Hehe, kleine zandmuis, je hebt je zandbak, en je hebt er gisteren uren in gespeeld ! Het was nog steeds vreselijk warm buiten, maar het zeshoekige, houten spul staat onder een boom, dus qua zonlicht zit dat wel goed. Water heb je nog niet gekregen, want dan zou het hek helemaal van de dam zijn, en je bent ook nog wat te klein om er creatief mee te zijn. Je vond blijkbaar het gevoel van dat stevige witte zand onder je blote voetjes zalig, want je deed niets liever dan rechtstaan en parmantig rondtrappelen. Ook het vernielen van mama’s bouwwerken - lees: het resultaat van een omgedraaid potje - scoorde hoog. Op een bepaald moment ben je gewoon op je buik in het zand gaan liggen, en lag je te trappelen met handen en voeten. Je genoot er zichtbaar van, en was dan ook doodop na een tijdje.

Later op de dag zijn dan nonkel Roeland en tante Sarah langsgekomen, en daardoor heb jij voor het eerst je boterhammetjes buiten mogen opeten, gezeten in je hoge stoel aan de tuintafel. Je vond het wat vreemd, maar dat belette je niet met smaak alles naar binnen te spelen. Wat ons wel opgevallen is, is dat je totaal geen schrik hebt van mensen, maar wel een pak rustiger wordt als er iemand anders aanwezig is.

Deze morgen ben je dan in de buggy met papa naar de bakker gegaan, en toen je doodop bleek te zijn toen je weer thuis was, vond ik dat uiteraard raar. De uitleg volgde snel: je hebt een heel eind van de Woestijnegoedlaan te voet afgelegd Mijn kleine flinke stapper !