Je bent een ongelofelijk wijs baasje, lieverd ! Uiteraard heb je je momenten, maar over het algemeen bezorg je ons heel veel plezier. Daarnet waren Jeroen en Delphine hier, en je hebt zitten tateren en schateren dat het een lieve lust was. Ze moesten ook enorm lachen met de manier waarop je aan het stappen gaat: je kruipt naar … ja, hoe heet zo’n ding ? Het is van hout en het dient eigenlijk om over een liggende baby te zetten, zodat hij met de kralen en belletjes die aan de dwarsstok hangen, kan spelen. Het is dus een stok op jouw kinhoogte, die aan beide zijden door twee pootjes in een hoek van 90° gesteund wordt. Je kruipt er dus op af, trekt je eraan recht, en dan begin je vrolijk te duwen, zodat het hele ding aan het schuiven gaat en jij kan meestappen. Zo slaag je erin om het hele huis door te wandelen. Ben je gekomen ter hoogte van waar je wil zijn, dan laat je het gewoon los, gaat zitten, en kruipt het resterende eindje. Kat en hond zijn niet gelukkig met die ontwikkeling, want het gaat nog vlugger dan dat je kan kruipen, en dat lukt ook al aan een behoorlijke snelheid.
Vanmiddag heb je even laten zien wat voor een karakter je hebt: je wilde perse bij mij in de zetel zitten, maar begon dan steevast te wroetelen en te wriemelen. Na een paar keer had ik er dan ook genoeg van, en zette je zonder omhaal weer op de grond. Jij was het daar niet mee eens, maar deze keer liet ik je gewoon zitten. Jij begon te brullen, en ik was stoïcijns doof. Je trok je recht aan de zetel en stak je armpjes uit naar me, waarop ik je gewoon weer neerzette. Toen werd je zó kwaad dat je je met een ruk achterover gooide, met je hoofdje tegen de grond natuurlijk. Ik vergewiste me er even van dat alles in orde was, en liet je toen gewoon liggen. Je bleef koppig liggen, trappelde woedend met je beentjes, en bleef brullen. Papa die even later beneden kwam, ging even kijken en nam je op. Op slag werd je stil. Toen ik hem uitlegde wat er aan de hand was, zette hij je weer neer, waarop prompt hetzelfde scenario volgde. Ik denk dat je in totaal wel tien minuten in dat hoekje hebt liggen te keer gaan, tot je uiteindelijk kalmeerde en toch weer bij me mocht.
Vandaag heb ik ook een houten kist in de woonkamer gezet, waar al je speelgoed in zit. Je kent het principe van bij Bernice, waar ook een grote kuip met speelgoed staat. Af en toe kruip je erop af, gaat er tegen staan en zoekt dan in het speelgoed tot je vindt wat je wil. Dat neem je er dan uit, kruipt ermee naar het midden van het tapijt, en dan denk je plots aan een ander speelgoedje en ga je dat dan weer halen. Het resultaat is dat het hele tapijt binnen de kortste keren vol speelgoed ligt. Dat je opnieuw moet opruimen, dat hebben we je nog niet duidelijk kunnen maken. Het betekent ook dat je speelnest opnieuw leeg is, en het is blijkbaar een hele uitdaging om over de rand heen te kruipen, je te nestelen, en dan er weer uit zien te geraken. Eén van je favoriete speledingetjes momenteel is een goudkleurige kralenslinger van in de kerstboom. Je hebt me namelijk geholpen om het ding af te breken op 6 januari, en toen heb je dat aangeslagen. Je kruipt er het hele huis mee rond, en speelt nog het liefst van al samen met de kat. Die vindt dat glinsterende bewegende kralending ook fantastisch natuurlijk.
Dit weekend was je af en toe wat lastig, en vooral vrijdagavond weigerde je te slapen. Je had opnieuw wat diarree, een snotneusje en een lichte hoest. Misschien krijg je wel opnieuw een paar tandjes ? Oma heeft me trouwens uitdrukkelijk verzocht hier te melden dat je geen hoektandjes aan het krijgen was, maar wel vier boventandjes tegelijk. Ja zeg, als die dingen er nog niet eens door zitten, kan ik ze moeilijk herkennen. Ieder zijn vakgebied zeker, oma ? Je bent in elk geval wel enthousiast over je kleine bijtertjes: je knauwt op alles wat je maar in je mondje kan krijgen. Jammer dat je nog geen grote tanden hebt, want je kan al wel stukjes ergens afbijten, maar je kan nog steeds niet kauwen. Dat belet je niet om ganse boterhammen naar binnen te spelen, zonder korstjes, wel te verstaan. Ik ben nu ook aan het proberen je te doen drinken van een gewone beker, maar je hebt het principe nog steeds niet vast. Je neemt een slokje, en als dat wat te groot uitvalt, laat je het water gewoon uit je mondje lopen. Gelukkig bestaan er van die hardplastieken slabben met opvangbakje onderaan, dat scheelt een hoop geknoei.
Je gaat nu ook niet meer elke dag in bad, maar om de twee dagen, en in het grote bad. Je vindt dat geweldig: al die ruimte om te kruipen en te spelen ! Je pletst met je handjes zo hard je kan op het water, gaat op washandjesjacht, haakt met veel moeite de sproeier van de haak, en vooral: nu kan je actief op zoek naar de zwelpoet ! Vroeger kon je niet aan de afloop, nu moet je hem minstens een paar minuten aan een minutieus onderzoek onderwerpen met een uitgestoken vingertje. Stel je voor dat de zwelpoet te voorschijn komt ! Dàt, lieve schat, zou pas een grote gebeurtenis zijn !