Ik weet niet wat er jou mankeert deze week: je bent gewoon niet te genieten ! Al de hele week ben je enorm huilerig, kunnen we je geen moment alleen laten, en zelfs als je bij ons in de zetel zit of zelfs op de arm, zit je nog te dreinen. Het is niet dat je ergens pijn hebt of zo, je wil gewoon aandacht, en dan nog. Papa en ik hebben daarom besloten je af en toe gewoon te negeren en niet toe te geven aan je nukken. Soms begin je dan nog luider te huilen, soms kom je zelf tot de slotsom dat het toch niet helpt om kabaal te maken, en begin je te spelen. Ook voor je eten doe je moeilijk: je eet wel, maar met het nodige drama daarrond. Ik denk dat je momenteel aan het uitproberen bent hoe ver je kan gaan. Jammer genoeg voor jou ben jij misschien wel koppig, maar is je mama nog veel koppiger !
Wat wel een heel leuk iets is dat ik deze week ontdekt heb, is dat je heel graag zingt ! Papa en ik hebben de CD’s van Raymond in de auto gelegd en zijn soms luidkeels aan het meezingen, en dan begin jij ook Uiteraard heb je nog geen flauw benul van melodieën en dergelijke, maar zodra ik begin te zingen of de radio aanstaat, begin je mee te doen, heel erg grappig ! Je kan er echt van genieten. Je bent trouwens ook een babbelaartje aan het worden ! Tegenwoordig lig je vaak in je bedje een half uur wakker vooraleer je er uit wil gehaald worden, en dan lig je voortdurend geluidjes te maken en te brabbelen. Soms hou je ook volledige conversaties met mij, en af en toe zit je ook heel geconcentreerd in je park of op de grond te spelen, terwijl je ganse monologen afsteekt. Papa en ik stoten elkaar dan aan en glimlachen om jou.
Deze week had ik vakantie, maar ergens voel ik me schuldig dat ik je zo weinig aandacht heb kunnen geven. Maandag heb ik je de hele dag bij me gehouden, en zijn we zelfs samen uitgebreid boodschappen gaan doen: de post, de krantenwinkel, de Lidl, de Delhaize… Op het einde was je doodop, maar nog steeds welgezind en vrolijk aan het lachen tegen alles en iedereen. Dinsdag heb ik je ’s morgens al vroeg naar Nice gebracht, want daarna ben ik verf gaan kopen, en alle mogelijke andere spullen om de gang en traphal te schilderen. Dat is dan ook wat ik zowat de rest van de week heb gedaan, terwijl jij bij Nice was. Woensdag heeft papa in de voormiddag voor jou gezorgd, zoals gewoonlijk, maar was je ongenietbaar. ’s Namiddags was het eigenlijk niet zoveel beter, maar kom. Donderdagnamiddag ben ik je rond twee uur gaan ophalen bij Nice en zijn we naar Gwen en Erik gereden, waar jij heb gespeeld met Ernest, en daarna zijn we samen met Leander, Maud, Margot, Sepp en Sofie een wandeling gaan maken. Tegen dan was jij zo uitgeput - je had nog niet willen slapen - dat je in de buggy in slaap bent gevallen, iets wat zelden gebeurt. Vrijdag ging je terug naar Nice zodat mama nog wat meer kon schilderen, en gisteren en vandaag heeft papa voortdurend voor je gezorgd zodat ik - je raadt het al - verder kon schilderen. Het is eindelijk afgeraakt (toch op een paar details na), en jij hebt al bewonderend naar de nieuwe kleurtjes zitten kijken. Het wit doet je niet veel, maar het aubergine lijk je wel intrigerend te vinden.
Ik hoop maar dat je de week die nu komt wat beter gehumeurd bent. Op deze manier is de kans dat je ooit een broertje of zusje krijgt, wel erg klein aan het worden.