Er is alweer één en ander gebeurd, maar het was vooral mama die het druk had: klassenraden, benoemingsperikelen, … Nu is het eindelijk vakantie, en dus zit je rustig in je park te spelen. Je gaat nochtans toch een paar dagen naar Nice deze week: dan kan ik rustig de beschilderde muren in je kamertje vernissen vóór er overal enthousiaste vuile Wolvepootjes opstaan. Je bent namelijk steeds geestdriftiger over je kamer: als we je uit je bedje halen, wil je eerst de tekeningen even bekijken, Konijn, Knorretje en Roe even aanraken, en dan je grote Iejoorkapstok een knuffel geven. Een tijdje geleden had ik namelijk een grote pluchen kapstok gevonden in de Kringwinkel, met het hoofd van Iejoor in 30-40 cm doorsnee. Ik vond het wel leuk passen bij je kamer, maar dat was het dan ook. Jij denkt er anders over: wellicht zijn het de grote ogen die het hem doen, maar je zál en moét het ding even vastgrijpen voor je je kamer uitgaat.
De rest van de week ga ik dan eindelijk de traphal herschilderen. Dat was gepland voor het einde van de grote vakantie, maar omdat ik toen ziek geworden ben, is dat er nooit van gekomen. Ik hoop dat ik genoeg heb aan die paar dagen. Vrijdag zouden we namelijk samen afspreken met Gwen, Sofie en alle kinderen. Ik denk wel dat je Ernest nu nog veel leuker zal vinden. Je krijgt in elk geval een wintervestje van hem, want je groeit als kool uit al je kleertjes. Gisteren heb ik de tweede lading opgeborgen, die van 62-68. Je zit nu aan rompertjes serie drie, en die zijn niet echt meer te groot. Bij je andere kleren moet ik soms nog de mouwtjes wat omvouwen, maar meer hoeft niet. Gisteren zag je er schitterend uit: omdat ik eigenlijk niet kon wachten tot je in je grijze kleertjes kon, heb ik nog een donkerblauw/grijs truitje gekocht en een broekje in dezelfde kleur, één met zakken en ritsen en zo. Je bent nu helemaal je papa Oma en opa vonden dat ook: we zijn gisteren bij hen gaan eten, omdat oma deze morgen vertrokken is naar Peru voor 6 weken. Ze gaat er vrijwilligerswerk doen als tandarts in een soort kliniekje. Ik heb haar moeten beloven regelmatig je dagboekje bij te werken en fotootjes te posten, want ze zal je missen.
Vorige zondag zijn dan weer Omaly, opa en pepe Koen langsgeweest voor koffie, en jij had heerlijk geslapen en was heel welgezind. Ik vind het jammer dat je, als er volk is, doorgaans te opgewonden bent om veel te babbelen. Dat doe je eerder als je rustig zit te spelen of als wij met je bezig zijn. Jammer, dat komt nog wel.
Een nieuwigheid in je kleine leventje zijn de Betterfoodkoekjes tegenwoordig. Het komt wel eens voor dat je na je ochtendslaapje al wat honger blijkt te hebben, maar dat het nog veel te vroeg is voor je middageten. Dan doen we jou een GROTE slab aan, rollen je mouwtjes op, halen al het speelgoed weg van je stoel, leggen de natte doekjes klaar, en geven je een koekje in je handjes. Al na een paar minuten slaag je erin het merendeel van de koek te herscheppen in een bruine smurrie, waar je dan bijzonder vrolijk zowat je hele omgeving mee bekladdert. Je maakt echter vorderingen: gisteren is het grootste deel toch ín je mondje verdwenen, in plaats van ernaast. Het betekent wel nog automatisch dat je kleertjes de was in mogen, maar dat was meestal toch al het geval. Zaterdag heeft papa je ook even zelf laten lepelen in je middageten. Je wist niet goed wat je moest doen, maar je vond het wel leuk blijkbaar. Gelukkig vraag je er nog niet naar, en kunnen we het eten voorlopig nog rustig en proper afhandelen. Wat dat eten betreft zijn er nog veranderingen gebeurd: deze morgen heb je voor het eerst ook ’s morgens een flesje gekregen. Ik ga namelijk stoppen met borstvoeding, hoe erg ik het eigenlijk ook vind. Ik heb er genoeg van dat mijn borsten pijn doen en lekken, dus ga ik even door de zure appel heen moeten bijten en volledig stoppen. Na acht maanden en een half zal je wel al genoeg immuniteit binnengekregen hebben van me zeker ? Je kreeg trouwens enkel nog ’s morgens de borst, ’s avonds was het al langer een fles, en het gebeurt minder en minder dat je ’s nachts nog eten wilt. Ik zal het wel missen: ik vond het heerlijk om je naar die borst te zien grijpen, en je zachte gezichtje tegen mijn warme lichaam te voelen zo ’s morgens in bed. Het was een moment van ons tweetjes, en we genoten er allebei van.
Ach Wolfje, je wordt zo snel groot…