Kleine lieve snotling, je ligt rustig in je bedje te slapen momenteel - het is 23.12u - en ik ben eigenlijk nog aan het glimlachen als ik aan je denk. Weet je, papa en ik moeten vaak lachen om jou. Het is waar dat je soms verschrikkelijk lastig kan zijn, maar doorgaans gaat er dan een fysiek ongemak mee gepaard. Veel vaker heb je een vreselijk ondeugende uitdrukking op je snoetje, met van die felblauwe blinkende oogjes en een klein giecheltje. We kijken dan naar elkaar en schieten in de lach, en prijzen ons gelukkig dat je nog niet kan lopen en meer kattenkwaad kan uitspoken. Ik slaag er niet in om die uitdrukking op foto vast te leggen, want je bent nog altijd zwaar onder de indruk van het fototoestel. Behalve dat ene fotootje in je stoel dan, waarvan iedereen zegt dat het zo kenmerkend is. Daarstraks stond je een hele tijd recht in je park, te babbelen en te schateren om de hond, en je oogjes glommen. Je kan ook heel parmantig in je stoel een stukje speelgoed nemen, naar ons kijken, en het dan met veel genoegen over boord gooien, zodat het klettert op de tegels. Dan buig je je helemaal naar één kant, je handjes vastgeklampt aan de rand van je stoel, om te kijken waar dat speelgoed nu toch gebleven kan zijn. Om dan glunderend in onze richting te kijken als we het nog maar eens een keertje oprapen.
Eén van je favoriete spelletjes is over ons heen kruipen in de zetel, je optrekken aan de rand om de gordijnen te grijpen en naar buiten te kijken, en je dan weer te laten vallen bovenop mama. Als ik je dan ook nog in je kaak of oortje of nekje bijt of op je buik blaas, begin je te schateren. Je houdt ook heel erg veel van knuffels - wie niet ? - en lichamelijk contact allerhande. Zo zitten we vaak de zaterdag- of zondagvoormiddag samen in de zetel. Jij speelt, en ik lig de krant te lezen, met jou zittend tegen mijn borst. Af en toe geef ik je dan kusjes, waarop jij zonder naar me te kijken begint te lachen. Als ik er dan mee ophoud, leun je soms gewoon achterover tegen mijn gezicht aan en vraagt om meer. Soms doe je ook hetzelfde bij mij, al resulteert dat eerder in een gigantisch hoop gezabber dan in echte kusjes.
Papa speelt “kriebekrabbe” met jou, en ook dan schater je het uit, maar doorgaans al van de voorpret, nog vóór hij je begint te kriebelen. Datzelfde effect heb ik met ‘boe’: ik hoef nog maar traag mijn hoofd in jouw richting te draaien en over mijn bril te kijken, en je begint al te giechelen. Als ik dan echt ‘boe’ zeg, zit je gewoon te hikken van het lachen. Om één of andere reden vind je de hond die een kaasvelletje of zo krijgt van ons, ook hilarisch. Ik zou er gewoon daarom al voor zorgen dat ik kaasvelletjes heb Ook je badje blijft een bron van plezier: je kijkt er zo verschrikkelijk ondeugend dat papa en ik er gewoon wel goedgezind van móeten worden. Je hebt gelukkig totaal geen last van een ochtendhumeur: wanneer ik je uit je bedje haal, ben je al aan het lachen en het babbelen. Je flesje maakt het geluk dan compleet. ’s Morgens nemen we je nu gewoon bij ons in bed, en dan lig je rustig zelf je flesje uit te drinken terwijl wij nog even verdersoezen. Deze morgen heb je trouwens ongewoon lang geslapen, het was kwart over acht toen je begon lawaai te maken.

Heh. Je was daarnet even zachtjes aan het huilen geslagen. Ik heb je je tuutje gegeven en op je zij gedraaid, en je werd niet eens wakker. Het moet een boze droom geweest zijn. De manier waarop je dan met je ene handje je beestje vastneemt en tegen je aantrekt, is verschrikkelijk vertederend, weet je. Vooral omdat je het onbewust doet.
Je moest eens weten, Wolfje, hoe graag je gezien wordt. Je hebt er gelukkig geen idee van.