Je bent alweer 11 maanden, liefje, en je kan zoveel meer. Het valt me echt op hoe snel je tegenwoordig vanalles bijleert. Je kruipt razendsnel naar alles wat je interesseert, en waar je vorige week nog hulpeloos stond te huilen als je ergens rechtstond en weer weg wilde, heb je nu heel goed door hoe je je weer op je poep moet laten zakken, en dan weer kan wegkruipen. De hond heeft nu helemaal geen veilig moment meer, tenzij hij zich aan de ene kant van de park-salontafel-speelnest barrière bevindt, en jij aan de andere kant. Je weet ook heel erg goed wat het woord “nee” betekent, maar je hebt nog niet altijd zin om je daaraan te houden. Ik denk dat je ook nog niet beseft dat wat je één keer verboden wordt, eigenlijk altijd verboden is. Verder is ook je woordenschat flink uitgebreid: soms zit je jezelf bij het spelen ganse histories te vertellen, met een prachtige intonatie. Je onderstreept ook vaak je klanken met een uitgestoken wijsvingertje. Heb je dat nu van je mama geleerd, of heb je dat zelf gevonden ?

Ontbijten is nu een vast gegeven geworden voor jou: je krijgt eerst je flesje, dan ga je in bad en word je aangekleed, en dan werk je nog twee boterhammetjes naar binnen. Je hand-mond-coördinatie is nog niet alles, waardoor papa en ik soms ganse stukken uit je neusje moeten peuteren, maar het meeste gaat in sneltempo je mondje binnen, waar je dan opgewekt zit te smakken. Kauwen kan je nog niet, daar heb je nog de tanden niet voor. Bijten kan je des te beter: we mogen je niet meer op een vinger of zo laten bijten, want dat begint verdomd veel pijn te doen ! Je hebt namelijk zes tanden nu: twee onderaan, en vier stuks bovenaan die tegelijkertijd zijn uitgekomen en nog aan het groeien zijn. Je zet nog steeds overal je tandjes in, maar we moeten echt beginnen opletten, want je zou dingen stukbijten. Ook ’s avonds, na je flesje rond zes uur, krijg je nu twee boterhammetjes, terwijl wij aan het eten zijn. Je wil niet meer slapen zonder. Zodra je coördinatie wat beter is, en je ganse gezichtje niet meer vol brood hangt, krijg je er ook beleg op. Voorlopig hebben we je nog op water en brood gezet, maar je protesteert niet, wel integendeel.

Je gaat ook meer en meer op onderzoek uit. Vorige vrijdag zijn we even binnengewipt bij Gwen & Erik, en daar ben je ook op onderzoek uitgegaan in de living. Ernest op zich was natuurlijk al fascinerend, maar vooral zijn speelgoed was een onderzoek wel waard. Er stond een rond ballending, waarin je kon rechtstaan, en dat liedjes liet horen en lichtjes deed afgaan, en waarin ook een balletje rolde. Op een bepaald moment was je er zo op gebrand de beweging van het balletje te volgen, dat je uitgegleden bent op je kousjes, pardoes met je gezichtje tegen de zijkant van het ding. Je sloeg prompt aan het huilen, en aan de grote blauwe plek op je kaakje te zien, had je nog gelijk ook.
Zaterdag heb je dan de hele dag mogen spelen met papa - zoals toen hijzelf een middagdutje deed en jij je vrolijk op je eentje amuseerde met je speelgoed. Ik kon dan eindelijk rustig alle nodige gaten boren en de nieuwe boorden in de berging installeren, en een hoop kaders in de gang ophangen.
Zondag zijn we dan naar Omaly en opa Jeroom geweest, om nieuwjaar te vieren. Het was de bedoeling om eerst tegen elf uur naar papa’s meter te gaan, maar daar waren we een half uur te laat. Jij wou namelijk niet slapen, en pas tegen kwart voor tien lukte het om je in je bedje te krijgen. Ik wilde perse dat je eerst nog wat sliep, omdat je anders lastig zou worden. Natuurlijk bleef je maar slapen. Uiteindelijk hebben we je uit je bedje gehaald tegen elf uur, zodat we pas tegen half twaalf bij meter waren. Daar was je een vrolijke, actieve baby Rond half een kwamen we dan in Ronse aan, en toen moest je eten nog koken. Gelukkig lag alles netjes gesneden klaar, zodat we het maar in de babycook moesten gooien en laten stomen. Opa Jeroom hield je nog twintig minuutjes bezig, totdat ik je de hele pot kon binnenlepelen. Omaly dacht dat het veel te veel ging zijn, en zei dat ik de rest maar aan de kippen moest voeren. Arme kippen, van jou kregen ze niks ! Slapen was die dag blijkbaar voor baby’s en niet voor flinke peuters, want langer dan een kwartier lukte het je niet. Na een heerlijk maal was het de bedoeling nog even bij tant’ Alma in het rusthuis langs te gaan, en daarna tant’ Els met een bezoekje te verblijden, maar het lot besliste daar anders over. Papa had blijkbaar iets verkeerds gegeten, want die werd plots hondeziek, moest overgeven en voelde zich verschrikkelijk slecht. Aangezien hij nauwelijks op zijn benen kon staan, en jij rustig in de auto in slaap was gevallen, ben ik maar naar huis gereden, en heb ik jullie beiden in bed gestopt.

Ik had me de illusie gemaakt dat je me na die veertien dagen ging missen bij Bernice, maar dat was duidelijk niet het geval: van zodra ik je maandag neerzette op de grond bij haar, kroop je zonder omkijken naar de bak met speelgoed. Tot zover je heimwee. Toch bleek je bijzonder enthousiast en blij toen ik je weer ging afhalen, en was je ongelofelijk knuffelig. Dinsdagavond zijn Dirk en Ilse dan komen babysitten, want papa moest naar een vergadering en ik had oudercontact. Naar aloude gewoonte heb je geen kik gegeven. Gelukkig maar, want ik voelde me vreselijk toen ik thuiskwam: enorme hoofdpijn, een zere keel, ijskoud, rillerig… Ik ben dadelijk in mijn bed gekropen, maar ook de volgende morgen voelde ik me nog zo. Donderdag bleek het nog niet beter, dus heb ik de dokter erbij gehaald en die stelde een zware sinusontsteking vast. Hiep hoi. Ik ben maar wat blij dat je papa zoveel voor je heeft gezorgd de voorbije dagen.
Gisteren is oma trouwens ook langsgekomen. Ik had gepland om met haar de stad in te gaan om kleertjes voor jou te kopen, maar ik ben maar in de zetel blijven liggen, en heb haar alleen de koopjes laten afschuimen. Ze heeft twee knappe truitjes en een vestje voor je meegebracht Ze moest vreselijk lachen met je manier van boterhammen eten, maar ook je enthousiasme bij het pianospelen werkte aanstekelijk, om nog maar te zwijgen van de hilariteit (opnieuw) bij je schuddende kontje.

Oef, wat een lange tekst ! Wedden dat ik zelfs nu nog een aantal dingen ben vergeten ? Ik moet maar de discipline aan de dag leggen en wat vaker schrijven. Ik hoop alleen, lieve muis, dat jij hiervan zal genieten, want uiteindelijk is dit allemaal voor jou bestemd.