Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Logeren — Mama om 6:14 pm op Thursday, March 31, 2005

Ik zal verdorie geweten hebben wat ik gevraagd heb, kleine dondersteen ! Ik heb je inderdaad terug in mijn armen, ietsje te veel zelfs naar mijn goesting. Je bent vreselijk aanhankelijk, maar wil ook voortdurend geëntertaind worden. Regelmatig zeg ik nee, of zet je in je park, maar dan begin je meestal hartverscheurend te huilen. Toch heb ik niet de hele dag tijd om met jou te spelen: het huishouden moet ook gedaan worden, ik moet koken, opruimen, de was doen, en dan nog een hoop extra dingen waarvoor ik buiten de vakantie doorgaans geen tijd heb, zoals de boekhouding voor Netlash. Boodschappen doen is geen probleem, dan ga je gewoon mee. Ik moet wel een beetje jouw eet- en slaappatroon respecteren, natuurlijk. Zo ben ik deze morgen met jou eindelijk nog eens naar Kind & Gezin geweest: je moest twee vaccinaties krijgen. Qua gewicht zit je precies op het gemiddelde, je weegt iets meer dan 10 kilo. Wat je lengte betreft zit je er ook maar een klein beetje onder: 74 cm. Je bent dus niet groot, maar ook niet echt klein. Je hebt wel energie voor twee, dat zeiden ze vandaag ook weer eens. Ik ben verhuisd van dienst naar Evergem: het is een pak dichterbij, en er is een eigen parking, wat het grote probleem was aan de Ferrerlaan. Verder werd je ook daar opnieuw knap en enthousiast bevonden, en voor de rest helemaal in orde.

Je hebt opnieuw een nieuw spelletje: naast het obligate geklauter op mama vind je het nu bijzonder leuk om in mijn neus te bijten. Nu, bijten is niet het juiste woord: je klautert bovenop me, grijpt mijn neus stevig vast met je handjes, en gaat dan met open mondje over mijn neus heen, zodat je eigenlijk aan het sabbelen bent. Ik schreeuw moord en brand, en dat vind je ronduit fantastisch. Ik moet altijd zo hard lachen dat ik moeilijk kwaad op je kan zijn, en het dus ook niet kan verbieden. Dat laatste lukt een pak beter als je ander kattekwaad uitspookt, zoals een glazen fles grijpen, of op de kat slaan, of in kasten zitten waar je niet mag aankomen. Als ik dan heel streng “Nee !” zeg, kijk je me beteuterd aan, maar probeer je het meestal nog een keertje. Bij de tweede “Nee !” zet je een lipje, en als ik dan volhard, begin je te huilen… Ik voel me dan altijd zo’n verschrikkelijke boeman.

Bij Omaly en opa heb je het overigens heel goed gesteld. Ze waren allebei heel enthousiast (en moe), en jij had het er ook duidelijk naar je zin. De tweede nacht heb je voortreffelijk geslapen, en ook eten of spelen was geen enkel probleem. Ik denk dat je er nog mag blijven, snoetie.

Lopen kan je nu bijna: je overbrugt ganse afstanden, en soms durf je ook al een paar stappen zetten zonder duidelijk einddoel. Je staat ook helemaal alleen, midden in de kamer, maar je kan blijkbaar nog niet zomaar recht gaan staan zonder houvast. Een klein beetje steun is voldoende, zelfs op een oneffen of zachte ondergrond, zoals de zetel of het logeerbed. Vandaag hebben we zeker een half uur op dat bed gespeeld: je liet je vallen, kroop weer recht, vocht met de pluche beer die daar ligt, klauterde over het donsdeken heen, en, vooral, ook over mama, die navenant jou kriebelde en jouw mondje probeerde te ontwijken.

Je bent een klein duiveltje, Wolfie, maar ik zie je graag !

Gecategoriseerd onder: Logeren — Mama om 6:14 pm op Tuesday, March 29, 2005

Over een half uurtje gaan papa en ik je ophalen bij omaly en opa Jeroom. Ik ben benieuwd wat je allemaal zal uitgespookt hebben, kleine lieverd. Gisteren heb ik toch even gebeld, en toen zat je bij hen aan tafel, couponnetjes te tellen. Jong geleerd is oud gedaan, zeker ? Je stelde het prima, al had je zondagavond wat moeite om in te slapen, en heb je zelfs wat overgegeven die nacht. Misschien heb je teveel van mama’s dessert binnengespeeld ?
Wij hadden het alleszins minder voor de wind: we gingen heerlijk genieten van een paar dagen zonder jou erbij - niet dat we jou niet graag bij ons hebben, maar het is een stuk zorgelozer en ontspannener zonder jou - maar werden allebei ziek, zodat we eigenlijk gewoon twee dagen in de zetel hebben gelegen zonder iets te doen, geen sauna, restaurant of film. Ik hoop dat jij er wat meer van genoten hebt, kleintje.
Zaterdagavond vond je het in elk geval best leuk, al die aandacht. Je speelde, ging achter het hondje aan, liep rond de tafel, en lachte vooral. Uiteindelijk werd je moe, en toen wij aan tafel gingen, ging jij in je bedje. Je werd wel nog een paar keer wakker, maar toen we naar huis gingen en ik je wakker moest maken, sliep je toch diep. In de auto zat je zoals altijd rond te kijken, maar thuis sliep je probleemloos verder, opnieuw tot half tien (al zal de wisseling naar zomeruur daar wel iets mee te maken gehad hebben).
Bij Omaly en opa Jeroom voelde je je onmiddellijk thuis: je ging op verkenning doorheen de keuken, at braaf je worteltjespuree op, en ging dan met opa spelen. De staande klok had nog niks van haar aantrekkelijkheid verloren, zeker niet toen opa haar voortdurend deed slaan: je keek heel verbaasd en met grote ogen, en gaf luide commentaar. Hilariteit alom, natuurlijk. Mama en papa waren al niet meer nodig: opa was meer dan voldoende. Wij hadden gehoopt dat je daardoor doodop zou geweest zijn, maar het was vooral opa die even later lag te slapen. Jij deed natuurlijk ook wel een middagdutje, maar met minder overtuiging. Toen je tijdens het dessert - crème brulée, mmm - op mama’s schoot zat, kon je ook niet genoeg hapjes krijgen. Toen we dan rond zes uur doorgingen, was jij druk bezig in de keuken, en zijn we er eigenlijk stiekem vanonder gemuisd.
Het deed deugd, zo’n paar daagjes zonder jou, maar ik zal toch blij zijn als ik je weer in mijn armen houd, kleintje.

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 6:15 pm op Saturday, March 26, 2005

Ik heb je nog nooit zo uitbundig gezien als gisteren, snoeter. Ik weet niet wat je bezielde, maar het was wel zalig. In de voormiddag had papa voor je gezorgd (Nice vertrok ’s avonds op skivakantie, vandaar), en ’s namiddags zijn we samen eerst naar de Brico gegaan. Ik had wat lavendelplantjes en verf nodig, en jij mocht in de speciale kinderwagen zitten: een autootje (waarin je vastgegespt zit) met een stuur, vlak boven de grond, en met een kar voor mama achteraan. Je zat erin als een pasja, net alsof je op zijn minst in een Ferrari zat. Je gezicht straalde, en enthousiast draaide je aan het stuur. Na een poging tot slapen en een pot fruitpap werd je in de buggy gehesen, en gingen we samen om brood. Ook hier bleek je van te genieten, al was je doodop toen we weer thuiskwamen, en sliep je dankbaar in in je bedje. Vier boterhammen (de twee middelste en twee kleinere van een groot brood, stel je voor!) en een flesje melk later zat je in je pyama bij mij in de extra brede zetel, en begon je aan je favoriete spelletje: mama klauteren ! Ik moet dan onderuitgezakt in de zetel zitten, en jij klimt voortdurend van de ene kant naar de andere, begeleid van luide commentaar. Op een bepaald ogenblik stond je gewoon recht in de zetel, helemaal zonder steun, en toen ik daar je enthousiast voor aanmoedigde, begon het pas: je ging rechtstaan naast me, zocht je evenwicht, strekte je armen zijdelings uit als een kleine Jezus, gooide je hoofd in je nekje, en liet je dan languit vallen, waar het ook uitkwam. Meestal was dat achterover in de zetel, soms viel je ook voorover op mama, die je dan deed terugveren. In elk geval was je aan het schateren, en ik ook. Ik denk dat we dat wel drie kwartier hebben volgehouden, afgewisseld met af en toe een enthousiast gekruip naar een van de uiteinden van de zetel. Zo stond je op een bepaald moment gewoon aan het einde van de zetel met je hoofd te slaan en te schateren, puur amusement. Zó uitgelaten had ik je nog nooit gezien. Je moet ronduit uitgeput geweest zijn, want toen ik je wat later in je bedje legde, sliep je meteen, en bleef je zonder een kik te geven doorslapen tot kwart over negen deze morgen. Ik denk dat dat een record is !
Je schoenen zijn intussen goedgekeurd: zonder morren mag ik ze aan je voeten doen, en af en toe zit je er gewoon mee te spelen. Ik denk dat je zelf wel voelt dat ze handig zijn om mee te stappen.
Vanavond mag je mee naar oma en opa, waar wij kaas en wijn gaan eten met Omaly en opa Jeroom, Sarah en Roeland, en Sarahs ouders. Sarahs mama wou jou perse eens zien, vandaar dat je ook meegaat. Je zal trouwens toch aandacht genoeg krijgen, en als je dan wat moe bent gespeeld, kan je er rustig liggen slapen. Ik kijk er al naar uit.

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 6:17 pm op Monday, March 21, 2005

Je bent een ongelofelijke vreetzak, kleine mol ! Daarnet heb je vier bruine boterhammen van een klein blokbroodje binnengespeeld, twee met hespeworst, een met appeltjespaté en een met een dun laagje américain van de chef, de pikante versie. Als ik je nog een boterham extra had gegeven, dan was die ook nog wel in je buikje verdwenen. Een kwartier later is dan nog een kwart liter melk gevolgd, en je huilde toen die leeg was. Zucht. Gelukkig ben je niet dik.
Vandaag heb je voor het eerst je schoenen gedragen. Ik weet niet hoe ze het doet, maar Nice is erin geslaagd jou die te doen dragen. Ik denk dat ze gewoon meer geduld heeft dan ik. Je hebt ook tien minuten gebruld en gestampvoet, zegt ze, en toen viel je stil. Af en toe protesteerde je nog wel eventjes, als het je opviel dat je schoenen aanhad, maar toen ik je kwam halen, droeg je ze toch, en je hebt ze aangehad tot thuis, de winkel, en opnieuw thuis. Toch leek je opgelucht toen ik ze afdeed. Het zal nog even wennen worden, kleintje, maar dragen zàl je ze.

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 6:18 pm op Sunday, March 20, 2005

Vorige week zaterdag heb ik je in de auto geladen en zijn we naar een grote tweedehandsbeurs van De Gezinsbond getrokken. Mét succes, mag ik wel zeggen, want ik heb een driewielbuggy op de kop getikt, en voor een echt wel zacht prijsje. De buggy die we tot hiertoe gebruikten, moet namelijk terug naar Sepp en Sofie voor de derde spruit. Uiteraard kunnen zij deze buggy ook gebruiken, als jij eruit bent gegroeid. Ik heb dan ook meteen een voetenzak meegebracht, een soort slaapzakje dat in de buggy en de autostoel past, zodat je nooit meer kou hoeft te lijden als we je ’s nachts uit je bedje vissen en mee naar huis nemen. In de late namiddag en avond wilden papa en ik naar een rondleiding-diner-toneelstuk over Jean Ray, en dus hebben we voor de eerste keer een echte babysit gevraagd. Het slachtoffer van dienst was Anaïs, een leerlinge van me en dochter van een collega, een heel lief meisje. Ze had zelfs een extra knuffel voor jou mee, nóg eentje van dezelfde ‘Baby Collection’ reeks, waar zowel je konijnebeer als Gerard en nog een hoop andere van afkomstig zijn. Veel problemen waren er niet, zei ze achteraf: je had probleemloos gegeten en gedronken, en flink gespeeld. Alleen wou je niet onmiddellijk slapen, maar na nog een speelsessie was ook dat in orde. Je was zelfs zodanig stil dat ze later op de avond even is gaan kijken of alles nog wel in orde was :-p.
Zondag zijn dan Roeland en Sarah even binnengewaaid, en jij vond al die extra aandacht uiteraard weer zalig.
Het weer is ondertussen gelukkig ook omgeslagen, en het wordt eindelijk lente. Jij lijkt het alvast leuk te vinden, al hou je absoluut niet van de zon in je oogjes. Woensdag ben ik je met de nieuwe buggy gaan afhalen bij Nice, en jij draaide voortdurend je hoofd weg en begon uiteindelijk te huilen, tot ik mijn pull over de kap hing en zo de zon afdekte voor jou. Vandaag zijn papa en ik ook een eind gaan wandelen met jou en Catullus, en ook deze keer zat je te wriemelen toen de zon op je gezicht zat. Nochtans heb je deze middag ook buiten op het terras zitten spelen, en toen deed je helemaal niet moeilijk over de zon. Je staat ook vaak aan het raam, zeker als het op een kiertje staat en de hond of kat buiten zit.

Je loopt nog steeds niet, al durf je steeds meer pasjes alleen zetten. Je stapt nu ook resoluut van de ene zetel naar de andere, maar nog steeds in een sneltempo, en je gooit jezelf tegen de zetelrand om toch maar niet om te vallen. En tóch denk ik nog altijd dat het niet lang meer zal duren. Ik heb vandaag dan ook nog eens geprobeerd om je schoentjes aan te doen, maar je schreeuwde moord en brand. Ik heb je nog zelden zo kwaad gezien: je zat op de grond en sloeg met je vuistjes van woede, je stampvoette en brulde dat het niet mooi meer was. Na een vijftal minuutjes heb ik ze dan maar weer afgedaan, maar je leek het me toch kwalijk te nemen dat ik het had durven proberen. Je zal er toch aan moeten wennen, snoeterd.
Je hebt ook meer en meer door dat communicatie belangrijk is, en dat je dat zelf ook kan. Als we je vragen of je een boterham wil, begin je te smakken, maar dat doe je al lang. Nu ga je echter ook, als je in je stoel zit en je boterhammetje op is, je stem verheffen, terwijl je vragend naar ons kijkt. Als we je dan vragen of je nog een boterham wil, stop je onmiddellijk met ‘huilen’ en begin je weer te smakken, om het duidelijk te maken. Als je wil slapen, neem je tegenwoordig gewoon een knuffelbeestje en komt het me brengen, heel ostentatief.
Vandaag heb je voor het eerst - bij ons dan toch, vrijdag voor het eerst bij Nice - spaghetti gegeten. Zoals Nice ons al vertelde konden we het bijna niet snel genoeg aanvoeren. Je vindt het blijkbaar heerlijk, zo met die tomatensaus. Eigenlijk verwondert dat me niet, kleintje, je bent een echte ‘bolvulder’, zoals papa dat dan noemt.
Volgende week ga je voor het eerst gaan logeren :-) Op Pasen gaan we op bezoek bij Omaly en opa Jeroom, en het is de bedoeling dat je daar dan blijft, en dat wij je pas weer ophalen op dinsdagmiddag. Ik hou mijn hart al vast: zal jij niet te lastig doen, zo zonder mama én papa ? Enne, ook al zal het deugd doen om eens iets te kunnen doen met ons tweetjes, zullen mama en papa het niet te lastig hebben zonder jou ?

Gecategoriseerd onder: Ziek — Mama om 6:20 pm op Friday, March 11, 2005

Het is nu vrijdagavond half acht, en ik heb je net in je bedje gelegd. We hebben zojuist een dik half uur intens gespeeld met je stapelbekertjes, Gerard de Giraf en een stuk krant. Oh, en papa’s zijn ook tof om mee te spelen. Dat betekent inderdaad dat je weer helemaal beter bent, kleine muis. Gelukkig maar. Het is de voorbije dagen wel even anders geweest. Maandagavond heb je rond tien uur een eerste keer je bedje ondergekotst, en zat je er heel sip bij te kijken. Rond middernacht hadden we weer prijs, en om half twee kon ik al de gewassen lakentjes en pyama’s en slaapzakken in de droogkast steken en een nieuwe lading in de wasmachine proppen, waaronder je donsdeken. Rond vier uur was ook dat proper en kon ik het uithangen om te drogen, terwijl de versgewassen en gedroogde spullen alweer in gebruik werden genomen. Je zat te huilen van vermoeidheid en ellende, en ik kon helemaal niks voor je doen. Gelukkig heb je dan tot de ochtend doorgeslapen, zodat ook ik nog een half oog kon dichtdoen. ’s Morgens leek het ietsje beter, al wilde je nog steeds geen brood. Papa zette je opnieuw af bij Nice, met de belofte dat, als het erger zou worden, ze zou bellen. Ik had die ochtend toevallig maar één uurtje les, en kon wat uitslapen, tot tien uur. Met een bang hartje en wallen onder de ogen trok ik daarna naar school. En ja hoor, rond half twaalf kreeg ik een SMSje van papa: je was echt wel ziek. Je had bij Nice weer flink overgegeven, en ook nog een duidelijke diarrhee-aanval gehad. Hij was je gaan ophalen en had de dokter gebeld. Zelf kon ik niks doen wat je papa niet kon, dus bleef ik op school en gaf verder les. Papa vertelde dat je voornamelijk had geslapen en zachtjes gehuild van ellende. Om half vier haastte ik me naar huis, maar jij sliep. De dokter had gezegd dat er niet veel aan te doen was, dat het een virus was dat de ronde deed, en dat we je enkel melk en water, veel water mochten geven. Ik wisselde nog wat wasgoed van machine, vouwde een hoop spulletjes op en legde alles klaar voor de komende nacht, en vertrok dan maar naar de klassenraad. Terug thuis bleek je nog steeds te slapen. Het ergste was dat wij net dié avond met Netlash ons nieuwjaarsdiner hadden, maar Omaly en opa Jeroom vonden het helemaal niet erg om op jou te passen, zelfs al was je ziek. Rond half acht - je sliep al van drie uur ! - besloten we je toch maar wakker te maken, want anders ging je weer de hele nacht wakker zijn. Je dronk een half flesje, en braakte dat even later op mijn schoot en over de zetel weer uit. Leuk. Opa nam een paar doeken om de zetel schoon te maken, papa deed jou weer verse spulletjes aan, en ik ging prompt onder de douche en trok nieuwe kleren aan. Jij zat tegen dan stilletjes bij Omaly op schoot met je hoofdje tegen haar aan, en bewoog nauwelijks. Papa en ik vertrokken richting restaurant, en het was een hele opluchting om aan de telefoon te horen dat je nog geen kik had gegeven. Gelukkig maar.
Dat werd wel weer even anders toen wij weer thuis waren: we lagen nog maar even in bed toen je zachtjes begon te huilen, en toen ik je uit je bedje nam om je te troosten, kwam er weer een grote gulp uit: nóg maar eens verse slaapkleertjes voor jou, een douche voor mama en een vers slaapkleed, en verse dekentjes. Oh, en er zijn leukere dingen dan om half twee ’s nachts je kamertje te dweilen en je tapijt schoon te maken. Daarna heb je niet meer overgegeven, maar werd je wel minstens om het uur wakker en volstond het niet om je gewoon weer in te stoppen. Ik heb die nacht het hele journaal in stukjes en brokjes gezien, en was tegen de ochtend stikkapot. Papa nam je over, terwijl ik me naar school sleepte. Tegen de middag sliep je gelukkig wat, toen ik thuiskwam. De bedoeling was dat papa daarna wat kon werken en ik je voor mijn rekening nam en sliep terwijl jij ook sliep, maar je wilde niet meer slapen. Uiteindelijk zat ik bijna naast je te huilen in de zetel van vermoeidheid. Gelukkig had je papa dat gezien, en stuurde hij me naar bed. Die twee uurtjes maakten echt wel een groot verschil ! Tegen de avond ging het voor jou precies al wat beter, en sliep je ook min of meer door. Ik was er echter onderdoor gegaan, had de hele dag al niks meer gegeten en voelde me op mijn beurt ellendig. Ook mijn stem gaf het op. Donderdagmorgen gaf papa je je badje en bracht je naar Nice, terwijl ik braaf mocht blijven slapen, wat ik dan ook prompt deed tot de middag. Toen ik je ’s avonds afhaalde, bleek je er helemaal door te zijn: je had normaal gegeten en gespeeld, maar ook nog veel geslapen. Ikzelf had nog steeds geen stem, maar begon me beter te voelen. Je papa daarentegen… Gelukkig heb je ook die nacht goed doorgeslapen, en ons onze broodnodige nachtrust gegund. Deze morgen voelde papa zich nog allesbehalve, maar ik voelde me goed. Ik ben dan maar zonder stem gaan lesgeven, een bizarre ervaring, dat wel, maar mijn leerlingen waren schatjes ! Eén van hen heeft je zelfs een Winnie-the-Pooh-beterschapskaartje gemaakt ! Ze zijn soms ongelofelijk lief… Maar toch kan geen van hen aan jou tippen (zei de moeder trots) !

Gecategoriseerd onder: Ziek — Mama om 6:20 pm op Monday, March 7, 2005

Je bent ziek, liefje. Deze morgen dronk je nochtans opgewekt je flesje leeg, en zat je te spelen bij het aankleden. Toen we je in je stoel zetten met een boterham voor je neus, at je er echter niet van, heel ongewoon. Het hielp niet dat ik stukjes in je mond stak, je spuwde ze uit of wees ze resoluut af. Zelfs een cornflake kon je niet bekoren, en toen wist ik dat ik niet verder hoefde aan te dringen. Je vond het wel heel grappig om mij de stukjes boterham te voeren :-p Toen je even later aan het rondpeddelen was, kwam er plots een hele gulp melk weer uit, waarop je prompt een nieuw set kleertjes kreeg. Je bleef nochtans lachen. Even later, in de auto op weg naar Nice, kwam er weer een beetje melk uit. Deze keer leek je het niet meer leuk te vinden, en nog wat later, bij Nice, zag je wat bleek rond je neusje en keek je heel erg sip. Je vleide je hoofdje tegen haar aan, en keek me lusteloos met een droeve blik aan. Ik smolt zowat ter plekke, deed Nice beloven dat ze me ging bellen als het erger werd, en vertrok met pijn in het hart naar school. De hele dag hoorde ik niks, dus ik dacht dat het wel in orde zou zijn. Toen ik ’s avonds thuiskwam van de klassenraden, zat je zachtjes te huilen bij papa op de arm, in je reservekleertjes. Ik was blijkbaar nog geen tien minuten weg bij Nice, toen je deze keer echt overgaf. De rest van de dag heb je heel veel geslapen, zegt ze, nauwelijks gegeten, en tussenin gedreind. Hier thuis wou je opnieuw geen brood, alleen veel water. Gelukkig was er de videoband van Tik Tak, waar je muisstil en gebiologeerd naar zat te kijken, en die blijkbaar voor voldoende afleiding zorgde. Toen ik je koorts nam, bleek je 38.6° te hebben. Je kreeg dan maar een Perdolan, en we probeerden je in je bedje te leggen, maar daar was je het niet mee eens. Papa heeft je dan maar weer bij zich genomen (terwijl ik naar de kinesist ging) en een half flesje melk gegeven. Daarna was je wat vrolijker en actiever, en momenteel slaap je al ongeveer een half uur zonder problemen. Ik hoop dat je snel weer beter bent, ventje, want het is zo lastig om jou zo te zien en er niks aan te kunnen doen. Ik weet wel dat dit niet de eerste keer is, en zeker ook niet de laatste, maar moet dat het dan makkelijker maken soms ?

Gecategoriseerd onder: Logeren — Mama om 6:21 pm op Saturday, March 5, 2005

Vandaag heb je het grootste deel van de dag doorgebracht bij oma en opa. Papa en ik moesten namelijk naar de begrafenis van tante Alma, zijn groottante, die op 93jarige leeftijd is gestorven. Ze heeft jou nog een paar keer op haar schoot gehouden, kleintje, maar daar weet jij uiteraard niks meer van. Daarom werd je rond 9.00u deze morgen reeds gedropt bij oma en opa, en die zaten blijkbaar al met blinkende ogen op jou te wachten. Je park stond al klaar, en oma en opa zelf waren ook al volledig ter jouwer beschikking. Toen we je dan ’s namiddags weer gingen ophalen, bleken ze zich heel erg goed geamuseerd te hebben met jou. Je had de hele tijd gelachen, gespeeld, kasten open en dicht geschoven, achter het hondje aangezeten, in je park staan kraaien en lachen en geluiden maken, heen en weer gekropen… Ook slapen was niet echt een probleem: anderhalf uur ’s voormiddags, en twee uur ’s namiddags. Natuurlijk lag je nog maar net in je bedje toen wij toekwamen, dus hebben we een heel tijdje gewacht. Zo erg was dat overigens ook weer niet hoor. Daarna zijn we nog even langsgegaan bij je grootoma, die dolblij was je nog eens te zien. Ik heb de indruk dat ze echt wel trots is op haar - voorlopig - enige achterkleinkind.

Het zal nu echt niet lang meer duren voor je kan lopen, snoetie. Je durft al een paar pasjes alleen te zetten, maar bent nog te onzeker voor langere afstanden. Daarstraks zette je een pasje of vijf van de ene zetel naar de andere, maar je had dan ook mama’s jas vast bij een hoekje. Niet dat die je enige steun gaf hoor, maar blijkbaar was het genoeg om erin te geloven.

Ik probeer ook elke dag je tanden te poetsen. Zodra je de tandenborstel ziet, begin je te smakken en gaat je mondje al wijd open. Het poetsen zelf lukt nog vrij aardig, tenminste als ik je eerst even toelaat op het ding te bijten. Soms ben je een rare, kleintje.

Je hebt deze week ook een nieuw “geluidje” ontdekt, lieverd, tot groot jolijt van Nice en de andere kinderen. Blijkbaar zit iedereen te schateren, jij nog het meest van al. Je zegt namelijk heel erg overtuigd ‘brrr’, met zoveel geestdrift dat de klodders speeksel in het rond vliegen. Het kan niet missen dat jouw handjes en de huid rond je mondje ruw zijn: ze zijn voortdurend nat ! Met pretoogjes zit je dan te blazen en gezichten te trekken, en papa en ik kunnen niet anders dan lachen, op zo’n moment. Je bent echt wel een schatje, Wolf.