden. Zucht.