Ugh, het is gewoon twee weken geleden dat ik nog iets geschreven heb… Er is dan ook niet zoveel spannends gebeurd de voorbije weken. Er zijn uiteraard wel een aantal dingen die jij bijgeleerd hebt in die periode, je leert dan ook zo snel.

Eén van je favoriete spelletjes, het liefst nog met papa, is ‘verstoppertje’. Als wij in de zetel zitten, en jij staat te spelen aan de salontafel, krijg jij het plots in je koppetje weg te kruipen richting keuken. Ter hoogte van de kachel kijk je dan om met een heel ondeugend snoetje, om zeker te zijn dat wij jou wel in de gaten hebben. Papa staat dan recht en vraagt zich heel ostentatief en luidop af: “Waar is Wolf ? Wolfje ? Waar is Wolf toch ?” Daarop begin jij te schateren en full speed weg te kruipen, en dan ziet papa jou plotseling en komt hij je halen. Als hij bijna bij jou is - en dat duurt uiteraard heel lang - val jij soms al gewoon om van het lachen, en dan zit je te schateren terwijl wij jou nog extra kriebelen. Datzelfde doe je trouwens ook in de zetel: je kruipt naar een kant en dan giechel je al van de voorpret, tot wij je effectief kriebelen en je helemaal aan het schateren gaat. Je bent echt een opgewekte, blije peuter, kleintje. Als je wat lastig bent, is het echt omdat er iets verkeerd zit, of omdat je honger hebt of moe bent. Daarbuiten ben je altijd vrolijk, klaar om te lachen, intensief aan het spelen, …
Je kijkt ook heel graag, zoals alle kinderen denk ik, naar beestjes: je hebt een poster gekregen van oma met een heleboel dieren op, en die hangt nu laag op de keukendeur zodat je zelf kan gaan kijken en commentaar geven. Een kat doet volgens jou al een tijdje “Iaauw”, maar afgelopen weekend lagen papa en ik in een deuk door jouw interpretatie van een hond. Papa was met jou in een boekje aan het kijken en de bijhorende dierengeluiden aan het nadoen, tot hij bij de hond kwam, en vroeg: “Wat doet de hond ?” Daarop keek jij hem heel ernstig aan en zei: “Bwof”, met kleine bolle kaakjes en een groot geblaas. Wij lagen gewoon plat, wat jij uiteraard ook heel amusant vond.
Vandaag vertelde Bernice dat je een tiental seconden helemaal alleen had gestaan ! Je kruipt overal op en af en over, en je trekt je aan de gekste dingen recht (zoals de hond). Je hebt niet veel steun meer nodig om te staan, en ook één handje tegen de muur volstaat om te lopen. Zelfstandig lopen durf je nog niet, daarvoor sta je nog teveel te wiebelen op je beentjes. Ik ben benieuwd hoe je zal reageren op je schoentjes: je pantoffels zijn in elk geval goedgekeurd, lekker warm en antislip.

Het vriest al een paar dagen, en jij ziet eruit als een echt Michelinmannetje, in je dikke wintervest, met je berenkapje en je handschoenen. Je velletje wordt droog van de koude, en vooral rond je mondje, waar je tuutje zit, heb je wat uitslag. Pijn doet het blijkbaar niet, want je steekt nog steeds zelf je tuut in je mond. Hoe noemen ze zoiets ? Tuutbrand ?

Zondag zijn we samen, lekker ingepakt, naar een tweedehandsbeurs geweest in de parochiezaal. Ik heb er een tweede goeie autostoel gekocht, net dezelfde als je al had gekregen van Omaly, maar volledig in het zwart. Van de oude Chicco waren de riempjes eigenlijk versleten, dus gebruikten we de Toyota nauwelijks om jou in te vervoeren. Nu heb je daar ook een superdeluxe stoel, voor € 50, en kan je in beide auto’s probleemloos en veilig mee. Ik heb ook nog een speeltje voor je meegebracht: een ‘doos’ van Fisher Price waar een hoop verschillende gaten inzitten, en waar je dan het juiste, bijpassende blokje moet doorsteken. Als dat lukt, gaat er een muziekje en beginnen er bovenaan lichtjes te flikkeren. Zelf kan je het nog niet, maar als wij het blokje in het juiste gaatje klaarsteken, duw jij ze vol trots helemaal naar binnen. Zo heb je al uren gespeeld, en wij dus ook :-p

Je feestje zondag was een knaller, liefje, en nog niet in het minst voor jezelf. Ik was er een beetje bang voor, want je had nu niet precies veel geslapen in de voormiddag, wel integendeel. Gelukkig had je stevig doorgeslapen tussen een en twee, zodat je toch vrij goed gezind was. Shura was in de voormiddag nog even komen helpen om het huis schoon te maken, en had voor jou een pracht van een knuffelpaard mee, en een taartje. Jammer genoeg kon je er niet van eten, want je moest echt wel warm eten, en daarna had je geen honger meer.
Tegen kwart voor drie kwamen opa Jeroom en Omaly toe, gewapend met je eerste paar schoentjes (echte Kickers dan nog !) en twee grote kommen chocolademousse, van 14 eieren nog wel :-p Een brede glimlach verscheen al op je snoetje toen je opa zag, en die werd alleen maar breder naarmate de rest van het volk toestroomde. Nathalie en Koen, met Quinten en Aaricia uiteraard, waren al een eerste voltreffer: een heel leuke loopstok in felle kleurtjes met een bewegende schildpad, en vooral ook het gezelschap van de twee kinderen ! Sepp en Sofie kwamen toe met Margot en Maud en een “televisie” van Nijntje, en je keek nog meer je ogen uit. Nonkel Koen en Else hadden een grote Winniezetel mee, en Gwen en Erik hadden Leander mee, een heel mooi bord en beker met draakjes op en een hemd en broek voor deze zomer, maar vooral ook Ernest ! Al die kinderen, je vond het heerlijk ! Zeker toen ze vrolijk in het rond begonnen te springen, speelden met de ballonnen (en vooral ook met papa), alle muziekjes hier in huis lieten afgaan, en voortdurend om jou heen liepen. Af en toe werd het je wat te druk, maar dat werd snel verholpen door jou even bij mij te nemen. Ik bracht je taart binnen, en je moest ongelofelijk kijken naar je kaarsje. Uitblazen lukte echter nog niet, Aaricia moest je helpen. Al gauw bleek dat ik het taart-eetvermogen van mijn gasten toch wat overschat had: een grote biscuittaart met fruit en berenkoekjes voor de kinderen, een kaastaart met krieken, een appeltjescake, een frangipanetaart, een schotel tiramisu, een grote kom rijstpap, en de chocolademousse van Omaly. Papa en ik eten er nu nóg van, en dan heb ik al heel wat uitgedeeld :-p
Nog later kwamen eerst oma en opa van Zomergem toe met een prachtige wolvenposter, en daarna Roeland en Sarah met heerlijk zachte leren pantoffeltjes, iets wat ik al lang had willen kopen voor jou. We probeerden ze aan je voetjes te doen, maar dat werd nog maar eens op gehuil onthaald. Zodra ze weer uit waren, stopte je ook weer met huilen, dus het lag duidelijk aan die dingen. Ik heb ze vandaag meegenomen naar Bernice, en die is er wonderwel in geslaagd ze aan je voetjes te doen. De eerste poging was ook met luid protest, maar daarna heeft ze ze stiekem aan je voetjes gedaan toen je een verse luier kreeg. Je zeurde eerst nog wat, maar was ze eigenlijk al snel vergeten. Een groot voordeel is dat je ze niet zomaar uitkrijgt, dat je ermee kan rondkruipen, maar ook dat ze antislipzooltjes hebben en dat je dus veel beter kan rechtstaan. Tegen zes uur gingen de kinderen echter naar huis - morgen school, weet je wel - en werd het meteen een pak rustiger. Die rust verdween weer een beetje toen Jeroen en Delphine toekwamen, en tegelijkertijd ook Dirk en Ilse, gewapend met een hele leuke Teigetjespons en een hoofdkussentje voor jou. Nu je een jaar bent, ben je daar immers groot genoeg voor, muisje.
Ondertussen had jij ook al een flink stuk van je taart binnengewerkt, en zei je overduidelijk geen nee toen Nathalie je rijstpap voerde. Je kreeg er blijkbaar niet genoeg van. Pogingen om je even te laten slapen - je was doodop en werd dreinerig - liepen op niks uit, maar je werd een pak welgezinder nadat je flink je broek had gevuld. Tegen zes uur eiste je je flesje, en blijkbaar was het feit dat je dat helemaal zelf leegdrinkt, een hele attractie. Al helemaal het middelpunt van de aandacht werd je toen je boterhammetjes begon te eten: je smekte en smakte dat het een lieve lust was en propte twee hele sandwichen naar binnen, tot immense verbazing van je oma en de rest van de aanwezigen. Die lieten vervolgens zich het brood met toespijs en kaas goed smaken. Tegen acht uur ging je uitgeteld je bedje binnen, maar alle drukte en aandacht bleven nog even nawerken, en je werd nog een paar keer wakker.
Bernice vroeg de volgende dag, toen ik je ’s avonds ging ophalen, of je soms een zwaar weekend had gehad: je had niks anders gedaan dan geslapen ! Ook zij had nog een cadeautje voor jou: een set stapelbekers waar je inderdaad gek op bent. Het zegt genoeg dat je vandaag, toen we thuiskwamen, meteen naar de salontafel toekroop, die bekertjes pakte, de Nijntjestelevisie aan mij gaf om op te winden, en je probeerde te installeren op de Winniezetel. Het is echt wel grappig hoe je je kleine kontje op die zetel probeert te manoevreren: je beentjes zijn nog te kort om echt te gaan zitten, en je kan nog niet genoeg lopen om er echt op te wippen. Na een paar pogingen val je dan maar enthousiast om de hals van Winnie en sabbelt een beetje op zijn neus :-p Je hebt ook nog een kaartje gekregen, tot mijn grote maar aangename verbazing, van Delphine, Pieter en Marthe, zijnde de apotheker, haar man en hun dochterje met wie je later wellicht samen op school zal zitten, aangezien ze maar een drietal maanden jonger is dan jij en hier om de hoek woont.

Vandaag heb je, denk ik, ook zo ongeveer je eerste woordje gezegd. Ik moet wel erbij vermelden dat papa en ik je nogal actief aan het aanmoedigen en voorzeggen waren, maar toch: je zat op je waskussen in de badkamer, netjes gebadderd en afgedroogd, en je keek naar mij, glimlachte breed en zei: “Mama”. Uiteraard leverde je dat een enorme knuffel op Het zal wel nog niet helemaal bewust geweest zijn, maar toch gaf het een heel warm gevoel. Het is toch nog iets anders dan wanneer je het gemiauw van de poes of het geloei van een koe nadoet, kleintje.

Lieve lieve lieve Wolf, vandaag is het precies één jaar geleden dat ik je op de wereld heb gezet. Ik moet er vaak aan terugdenken, en dan verwonder ik me telkens weer over wat jij al kan, hoezeer je veranderd bent, wie je geworden bent. Een jaar geleden waren je nonkels net buiten, en lag ik in mijn bed in het ziekenhuis te staren naar dat kleine kleine mensje dat in een klein bakje naast me lag te slapen, af en toe met zijn vingertjes te wriemelen, en hele lieve zuchten te slaken waar ik helemaal vertederd door was. Ik wist niet of ik het wel zou kunnen, jouw tere leventje in goede banen leiden.
Nu, een jaar later, zit ik voor mijn scherm terwijl jij boven ligt te slapen, in je pyama, slaapzak en onder je donsdekentje, een tuutje in je mond en een beestje in je handen. Daarnet ben je nog wakker geworden en kon ik je niet onmiddellijk troosten, dus heb ik je maar meegenomen naar beneden, waar je tussen mijn benen genesteld helemaal tot rust bent gekomen. Ik wist dat je mijn leven ging veranderen, maar ik had er geen benul van hoe het precies zou zijn. Als ik terugkijk op dat ene jaar, heb ik er geen moment spijt van. Ja, ik geef toe dat ik het mis om zomaar bij vrienden langs te gaan en hopeloos te blijven plakken, of om heerlijk lang uit te slapen tijdens het weekend en dan met je papa te knuffelen en te liggen kletsen onder de dekens. Ik ben ook een stuk minder chaotisch geworden, noodgedwongen: jouw leventje is een pak meer ingesteld op regelmaat, en het valt niet mee om alles altijd te plannen. Ik mis eigenlijk ook je papa een beetje: als we geen van beiden moeten werken, ben jij er altijd waar één van ons mee bezig is, of waar we toch voortdurend mee bezig moeten zijn. Maar dat wisten we natuurlijk, en daar hebben we ook heel bewust voor gekozen.
Je doet heel hard je best om te lopen: je favoriete spelletje momenteel is van papa naar mama lopen en terug, weliswaar nog gesteund door onze handen, maar toch, en dan liefst een keertje of twintig na elkaar. Ik heb je dan ook een resem antislipsokjes aangeschaft, maar meestal zijn die sokken van jou al na twee minuten uit: óf ze slobberen teveel, óf je hebt ze zelf uitgetrokken, en dan durf je met een ontzettend ondeugend gezichtje naar ons zitten kijken, zo van: kijk eens wat ik gedaan heb ! Morgen, op je verjaardagsfeestje, krijg je ook je eerste schoentjes van Omaly. Dat zal een ander paar mouwen zijn: toen ik ooit sandaaltjes aan je voetjes deed, begon je te brullen en te krijsen tot die ondingen weer uit waren.
Wat je tegenwoordig ook doet, is geluiden maken bij de foto’s in de gang. Ik heb je al ettelijke keren mama, papa en Wolf aangewezen, en zodra we nu de trap op of af gaan, wijs jij met je kleine vingertje naar de foto’s en begint bababababa of mamamamama te brabbelen, en dan kijk je heel trots naar mij

Vandaag had je het trouwens weer lastig om te slapen: je was rond zeven uur wakker, en kreeg toen je flesje, je badje, je kleertjes en een boterham of twee-drie. Tegen negen uur gingen we samen boodschappen doen, en toen viel je al bijna in slaap in de winkelkar. Toch heb je amper een kwartiertje geslapen, toen we weer thuis waren. Datzelfde scenario heeft zich een paar keer herhaald vandaag, en uiteindelijk was je dreinerig en huilerig. Na je middageten ben je echter heel gedreven beginnen spelen, ook al was je doodop. Papa en ik zaten gewoon in de zetel, en dat was blijkbaar genoeg voor jou. Je liep met je rekje van de ene kant naar de andere kant, ging nu eens dit speeltje, dan weer dat boekje halen, kraaide om de hond, knabbelde op een bijtring, en kroop dan weer lustig ergens anders heen. Ik vraag me soms af of jij niet stiekem ergens een bron van caffeïne gevonden hebt, zo lijkt het wel. Af en toe kwam je ook een kijkje nemen bij mij in de keuken, want daar heb ik de hele dag in doorgebracht: ik heb alle taarten voor je feestje morgen zelf gemaakt, en ik ben er trots op.
De afgelopen week is trouwens voorbij gevlogen, ook al was het vakantie. Omdat ik zoveel werk had, ben je op de gewone dagen naar Bernice gegaan, zodat ik rustig kon schilderen, winkelen, afspraken leggen… Woensdag was je de hele dag bij mij thuis, en toen is Nathalie langsgekomen met Quinten en Aaricia, tot jouw grote vreugde. Toen je uitgespeeld was, zijn we nog naar Zomergem gereden om schoentjes voor jou te kopen, maar helaas waren er geen te vinden zoals ik ze wilde.
Vorige zondag ben je dan weer een hele dag bij oma en opa gebleven (papa en ik moesten naar het verjaardagsfeest van opa Jeroom die zeventig geworden is). Blijkbaar heb je er rustig geslapen, braaf gegeten, en vooral ook genoten van de wandeling die oma met jou heeft gemaakt. Ik heb een licht vermoeden dat er ook enorm veel met jou is gespeeld die dag, want je was doodop, maar de ogen van je grootouders blonken.
Wat me ook is opgevallen: tot hiertoe had je niet echt een speciaal knuffelbeest of voorwerp dat je steeds bij je wil hebben, en daar prezen we ons gelukkig om: we konden het dan ook niet vergeten of kwijtspelen. De laatste paar dagen echter grijp je steeds vaker naar je knuffels: je neemt je konijnebeer - waarmee je slaapt - mee naar de badkamer, je speelt beneden spontaan met Gerard de Giraf (waarvan ik nu twee exemplaren heb, dank je, Vallery) en vooral ook: als je huilt, vind je blijkbaar troost bij Gerard. Des te beter zeker ?
Het kan je maar helpen als mama of papa er niet zijn. En dat, lieve snoetie, zou wel eens wat vaker kunnen gebeuren, nu jij al wat groter wordt. Je bent per slot van rekening al een jaar, Wolfje. En we zien je alweer een jaar liever.