Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Logeren — Mama om 5:47 pm op Thursday, June 30, 2005

Eindelijk komt het er nog eens van te updaten, kleine Wolf. Ik heb veel te vertellen, maar door die drukke weken op het einde van het schooljaar is jouw dagboekje er steeds bij ingeschoten.

Eerst nog een verhaaltje van twee weken geleden: toen ik naar de trouwmis van Caroline was, bleef jij bij papa. Het was verschrikkelijk warm, en daarom had papa besloten dat je niet meer buiten mocht spelen (ook al is de zonnewering altijd uitgerold): hij kan er zelf absoluut niet tegen. Met een pruillipje was je dus maar binnengekomen, maar je bleef aan het raam hangen. De schuifdeur stond open, maar een duidelijke nee van papa weerhield jou ervan om toch weer naar buiten te gaan. Je bleef een tijdje staan drentelen in de deuropening, en keek met een boze blik naar papa. Wat niet hielp uiteraard. Plots - zegt papa - kreeg je een ingeving: je spurtte naar je boekenrekje, nam een boekje, liep terug naar het raam, en gooide ostentatief het boekje buiten. Daarop riep je naar papa, wees naar het boekje, zei duidelijk vragend: ‘Ja ?’ en begon dikke krokodillentranen te huilen omdat dat boekje buiten lag en jij niet buiten mocht en je dus dat boekje niet kon pakken. Papa moest enorm lachen, en bleef nee zeggen. Daarop hield je uiteindelijk op met huilen en wrong je in alle mogelijke bochten om toch maar dat boekje te pakken terwijl je voetjes niet buitengingen. Je bent verdomd slim, kleine mol ! We gaan nog wat met je tegenkomen…

Woensdag ben ik nieuwe sandaaltjes gaan halen met jou: dinsdagavond zei Nice dat je voetjes openlagen aan de zijkant. Ik keek even, en inderdaad, er had zich een bleintje gevormd dat open was gegaan. Je sandaaltjes waren duidelijk te klein, en dat was me nooit opgevallen. Woensdag heb je dan je schoentjes gedragen, en ’s namiddags zijn we nieuwe ruime blauwe sandalen gaan halen. Ze zijn mooi, met extra steun aan je hieltje, en je loopt er bijzonder vinnig op. Ik ben blij dat we er zo snel hebben gevonden, want het blijft verschrikkelijk warm de afgelopen twee weken. Ik heb je ook een paar shortjes en T-shirtjes bijgekocht, want in dit weer speel je voortdurend buiten, en ben je pottezwart tegen ’s avonds. Gisteren heb je ook nog een nieuwe grijze Winnie-pet gekregen, en je lijkt ze leuk te vinden.

Afgelopen weekend ben je gaan logeren bij oma en opa in Zomergem. Ze vonden je een heerlijk ventje: je voelde je dadelijk thuis, speelde voortdurend met Kaneel (niet wederkerig, want ze blafte en gromde naar jou, en was stikjaloers), crosste het hele huis door, en vertelde honderduit. Oma en opa waren gek op jou, maar ook doodop tegen zondagavond. Je bent net in dat stadium dat je niet echt alleen kan spelen, maar alles komt vragen en tonen. Hoewel het kermis was en er dus voortdurend muziek te horen was buiten (en vooral de beats), was ook slapen geen probleem. Zodra oma vroeg of je wilde slapen, zei je overtuigd ‘Ja!’ en klom al het kleine trapje naar de kamers op. We hebben toch geluk dat je meestal zonder problemen gaat slapen: ik neem je op, spreek je met rustige stem toe, ga naar je kamertje, doe het nachtlampje aan, leg je neer op je linkerzij, geef je een tuut en je slaapbeertje, en wens je slaapwel. Licht uit, deur dicht, en een slapende Wolf. Heh.
Ze zijn ook met jou naar de kermis geweest: de muziek, de lichtjes en de draaiende molentjes waren zonder meer fascinerend. Ook heeft Sofie, de buurvrouw, haar waterschelp gebracht, zodat je op het balkon kon spelen met het water en met opa. Je hebt er toch wel een paar uur in zitten poedelen, zegt oma.

Ondertussen zijn we overschakeld van poedermelk op groeimelk: de flessen zijn een pak makkelijker dan het poeder, en uiteindelijk ook goedkoper. Jij geeft er niet om: als het maar melk is, en liefst in grote hoeveelheden.

Gisteren was een zware dag voor jou: je hebt een pak dingen bijgeleerd. Nice vertelde dat je de ‘high five’ kende, en inderdaad, als we ons hand omhoog houden, doe jij hetzelfde, zodat we er op kunnen slaan. Je vindt het maar wat leuk. Ook maak je nu geluidjes als je een auto vast hebt, of als je in de auto zit: je zegt parmantig ‘broem-broem’, en kijkt dan triomfantelijk rond of er reactie komt. Je hebt van Shura nog meer zandbakspeelgoed gekregen, en er zat een grote truck bij. Die heb je gisteren dan ook volgeladen met zand, om hem dan schaterend weer uit te kiepen. Het leven kan toch mooi zijn, nee ?

Uiteindelijk was je zó moe - je had de hele dag nog niet willen slapen - dat papa je in je bedje heeft gestoken rond kwart over vijf (ik was naar het oudercontact). Je was er zelf om komen vragen, en het gebeurt wel meer dat je nog een slaapje van een half uur of zo doet rond vijf uur. Je bent echter niet meer wakker geworden de hele avond: geen avondeten, geen melk, geen verse luier… Je lag zelfs in je kleertjes te slapen, snoetie. Ik was er alleen bang voor dat je dan veel vroeger zou wakker geweest zijn, maar het was netjes zeven uur vooraleer je een kik gaf.

Je bent een voorbeeldig jongetje. Nu nog wel :-p

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Logeren — Mama om 5:49 pm op Tuesday, June 21, 2005

Rappetappetoetie, kleine snoetie ! Als ik dat tegen je durf zeggen, begin je onveranderlijk te lachen. Het zijn leuke dagen geweest, de vorige week. Het is wel verschrikkelijk warm: door de 30°C. Gelukkig blijk jij er redelijk goed tegen te kunnen: je drinkt liters en je slaapt veel. En je eet wat minder, maar dat kan, gezien je dikke buik, niet zoveel kwaad.
Zaterdag hebben Roeland en Sarah je effectief meegenomen, en blijkbaar zonder problemen. Toen ik rond half elf even belde, was je nonkel heel gedecideerd: als hij kon tekenen voor een kind zoals jij, zou hij het doen. Je had nog heerlijk gespeeld, flink je boterhammetjes opgegeten, je flesje melk laten staan, en was probleemloos gaan slapen. ’s Morgens was je er rond kwart over zeven, en heb je wel drie kwartier bij hen in bed mogen ronddollen. Resultaat was dat je natuurlijk nog drie kwartiertjes hebt geslapen, voordat je met hen meeging naar de markt. Tegen ’s middags kwamen jullie allemaal hier eten, en papa en ik hadden ondertussen je badje opgeblazen en opgevuld. Je vond het prachtig: in en uit, en in en uit, tot er een halve tuin in het zwembad lag en een half zwembad in de tuin. Toch begon je rond 1 uur al lastig te worden, en blijkbaar had je je bedje hard nodig: je hebt geslapen tot half vijf ! Je slaapt gewoon de hitte van je af, denk ik.

Het kan ook aan je tandjes liggen: ook al heb je onderaan nog altijd maar twee tandjes en bovenaan vier, toch zijn er opnieuw twee aan het uitkomen aan de bovenkant. Ik denk dat het je eerste kiezen zijn, want ze staan een pak meer naar achter. Zal ik toch eens aan oma moeten vragen. Aan de ene kant zit het er al flink door, aan de andere kant is het volop bezig aan het doorkomen, waardoor je op de gekste dingen aan het bijten bent. Zolang het maar hard is.

Zaterdag hebben we verschrikkelijk moeten lachen om jou: ik had je je zonnebril opgezet, en je zag er mega cool uit, vooral dan op de foto die papa getrokken heeft met zijn nieuwe GSM. Nonkel Roeland heeft hem zelfs bewerkt zodat je er nog stoerder uitziet. Ik hoop maar dat ons nieuwe fototoestel er snel komt, want ik wil echt wel fotootjes trekken van mijn klein wondertje.

Gisteren was je precies al vrij moe toen ik je ging afhalen bij Nice, en we hebben dan nog samen wat buitengespeeld. Op een bepaald moment begon je te dreinen, en heb ik je meegenomen naar de keuken voor een boterhammetje. Dat ging een paar stukjes goed, en dan zette je een keel op. Papa en ik wisten even niet meer wat te doen, want je bleef huilen, ook al namen we je uit je stoel en op de arm. Ik heb je dan maar zonder meer een tuut gegeven en in je bedje gelegd, en blijkbaar zat daar het probleem: zodra je je bedje zag, stopte je met huilen, en je installeerde je genoeglijk met je beertje onder je deken. Na drie kwartier was je er al terug, en wilde je enkel nog een flesje. Vrolijk hoste je daarna rond door het huis, spelend met alles wat je tegenkwam. Yep, je kan het nog niet zeggen, maar wel al verdomd goed duidelijk maken.

Gecategoriseerd onder: Logeren — Mama om 5:50 pm op Saturday, June 18, 2005

Momenteel ben je niet thuis, lieve snoet. Roeland en Sarah hebben je deze namiddag meegenomen, en morgen tegen de middag brengen ze je terug. Papa en ik moeten namelijk naar het trouwfeest van Caroline en Johan. Uiteraard zijn oma en opa daar ook, en Omaly en opa Jeroom konden niet vanavond. Een andere babysitter is moeilijk te vinden tijdens de examens, en Roeland en Sarah hadden toch al gezegd dat ze jou met plezier eens onder hun hoede zouden nemen. Ik hoop dat het lukt, ik ga straks toch even bellen om te horen hoe het is gegaan. Normaal gesproken zou je nu toch al in je bedje moeten liggen.

Ik hoop dat ze ook een paar fotootjes hebben kunnen nemen: ons fototoestel is kapot, en we wachten op een nieuw. Er is nochtans wel enig verschil qua uiterlijk de laatste dagen: we zijn woensdag naar de kapper geweest ! Je lange blonde haren zijn nu weer getransformeerd in een jongensachtig kort kopje. Sarah zegt dat je er zo veel stouter uitziet. Hehe. Mag ook wel, met jouw karaktertje. Het nadeel was wel dat je nu de gigantische buil op je voorhoofdje veel beter ziet. Dinsdagavond, toen ik thuiskwam van de bakker, begroette je me door al schaterend weg te lopen met de bedoeling dat ik je zou pakken. Dat deed ik dan ook, of deed toch een poging tot. Net toen ik je vast had - dàcht je - gooide je je voorover met al je kracht, zoals je zo vaak doet. Ik had je echter nog niet goed vast, zodat je uit mijn handen glipte en keihard met je voorhoofd tegen de stenen ging. Huilen dat je deed ! Het is een grote buil geworden, groengeel ondertussen. Tsja, zal niet de eerste en zeker niet de laatste zijn. Maar een vreselijk zicht is het wel.

Ik heb je alweer nieuw speelgoed gekocht (tweedehands, ik kon het weer eens niet laten): een klein telefoonhuisje. Op het dak staan de cijfers van een telefoontoestel, en elk knopje maakt het overeenkomstig geluid. Je vindt het heerlijk. Er zitten ook een paar muziekjes in, waarop je dan -uiteraard- weer begint te dansen. Vandaag hebben we een nieuwe dansstijl ontdekt: je schudt niet alleen meer met je kontje of buigt door je knietjes, je heft nu ook afwisselend je voetjes op. Raar toch dat ook jij, klein als je bent, al zoveel ritme in je lijfje hebt. Ook heb je ondertussen eindelijk je hobbelpaard. Je kan er nog niet zelfstandig op of af, maar toch intrigeert het je wel: af en toe kom je vragend bij me staan en wijst er dan naar, en dan moet ik je erop zetten. Hetzelfde doe je trouwens ook met de hangmat: dan moet ik je er languit inleggen en schommelen. Ik denk dat je later de grote schommel ook heel leuk zal vinden. Momenteel zijn we een hoop struiken aan het uitdoen, zodat er meer plaats is in de tuin en we de schommel kunnen opzetten. Zal ook voor mama leuk zijn :-)

Papa heeft je deze middag even alleen laten eten, en het gaat eigenlijk verbazingwekkend goed. Je kan netjes scheppen met een lepel, en ook je mondje passen lukt wonderwel. Alleen is die pot eten nog veel te verleidelijk om in te zitten spelen, al dan niet met je blote handjes. Drinken met een rietje lukt wel al, al mag ik je geen kartonnetje in je handjes geven: je drukt er veel te hard op, en dan ligt de vloeistof in kwestie overal !

Woensdag voor de kapper zijn we even binnengewaaid bij Sepp en Sofie, gewoon om het schommelpaard op te halen. Jij vond de kleine Ines behoorlijk intrigerend: ze lag nochtans rustig te slapen in papa’s armen. Na de kapper zijn we ook nog even naar Vallery gegaan, die daar schuin tegenover woont. Ook daar ben je grondig gaan verkennen, met de nodige commentaar en wijzende vingertjes. Ik moet echt eens een audio-opname maken van jouw gebrabbel: het is soms hilarisch ! Je zegt alles zo vol overtuiging, en voorzien van gezichtsexpressie en een hoop gebaren. Moesten we nu nog weten wat je eigenlijk wil zeggen…

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Ziek — Mama om 5:52 pm op Tuesday, June 14, 2005

Soms, lieve snoetie, maak ik me een beetje zorgen. Zoals vannacht, eigenlijk. Je had al de hele avond onrustig geslapen, en rond kwart over één vannacht begon je opnieuw te huilen. Deze keer leek het niet zomaar over te gaan, dus uiteindelijk ben ik even bij je gaan kijken. Ik haalde je even uit je bedje, en je klampte je aan me vast. Zoals altijd gingen we dan even de wekker in de logeerkamer bekijken, iets wat doorgaans voldoende is om je te kalmeren en opnieuw te doen inslapen. Toen ik je echter in je bedje wilde leggen, begon je te krijsen. Nee, huilen was het niet meer, het was krijsen. Je verminderde toen ik je weer op de arm nam, maar stopte niet. Ik heb dan maar je broek ververst en nog even met je rondgelopen, en toen opnieuw in je bed proberen leggen. Opnieuw sloeg je prompt in paniek: je gooide je tuut weg, krabbelde recht en begon krijsend aan je bedspijltjes te trekken. Even heb ik de deur gesloten in de ijdele hoop dat je wel ging kalmeren, maar het werd alleen maar erger. Papa die er ondertussen bijgekomen was, heeft je dan maar weer uit je bed gehaald, en in mijn armen in ons bed gelegd. Je trilde helemaal, en snikte nog heftig na, terwijl je je stevig tegen me aandrukte, krampachtig je beertje vasthield en verwoed op je tuutje zoog. Ik wiegde je zachtjes heen en weer, terwijl ik sussende geluiden maakte en over je kopje streelde. Langzaam werd je kalmer, en bedaarde ook het hevige nasnikken. Na een vijftal minuten heb ik je dan weer in je bed gelegd, en je sliep probleemloos in, tot deze morgen. Toen was je weer wonderwel goedgezind.
Ik weet echt niet wat er scheelde, liefje, maar het was erg.

Nog iets waarover ik me zorgen maak, is je stoelgang. Het klinkt misschien raar, maar je stoelgang is enorm wisselvallig. ’s Morgens heb je een mooie vaste vuile luier, maar in de loop van de dag wordt alles weer slap, op diarree af. Gisteren lagen je billetjes dan ook volledig open: het bloedde zelfs, zodat ik er Eosine heb opgedaan, vooraleer nog eens een dikke laag luierzalf aan te brengen. Nice zegt het ook: ik moet eens een staaltje laten onderzoeken, want waarschijnlijk reageer je toch op het een of het ander. Krampen ’s avonds heb je niet vaak meer: het is dan ook lang geleden dat ik nog glycerinesuppo’s heb moeten gebruiken. Want ook dat heb je dan soms: je wil wel kakken, maar je kan niet, met alle buikpijn vandien.

Arme jongen…

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Gewoon verslag, Taal — Mama om 5:52 pm op Sunday, June 12, 2005

Hehe liefje, je bent een heerlijk ventje ! Je bent zo goed als altijd vrolijk, en je begint ook stilaan te praten. “Ja” en “Nei” kan je al prima zeggen, en de hond van Nice, Sarti, noem je steevast “Tati”. “Baba” is een bad, en “nana” heb je gisteren de hele tijd in de Delhaize zitten zeggen, vanaf het moment dat we bananen hebben gekocht. Daar ben je trouwens verzot op: ik kan je geen groter plezier doen dan je als vieruurtje een banaan in stukjes te geven in je Winniekommetje. Je zit die dan vergenoegd naar binnen te werken, met als resultaat dat gans je gezichtje vol hangt met banaan, want dat glibberige spul krijg je meestal niet in één keertje in je mondje. Uiteraard is dat niet genoeg: je krijgt er nog een ganse koek bij, en een klein yoghurtje.

Ik heb even moeten pauzeren bij het schrijven, want je wilde weten wat mama aan het doen was aan de computer, en je wilde me ook mijn PC-beestjes teruggeven. Gisteren had je die van mijn bureau genomen en ermee zitten spelen, maar vandaag moesten ze blijkbaar opnieuw op hun plaats. Je bleek ook alweer wat moe te zijn, dus ben ik met je meegegaan naar de woonkamer, en heb ik wat gespeeld met jou. Na een paar minuten al nam je je tuutje van tafel en je giraf, wat al een veeg teken is. Toen je dan ook met een boekje bij me op schoot kwam gekropen, betekende dat al helemaal dat je moe werd. We bekeken samen de tekeningen van de diertjes, en ik maakte de juiste geluiden erbij. Je vindt dat heerlijk. Toen bij de pauw echter per ongeluk het boekje op de grond viel, haalde je je vetste lachje boven. Ik denk dat je het daarna nog een keertje of twintig op de grond hebt gegooid, waardoor mama - uiteraard - verschoot, en jij letterlijk omrolde van het lachen. Toen ik je dan even later in je bedje probeerde te leggen, bleek de pret nog niet gedaan: je klauterde overeind en gooide je tuut overboord, gevolgd door een lachbui. Dan wierp je je achterover, languit op je matras, en moest ik je kriebelen. Ik dacht dat het slaapmoment nu wel even voorbij was, maar toen ik je uit je bedje tilde, begon je te huilen en te wijzen naar je bedje. Tiens. Ik heb je dan toch maar ingestopt, en nu slaap je. Kleine doerak !

Vrijdagavond zijn we samen naar oma en opa gegaan: oma werd warempel 60 ! Ik vind dat ze er nog verbazend goed uitziet voor haar leeftijd, en blijkbaar ben ik lang niet de enige. Vanaf halfacht gaf ze een drink, en ze had heel graag gehad dat jij meekwam, want een hoop mensen wou jou nog een keertje zien. We hebben je dan maar je mooiste kleertjes aangetrokken, en op het uur dat je meestal in bed gaat, kwamen we toe bij oma. Er was nog verder niemand, waardoor oma en opa al hun aandacht aan jou konden wijden. Je vond het maar wat leuk ! Ook toen er een paar mensen bij kwamen, bleef je het middelpunt van de belangstelling. Na verloop van tijd moest je wel bij mama zijn, maar ook dan bleef je welgezind. Rond negen uur ben je dan toch in je bedje daar geraakt, en je sliep meteen als een blok. Toen we tegen half elf je er opnieuw uitvisten, zat je even wat verdwaasd rond te kijken naar al het volk, maar zodra je Roeland herkende, moest je toch onmiddellijk bij hem zijn. Jullie straalden allebei :-)

Als gevolg van je zware dag vrijdag heb je gisteren enorm veel geslapen, tegen je gewoonte in. Het was wel eens leuk en heerlijk rustig zo.

Donderdag ben ik naar de kleine Ines gaan kijken. Ik was graag woensdag geweest, zodat ik jou kon meenemen, maar toen was ze nog niet op de kamer, zodat het niet veel zin had. Het is een heel mooi kleintje, en de hele familie is apetrots. Jammer dat je ze nog niet gezien hebt, je bent gek op baby’s.

Straks gaan we naar Omaly en opa: het is vaderdag vandaag, en ik heb je nieuwe kleertjes aangetrokken: een beige ribbelbroekje, een ecru truitje en daarover een rood-beige geruit hemdje, gekregen van Gwen en Erik. Je ziet er prachtig uit ! Ik hoop straks een paar fotootjes te kunnen trekken, maar het fototoestel is het nu helemaal aan het begeven. Anders komt er nog wel eens een gelegenheid. Ik moet je trouwens nog op de foto zetten met je beer: je bent vandaag 16 maanden !

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 5:54 pm op Sunday, June 5, 2005

Kleine mol, je was ongelofelijk goed gezind vandaag ! Ik heb begot geen idee hoe het komt, maar het is wel heel leuk :-) Zo heb je op een bepaald moment gewoon rondgelopen door de living al schaterend, zonder aanwijsbare reden. Als ik dan ‘oh-oh’ riep vanuit de keuken, werd dat beantwoord door een geschater waardoor je vaak gewoon omviel van het lachen. Je hebt vrij veel geslapen, tussendoor veel op je eentje gespeeld, lekker gegeten en veel met ons geknuffeld. Voor dit soort dagen tekenen we, kleintje !
Gisteren heb ik je grote blauwe olifant opgeblazen: een rubber springdier, maar je bent eigenlijk nog net te klein om er zelf mee te spelen. Je voetjes raken de grond, maar je kan er nog niet zelf op en af kruipen. Ik heb je ook nog wat nieuwe boekjes meegebracht, want daar kan je uren zoet mee zijn, op je eentje, of samen met ons. Tegenwoordig kruip je ook vaak op de salontafel: je zit dan trots rond te kijken, en kruipt er dan weer af. We laten je maar doen: er staat toch niks dan speelgoed op, en ze is groot genoeg dat je er niet zomaar af valt. Gisteren heb ik wel je park afgebroken: je zat er nooit meer in, en op die manier hebben we opnieuw meer plaats. Ergens deed het wel raar: alweer een mijlpaal…

Jammer dat het weer zo tegenvalt: het is begin juni, maar amper 15 graden en regenachtig. Telkens ik de tuindeur opendoe om de kat of de hond binnen of buiten te laten, cross jij naar dat venster en wil mee buiten. Als ik de schuifdeur dan net voor je neusje weer sluit, ga je prompt huilen, want je speelt zo graag buiten… Je hebt nog maar één keertje in je zandbak kunnen spelen, sindsdien was het steeds te koud of te nat.

Ik moet dringend met je naar de kapper: je hebt ondertussen alweer een beatleskapsel, en ik vind je veel mooier met je haartjes kort. Alleen durf ik het niet zelf te knippen, dus moet je mee naar Marie-Jeanne. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan: je moet goedgezind zijn en goed uitgeslapen, of er valt met jou geen land te bezeilen.

Vandaag was er ook heuglijk nieuws: vannacht om 3.20u heb je er een achternichtje bijgekregen: Ines ! Je speelt nu al vaak met Margot en Maud, maar sinds vandaag zal je de kleinste niet meer zijn van mijn groep vriendinnen. Ik kan al niet wachten om Sofie en het kleintje te gaan bezoeken.

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Ziek — Mama om 5:55 pm op Wednesday, June 1, 2005

Snoetie, je bent alweer ziek geweest… Gisteren kreeg ik rond 12.00u een telefoontje van Nice, en die wist me te vertellen dat je 39,5° C koorts had. Ze vroeg of ze je een Perdolan mocht geven, en ze wou me ook gewoon even op de hoogte brengen. Echt lastig was je niet, je vroeg wel behoorlijk wat aandacht, maar je mocht gerust blijven. Je had net gegeten, en je moest nog slapen. Dat heb je dan ook gedaan, van 12.15u tot 15.45u, enorm lang voor jouw doen.
Wellicht had je ook wat last van je keel, net zoals mama en papa. Tegen de avond had je nog 38,5°, maar je zag er niet ziek uit, en gedroeg je ook niet zo: je had energie voor tien, en klauterde overal op en af.

Deze morgen was je temperatuur weer normaal, en blijkbaar had je gisteren genoeg geslapen voor twee dagen: voor de middag wilde je niet slapen, vertelde papa, en na de middag heb ik het ook even geprobeerd, maar zag je het nog steeds niet zitten. Ik heb je dan maar in de auto gezet, en ben met jou om eten voor Catullus gegaan, en dan nog even de Kringloopwinkel binnen, waar ik je een doos Duploblokken heb gekocht. Daar heb je ondertussen al ijverig mee gespeeld. Je hebt trouwens ook mijn kleine schuifje vol stressballen ontdekt, en nu ligt het hele huis voortdurend vol, tot groot jolijt van de hond natuurlijk.

Wat die hond betreft moeten we je tegenwoordig wat intomen: je wil voortdurend met hem knuffelen en spelen, maar je weet nog niet wat kan en wat niet kan. Zo trek je graag aan zijn oren, prop je je handje in zijn muil, trekt aan zijn tanden, duwt met je kleine vingertjes in zijn ogen… Gelukkig is hij een lieve loebas, maar toch vertrouwen we het niet: hij is en blijft een groot dier met een gevaarlijke bek vol tanden. Daarom moeten we je constant verbieden om zo wild te zijn met hem, en ga je regelmatig huilen daardoor. De hond zoekt je trouwens ook op, en ook hem moeten we dus voortdurend lopen verbieden. Zucht.