Je bent niet te schatten, kleine dondersteen ! Het is negen uur ’s morgens en je ligt alweer in je bedje, doodop. Je bent nochtans maar wakker geworden om acht uur, maar dat ene uurtje was wel goed gevuld: je flesje, je badje, en dan had de kat weer een kerstbal uit de boom gevist. Dat kon je niet zomaar laten gebeuren: je bent er ijverig achteraan gekropen, hebt de bal gepakt, gelachen naar de kat, en de bal met een zwaai weer weggegooid. Waarop de kat er weer achteraan ging, er wat meppen op gaf, en het hele spelletje van voorafaan opnieuw begon. Daarna moest er dringend gespeeld worden met je nieuwe blokjes, die je van Wim en Lucie hebt gekregen. Ook je muzikale tafeltje werd erbij gehaald, en plotseling kwam je weer op me toegekropen, kroop op mijn schoot en begon zachtjes te huilen: voor mij het duidelijke teken dat je in je bedje wilde.

Ik heb nog enorm moeten lachen met jou deze morgen: er zit een zwelpoet in het bad, een hele grote, en jij weet niet wat je overkomt! (Voor wie niet weet wat een zwelpoet is - en dat zullen de meesten wel zijn - vraag het aan een lid van de familie Rombaut, en ze zullen het je met plezier uitleggen.) Papa had hem al aangekondigd, en jij begon al gebiologeerd naar het water te kijken, toen het nog volop aan het weglopen was. Toen de zwelpoet er dan was, viel je mondje open, gingen je ogen wijdopen, en keek je van het bad naar ons en terug, alsof je wilde zeggen: “Horen jullie dat ook ? Dat kan toch niet ? Waar is die zwelpoet ?” Gewoon schitterend, kleine muis !

Dag kleine lieverd ! Jij ligt net in je bedje voor een middagslaapje, en ik ben nog aan het zuchten van het gevecht om jou een verse luier te geven. Je was blijkbaar verschrikkelijk kriebelig daarnet, want je lag te gieren en te schateren, en in alle richtingen aan het wegkronkelen. Ik hoop dat je nu nog eventjes slaapt, want we moeten straks naar het verjaardagsfeestje van Maud, en ik zou graag hebben dat je net zo welgezind blijft als je de hele dag al bent geweest. Je hebt de hele tijd zitten tateren, rondgekropen door heel het huis, de kat achternagezeten en met een kerstbal die hij uit de boom had gevist, zitten spelen. Dat was leuk om zien: de kat mepte ertegen zodat het ding god-weet-ik-waar vloog, jij kroop er driftig achteraan, grabbelde de bal vast, verloor hem prompt weer, waarop de kat opnieuw in actie kwam. Ik moet het alleen sterk in de gaten houden zodat de kat jou niet krabt, want de vorige keer kwam hij wel erg dicht in de buurt van je ogen. Ook de schildpadden zijn een onuitputtelijke bron van verbazing en vermaak. Ik kan met jou nauwelijks voorbij mijn bureau gaan, zonder dat jij je in alle mogelijke bochten wringt om me toch maar duidelijk te maken dat je even wil kijken. Zelf kruip je ook steevast achter mijn bureau, zodat je met mijn boekentas kan spelen en ondertussen naar de voorhistorische monsters kan kijken.
Gisteren was het nochtans anders: je hebt de hele dag zitten dreinen, huilen en ambetant doen. Af en toe heb ik je gewoon zonder meer in je park gezet en laten doen. In je bedje kon ik je niet echt laten huilen, omdat papa en de anderen van Netlash daardoor gestoord worden. Tegen ’s avonds had ik gemene hoofdpijn, en was ik blij dat je definitief in je bedje vloog.
Ik denk dat je gewoon nog moet wennen aan de verminderde aandacht: toen je ziek was, heb ik echt veel met je gespeeld, en ook Bernice heeft je voortdurend bij zich gehouden. Daarna kwamen de feestdagen en was je al helemaal een van de attracties.
De dokter had gelijk wat betreft woensdag: ook al had je dinsdagavond nog koorts, woensdag was je weer een hele andere Wolf. De koorts was weg en je voelde je duidelijk beter. Je begon weer te lachen en te spelen, en vooral ook rond te kruipen. Je snotneusje was duidelijk minder, en ook je eetlust kwam terug op volle sterkte. Gelukkig voor ons begon je ook weer beter te slapen.
Op kerstavond zijn je grootouders hier komen eten, en heb jij een tijdje nog bij ons mogen zitten, vooral tot groot jolijt van je grootvaders. Hoe kunnen die zo zot zijn van jou ? Je hebt van mij ook een muzikaal tafeltje gekregen, en je doet niks liever dan daarop zitten hameren, zodat je de gekste geluidjes krijgt. Je hebt ook al een beetje door welk knopje wat doet. Omaly had een setje boekjes van Dribbel mee, en ook die zijn een groot succes. Ik hoop dat jouw liefde voor boeken niet zal verminderen als je groter bent.
Op kerstdag zelf ben je meegegaan naar Roosdaal bij nonkel Ignace en tante Lucie. Margaux was er uiteraard ook, het dochtertje van Christophe en Anne-Sophie, maar veel heb je niet met haar gespeeld: ze is maar een paar maand ouder dan jij, maar ze heeft wel een groot deel van de namiddag geslapen, iets waar jij duidelijk niet veel zin in had. Tegen zes uur - ugh ! Ik heb je net weer eventjes bij mij moeten houden, want boven hadden ze er niets beters op gevonden dan met zware dingen te beginnen gooien: ik kon het lawaai tot hier beneden horen ! Uiteraard werd je wakker en begon je te huilen… Nu lig je net weer te slapen, en boven zijn ze eventjes weg, dus het zou moeten lukken deze keer. Grmbl. Enfin, tegen zes uur op kerstdag waren we bij Jan & Claudine, waar de hele Boghaertclan verzameld was. Jij stond in het middelpunt van de belangstelling en vond het vooral leuk om met Eva, Margot en Maud te spelen. Tegen een uur of acht ging je in je bedje, en daar heb je doorgeslapen tot we je tegen een uur of tien mee naar huis namen. Zoals altijd zat je vrolijk rond te kijken in de auto, maar toen we thuis waren, sliep je onmiddellijk weer in.
Zondag ben ik even langsgegaan bij Faust (ik was gordijnstof voor de gang gaan kopen) en hij en Jurryt hadden zowaar ook een cadeautje voor jou ! Een hele knappe groene pluchen kikker Je wordt verwend, kleintje, maar je moest dan maar zo schattig niet zijn :-p

Gisterenmorgen, toen ik je uit je bedje viste, was je aan het huilen omdat je je oogjes niet openkreeg. Ik heb de grootste moeite gehad om ze proper te wrijven met wat fysiologisch water en een watje, en helemaal schoon waren ze nog niet eens, maar ze zagen zo rood dat ik niet meer durfde. Je was vrij levendig, dronk je flesje helemaal leeg, dronk er meteen nog een hoop koud water na, en toen bleek dat je 39,4° koorts had. Hmm. Papa heeft je je badje gegeven, we hebben je flink ingepakt, en ik ben naar de dokter gereden. Bleek dat je een keelonsteking hebt. Je hebt nu dus je eerste kuur antibiotica voorgeschreven gekregen, en tegen morgen zou je koorts moeten verdwenen zijn. Ik hoop het in elk geval, want gisteren, toen je thuiskwam van Bernice, was het weer erg, en ook deze avond had je opnieuw 39,7°. Je slaapt ook heel veel, gelukkig maar, want als je wakker bent, zit je zachtjes te dreinen. Het meeste snot is gelukkig wel verdwenen, dat is al een vervelende factor minder. Deze morgen was het echter goed te doen, je was vrolijk, speelde en lachte naar ons. Koorts had je niet, toch niet noemenswaardig. Ik hoop dat je nog eens een nacht flink door kan slapen, zodat je er snel doorheen komt.
Zondag zijn we naar oma en opa geweest, en het deed deugd om haar na anderhalve maand terug te zien. Ze zei dat jij veel veranderd was, maar ze had gelukkig vanuit Peru de fotootjes kunnen zien. Ook je twee nonkels met vriendinnen waren er, en ze waren allemaal apetrots toen je aan het kruipen ging. Gelukkig viel alles nog min of meer mee voor jou, maar papa en ik hebben serieus getwijfeld of we wel zouden gaan. Je zag er zo miserabel uit… Het heeft voor afleiding gezorgd voor jou, en je hebt je heel flink gehouden. Oma heeft een prachtige pull voor jou meegebracht, met bijpassende muts, wanten en sokken. Ze zijn heel kleurrijk en echt grappig, en nog een klein beetje te groot.
In Roelands vriendenkring, zo blijkt, ben je trouwens een beroemdheid. Hij gaf vrijdag een verjaardagsfeestje, en telkens ik werd voorgesteld als zijn zus, ging het prompt van: ‘Ah, de mama van Wolf !’ Ze vinden allemaal dat je een hele knappe jongen bent, want blijkbaar kennen ze ook de site, en Roeland heeft zelfs een fotootje van jou op zijn GSM staan. Als we niet opletten, word jij nog een heel verwend kereltje !

Lieve lieve snotling van me, het gaat nog steeds niet goed. De druppeltjes lijken wel wat te helpen, maar niet zo lang. Donderdag en vrijdag heb je geen koorts meer gehad, en al bij al was het wel al beter dan woensdag, maar toch snotter je nog dat het een lieve lust is. Het loopt nog steeds in je keeltje, waardoor je voortdurend moet hoesten, en als je me nog maar met een zakdoekje ziet afkomen, draai je je hoofdje weg en begin je te huilen. De prut komt ook nog steeds uit je oogjes, het is vreselijk. Het ene moment is het al erger dan het andere, maar toch. Gisterenmorgen zag je er vreselijk uit, maar je had wel de hele avond doorgeslapen. Gisterenavond viel het ook goed mee, maar vannacht was dat alweer een ander paar mouwen: ik werd wakker om half drie, en heb je dan je tuutje gegeven. Tegen drie uur lag je nog steeds stilletjes en klaaglijk te huilen, zodat ik opnieuw opgestaan ben, papa heb wakker gemaakt, en samen hebben we je oogjes schoongemaakt, je je druppels gegeven en je plasluier vervangen. Slapen zat er blijkbaar toch niet in, dus na nog een half uur klaaglijk huilen zijn we samen naar beneden gegaan, waar jij wat gespeeld heb en je luier hebt gevuld. Je had ook opnieuw koorts, 38.4° Tegen vier uur lag je weer in je bedje, maar nog steeds wilde je niet slapen. Tussen kwart over vier en half vijf hebben we opnieuw beneden gezeten, en tegen vijf uur heb ik papa wakker gemaakt, die nog maar eens hetzelfde heeft gedaan. Uiteindelijk heb je dan doorgeslapen tot kwart voor negen deze morgen. Rond half elf lag je weer in je bedje, en je hebt warempel geslapen tot één uur ! Ik heb je net weer ververst, en vooral je oogjes weer schoongemaakt. Ook de koorts is terug: 38.8° Morgen ga ik opnieuw met je naar de dokter, want ik vertrouw het echt niet, het begint nu vrij lang te duren en je bent echt wel ellendig. Arme jongen.

Ik heb net de dokter laten komen, kleintje. Je was deze morgen aan het piepen, je ogen zaten dichtgeplakt, je hebt eczeem op je handjes die een beetje gezwollen staan, je hele velletje is droog, je ogen zien rood, en vooral, je bent nog steeds een gigantisch snotmonster. Je luchtwegen zijn vrij, zegt de dokter, dus da’s al positief. Hij heeft druppeltjes voorgeschreven, lichte antibiotica voor in je neusje. Dat moet ik regelmatig spoelen en dan druppelen. Je hoestje is gewoon snot dat naar beneden in je keeltje zakt. Zolang je goed eet, en vooral veel drinkt, is alles nog best in orde. Als je straks wakker wordt, ga ik je toch nog naar Bernice brengen, want op deze manier kan ik niet echt doorwerken natuurlijk, en er liggen nog stapels verbeterwerk te wachten.
Gisteren was je wat lusteloos, al viel het al bij al nog mee. Je at normaal ’s middags, en ’s namiddags kwam de koorts weer opzetten. Slapen, daar had je nochtans geen zin in. Alhoewel, zin misschien wel, maar het lukte in elk geval toch niet. Opa was even komen babysitten aangezien ik examen moest afnemen en maar thuis was tegen twee uur, en papa al om half twee op een opleiding moest zijn. Je was rustig geweest, zei hij. De Perdolan deed de koorts zakken, maar slaperig werd je er nog steeds niet van. Gelukkig kwam Sofie langs met de meisjes, wat uiteraard voor heel wat afleiding zorgde. Je hebt braafjes zitten spelen met hen. Na je fruitpapje heb je misschien wel een half uurtje geslapen, hebben we nog wat gespeeld, en toen zijn we samen boodschappen gaan doen, jij lekker ingepakt. Je was toch niet je vrolijke enthousiaste zelf, Wolfje, je was een pak lustelozer dan anders in de kar. Ook ’s avonds heb je niet doorgeslapen: eerst een uurtje wel, en dan ben je nog een heel tijdje opgebleven. Op dat moment voelde je je duidelijk beter, je zat dan ook geestdriftig te spelen. Je flesje had je niet gans uitgedronken, maar toen ik je de keuze gaf tussen de rest van je melk en water, greep je resoluut naar het water. Je hebt echt veel gedronken gisteren, poetie. Flinke jongen.

Het is nog niet eens zeven uur, en je ligt alweer in je bedje. Je kon gewoon niet meer, liefje. Deze morgen was je heel actief en goed gezind, en leek alles min of meer in orde. Toen Bernice je echter na je middagslaapje om half vijf wakker maakte, had je weer heel rode kaken, en leek je koorts te hebben. Hier thuis was je opnieuw vrij lusteloos, en na je flesje heb ik je koorts gemeten bij het aandoen van je pyama: 39,1°. Fijn. Opnieuw een Perdolan dus, en je bedje binnen. Ik hoop dat het snel voorbij gaat, kleintje, want je hebt er echt last van. Ik wil je nu ook niet lastig vallen door je tandjes te poetsen, want dat heb ik zondag voor het eerst gedaan, en echt leuk vond je het niet.
Ik zie je graag, Wolf. Word maar snel beter.

Mijn arme lieve kleintje… Je ligt in je bedje nu, en je bent eindelijk stil. Ik hoop dat je wat kan slapen, al zal het onrustig zijn. Je bent echt wel ziek nu, en dat voor je tien maanden. Gisteren ben je de hele dag door wat lastig geweest, maar was het al bij al nog niet zo erg. We zijn zelfs samen in de buggy - goed ingepakt, want het was amper 2 graden - om een namaakkerstboom geweest in de stockwinkel op het einde van de straat. ’s Avonds was het echter weer een ander paar mouwen. Zaterdagavond hebben we heel actief met je gespeeld tot acht uur, en toen was je zodanig doodop dat je hebt geslapen. Gisteren viel je echter ook om van de slaap tegen een uur of acht, maar eenmaal in je bedje was dat snel weer vergeten. Je ligt dan een kwartier lang geluiden te maken, en uiteindelijk ga je toch over tot huilen. We hebben je dan maar weer bij ons genomen, en je zat weer heel actief te spelen. Je had wel koorts, zo’n 38.5°, en je kaakjes waren heel erg aan het blozen. Tegen een uur of tien ging je dan toch zonder protest je bedje in, maar je bleef onrustig, en rond één uur kon ik je zelfs niet eens meer troosten toen je aan het huilen sloeg. Een half uur later heb ik je dan maar weer in je bed gelegd, en na een tijdje viel je stil.
Deze morgen leek alles min of meer in orde, en papa bracht je naar Bernice. Toen hij je deze avond thuisbracht - ik voel me ook allesbehalve en zag het niet zitten uit mijn huis te komen - had je echter andere kleertjes aan. Deze middag had je namelijk een diarree-aanval gekregen, en het spul zat zowat tot in je nek, zei Bernice. Je hebt ook de hele dag door zitten dreinen, maar je hebt wel normaal gegeten, en twee keer drie uur geslapen. Hier thuis bleef je ook zachte kreungeluidjes maken, en begon je af en toe te huilen, zelfs wanneer je op mijn schoot zat. Je bleek ook opnieuw koorts te hebben, 38.4°. Ik heb je dan maar je flesje gegeven, een Perdolan suppo, en je rond half zeven in je bedje gelegd. Je leek zelfs dankbaar daarvoor. Ik hoop nu maar dat je wat kan doorslapen, want af en toe begin je heel even te huilen, net zoals vannacht trouwens.
Arm kleintje. Ik wou dat ik iets meer kon doen voor jou.

Het is al de moeite geweest de afgelopen dagen, kleine snottie. We weten niet precies waaraan het ligt, maar je weigert te slapen ’s avonds. Al drie avonden na elkaar lig je in je bedje rond zeven uur, slaap je maximaal een uurtje, en begint dan hartverscheurend te huilen. Je kamertje is warm, je bedje zacht, je luier droog, je tuutje in je mond, je beertje binnen handbereik, en toch. We halen je dan maar naar beneden waar je eerst een uurtje rustig zit te spelen. Dan val je zowat om van de slaap (soms letterlijk zelfs !), maar als we je terug in je bedje liggen, begin je na vijf minuten alweer te bleiren. Pas rond elf uur, half twaalf wil je blijven liggen. Pas op, we hebben het wel al geprobeerd hoor, je een uur laten liggen. Dan blijf je een uur lang huilen en krijsen en tieren, en moet ik je onderlakentje verversen omdat het kletsnat is. Veel zin heeft het dus niet. Het kan zijn omdat je een behoorlijke verkoudheid hebt, met snotneusje en lichte hoestbuien. Woensdag was het erg: je had eindelijk een uurtje geslapen, tot je rond middernacht opnieuw begon te hoesten, jezelf wakker maakte en begon te huilen. Er was geen kalmeren aan, wat ik ook deed. Telkens opnieuw viel je in slaap in mijn armen, en telkens opnieuw hoestte je jezelf wakker en begon je te huilen uit pure ellende. Ik ben dan maar de apotheker van wacht uit zijn bed gaan zetten om één uur, voor een hoeststillend middel. Dat bestaat niet voor jouw leeftijd, maar ik heb wel een slijmlosmakende siroop gekregen, en na een tijdje hield het hoesten toch op. Arm kleintje.
Het kan ook liggen aan het feit dat je een nieuwe tand aan het krijgen bent. Niet direct de meest logische nochtans: je linkerboven hoektand. Straks zie je eruit als een kleine vampier !
Verder kruip je dat het een lieve lust is. Het is wel heel leuk als ik toekom bij Bernice en jij me in het oog krijgt, begint te lachen en naar me toekomt. Je trekt je dan recht aan mijn been en steekt je armpjes omhoog om gepakt te worden. Blijkbaar heb je het daar echt wel naar je zin, met al het speelgoed, de andere kinderen en de grote kruipoppervlakte. Naar het schijnt vind je de vuilbak in de keuken daar ook al zo geestig: het is een spiegel, en daardoor een gegeerd doel om naartoe te kruipen. Je kent ondertussen ook al goed het woord ‘nee’: als ik je iets verbied, kijk je toch eerst heel goed naar me voordat je het opnieuw probeert, en kijk je heel beteuterd als ik het je prompt opnieuw verbied.
Ik ben benieuwd, liefje, wat je zal doen met alle kerstdrukte. Hopelijk wordt het je niet teveel. Ik heb buiten in de tuin al lichtjes opgehangen, en je vindt het heerlijk om het gordijn opzij te schuiven en ernaar te kijken. Als ik zie hoe leuk je het vindt, ben ik bijna verplicht om een kerstboom te zetten. Het zal dan wel op een hoge plaats moeten zijn, waar jouw grijpgrage handjes er niet bij kunnen. Hoe ik aan de kat moet duidelijk maken dat het geen speelgoed is, weet ik nog niet. Gelukkig zijn het zo goed als allemaal onbreekbare ballen. Trouwens, je grootouders komen hier eten op kerstavond, en dan moet het huis toch een beetje de kerstsfeer weergeven. En als ik jou daardoor van die kleine ontdeugende lichtjes in je ogen kan geven…

Het is een belangrijke week geweest voor jou, kleintje ! Een kleine stap voor de mensheid, maar een grote stap voor jou ! Woensdag ben je namelijk beginnen kruipen ! En dan bedoel ik niet meer halfslachtig rondhupsen op je zitvlak, maar echt kruipen, en aan een behoorlijke snelheid ook ! Dat ene beentje wil nog wel niet altijd mee zoals het hoort, maar het resultaat mag er zijn. We zetten je op de grond, je krijgt iets in het vizier, en met een ondeugende grijns op je snoetje ben je weg. Papa en ik hebben dan ook ondertussen de woonkamer gereorganiseerd: het ziet er niet uit, maar het is wel kruipvriendelijk. Alle planten zijn naar een hoger niveau verhuisd, of meteen naar een andere plaats, de salontafel staat opzij, zonder tafelkleed, de stopcontacten zijn afgeschermd, en de CD’s gaan ook nog naar boven gebracht worden. Op die manier heb je een grote speelruimte, en je geniet er duidelijk van.
Wat je ondertussen ook doet (zij het nog niet altijd), is zwaaien als je weggaat. Bernice heeft je dat geleerd, doordat alle kindjes altijd zwaaien als je naar je bedje gaat. Het is wel schattig om zien: dat kleine handje van jou dat nog ongecontroleerd op en neer slaat…
Verder is er niet veel speciaals gebeurd deze week. Misschien nog het vermelden waard zijn de gebeurtenissen van vrijdag, alleen al omdat het zo stom was. Ik was je gaan halen met de buggy, zoals altijd als het weer het toelaat. Kou heb je niet, je zit ingepakt als een michelinmannetje. Een groter plezier kan ik je bijna niet doen, want het is natuurlijk al donker om 17.30u, en dus zijn er lichtjes alom. De auto’s die passeren, het grote geronk van een vrachtwagen, de verlichte vensters van een bus, het knipperlichtje van een fiets… Om nog maar te zwijgen van de uitstalramen, het groene licht van de apotheek, en vooral… de kerstverlichting bij de slager ! In de piramide van lichtjes zit ook een reeks flitslampen, en je mondje gaat telkens weer spontaan open van bewondering als we passeren. Ook de schaduw van mama die telkens weer langer wordt en dan verdwijnt naarmate we straatlichten voorbijgaan, blijft een bron van verbazing. Nu goed, ik was je gaan halen met de buggy, had nog wat met je gespeeld, je je fles gegeven, en je in bedje gestopt. Papa was tegen half acht ook thuisgekomen, voelde zich niet schitterend, en daarom had ik op mijn eentje gegeten. Tegen acht uur ging de telefoon - papa zuchtte nog: ik ben niet thuis - en mijn verbazing was groot toen ik Wouter aan de lijn kreeg. Die belt niet echt vaak, vandaar. Verbaasd zei die:
- ‘Euh… Gudrun ?’
- ‘Ja, Wouter ? Zeg het eens ?’
- ‘Zeg nu niet dat je vergeten bent dat jullie vanavond hier gingen komen eten !’
- ‘Euh….’
Vliegensvlug hebben we ons omgekleed, je gerief in de auto gelegd, en jou met dekentjes en al uit je bedje gehaald en meegenomen. Je gezichtje was zo zielig, je sliep echt wel diep. De bedoeling was geweest om tegen zeven uur bij hen te zijn, zodat we de kinderen nog eens zagen, jou daar nog even konden laten spelen, en je dan daar in een bedje te leggen. Je zat in de auto heerlijk warm bij papa, maar van de lichtjes werd je toch wakker, en je keek je ogen uit. Bij Wouter en Katrien heb je nog wat zitten spelen in je pyamaatje met al dat nieuwe en onbekende speelgoed, maar je protesteerde toch niet toen ik je in je bedje legde. Je hebt rustig doorgeslapen terwijl mama en papa met Sven en Kristien en de gastheer en -vrouw beneden fondue hebben gegeten. Ook het terugkeren was geen probleem: opnieuw warm ingeduffeld genoot je van het ritje, maar je kon toch niet snel genoeg weer in je bedje liggen om verder te slapen. Door het feit dat je op die manier wat slaap had gemist, heb je de volgende morgen doorgeslapen tot half tien ! Heerlijk gewoon, al was het maar omdat ik me ziekjes voelde: het dubbele eten was er teveel aan geweest. Het zal me leren…