Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Spelen — Mama om 8:01 pm op Saturday, October 23, 2004

Tijd voor nog eens een update, liefje, want er is weer vanalles te vertellen.

Vorige week zondag zijn we dus naar oma Annemie en opa Koen geweest, maar daar wilde je niet slapen. We zijn dan maar - terwijl opa aan het zweten was op de BTW - eventjes naar Ursel gereden bij omoe en opoe. Ik weet niet waarom, maar telkens je naar opoe keek, begon je te lachen. Je was weer heerlijk goed gezind, zelfs toen het al na zes uur werd en jij dus honger begon te krijgen.
Verder hebben we eindelijk onze nachtrust terug: dinsdagavond en woensdag, net als gisterenavond, heb je opnieuw doorgeslapen. Gewoontegetrouw had je om zes uur je flesje gekregen, nog eventjes gespeeld, en zat je tegen zeven uur in bed. Afgezien van af en toe wat geluidjes (we zetten de babyfoon af en de deur open, zodat we je horen als het menens is maar niet meer wakker worden van elk kuchje of halfslachtig huiltje) heb je doorgeslapen tot ’s morgens zeven uur !!! Heerlijk gewoon :-) Je bent dan ook behoorlijk actief overdag: het kruipen wil nog steeds niet vlotten, maar de pogingen gaan onverminderd door. Ik heb je park wat verlaagd, en nu kan je je optrekken aan de zijkant tot je rechtstaat. Je staat dan gewoon te glunderen en te kraaien van enthousiasme. Dat laatste is ook het geval wanneer Raspoetin in de buurt komt: hij vindt je voetjes, die door het park heensteken, ongelofelijk interessant en valt ze geregeld aan, wat bij jou een schaterlach ontlokt. Lachen doe je trouwens meer en meer: de kat die zotte sprongen uithaalt, de hond die je voetjes likt, een krant die je mag opfrommelen, gekke gezichten van mama of papa, of - en dat is eigenlijk valsspelen - de kriebeltjes in je zij. Ook het opgooien in de lucht is een gegarandeerde hit. Enthousiast ben je over wel meer dingen: nog steeds alle mogelijke blaadjes, maar ook auto’s die voorbijrijden, je boekjes als ik ze voorlees, nog steeds de twee flessen ’s morgens in bed. Dat is een unicum: al van toen je een maand oud bent, ben je gefascineerd door een bepaalde fles die op de rand van ons bed staat: Weleda’s Rozenolie. Het is dan ook een bijzondere fles: plat diepblauw glas, met een witte dop, een felroze glimmend etiket en gouden letters. In het begin kon je natuurlijk enkel kijken, na verloop van tijd probeerde je ze te pakken en ondersteunde ik ze, nu buig je je gewoon voorover en pak je ze. Ook de bleekgroene plastiekfles van Delial Aftersun is een succes: ze weegt een pak minder en is handiger om op te sabbelen, blijkbaar.
Dat sabbelen is nog steeds een constante, al ga je nu ook veel grondiger alles bestuderen. Je roept ook nog steeds tegen alles wat je leuk vindt, en dat is nogal wat. Het is behoorlijk grappig hoe je je armpjes opspant en uitsteekt, en dan hard ‘Hah!’ roept. Woensdag is je repertoire echter uitgebreid: plots begon je ook ‘bababa’ en ‘dadada’ te zeggen, en je meende het. Je begint nu echt hele verhalen af te steken, en als je antwoord krijgt van één van ons, kan je je plezier niet op.
Ik heb alweer een reeks kleertjes opgeborgen: de zomer is nu echt wel voorbij, en je wordt trouwens ook te groot voor de meeste. Je nieuwe kleren zijn lekker warm, en je ziet er fantastisch mee. Je bent nu echt geen baby meer, maar een beginnende peuter. Ik kan het niet laten om dingen voor jou te kopen: donderdag ben ik na school de stad in gegaan, en heb voor jou een blauwgrijze broek en een bijpassend coltruitje mee, precies wat je papa ook draagt. Het is nu nog wat te groot, maar ik kan al niet wachten om je erin te zien: dezelfde kleur als je ogen, en helemaal het evenbeeld van je papa. Wat kan ik me nog meer wensen ?

Doorgeslapen !

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Mijlpaal, Op stap — Mama om 8:22 pm op Sunday, October 17, 2004

We weten niet wat ons overkomt, Wolfie ! Je bent de afgelopen week ongelofelijk goed gezind geweest, en je hebt vooral ook vreselijk veel geslapen :-) Zelfs Nice bevestigde dat je heel erg braaf was: je zat rustig te spelen, te kraaien tegen je speelgoed, at zonder problemen alles wat je werd voorgeschoteld, inclusief fruitpap, en sliep heel veel. Ik geloof dat je de hele week zowel ’s voormiddags als ’s namiddags telkens twee uur hebt geslapen. Dat is zo uitzonderlijk dat Nice geregeld bij jou ging kijken of alles nog wel in orde was. Maar jij lag te slapen als een roosje. Huilen heb je vrijwel niet gedaan, zelfs lastig zijn was er niet bij. Toen we woensdag samen in de Aldi rondliepen, zat je parmantig in de kar rond te kijken, commentaar te geven op alles wat je zag - bij jou is dat nog in de vorm van enthousiaste kreten en gebalde vuistjes in de richting van het bewuste voorwerp - en te lachen naar zowat iedereen die passeerde. Je kreeg heel veel lachjes en bewonderende commentaar terug.
Alleen donderdagavond had je het wat lastiger, maar zelfs dan viel het eigenlijk nog mee. Je raakt alleen nog steeds vreselijk gefrustreerd omdat je je op je buikje weet te draaien en dan geen kant meer op kan: je raakt niet vooruit, en je kan niet terug naar zit. Er zit dan maar niks anders op dan je ongenoegen te laten horen tot één van ons je opnieuw oppikt en rechtzet. Om dan een paar minuten later in hetzelfde stramien te vervallen.
Vrijdag was papa zoals gewoonlijk gaan koffiedrinken, en ging ik je afhalen bij Nice. Omdat ik aan de late kant was, had ik de auto genomen en je op die manier je wandelingetje ontzegd. Toen je gegeten had rond een uur of zes - een flesje van 250 ml en dan nog stevig wat borst, je had blijkbaar honger - moest ik nog een DVD gaan terugbrengen naar de videotheek aan het station. Ik heb je ingepakt in je schapenvestje en je wantjes tegen de snijdende wind, en weg waren we in de buggy. Omdat het begon te schemeren, gingen overal de lichten aan, reden de auto’s met licht, en waren alle etalages verlicht. Je vond het héérlijk ! Ik geloof dat je tegen zowat elk venster hebt geroepen, petoet. Toen we dan terug thuis waren, was je wel compleet uitgeteld: pyamaatje aan, bedje binnen, en je gaf geen gebenedijde kik meer. Het eerstvolgende geluid van betekenis dat je produceerde, was om zeven uur ’s morgens ! Yep, een primeur: je hebt je eerste nacht compleet doorgeslapen ! Papa en ik vonden het prachtig…
Gisteren was opnieuw een speeldag, maar heb je ook ’s namiddags twee uur geslapen, en ik kon schitterend doorwerken aan de boekhouding van Netlash. Op het onverwacht zijn oma en opa ook nog binnengewaaid, en die vonden ook al dat jij zoveel energie had, net zoals peter Koen die ’s middags was komen aperitieven om jou nog eens te zien. Je bent dan ook enthousiast over alles, vooral ook over Raspoetin, het nieuwe zwarte katje in ons huishouden.
Gisterenavond vloog je uiteraard opnieuw in je bedje in je lekker warme kamertje - misschien ook wel een van de redenen, kouwe pui, dat je zo goed slaapt de laatste tijd - maar rond vijf uur werd je wakker. Papa heeft je dan je flesje gegeven, maar zegt dat je wellicht ook gewoon kou had: de verwarming stond uit en jij had je nog maar eens blootgewoeld. Deze morgen werd ik gewoontegetrouw wakker rond zeven uur, maar jij was niet te horen. Rond een uur of acht ben ik voorzichtig even gaan kijken, maar je lag zelfs zachtjes te snurken. Pas tegen kwart voor negen kwam je in beweging: je wilde eten en vooral ook een verse luier, want degene die je aanhad, was meer dan overvol.
Straks komt Shura, je grote vriendin, en wedden dat ze ook deze keer een kleinigheid van speelgoed meeheeft ? Ze kan het gewoon niet laten, en jou horen we niet klagen. Daarna gaan we koffie drinken bij opa en oma: ik moet de BTW van Netlash in orde brengen, en dan kan ik net zo goed jou meenemen. Ik mag niet vergeten je flesje mee te nemen: je krijgt nu enkel nog de borst ’s morgens, en rond negen maanden wil ik helemaal stoppen. Je zal dan wel genoeg antistoffen binnengekregen hebben zeker ? Je bent in elk geval nu al een beer van een Wolf.

Gecategoriseerd onder: Familie, Gewoon verslag, Spelen — Mama om 8:25 pm op Sunday, October 10, 2004

Vandaag zijn we gaan eten bij Omaly en opa Jeroom, en je was wonderwel goed gezind. Nochtans had je deze morgen niet echt veel geslapen. Je hebt zitten spelen met opa, proberen kruipen, zitten schateren, en toen wij gingen eten, hebben we je in je bedje gelegd in oma’s kamer. Tot onze grote verwondering heb je bijna twee uur geslapen, heerlijk rustig voor ons. Daarna was je zo mogelijk nog beter gezind, al was het maar door de dolle fratsen van je peter en opa. Op de terugweg naar huis ging het al behoorlijk minder: blijkbaar deed je buikje lastig, je hebt namelijk de hele weg zitten dreinen en neuten. Thuis was Shura er, een gegarandeerde bron van plezier. Nu lig je te slapen zonder enig probleem: blijkbaar was je toe aan wat slaap.
Hopelijk laat je ons ook aan onze slaap toekomen: afgelopen week was dat namelijk niet zo vanzelfsprekend, we zijn beiden doodop. Je werd gemiddeld een keer of vier per nacht wakker, genoeg om ons met wallen onder de ogen te doen rondlopen. Gisteren waren papa en ik uitgenodigd bij Sepp en Sofie voor een neven- en nichtenavond, maar papa heeft afgezegd en is rond acht uur in zijn bed gekropen. Ik had dat ook even overwogen, maar ik wou ook nog iets aan mijn week hebben - vrijdag lagen we bijvoorbeeld allebei al in bed om half tien - en ben toch maar gegaan: oma Annemie kwam babysitten. Uiteraard sloeg Murphy toe: helemaal conform zijn beruchte wet heb je de hele avond geen kik gegeven, in tegenstelling tot bijvoorbeeld donderdag, toen je het helemaal niet zag zitten om te slapen en pas tegen een uur of tien in je bedje wilde, net zoals woensdag. Oma had een hele rustige avond, en papa en ik ook: we hoefden ons geen zorgen te maken over eventuele huilpartijen, oma zou zich daar wel mee bezig houden. Net toen oma ging vertrekken, rond middernacht, werd je wakker en wilde je je flesje. Geen probleem, ware het niet dat je daarna niet meer wilde slapen en me wakker hebt gehouden tot twee uur. Ik ben maar meteen in het logeerbed gaan slapen, zodat papa tenminste een ongestoorde nacht had. Tot mijn verbazing was het zeven uur toen je me weer wakker maakte: je had rustig doorgeslapen :-) Ik heb je dan gevoed, we hebben gespeeld in het grote bed, en daarna zijn we gezellig samen in het grote bad geweest. Zelfs in het water wil je perse kruipen, en naar het water happen lijkt precies ook wel leuk, ook al moet je er verschrikkelijk van proesten en hoesten.
Je doet verwoede pogingen om te kruipen tegenwoordig: als ik je in je park zet, moet ik je om de paar minuten weer rechtzetten, want je bent op je buikje gaan liggen en ligt dan gefrustreerd te spartelen, tot je het welletjes vindt en je je keeltje openzet. Alleen als je tegen de zijkant geraakt, probeer je jezelf op te trekken tot staan. Dat lukt nog aan geen kanten, maar toch geef je niet op. Papa heeft in de living de salontafel opzijgeschoven, en jij zit nu vaak op het tapijt met je speelgoed rond je: je buigt je helemaal voorover om iets te pakken, en soms gooi je je gewoon naar voor om zo op je buikje te geraken. Vandaag lijk je het toch al beter te beheersen: je hebt nu door hoe je je beentjes vanonder je weg kan draaien en zo kan gaan liggen. Alleen lijk je dan nog steeds een vis op het droge: onbeheerst en vooral onbeholpen getrappel, geduw en gesteun. En vooral veel frustratie.
Je afkeer voor fruitpap lijkt wel verdwenen ondertussen: bij Nice eet je tegenwoordig zonder al te veel protest wel driekwart van een portie op, en ook hier heb ik het geprobeerd met een potje en bleek je niet al te tegendraads. Misschien hebben de yoghurtjes je over de streep van de zoetigheid gehaald ? Het kon ook bijna niet: mijn zoontje die geen zoetigheid zou lusten…

Tandjes !

Gecategoriseerd onder: Mijlpaal — Mama om 8:26 pm op Wednesday, October 6, 2004

Papa is nog altijd ziek, ik heb maandag zelfs de dokter doen komen, en blijkbaar ben jij voor een deel de reden dat hij zich zo slap voelt: door oververmoeidheid is hij vatbaar voor een gemeen virus dat zich in zijn keel genesteld heeft. Hij klonk zondagnacht inderdaad als een kapotte blaasbalg :-p Voor mij houdt dat in dat ik degene ben die nu vooral met jou bezig ben, ook ’s nachts. Doorgaans is het papa die jou je nachtelijke flesje geeft, maar nu… Daardoor zitten we de laatste paar dagen steeds rond tien uur in ons bedje. Vorige nacht heb je het helemaal bont gemaakt: rond een uur of één zette je het op een krijsen, en ik kreeg je nauwelijks kalm. Ik wist echt niet meer wat ik moest doen… Uiteindelijk heb ik je dan maar je flesje gegeven, en dat gaf blijkbaar toch troost: het was genoeg om je na een tijdje in slaap te krijgen. Toen ik vanmiddag echter uit school terugkwam, zat je op papa’s schoot zachtjes te dreinen. Papa keek heel erg ongelukkig en heel erg moe. Deze morgen was je opnieuw beginnen hoesten na je ontbijt, waardoor ik nog maar eens ons beddengoed heb mogen wassen. We hadden dus verwacht dat je echt wel honger zou gehad hebben deze middag. Papa had dan zelfs nog rode bietjes gemaakt voor jou ! Halverwege ging je echter weer aan het krijsen, en slechts met veel moeite kreeg papa je kalm. Zucht.
Ik vond het daarom zo langzamerhand tijd voor een bezoekje aan de kinderarts. Dr. Jeannin luisterde, en onderzocht je. De capsuletjes deed hij af als waardeloos, en de darmkrampjes als iets waar niet veel aan te verhelpen valt, behalve dan zachte massage en hete doeken, of warme thee. Dat je geen fruit wilt, vond hij al een groter probleem: je krijgt niet genoeg vitamine C binnen op die manier. Toch nog eens een paar andere soorten fruit proberen, en Roosvicee. Voor je neusje kreeg je druppeltjes, en verder werd je kerngezond verklaard :-) Je bent nu 68 centimeter lang en weegt 8,350 kilo. Dat betekent dat je nog steeds aan de kleine kant bent.
Hij had echter wel ander nieuws: vannacht moet je twee tandjes hebben gekregen !!! Dat was wellicht de oorzaak van al het gekrijs ! Inderdaad zitten er onderaan netjes twee tandjes door, en zit je verwoed op je bijtring te knauwen. Daarnet heb je ook even je keel heel erg hard opengezet, en uiteindelijk heb ik je gewoon al krijsend terug in je bedje gelegd, want er was geen kalmeren aan. Blijkbaar vond je toen dat je eraan was voor de moeite, want na nog een paar stevige uithalen viel je van het ene moment op het andere stil. Ik durf bijna niet te hopen dat vannacht geen problemen zal geven. In elk geval ben ik opgelucht dat ik nu weet waarom je zo lastig bent, en maak ik me er niet druk in.

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Op stap, Pis- en kakverhalen — Mama om 8:28 pm op Sunday, October 3, 2004

Gisteren was papa ziek, het begin van een griep, of een forse verkoudheid, zo je wil. In elk geval was hij het equivalent van een natte dweil. Eén die veel sliep, wel te verstaan. Ik heb je daarom zoveel mogelijk uit zijn buurt gehouden, zodat hij kon uitrusten. Zelf had je nochtans niet veel zin om te slapen gisteren, terwijl je de hele week bij Nice al flink hebt geslapen. Daarom zijn we ’s morgens eerst samen in het grote bad geweest, een waar festijn voor jou. Na een heel kort slaapje en een portie gehuil trokken we richting Delhaize, waar je je ogen uitkeek naar alle mensen die passeerde, want druk was het er wel. Ik had ook een bon gekregen voor een professionele kinderfotograaf, dus heb ik daar je foto laten nemen. Wel jammer dat je oogjes zo rood zagen (vermoeidheid en het huilen) en dat nog steeds twee muggenbeten je gezichtje ontsieren. Dinsdagavond had ik namelijk je muggennet weggedaan, omdat je ermee begint te spelen, en ik dacht dat de muggen het nu wel voor bekeken hielden. Niet dus. Er moet ofwel een hele familie gezeten hebben, ofwel één bijzonder hongerige mug met slecht karakter. Ze heeft je onder andere net onder je oogje gestoken, zodat het leek alsof je gevochten had, op zijn minst.
Rode bietjes gingen vlot binnen gisteren, en toen wou je nog wel eventjes slapen. Eventjes maar. Toen heb ik je maar in je buggy op sleeptouw genomen richting videotheek en wereldwinkel. Nu je stevig recht kan zitten, hou je ongelofelijk veel van wandelingen in je buggy. Ik probeer dan ook je zoveel mogelijk af te halen bij Nice in je wandelwagen, da’s goed voor mama ook. Fruitpap was uiteraard gisteren niet aan de orde, maar Petit Gervais Baby is blijkbaar wel lekker. Je eet er doorgaans toch twee van op, ook bij Nice. Moest ik je er drie geven, je zou ook niet protesteren, denk ik. Daarna hebben we nog wat gespeeld, heb jij nog wat liggen brullen in je bedje, en tegen zes uur heb ik je de borst gegeven boven in ons grote bed, want papa lag te slapen hier in de zetel. Na afloop was je zodanig goed gezind dat ik je heb doen schateren ! Je vindt het heerlijk als ik op je buikje blaas, in je armpjes hap of in je zij kriebel. Je lag zodanig te kraaien en plezier te maken, dat je je plots verslikte, plat op je rugje. Een hoestbui volgde, en … een fontein van melk, yoghurt en bietjes ! Het leek wel aardbeimilkshake, het rook behoorlijk anders. Prompt zette je het op een huilen, want het spul zat overal: in je oogjes, je oortjes, je haar, je nieuwe pulletje, ons bed… Ik zuchtte, nam je op, en stak je dan maar weer in je badje. Erg vond je dat niet, je was alleen heel erg moe. Pyamaatje aan, en tegen kwart voor zeven hoorde ik je al niet meer, je sliep rustig doorheen het zachte gemiauw. Yep, gemiauw, eindelijk :-) Er woont opnieuw een katje bij ons, een pikzwart klein mormeltje dat hopelijk ooit zal luisteren naar de naam Raspoetin. Momenteel leeft het onder het bed in de logeerkamer, en miauwt er angstig om zijn mama. Jij begrijpt er niks van en luistert met grote ogen naar het gemiauw. Wacht tot het wat minder schuw wordt, dan heb je weer een speelkameraadje om uitbundig naar te zwaaien en te kraaien. Wedden dat Catullus jaloers wordt ?