Hehe, kleine zandmuis, je hebt je zandbak, en je hebt er gisteren uren in gespeeld ! Het was nog steeds vreselijk warm buiten, maar het zeshoekige, houten spul staat onder een boom, dus qua zonlicht zit dat wel goed. Water heb je nog niet gekregen, want dan zou het hek helemaal van de dam zijn, en je bent ook nog wat te klein om er creatief mee te zijn. Je vond blijkbaar het gevoel van dat stevige witte zand onder je blote voetjes zalig, want je deed niets liever dan rechtstaan en parmantig rondtrappelen. Ook het vernielen van mama’s bouwwerken - lees: het resultaat van een omgedraaid potje - scoorde hoog. Op een bepaald moment ben je gewoon op je buik in het zand gaan liggen, en lag je te trappelen met handen en voeten. Je genoot er zichtbaar van, en was dan ook doodop na een tijdje.

Later op de dag zijn dan nonkel Roeland en tante Sarah langsgekomen, en daardoor heb jij voor het eerst je boterhammetjes buiten mogen opeten, gezeten in je hoge stoel aan de tuintafel. Je vond het wat vreemd, maar dat belette je niet met smaak alles naar binnen te spelen. Wat ons wel opgevallen is, is dat je totaal geen schrik hebt van mensen, maar wel een pak rustiger wordt als er iemand anders aanwezig is.

Deze morgen ben je dan in de buggy met papa naar de bakker gegaan, en toen je doodop bleek te zijn toen je weer thuis was, vond ik dat uiteraard raar. De uitleg volgde snel: je hebt een heel eind van de Woestijnegoedlaan te voet afgelegd Mijn kleine flinke stapper !

Mijn lieve kleine sloeber, het is alweer twee weken geleden dat ik nog iets geschreven heb, en ik voel me schuldig. Er is zoveel gebeurd, maar het is verschrikkelijk druk op school en ik heb niet de tijd gevonden om te schrijven…

Momenteel lig je even in je bedje, moe van al het spelen buiten. Het is prachtig weer, en jij bent niet uit de tuin weg te slaan. Je gaat overal verkennen, gaat zitten in het gras en speelt met de sprietjes, probeert bloemen te plukken (gelukkig de paardebloemen en madeliefjes) en loopt gewoon rond. Je hebt ook een oude tennisbal gevonden, en nu speel je met de hond: je gooit het balletje weg (of komt het aan mij brengen om weg te gooien), de hond rent ernaartoe en grabbelt het vast, en jij gaat het daarna weer afpakken van de hond. Ik hou het strikt in de gaten, maar de hond vindt het helemaal niet erg. Blijkbaar is hij je grote vriend. Toen je afgelopen weekend na een paar dagen weer thuis kwam, is het eerste wat je deed de hond knuffelen, zegt papa. Je kon er maar niet genoeg van krijgen, je had hem blijkbaar erg gemist.
Ook de kat is één van je favorieten: telkens weer ga je ernaartoe en probeer je zijn staart vast te grijpen, of gewoon met hem te spelen en luid tegen hem te roepen. Soms zoekt hij je zelfs op, maar vaak ontaardt het in een té wild spelletje, en eindigt het met een stevige klauw en een huilpartij. En tóch blijf je doorgaan.

Ik denk dat je ook verschrikkelijk verbaal gaat worden. Tiens, van wie zou je dat nu hebben ? Je loopt constant te babbelen, al hebben je woorden nog steeds geen betekenis. “Mama” zeg je nu voortdurend, maar dat zeg je ook tegen papa, Shura, oma, Nice… Al zeg je tegen haar vaker “Mamie”. Vorige week ben je plots ‘blebleblebleble” beginnen zeggen, met vooruitgestoken lip en kleine vingertjes. Veel leuker is het nog als jij gewoon je lipje uitsteekt, en mama met haar vinger “blebleble” doet: het gaat veel sneller ! Of omgekeerd: mama steekt haar lip uit, en jij mag met je kleine vingertjes heen en weer gaan.

Vorig weekend ben je bij Omaly en opa gaan logeren: mama ging op weekend, en papa wou wel eens het huis voor zich alleen. Jij vond het alvast niet erg: je kreeg twee dagen non-stop aandacht ! Voor zover ik weet zijn ze met jou naar de kermis geweest en heb je je ogen uitgekeken naar al het volk en alle lichtjes. En op zondag was er de Fiertel, en mocht je ook staan kijken. Je hebt een heel leuk houten blokkenspeeltje gekregen, precies wat ik zelf ook nog wilde kopen. Blijkbaar hebben ze het hele weekend met jou geoefend, want je kan feilloos de blokjes op de staafjes steken. Omaly kon het uiteraard ook niet laten en heeft jou een set hele mooie kleertjes gekocht: een donkerblauwe short, een marinegestreepte trui, en een donkerblauwe gebreide vest. De truitjes zijn nog wat te groot, maar het shortje zal deze zomer vast en zeker zijn diensten bewijzen. Dank je, omaly !
Ik weet niet wat ze nog met jou hebben uitgespookt, maar je woordenschat is een pak uitgebreider geworden: je loopt nu de hele tijd ‘djebbe-djebbe-djebbe’ te zeggen, vol overtuiging en met een zalig snoetje, en je combineert dat met de heerlijkste klanken. Je kan misschien nog niet spreken, maar je kan wel heel duidelijk maken wat je wil zeggen of hebben, en als we je iets verbieden, begin je op slag luidkeels te huilen, gigantische krokodillentranen.

We hebben ook een grote schommel voor jou gevonden, tweedehands. Het is een cadeautje van oma en opa, maar hij is wel wat groter uitgevallen dan ik dacht. Als we eens een paar extra handen hebben, zetten we hem op. Het is compleet met een grote glijbaan, maar daar ben je nog wat klein voor. Met de basisschommel moet het wel lukken. Tegenwoordig schommel je graag in mama’s hangmat. Die heb ik donderdag opgehangen, en je vindt ze heerlijk: als ik erin lig, wil je erbij, en dan schommelen we samen. Of je loopt er gewoon onderdoor met je kopje tegen de stof, en dan schater je het uit. Gisteren heb je ook een hele tijd in die plek droge aarde van de hond zitten spelen, en daarom ga ik vandaag een zandbak halen: je hebt er duidelijk behoefte aan om te kunnen spelen met zand en water. Als dat niet het geval was, heb je gewoon geen Rombautsbloed in je aderen, kleintje !

Hoewel je dus twee weken geleden wat ambetant was, heb je nog steeds geen extra tandjes gekregen, je staat nog steeds op 6. Oma vindt het wat laat, maar ik maak me geen zorgen: “hoe later de tanden, hoe intelligenter”, luidt de volkswijsheid. Je knarst wel nog steeds, en ik hoop dat je je prille tandjes nog niet beschadigt. Je gebruikt ze wel graag: vorige week had je plots een periode dat je geen boterhammen zonder korstjes meer wou, alleen nog de korstjes zelf. Dat is ondertussen alweer voorbij gegaan, en je laat de korstjes weer liggen. Eten is nog steeds geen probleem: je eet het liefst van al met ons mee. Je fruit wil je niet meer in moes, het moeten stukjes zijn die je zelf kan binnenspelen. Zo eet je dan een hele koek, en anderhalve banaan of zo.

Je bent trouwens ook een beertjesman geworden: je kleine slapebeertje is je grote favoriet en moet regelmatig mee naar beneden. Hier loop je ook vaak met teddyberen rond: er zitten er een paar in je kist, en soms pak je er gewoon een paar mee uit je bedje (daar liggen er zoveel dat je er bijna niet meer bijkan, maar je protesteert als ik er een paar wegneem), of loop je rond met Gerard de Giraf. Ik heb het zekere voor het onzekere genomen, en woensdag een extra slapebeertje gekocht. In de Colruyt zag ik net hetzelfde liggen, vandaar. Zo worden wellicht grote drama’s in de toekomst vermeden. Ik heb je slapebeertje dubbel en je giraf, dat zou toch moeten volstaan.

Lieve snoetje, de laatste dagen ben je wat vervelend, en we weten niet waarom. Je bent nogal dreinerig en hangerig, maar het ligt niet aan je tandjes. Ik voel of zie ze in elk geval toch niet, terwijl je toch op alles wil bijten, soms tot bloedens toe.
Toch is het met zijn momenten: soms ben je dan ook weer ongelofelijk goed gezind, zoals de dagen daarvoor. Dan loop je te schateren door het huis, speel je met alles, en lach je voortdurend. Je hebt nu ook gevonden hoe je met je tong over je bovenlip kan gaan, zodat je ‘lelelelelelelele’ kan zeggen. Zodra iemand - papa, ikke, oma, Shura, … - je voordoet, doe je het prompt achter.

Je wordt zo snel groot… Papa heeft je gisteren je eerste fitnessoefeningen laten doen: hij heeft je geleerd hoe je de trap op kan kruipen, en dadelijk heb je dat dan ook maar vier keer gedaan, de twee volledige trappen. Naar beneden kan je zelf nog niet, gelukkig maar. De traphekjes zijn besteld, maar papa kon toch niet wachten… Bij oma heb je dat kunstje dan ook nog eens gedemonstreerd op de marmeren trap daar. We zijn gisteren even op bezoek geweest in Zomergem voor moederdag, en dan ook maar meteen binnengewipt bij je grootoma in Ursel. Daar hebben we dan ook boterhammetjes gegeten, maar ik had geen drinkflesje bij. Je moest dus wel uit een beker proberen drinken, maar dat lukt dus helemaal niet zoals het zou moeten: je bent veel te bruusk (je flesje kan je zonder meer ondersteboven houden, maar bij een beker loopt dat verkeerd af natuurlijk), waardoor je een ganse gulp naar binnen krijgt en je je verslikt. Gefrustreerd begon je te brullen en de beker uit mijn handen te slaan. Thuis zijn we nu ook maar overgeschakeld op tuitbekers, zodat je tenminste al de plotse vloed gewoonraakt, en niet meer hoeft te zuigen.

Je wordt trouwens ook verstandiger en sluwer met de dag. Je boterhammetjes gaan nog steeds vlot binnen, maar als je nu voldoende hebt, laat je de restjes niet zomaar liggen: secuur en in opperste concentratie haal je met je kleine vingertjes de boterhamhelftjes van elkaar, haalt het beleg er vantussen, en propt dat snel in je mond. En dan zit je natuurlijk triomfantelijk rond te kijken in je stoel ! Kleine sloeber !

Hehe, kleine snoet, het is ongelofelijk hoe welgezind jij kan zijn ! Deze morgen heb je geslapen tot half negen, en daarna mocht je, zoals vaak in het weekend, bij ons in bed je flesje opdrinken en dan spelen. Dan kruip je in en uit bed, over ons heen, loop je rond in de kamer, probeer je mijn wekker uit elkaar te prutsen of die van papa op muziek te zetten, of zit je gewoon te sabbelen op je flessen: nog steeds dezelfde groene aftersunfles en de helblauwe glazen body oil fles. Uiteraard gaat dit gepaard met een hoop commentaar en gelach.
Daarna mocht je in bad, tot je grote plezier, en deze morgen heb je als ontbijt een paar koekebroodjes gekregen. Die smaakten blijkbaar, want je at meer dan normaal. Het was dan ook al tien uur… Daarna ben je heel intensief aan het spelen geslagen, met boekjes en honden en alle mogelijke speelgoed.
Resultaat: tegen elf uur was je uitgeteld, en ging je dankbaar slapen. Papa en ik geloofden bijna de babyfoon niet: je sliep maar en sliep maar, en het was twee uur voor je wakker werd ! Ik denk dat je nog een beetje moest inhalen van gisteren… Ondertussen was mama in het kleine tuintje beginnen werken, omdat de schildpadden zo langzamerhand weer in hun eigen vijvertje en kleine terreintje mogen. Ik heb dan maar meteen het houthok aangepakt en dat volledig uitgeveegd (kilo’s dode bladeren, kilo’s !) en het overschot van de planken van de zolder erin opgeborgen. Jij kwam ondertussen regelmatig aan het venster kijken wat ik toch aan het doen was, en je vond het pas helemaal leuk toen papa met jou buitenkwam en je van dichtbij de werken kon bekijken. Last van de warmte bleek je niet te hebben: het was vlot 26°C vandaag, maar ik had me erop voorzien en jou al meteen een short en T-shirtje met korte mouwtjes aangedaan, een setje waarin je naar hartelust mag spelen en dat probleemloos vuil mag worden. In de loop van de dag gingen zelfs die kleertjes nog uit, zodat je enkel in een rompertje rondliep. En je sandaaltjes, natuurlijk. Je hebt nu ook ontdekt, nu je wat meer zelfvertrouwen hebt bij het lopen, dat je met de bal kan spelen. Je kan je Nijntjesballetje met één hand oppakken, en met een grote boog gooi je het dan weer weg, zodat je vaak zelf nog schrikt van het resultaat en prompt begint te lachen. Je bent een echt vrolijk kind, lieve Wolf. Ik hoop dat je dat altijd zal blijven.