Gecategoriseerd onder: Logeren — Mama om 6:21 pm op Saturday, March 5, 2005

Vandaag heb je het grootste deel van de dag doorgebracht bij oma en opa. Papa en ik moesten namelijk naar de begrafenis van tante Alma, zijn groottante, die op 93jarige leeftijd is gestorven. Ze heeft jou nog een paar keer op haar schoot gehouden, kleintje, maar daar weet jij uiteraard niks meer van. Daarom werd je rond 9.00u deze morgen reeds gedropt bij oma en opa, en die zaten blijkbaar al met blinkende ogen op jou te wachten. Je park stond al klaar, en oma en opa zelf waren ook al volledig ter jouwer beschikking. Toen we je dan ’s namiddags weer gingen ophalen, bleken ze zich heel erg goed geamuseerd te hebben met jou. Je had de hele tijd gelachen, gespeeld, kasten open en dicht geschoven, achter het hondje aangezeten, in je park staan kraaien en lachen en geluiden maken, heen en weer gekropen… Ook slapen was niet echt een probleem: anderhalf uur ’s voormiddags, en twee uur ’s namiddags. Natuurlijk lag je nog maar net in je bedje toen wij toekwamen, dus hebben we een heel tijdje gewacht. Zo erg was dat overigens ook weer niet hoor. Daarna zijn we nog even langsgegaan bij je grootoma, die dolblij was je nog eens te zien. Ik heb de indruk dat ze echt wel trots is op haar - voorlopig - enige achterkleinkind.

Het zal nu echt niet lang meer duren voor je kan lopen, snoetie. Je durft al een paar pasjes alleen te zetten, maar bent nog te onzeker voor langere afstanden. Daarstraks zette je een pasje of vijf van de ene zetel naar de andere, maar je had dan ook mama’s jas vast bij een hoekje. Niet dat die je enige steun gaf hoor, maar blijkbaar was het genoeg om erin te geloven.

Ik probeer ook elke dag je tanden te poetsen. Zodra je de tandenborstel ziet, begin je te smakken en gaat je mondje al wijd open. Het poetsen zelf lukt nog vrij aardig, tenminste als ik je eerst even toelaat op het ding te bijten. Soms ben je een rare, kleintje.

Je hebt deze week ook een nieuw “geluidje” ontdekt, lieverd, tot groot jolijt van Nice en de andere kinderen. Blijkbaar zit iedereen te schateren, jij nog het meest van al. Je zegt namelijk heel erg overtuigd ‘brrr’, met zoveel geestdrift dat de klodders speeksel in het rond vliegen. Het kan niet missen dat jouw handjes en de huid rond je mondje ruw zijn: ze zijn voortdurend nat ! Met pretoogjes zit je dan te blazen en gezichten te trekken, en papa en ik kunnen niet anders dan lachen, op zo’n moment. Je bent echt wel een schatje, Wolf.

Geen opmerkingen »

Nog geen opmerkingen.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>