Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Logeren — Mama om 6:14 pm op Thursday, March 31, 2005

Ik zal verdorie geweten hebben wat ik gevraagd heb, kleine dondersteen ! Ik heb je inderdaad terug in mijn armen, ietsje te veel zelfs naar mijn goesting. Je bent vreselijk aanhankelijk, maar wil ook voortdurend geëntertaind worden. Regelmatig zeg ik nee, of zet je in je park, maar dan begin je meestal hartverscheurend te huilen. Toch heb ik niet de hele dag tijd om met jou te spelen: het huishouden moet ook gedaan worden, ik moet koken, opruimen, de was doen, en dan nog een hoop extra dingen waarvoor ik buiten de vakantie doorgaans geen tijd heb, zoals de boekhouding voor Netlash. Boodschappen doen is geen probleem, dan ga je gewoon mee. Ik moet wel een beetje jouw eet- en slaappatroon respecteren, natuurlijk. Zo ben ik deze morgen met jou eindelijk nog eens naar Kind & Gezin geweest: je moest twee vaccinaties krijgen. Qua gewicht zit je precies op het gemiddelde, je weegt iets meer dan 10 kilo. Wat je lengte betreft zit je er ook maar een klein beetje onder: 74 cm. Je bent dus niet groot, maar ook niet echt klein. Je hebt wel energie voor twee, dat zeiden ze vandaag ook weer eens. Ik ben verhuisd van dienst naar Evergem: het is een pak dichterbij, en er is een eigen parking, wat het grote probleem was aan de Ferrerlaan. Verder werd je ook daar opnieuw knap en enthousiast bevonden, en voor de rest helemaal in orde.

Je hebt opnieuw een nieuw spelletje: naast het obligate geklauter op mama vind je het nu bijzonder leuk om in mijn neus te bijten. Nu, bijten is niet het juiste woord: je klautert bovenop me, grijpt mijn neus stevig vast met je handjes, en gaat dan met open mondje over mijn neus heen, zodat je eigenlijk aan het sabbelen bent. Ik schreeuw moord en brand, en dat vind je ronduit fantastisch. Ik moet altijd zo hard lachen dat ik moeilijk kwaad op je kan zijn, en het dus ook niet kan verbieden. Dat laatste lukt een pak beter als je ander kattekwaad uitspookt, zoals een glazen fles grijpen, of op de kat slaan, of in kasten zitten waar je niet mag aankomen. Als ik dan heel streng “Nee !” zeg, kijk je me beteuterd aan, maar probeer je het meestal nog een keertje. Bij de tweede “Nee !” zet je een lipje, en als ik dan volhard, begin je te huilen… Ik voel me dan altijd zo’n verschrikkelijke boeman.

Bij Omaly en opa heb je het overigens heel goed gesteld. Ze waren allebei heel enthousiast (en moe), en jij had het er ook duidelijk naar je zin. De tweede nacht heb je voortreffelijk geslapen, en ook eten of spelen was geen enkel probleem. Ik denk dat je er nog mag blijven, snoetie.

Lopen kan je nu bijna: je overbrugt ganse afstanden, en soms durf je ook al een paar stappen zetten zonder duidelijk einddoel. Je staat ook helemaal alleen, midden in de kamer, maar je kan blijkbaar nog niet zomaar recht gaan staan zonder houvast. Een klein beetje steun is voldoende, zelfs op een oneffen of zachte ondergrond, zoals de zetel of het logeerbed. Vandaag hebben we zeker een half uur op dat bed gespeeld: je liet je vallen, kroop weer recht, vocht met de pluche beer die daar ligt, klauterde over het donsdeken heen, en, vooral, ook over mama, die navenant jou kriebelde en jouw mondje probeerde te ontwijken.

Je bent een klein duiveltje, Wolfie, maar ik zie je graag !

Geen opmerkingen »

Nog geen opmerkingen.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>