Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 6:18 pm op Sunday, March 20, 2005

Vorige week zaterdag heb ik je in de auto geladen en zijn we naar een grote tweedehandsbeurs van De Gezinsbond getrokken. Mét succes, mag ik wel zeggen, want ik heb een driewielbuggy op de kop getikt, en voor een echt wel zacht prijsje. De buggy die we tot hiertoe gebruikten, moet namelijk terug naar Sepp en Sofie voor de derde spruit. Uiteraard kunnen zij deze buggy ook gebruiken, als jij eruit bent gegroeid. Ik heb dan ook meteen een voetenzak meegebracht, een soort slaapzakje dat in de buggy en de autostoel past, zodat je nooit meer kou hoeft te lijden als we je ’s nachts uit je bedje vissen en mee naar huis nemen. In de late namiddag en avond wilden papa en ik naar een rondleiding-diner-toneelstuk over Jean Ray, en dus hebben we voor de eerste keer een echte babysit gevraagd. Het slachtoffer van dienst was Anaïs, een leerlinge van me en dochter van een collega, een heel lief meisje. Ze had zelfs een extra knuffel voor jou mee, nóg eentje van dezelfde ‘Baby Collection’ reeks, waar zowel je konijnebeer als Gerard en nog een hoop andere van afkomstig zijn. Veel problemen waren er niet, zei ze achteraf: je had probleemloos gegeten en gedronken, en flink gespeeld. Alleen wou je niet onmiddellijk slapen, maar na nog een speelsessie was ook dat in orde. Je was zelfs zodanig stil dat ze later op de avond even is gaan kijken of alles nog wel in orde was :-p.
Zondag zijn dan Roeland en Sarah even binnengewaaid, en jij vond al die extra aandacht uiteraard weer zalig.
Het weer is ondertussen gelukkig ook omgeslagen, en het wordt eindelijk lente. Jij lijkt het alvast leuk te vinden, al hou je absoluut niet van de zon in je oogjes. Woensdag ben ik je met de nieuwe buggy gaan afhalen bij Nice, en jij draaide voortdurend je hoofd weg en begon uiteindelijk te huilen, tot ik mijn pull over de kap hing en zo de zon afdekte voor jou. Vandaag zijn papa en ik ook een eind gaan wandelen met jou en Catullus, en ook deze keer zat je te wriemelen toen de zon op je gezicht zat. Nochtans heb je deze middag ook buiten op het terras zitten spelen, en toen deed je helemaal niet moeilijk over de zon. Je staat ook vaak aan het raam, zeker als het op een kiertje staat en de hond of kat buiten zit.

Je loopt nog steeds niet, al durf je steeds meer pasjes alleen zetten. Je stapt nu ook resoluut van de ene zetel naar de andere, maar nog steeds in een sneltempo, en je gooit jezelf tegen de zetelrand om toch maar niet om te vallen. En tóch denk ik nog altijd dat het niet lang meer zal duren. Ik heb vandaag dan ook nog eens geprobeerd om je schoentjes aan te doen, maar je schreeuwde moord en brand. Ik heb je nog zelden zo kwaad gezien: je zat op de grond en sloeg met je vuistjes van woede, je stampvoette en brulde dat het niet mooi meer was. Na een vijftal minuutjes heb ik ze dan maar weer afgedaan, maar je leek het me toch kwalijk te nemen dat ik het had durven proberen. Je zal er toch aan moeten wennen, snoeterd.
Je hebt ook meer en meer door dat communicatie belangrijk is, en dat je dat zelf ook kan. Als we je vragen of je een boterham wil, begin je te smakken, maar dat doe je al lang. Nu ga je echter ook, als je in je stoel zit en je boterhammetje op is, je stem verheffen, terwijl je vragend naar ons kijkt. Als we je dan vragen of je nog een boterham wil, stop je onmiddellijk met ‘huilen’ en begin je weer te smakken, om het duidelijk te maken. Als je wil slapen, neem je tegenwoordig gewoon een knuffelbeestje en komt het me brengen, heel ostentatief.
Vandaag heb je voor het eerst - bij ons dan toch, vrijdag voor het eerst bij Nice - spaghetti gegeten. Zoals Nice ons al vertelde konden we het bijna niet snel genoeg aanvoeren. Je vindt het blijkbaar heerlijk, zo met die tomatensaus. Eigenlijk verwondert dat me niet, kleintje, je bent een echte ‘bolvulder’, zoals papa dat dan noemt.
Volgende week ga je voor het eerst gaan logeren :-) Op Pasen gaan we op bezoek bij Omaly en opa Jeroom, en het is de bedoeling dat je daar dan blijft, en dat wij je pas weer ophalen op dinsdagmiddag. Ik hou mijn hart al vast: zal jij niet te lastig doen, zo zonder mama én papa ? Enne, ook al zal het deugd doen om eens iets te kunnen doen met ons tweetjes, zullen mama en papa het niet te lastig hebben zonder jou ?

Geen opmerkingen »

Nog geen opmerkingen.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>