Gecategoriseerd onder: Ziek — Mama om 6:20 pm op Friday, March 11, 2005

Het is nu vrijdagavond half acht, en ik heb je net in je bedje gelegd. We hebben zojuist een dik half uur intens gespeeld met je stapelbekertjes, Gerard de Giraf en een stuk krant. Oh, en papa’s zijn ook tof om mee te spelen. Dat betekent inderdaad dat je weer helemaal beter bent, kleine muis. Gelukkig maar. Het is de voorbije dagen wel even anders geweest. Maandagavond heb je rond tien uur een eerste keer je bedje ondergekotst, en zat je er heel sip bij te kijken. Rond middernacht hadden we weer prijs, en om half twee kon ik al de gewassen lakentjes en pyama’s en slaapzakken in de droogkast steken en een nieuwe lading in de wasmachine proppen, waaronder je donsdeken. Rond vier uur was ook dat proper en kon ik het uithangen om te drogen, terwijl de versgewassen en gedroogde spullen alweer in gebruik werden genomen. Je zat te huilen van vermoeidheid en ellende, en ik kon helemaal niks voor je doen. Gelukkig heb je dan tot de ochtend doorgeslapen, zodat ook ik nog een half oog kon dichtdoen. ’s Morgens leek het ietsje beter, al wilde je nog steeds geen brood. Papa zette je opnieuw af bij Nice, met de belofte dat, als het erger zou worden, ze zou bellen. Ik had die ochtend toevallig maar één uurtje les, en kon wat uitslapen, tot tien uur. Met een bang hartje en wallen onder de ogen trok ik daarna naar school. En ja hoor, rond half twaalf kreeg ik een SMSje van papa: je was echt wel ziek. Je had bij Nice weer flink overgegeven, en ook nog een duidelijke diarrhee-aanval gehad. Hij was je gaan ophalen en had de dokter gebeld. Zelf kon ik niks doen wat je papa niet kon, dus bleef ik op school en gaf verder les. Papa vertelde dat je voornamelijk had geslapen en zachtjes gehuild van ellende. Om half vier haastte ik me naar huis, maar jij sliep. De dokter had gezegd dat er niet veel aan te doen was, dat het een virus was dat de ronde deed, en dat we je enkel melk en water, veel water mochten geven. Ik wisselde nog wat wasgoed van machine, vouwde een hoop spulletjes op en legde alles klaar voor de komende nacht, en vertrok dan maar naar de klassenraad. Terug thuis bleek je nog steeds te slapen. Het ergste was dat wij net dié avond met Netlash ons nieuwjaarsdiner hadden, maar Omaly en opa Jeroom vonden het helemaal niet erg om op jou te passen, zelfs al was je ziek. Rond half acht - je sliep al van drie uur ! - besloten we je toch maar wakker te maken, want anders ging je weer de hele nacht wakker zijn. Je dronk een half flesje, en braakte dat even later op mijn schoot en over de zetel weer uit. Leuk. Opa nam een paar doeken om de zetel schoon te maken, papa deed jou weer verse spulletjes aan, en ik ging prompt onder de douche en trok nieuwe kleren aan. Jij zat tegen dan stilletjes bij Omaly op schoot met je hoofdje tegen haar aan, en bewoog nauwelijks. Papa en ik vertrokken richting restaurant, en het was een hele opluchting om aan de telefoon te horen dat je nog geen kik had gegeven. Gelukkig maar.
Dat werd wel weer even anders toen wij weer thuis waren: we lagen nog maar even in bed toen je zachtjes begon te huilen, en toen ik je uit je bedje nam om je te troosten, kwam er weer een grote gulp uit: nóg maar eens verse slaapkleertjes voor jou, een douche voor mama en een vers slaapkleed, en verse dekentjes. Oh, en er zijn leukere dingen dan om half twee ’s nachts je kamertje te dweilen en je tapijt schoon te maken. Daarna heb je niet meer overgegeven, maar werd je wel minstens om het uur wakker en volstond het niet om je gewoon weer in te stoppen. Ik heb die nacht het hele journaal in stukjes en brokjes gezien, en was tegen de ochtend stikkapot. Papa nam je over, terwijl ik me naar school sleepte. Tegen de middag sliep je gelukkig wat, toen ik thuiskwam. De bedoeling was dat papa daarna wat kon werken en ik je voor mijn rekening nam en sliep terwijl jij ook sliep, maar je wilde niet meer slapen. Uiteindelijk zat ik bijna naast je te huilen in de zetel van vermoeidheid. Gelukkig had je papa dat gezien, en stuurde hij me naar bed. Die twee uurtjes maakten echt wel een groot verschil ! Tegen de avond ging het voor jou precies al wat beter, en sliep je ook min of meer door. Ik was er echter onderdoor gegaan, had de hele dag al niks meer gegeten en voelde me op mijn beurt ellendig. Ook mijn stem gaf het op. Donderdagmorgen gaf papa je je badje en bracht je naar Nice, terwijl ik braaf mocht blijven slapen, wat ik dan ook prompt deed tot de middag. Toen ik je ’s avonds afhaalde, bleek je er helemaal door te zijn: je had normaal gegeten en gespeeld, maar ook nog veel geslapen. Ikzelf had nog steeds geen stem, maar begon me beter te voelen. Je papa daarentegen… Gelukkig heb je ook die nacht goed doorgeslapen, en ons onze broodnodige nachtrust gegund. Deze morgen voelde papa zich nog allesbehalve, maar ik voelde me goed. Ik ben dan maar zonder stem gaan lesgeven, een bizarre ervaring, dat wel, maar mijn leerlingen waren schatjes ! Eén van hen heeft je zelfs een Winnie-the-Pooh-beterschapskaartje gemaakt ! Ze zijn soms ongelofelijk lief… Maar toch kan geen van hen aan jou tippen (zei de moeder trots) !

Geen opmerkingen »

Nog geen opmerkingen.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>