Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Op stap — Mama om 7:53 pm op Saturday, November 27, 2004

Kleine muis, als je darmpjes niet lastig doen, ben je gewoon een heerlijk ventje ! Deze middag zijn we samen naar de Colruyt gegaan, en opnieuw heb je hallo gezegd tegen zowat de ganse winkel. Een piepschuimen koffiebekertje blijkt gigantisch interessant, maar toen ik doorhad dat je er stukjes afbeet en inslikte, heb ik het je afgepakt, waarop je heel even de hele Colruyt hebt laten weten dat je dat niet leuk vond. Je ziet er trouwens schitterend uit in de pull die oma voor je gebreid heeft. Ik moet nog wel de mouwen omslaan, maar dat is niet erg.
Vorige zondag was een drukke dag: niet alleen is opa blijven eten - nu oma in Peru zit, kan hij wel niet anders - maar ook daarna was er een hoop volk. Sofie is langsgeweest met de meisjes om taart te eten, en later in de namiddag zijn ook nog je twee nonkels met vriendinnen langsgekomen voor je ouders’ verjaardag. Tegen een uur of zeven kwamen dan nog eens Dirk en Ilse langs om over Netlash te spreken. Voor jou werd het uiteindelijk een beetje veel, maar eindelijk heeft opa je eens in volle actie gezien. Je hebt met hem gespeeld, naar hem gelachen, geschaterd, gebabbeld… Tegenwoordig zit je vaker en vaker zelfstandig te spelen, en ik vind het heerlijk. Je moet wel nog je mama of papa kunnen zien of op zijn minst kunnen horen.
Maandag kon je niet naar Bernice, die moest naar een begrafenis, dus heeft papa de hele dag voor jou gezorgd. Ook toen heb je lief zitten spelen en babbelen, zegt hij. Ik hoop dat dat enkel nog betert :-)
Twee weken geleden zijn we gestopt met extra vezels in je melk te doen, en toen leken alle problemen opgelost. Vorige week bleek echter het tegendeel: je had opnieuw enorm last om je pamper te vullen, met alle buikpijn, ongemakken en gehuil vandien. Hmm. Ik ben dan maar naar de apotheek gegaan en heb Delphine (de sympathieke apothekeres met zelf een dochtertje van een paar maand jonger dan jij, Marthe) om raad gevraagd. Ze heeft me glycerinesuppo’s meegegeven en een ander soort poedermelk, die speciaal is ontwikkeld voor kleine verteringsproblemen. Die suppo’s lijken wel magisch: binnen het kwartier kon er geen grammetje meer bij in je luier ! En jij zat vrolijk te lachen en te kraaien :-) Sinds woensdagavond geven we je ook die nieuwe melk, en je stoelgang is een pak regelmatiger en zachter. Gisterenavond ben je wel plots al krijsend wakker geworden, en toen heeft papa je opnieuw een suppo opgestoken, aangezien hij geen andere reden kon bedenken voor je gehuil. Je had namelijk per ongeluk een fles gekregen van de oude melk, en blijkbaar ligt het toch daaraan. Daarna heb je weer rustig verdergeslapen. Ik hoop dat we nu eindelijk alle obstakels uit de weg hebben geruimd. Het is nu eenmaal geen pruimentijd momenteel, liefje.
Nu lig je weer even in je bedje: winkelen is lastig, zeker als je continu je ogen uitkijkt op alles en iedereen die passeert. We hebben het ook even geriskeerd naar de Krefel te gaan om een nieuwe frietketel (de oude heeft vorige zondag de geest gegeven, we hebben opa dan maar frietjes van het frietkot voorgeschoteld bij de lamssteak met champignonsaus). Het was heropening van de vestiging en ze gaven 20% korting. Ik zal het geweten hebben. De wachtrij aan de kassa bedroeg ongeveer een uur, en ondanks het feit dat je een ballondiertje had gekregen (een roze vlinder) zag ik het niet zitten om jou een uur lang geëntertaind te houden in je buggy op een moment dat je bijna je fruitpap moest krijgen. We zijn dan maar naar de Eldi gegaan. Jij bleef wonderwel goed gezind de hele tijd, ook al werd het langzamerhand half vijf. Als je opgroeit zoals je nu bent, kleintje, ga je een droom van een zoontje zijn. Ik geniet er nu al van.

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Spelen — Mama om 7:55 pm op Saturday, November 20, 2004

Kleine lieve snotling, je ligt rustig in je bedje te slapen momenteel - het is 23.12u - en ik ben eigenlijk nog aan het glimlachen als ik aan je denk. Weet je, papa en ik moeten vaak lachen om jou. Het is waar dat je soms verschrikkelijk lastig kan zijn, maar doorgaans gaat er dan een fysiek ongemak mee gepaard. Veel vaker heb je een vreselijk ondeugende uitdrukking op je snoetje, met van die felblauwe blinkende oogjes en een klein giecheltje. We kijken dan naar elkaar en schieten in de lach, en prijzen ons gelukkig dat je nog niet kan lopen en meer kattenkwaad kan uitspoken. Ik slaag er niet in om die uitdrukking op foto vast te leggen, want je bent nog altijd zwaar onder de indruk van het fototoestel. Behalve dat ene fotootje in je stoel dan, waarvan iedereen zegt dat het zo kenmerkend is. Daarstraks stond je een hele tijd recht in je park, te babbelen en te schateren om de hond, en je oogjes glommen. Je kan ook heel parmantig in je stoel een stukje speelgoed nemen, naar ons kijken, en het dan met veel genoegen over boord gooien, zodat het klettert op de tegels. Dan buig je je helemaal naar één kant, je handjes vastgeklampt aan de rand van je stoel, om te kijken waar dat speelgoed nu toch gebleven kan zijn. Om dan glunderend in onze richting te kijken als we het nog maar eens een keertje oprapen.
Eén van je favoriete spelletjes is over ons heen kruipen in de zetel, je optrekken aan de rand om de gordijnen te grijpen en naar buiten te kijken, en je dan weer te laten vallen bovenop mama. Als ik je dan ook nog in je kaak of oortje of nekje bijt of op je buik blaas, begin je te schateren. Je houdt ook heel erg veel van knuffels - wie niet ? - en lichamelijk contact allerhande. Zo zitten we vaak de zaterdag- of zondagvoormiddag samen in de zetel. Jij speelt, en ik lig de krant te lezen, met jou zittend tegen mijn borst. Af en toe geef ik je dan kusjes, waarop jij zonder naar me te kijken begint te lachen. Als ik er dan mee ophoud, leun je soms gewoon achterover tegen mijn gezicht aan en vraagt om meer. Soms doe je ook hetzelfde bij mij, al resulteert dat eerder in een gigantisch hoop gezabber dan in echte kusjes.
Papa speelt “kriebekrabbe” met jou, en ook dan schater je het uit, maar doorgaans al van de voorpret, nog vóór hij je begint te kriebelen. Datzelfde effect heb ik met ‘boe’: ik hoef nog maar traag mijn hoofd in jouw richting te draaien en over mijn bril te kijken, en je begint al te giechelen. Als ik dan echt ‘boe’ zeg, zit je gewoon te hikken van het lachen. Om één of andere reden vind je de hond die een kaasvelletje of zo krijgt van ons, ook hilarisch. Ik zou er gewoon daarom al voor zorgen dat ik kaasvelletjes heb :-) Ook je badje blijft een bron van plezier: je kijkt er zo verschrikkelijk ondeugend dat papa en ik er gewoon wel goedgezind van móeten worden. Je hebt gelukkig totaal geen last van een ochtendhumeur: wanneer ik je uit je bedje haal, ben je al aan het lachen en het babbelen. Je flesje maakt het geluk dan compleet. ’s Morgens nemen we je nu gewoon bij ons in bed, en dan lig je rustig zelf je flesje uit te drinken terwijl wij nog even verdersoezen. Deze morgen heb je trouwens ongewoon lang geslapen, het was kwart over acht toen je begon lawaai te maken.

Heh. Je was daarnet even zachtjes aan het huilen geslagen. Ik heb je je tuutje gegeven en op je zij gedraaid, en je werd niet eens wakker. Het moet een boze droom geweest zijn. De manier waarop je dan met je ene handje je beestje vastneemt en tegen je aantrekt, is verschrikkelijk vertederend, weet je. Vooral omdat je het onbewust doet.
Je moest eens weten, Wolfje, hoe graag je gezien wordt. Je hebt er gelukkig geen idee van.

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Logeren, Taal — Mama om 7:56 pm op Wednesday, November 17, 2004

Kleine lieverd van me, het is alweer lang geleden, maar het is dan ook zo druk… Er is wel één en ander gebeurd hoor. Blijkbaar ben je over je moeilijke moment heen, want deze week ben je wel al heerlijk geweest. Je zit voortdurend te tateren en hebt je woordenschat ook al uitgebreid, gecombineerd met de gekste intonaties. Je ligt ook soms minutenlang in je bedje te vertellen tegen je knuffelberen, verschrikkelijk schattig :-) Je probeert je voortdurend op te trekken aan vanalles en nog wat, gooit jezelf voorover over de rand van je speelnest, kruipt over ons heen, bijt in mijn neus, en zit daarnaast ook af en toe rustig op de grond te spelen. Ik heb vrijdag een speelkubus voor je meegebracht, een hardplastieken ding waar aan elke kant iets anders te doen valt. Je vindt hem nog steeds fascinerend.
Als ze trouwens ooit prijzen uitreiken voor de twee grootste idioten op babyvlak, dan zullen je mama en papa zeker genomineerd worden ! Je had al wekenlang verschrikkelijk veel last van je darmpjes: het wilde maar niet schuiven, en elke avond opnieuw lag je te huilen van de pijn, en moest ik je met de thermometer even op weg helpen. Dan lag je opgelucht op je ververskussen je hele luier te vullen - soms dacht ik dat het halve ventje meekwam - en daarna was je opnieuw happy baby. Vorige week is dan mijn frank gevallen: misschien zou het helpen als ik geen extra vezels aan je papflesje toevoegde. Dat had zowat iedereen ons aangeraden om ervoor te zorgen dat je minder snel honger kreeg en de nacht doorsliep. Al de volgende dag was het probleem grotendeels opgelost, al werd je nu wel rond zes uur, half zeven wakker, en deed je moeilijk van zodra je fles leeg was. Ik ben dan maar een nieuwe, grotere fles gaan kopen, en nu drink je zowel ’s morgens als ’s avonds 300 ml leeg. ’s Middags eet je een grote pot groentjes, en van de fruitpap gaat er tegenwoordig ook een grote pot binnen. Ik weet niet wat Nice doet, maar hier krijg je rond half elf ’s morgens ook nog een knabbelkoekje. Eten is dus duidelijk geen probleem. Voor mij was het wel een probleem dat je geen borst meer kreeg. Ik dacht dat het wel zou loslopen, van één voeding naar geen, maar mijn borsten oordeelden daar anders over. De eerste dagen moest ik af en toe nog een klein beetje kolven, want ik werd gek van de spanning en de pijn. Ze gingen ook regelmatig lekken, vooral als jij ’s morgens op je kussen me zag staan in mijn ondergoed en naar die borsten greep. Uiteindelijk werd de pijn me woensdag teveel, en ben ik naar de dokter gegaan. Diagnose: een dubbele borstontsteking ! De dokter was er niet erg gerust in, en gaf me zalf mee. Ondertussen is alles weer zoals het hoort, al voelt het nog raar aan om twee slappe theezakjes te hebben in plaats van twee goedgevulde ballonnen. Jij hebt er gelukkig geen last van, je hebt je volledig verzoend met je fles. Die hou je trouwens zelf vast, wij moeten je niet meer helpen.
Dit weekend heb je trouwens met je papa doorgebracht: ik was op de Poort, mijn favoriete LARP. Ik heb me ongelofelijk goed geamuseerd en alle muizenissen uit mijn hoofd laten waaien, en als ik je papa mag geloven, zijn er hier ook geen problemen geweest. Vrijdag was er wel het verjaardagsfeestje van Erik - dat ik voor de tweede keer op rij heb moeten missen - en omdat papa er echt wel graag bij wou zijn, heb ik aan Andy en Annelies gevraagd of ze het zagen zitten om hier een avondje door te brengen en meteen ook te blijven slapen. Je hebt het hen niet lastig gemaakt, slechts een keertje begon je te huilen, maar dat was snel opgelost door je opnieuw op je zij te leggen, in te dekken en je je tuutje te geven. Op die manier kon papa rustig wegblijven, en is hij pas rond een uur of twee thuisgekomen. Zondag zijn jullie samen naar Omaly en opa Jeroom gegaan. Ik was wel blij toen ik je terug in mijn armen had, en het gevoel was blijkbaar toch wederzijds.
Vandaag heb je weer heel veel kunnen spelen met opa: oorspronkelijk moest je papa vandaag lesgeven, en aangezien ik ook moest werken en deze middag eerst ook nog weg moest, zijn Omaly en opa opnieuw naar hier gekomen om te babysitten. In de namiddag zijn we dan je eerste Sinterklaas gaan kopen. Speelgoed heb je echt wel genoeg - je verdrinkt er bijna in - en aangezien je toch nog niet beseft wie of wat Sinterklaas is, hebben Omaly en ik een mooie stevige autostoel gekocht, net wat we nodig hadden. Ik heb ook nog een nieuw luierkussen meegenomen, en ook dat heeft Omaly betaald, ze stond erop. Heerlijk gewoon.

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 7:58 pm op Sunday, November 7, 2004

Ik weet niet wat er jou mankeert deze week: je bent gewoon niet te genieten ! Al de hele week ben je enorm huilerig, kunnen we je geen moment alleen laten, en zelfs als je bij ons in de zetel zit of zelfs op de arm, zit je nog te dreinen. Het is niet dat je ergens pijn hebt of zo, je wil gewoon aandacht, en dan nog. Papa en ik hebben daarom besloten je af en toe gewoon te negeren en niet toe te geven aan je nukken. Soms begin je dan nog luider te huilen, soms kom je zelf tot de slotsom dat het toch niet helpt om kabaal te maken, en begin je te spelen. Ook voor je eten doe je moeilijk: je eet wel, maar met het nodige drama daarrond. Ik denk dat je momenteel aan het uitproberen bent hoe ver je kan gaan. Jammer genoeg voor jou ben jij misschien wel koppig, maar is je mama nog veel koppiger !
Wat wel een heel leuk iets is dat ik deze week ontdekt heb, is dat je heel graag zingt ! Papa en ik hebben de CD’s van Raymond in de auto gelegd en zijn soms luidkeels aan het meezingen, en dan begin jij ook :-) Uiteraard heb je nog geen flauw benul van melodieën en dergelijke, maar zodra ik begin te zingen of de radio aanstaat, begin je mee te doen, heel erg grappig ! Je kan er echt van genieten. Je bent trouwens ook een babbelaartje aan het worden ! Tegenwoordig lig je vaak in je bedje een half uur wakker vooraleer je er uit wil gehaald worden, en dan lig je voortdurend geluidjes te maken en te brabbelen. Soms hou je ook volledige conversaties met mij, en af en toe zit je ook heel geconcentreerd in je park of op de grond te spelen, terwijl je ganse monologen afsteekt. Papa en ik stoten elkaar dan aan en glimlachen om jou.
Deze week had ik vakantie, maar ergens voel ik me schuldig dat ik je zo weinig aandacht heb kunnen geven. Maandag heb ik je de hele dag bij me gehouden, en zijn we zelfs samen uitgebreid boodschappen gaan doen: de post, de krantenwinkel, de Lidl, de Delhaize… Op het einde was je doodop, maar nog steeds welgezind en vrolijk aan het lachen tegen alles en iedereen. Dinsdag heb ik je ’s morgens al vroeg naar Nice gebracht, want daarna ben ik verf gaan kopen, en alle mogelijke andere spullen om de gang en traphal te schilderen. Dat is dan ook wat ik zowat de rest van de week heb gedaan, terwijl jij bij Nice was. Woensdag heeft papa in de voormiddag voor jou gezorgd, zoals gewoonlijk, maar was je ongenietbaar. ’s Namiddags was het eigenlijk niet zoveel beter, maar kom. Donderdagnamiddag ben ik je rond twee uur gaan ophalen bij Nice en zijn we naar Gwen en Erik gereden, waar jij heb gespeeld met Ernest, en daarna zijn we samen met Leander, Maud, Margot, Sepp en Sofie een wandeling gaan maken. Tegen dan was jij zo uitgeput - je had nog niet willen slapen - dat je in de buggy in slaap bent gevallen, iets wat zelden gebeurt. Vrijdag ging je terug naar Nice zodat mama nog wat meer kon schilderen, en gisteren en vandaag heeft papa voortdurend voor je gezorgd zodat ik - je raadt het al - verder kon schilderen. Het is eindelijk afgeraakt (toch op een paar details na), en jij hebt al bewonderend naar de nieuwe kleurtjes zitten kijken. Het wit doet je niet veel, maar het aubergine lijk je wel intrigerend te vinden.
Ik hoop maar dat je de week die nu komt wat beter gehumeurd bent. Op deze manier is de kans dat je ooit een broertje of zusje krijgt, wel erg klein aan het worden.

Flesjes melk

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Mijlpaal — Mama om 7:59 pm op Monday, November 1, 2004

Er is alweer één en ander gebeurd, maar het was vooral mama die het druk had: klassenraden, benoemingsperikelen, … Nu is het eindelijk vakantie, en dus zit je rustig in je park te spelen. Je gaat nochtans toch een paar dagen naar Nice deze week: dan kan ik rustig de beschilderde muren in je kamertje vernissen vóór er overal enthousiaste vuile Wolvepootjes opstaan. Je bent namelijk steeds geestdriftiger over je kamer: als we je uit je bedje halen, wil je eerst de tekeningen even bekijken, Konijn, Knorretje en Roe even aanraken, en dan je grote Iejoorkapstok een knuffel geven. Een tijdje geleden had ik namelijk een grote pluchen kapstok gevonden in de Kringwinkel, met het hoofd van Iejoor in 30-40 cm doorsnee. Ik vond het wel leuk passen bij je kamer, maar dat was het dan ook. Jij denkt er anders over: wellicht zijn het de grote ogen die het hem doen, maar je zál en moét het ding even vastgrijpen voor je je kamer uitgaat.
De rest van de week ga ik dan eindelijk de traphal herschilderen. Dat was gepland voor het einde van de grote vakantie, maar omdat ik toen ziek geworden ben, is dat er nooit van gekomen. Ik hoop dat ik genoeg heb aan die paar dagen. Vrijdag zouden we namelijk samen afspreken met Gwen, Sofie en alle kinderen. Ik denk wel dat je Ernest nu nog veel leuker zal vinden. Je krijgt in elk geval een wintervestje van hem, want je groeit als kool uit al je kleertjes. Gisteren heb ik de tweede lading opgeborgen, die van 62-68. Je zit nu aan rompertjes serie drie, en die zijn niet echt meer te groot. Bij je andere kleren moet ik soms nog de mouwtjes wat omvouwen, maar meer hoeft niet. Gisteren zag je er schitterend uit: omdat ik eigenlijk niet kon wachten tot je in je grijze kleertjes kon, heb ik nog een donkerblauw/grijs truitje gekocht en een broekje in dezelfde kleur, één met zakken en ritsen en zo. Je bent nu helemaal je papa :-) Oma en opa vonden dat ook: we zijn gisteren bij hen gaan eten, omdat oma deze morgen vertrokken is naar Peru voor 6 weken. Ze gaat er vrijwilligerswerk doen als tandarts in een soort kliniekje. Ik heb haar moeten beloven regelmatig je dagboekje bij te werken en fotootjes te posten, want ze zal je missen.
Vorige zondag zijn dan weer Omaly, opa en pepe Koen langsgeweest voor koffie, en jij had heerlijk geslapen en was heel welgezind. Ik vind het jammer dat je, als er volk is, doorgaans te opgewonden bent om veel te babbelen. Dat doe je eerder als je rustig zit te spelen of als wij met je bezig zijn. Jammer, dat komt nog wel.
Een nieuwigheid in je kleine leventje zijn de Betterfoodkoekjes tegenwoordig. Het komt wel eens voor dat je na je ochtendslaapje al wat honger blijkt te hebben, maar dat het nog veel te vroeg is voor je middageten. Dan doen we jou een GROTE slab aan, rollen je mouwtjes op, halen al het speelgoed weg van je stoel, leggen de natte doekjes klaar, en geven je een koekje in je handjes. Al na een paar minuten slaag je erin het merendeel van de koek te herscheppen in een bruine smurrie, waar je dan bijzonder vrolijk zowat je hele omgeving mee bekladdert. Je maakt echter vorderingen: gisteren is het grootste deel toch ín je mondje verdwenen, in plaats van ernaast. Het betekent wel nog automatisch dat je kleertjes de was in mogen, maar dat was meestal toch al het geval. Zaterdag heeft papa je ook even zelf laten lepelen in je middageten. Je wist niet goed wat je moest doen, maar je vond het wel leuk blijkbaar. Gelukkig vraag je er nog niet naar, en kunnen we het eten voorlopig nog rustig en proper afhandelen. Wat dat eten betreft zijn er nog veranderingen gebeurd: deze morgen heb je voor het eerst ook ’s morgens een flesje gekregen. Ik ga namelijk stoppen met borstvoeding, hoe erg ik het eigenlijk ook vind. Ik heb er genoeg van dat mijn borsten pijn doen en lekken, dus ga ik even door de zure appel heen moeten bijten en volledig stoppen. Na acht maanden en een half zal je wel al genoeg immuniteit binnengekregen hebben van me zeker ? Je kreeg trouwens enkel nog ’s morgens de borst, ’s avonds was het al langer een fles, en het gebeurt minder en minder dat je ’s nachts nog eten wilt. Ik zal het wel missen: ik vond het heerlijk om je naar die borst te zien grijpen, en je zachte gezichtje tegen mijn warme lichaam te voelen zo ’s morgens in bed. Het was een moment van ons tweetjes, en we genoten er allebei van.
Ach Wolfje, je wordt zo snel groot…