Gecategoriseerd onder: Familie, Op stap, Ziek — Mama om 6:03 pm op Saturday, April 30, 2005

Op de valreep nog een berichtje in april, het is alweer veel te lang geleden, kleine mol. Nochtans is er wel een en ander te vertellen.
Deze morgen heb je weer een primeur beleefd: we zijn voor het eerst gaan zwemmen ! Gelukkig ben je al twee dagen verschrikkelijk goed gezind, zodat we wel dachten dat het goed ging gaan. En ja hoor, als een volleerde waterrat (in zijn prille dagen) ging jij vrolijk aan het plonsen. Onder begeleiding van mama of papa durfde je zelfs tot over je naveltje in het water rondstappen. Dieper durfde je niet, tenzij je op onze arm zat natuurlijk. Zowat een uurtje heb je het volgehouden, en toen was je ronduit bekaf. Het ritje terug vanuit Ertvelde had je moeite om je ogen open te houden, en na je eten ging je dan ook gewillig in bed. Ik had gedacht dat je behoorlijk lang ging slapen, maar na een uurtje was je er al terug, vrolijk en opgewekt. Ik heb je dan maar met een hoop spullen in de auto geladen, en we zijn samen naar Zomergem getrokken. Daar werd je gebiologeerd door de kippen, en heb je een plastiek felgroen stoeltje gekregen. Dat moest uiteraard dadelijk uitgeprobeerd worden, en werd ook ad hoc goedbevonden :-) Ik weet eigenlijk niet wiens ogen het meest straalden deze middag: die van jou, of die van je oma en opa… Daar heb je uiteindelijk dan geslapen van half zes tot zeven, waardoor het vreselijk laat werd, want we moesten nog even binnenwippen bij je overgrootmoeder, ik had het beloofd. Ook daar bleef je welgezind (al was het al vreselijk voorbij je normale etensuur) en was je vooral in de staande klok geïnteresseerd. Ik vreesde het ergste voor de terugrit, maar zelfs toen bleef je lachen en schateren met de gekke bekken die mama trok. Uiteindelijk heb je pas eten gekregen rond acht uur, en heb je daarna nog vrolijk verder gespeeld tot half tien. Toen vond ik het welletjes, en ging je je bedje binnen. Hopelijk slaap je dan morgenvroeg even lang als deze morgen: half negen !

Vorige week woensdag hebben we ook de hele namiddag in Zomergem gezeten, maar toen heb je wel meer geslapen. Ik moest namelijk met opa de boekhouding van Netlash op punt stellen, en oma heeft zich ondertussen dan maar met jou vermaakt. Het is trouwens leuk om je bezig te zien: zodra je binnenkomt, gaat eerst al je aandacht naar het kleine hondje, maar daarna wil je onverbiddelijk naar de keuken. Het maakt niet uit wat we aan het doen zijn: je moet en zal op iemands arm de keuken rondgaan en alle visjes en bloemetjes die op de kasten zijn gekleefd, even aanraken. Bij de laatste kast moet er trouwens even halt gehouden worden, zodat jij de kastdeur een paar keer open en dicht kan schuiven. Dan zit je vergenoegd te lachen, en als kers op de taart wil je dan even rinkelen aan de mobiel met stenen vogeltjes boven de keukentafel. Pas daarna staat het ons weer vrij verder te gaan met hetgeen waarmee we bezig waren, en gaat zijne excellentie wel eigenhandig weer op onderzoek uit. Zo kom je onveranderd ook uit bij de telefoon. Hier thuis heb je een oude GSM van mama gekregen, en blijkbaar zie je dadelijk dat het vaste toestel ginder hetzelfde principe hanteert: je neemt de hoorn, houdt die omgedraaid tegen je oortje, en zegt dan vol overtuiging: “Da ?” Daarna kan je soms zelfs hele conversaties voeren. Jammer genoeg zijn die nog altijd alleen door jou te verstaan.

Die woensdag was je al behoorlijk aan het snotteren, en het is er niet op gebeterd: je had een heuse verkoudheid, met massa’s gesnotter, maar ook met behoorlijk wat gehoest. Je bent een paar dagen lastig geweest, maar dat kwam vooral doordat je voortdurend jezelf weer wakker maakte door je gehoest, en dat je uiteindelijk doodop en ellendig was. God zij dank bestaat er hoestsiroop, waarvan je telkens dankbaar een lepeltje slikte.

Donderdag zijn we dan naar de dermatoloog gegaan voor die vervelende uitslag. Door de Zyrtecdruppeltjes -dacht ik toch- waren die blaasjes quasi volledig verdwenen, maar volgens de dokter ging het om een virale aandoening, en dus sowieso van voorbijgaande aard. Niks ernstigs dus, gelukkig. Je enorme gezwollen muggenbeten kan ik verzorgen, indien nodig, met een corticoïde zalf: ook daar tilde ze niet zwaar aan. Ondertussen slaap je weer onder je klamboe, en doe je niet waar ik zo voor gevreesd had: je laat het net gewoon hangen en begint er niet aan te trekken. Misschien herinner je je vaag iets van vorige zomer ? Ik denk gewoon dat je je mama en papa volledig vertrouwt, en als wij dat nodig achten, zal het wel nodig zijn, zeker ? Ik vraag me af op welke leeftijd die houding verandert :-p

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Op stap, Taal, Ziek — Mama om 6:05 pm op Monday, April 18, 2005

De wasco’s zijn uitgeprobeerd en goed bevonden, kleine schat. We durven je er nog niet alleen mee te laten spelen, want dan is alles volgekrabbeld, vrees ik. In de plaats daarvan heb je een magneetbord waar je met een speciale stift kan op tekenen, en dat kan je daarna gewoon weer uitwissen. Geen gevaar voor muren en kleren en vergiftiging dus.
Afgelopen week was druk voor mij (projectweek op school), maar daar heb jij weinig van gemerkt: je ging zoals altijd naar Nice. Woensdag mocht je echter mee op babybezoek bij mijn collega Lucie en de kleine Sil. Ik was het vergeten zeggen tegen Nice, en zij had je speciaal de hele ochtend wakker gehouden, zodat je ’s namiddags braaf zou slapen. Resultaat was natuurlijk dat je verschrikkelijk moe was die namiddag, en bijgevolg ook wat lastig werd. Ik denk dat je zowat gans Lucies woonkamer overhoop hebt gehaald. De kleine Sil vond je overigens wel leuk om naar te kijken, en ook je zwart-witmobiel die Lucie boven zijn wippertje had gehangen. Uiteindelijk zijn we na een gigantisch stuk taart (gelukkig heb jij er wat van binnengespeeld) naar huis teruggekeerd, en in de auto viel je zowaar in slaap ! Thuis heb je dan ook nog een behoorlijk slaapje gedaan.
Dinsdag ben je met mij trouwens naar de dokter geweest: je hebt al sinds het begin van de vakantie uitslag op je beentje, en ik dacht dat het wel weg zou gaan, het leek een allergische reactie op het een of het ander. Het beterde echter niet, integendeel, het leek wel erger te worden. Dokter Tim dacht ook aan een allergie, en gaf me Fenistil druppeltjes. Even leek het dan inderdaad te beteren, maar uiteindelijk ging het gewoon uitbreiden: kleine blaasjes tegen een rode achtergrond lijken het wel, nu ook al op je andere been, en zelfs een beetje op je buikje. Vandaag heb ik je dan maar weer meegenomen naar de dokter, en hij is er niet helemaal gerust in. Hij heeft me dan ook doorverwezen naar een dermatoloog-allergoloog (jaja, die bestaan) om het verder te bekijken. Ondertussen mag ik je Zyrtecdruppeltjes geven, zegt hij.

Je ben overigens ook wat ziekjes geweest afgelopen weekend. Zaterdagmiddag was je nochtans nog mooi met me meegeweest naar de winkel, en zelfs met mama en papa naar de Sleepy. In de late namiddag leek je echter nogal warm, en bleek je lichte koorts te hebben. Je was vrij hangerig, hing voortdurend aan mijn rokken, sliep veel, en je ene kaakje gloeide. Onze conclusie was dat je weer tandjes aan het krijgen was. ’s Avonds wilde je zelfs niet eten, gaf het weinige dat je toch had binnengespeeld over, en zag er ellendig uit. Dat vonden ook oma en opa, die mama kwamen ophalen om samen naar een toneel te gaan, en meteen maar bleven boterhammetjes eten. Je sliep zelfs zonder je flesje in, en sliep zowat de hele avond en nacht. Zondag was je beter, gelukkig maar.

Oh, en ondertussen loop je ook helemaal zelfstandig ! Je kan midden in de kamer stoppen, draaien, terugkeren, en speelt het liefst van al tikkertje. Ofwel loop jij weg en moeten papa of ik je pakken (meestal val je om van de voorpret, nog voor we je te pakken hebben) ofwel loopt papa weg met korte stapjes, en ga jij er schaterend achteraan. Alleen kan je nog niet zelf overeind gaan staan zonder een houvast. Enne… ook je eerste woordje is gezegd ! Dan reken ik de geluiden van hond en kat niet mee natuurlijk. Vorige week zat je rustig bij mij op schoot. Ik wees naar de hond en zei: “Dat is de hond”. Idem voor de kat en voor jou. Daarna wees ik op mezelf en vroeg: “En wie ben ik ?” Jij keek me heel ernstig aan en zei: “Mama”. Ik smolt ter plekke, maar dacht dat het om een toevalstreffer ging. Toen ik het later nog even herhaalde, deed je het echter opnieuw, wat je een gigantische knuffel opleverde :-). Sedertdien heb je heel goed door dat je met “mama” mijn aandacht kan trekken, en soms kom je dan gewoon uit het salon naar mijn bureau gelopen, terwijl je “mama mama mama mama mama” zegt. Dan kom je aan mijn stoel staan en trekt aan mijn kleren, tot ik je op schoot neem, en je mijn hele bureau overhoop kan halen. Daar had je gisteren ook erg van: ik heb de hele dag aan de boekhouding zitten werken, en de bedoeling was dat jij bij papa in de woonkamer speelde. Om de vijf minuten moest hij je echter weg komen plukken van bij mij, want jij wou perse bij mama zijn en liet me uiteraard niet doorwerken.
En toch ben ik wel vereerd met alle aandacht, kleintje. Zeker als je me dan lieve knuffeltjes komt geven.

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Feest, Op stap — Mama om 6:13 pm op Saturday, April 9, 2005

Heh, de paasvakantie is bijna om, en dat betekent dat jij ook weer, net als wij, vroeger zal moeten opstaan. Momenteel slapen we allemaal lekker uit tot acht uur, en dat doet eigenlijk wel deugd. De voorbije paar dagen ben je wel al naar Nice gegaan, maar daarvoor was je non-stop bij mij. We hebben vooral veel gespeeld, en samen boodschappen gedaan en dergelijke.
Vorige zaterdag zijn we een heel eindje gaan wandelen, omdat ik op zoek was naar een cadeautje voor Kims verjaardag. We hebben verschillende winkels afgeschuimd, en zijn zelfs naar Mariakerke getrokken omdat jij verschrikkelijk veel last had van de zon in je ogen. Een pet wil je niet ophouden, en ik ging dus op zoek naar een zonnebrilletje, maar heb uiteindelijk een rood zonnehoedje gekocht voor jou. Ook dat trek je regelmatig af, maar blijkbaar kan je er al beter mee leven dan met een petje. Je bent sinds die dag ook de trotse eigenaar van twee nieuwe tuten, één met gekocht koordje, de ander met een zelfgemaakt, heel mooi koordje uit de wereldwinkel.
Zondag was het alweer stralend weer, waarbij ik enthousiast de tuin indook om bloemen te planten en het restant van de struik aan onze voordeur te vermoorden. Na enige logistieke problemen (lees: ik zag er geen gat meer in) kwam papa daarbij helpen, en jij dus ook. Papa begon te zagen en te graven, en jij liep heen en weer langs de afsluiting in het zonnetje, of deed het tuinhekje open en dicht. Gelukkig bleef Shura een oogje in het zeil houden, of je zat ergens halverwege het grasveld, alle paardebloemen achterna.
Woensdag zijn we dan samen naar Zomergem gegaan, en daarna met oma naar Eeklo, waar we de nodige winkels hebben bezocht. Jij had natuurlijk niet willen slapen, zodat je doodop was en behoorlijk lastig werd. Gelukkig sliep je dan ’s avonds vrij probleemloos, al heb ik de laatste nachten een paar keer moeten opstaan omdat je weer nachtmerries had. Ik moet dus stoppen met jou allerlei nieuwe indrukken te bezorgen :-p

Vandaag was er nochtans weer iets nieuws: het is al tien jaar geleden dat Gwen en Erik getrouwd zijn, en toen zijn wij (Fabrice en ik waren hun getuigen, en uiteraard waren papa en Sylvie mee) samen voor de plechtigheid gaan ontbijten in Gent. Dit wilden ze herhalen, maar dan met de hele kroost erbij: Alice, Oscar en Leon (5, 2 en 2 maanden), Leander en Ernest (5 en 20 maanden) en jij natuurlijk. Het werd een heel gedoe, en uiteindelijk werd jij lastig door de drukte en het feit dat je doorgaans nog in de voormiddag een slaapje doet. Nochtans wou je, terug thuis, niet direct slapen: de indrukken waren te groot geweest, denk ik. Na je eten sliep je een uurtje, en daarna zijn we samen naar de Colruyt getrokken. Nu lig je weer in je bedje, want je bent doodop, maar ik betwijfel of je goed zal slapen. Oh, en ik heb wasco’s meegebracht: straks eens uitproberen met jou :-)