Ik weet niet waar jij dat virus vandaan gehaald hebt, maar het is er een met een slecht karakter ! Papa en mama zijn namelijk allebei ook plat gegaan…
Dinsdagnacht wou je perse rond half twee je flesje, er was geen doen aan. Een halve fles was ook niet genoeg, je moest en zou een hele fles leeglebberen. Ik begrijp wel dat je honger had, je was per slot van rekening je maaginhoud al helemaal kwijtgespeeld. Met een bang hartje legden we je terug in je bedje, en ja hoor, een kwartier later hadden we weer prijs ! Gelukkig was tegen dan onderlakentje 1 al gewassen en gedroogd, zodat ik nog maar eens je bedje ververste, samen met je pyama, je slaapzak, je lakentjes en je dekentje. Beertje nummer 3 werd erbij gehaald, en jij mocht mee naar beneden, een beetje rechtop zitten en spelen. Tegen een uur of drie mocht je weer naar bed, maar je bleef rusteloos, zodat ik in het logeerbed heb geslapen met beide deuren open om onmiddellijk bij jou te zijn. Je sliep half en lag nonstop te kreunen. Tegen half vijf ben ik dan toch weer bij papa gekropen, maar je werd toch nog een paar keer wakker, en tegen half zeven wou jij weer eten. Zucht. Ik voelde me zo verschrikkelijk dat papa jou heeft gewassen en bij zich heeft genomen, en mij heeft laten slapen. School ging er niet dood van, zeker ? De hele dag door was je niet echt lastig, en heb je vooral veel geslapen, gelukkig. Tegen ’s avonds bleek dat je behoorlijke diarree had, dus dat werd nog maar eens bedjes verversen (god ik heb gewassen die dagen !) Je sliep weer heel onrustig, maar je sliep toch, al heb je me toch een paar keer wakker gemaakt. Je hebt die dag op melkvoeding geleefd, we wouden je darmpjes niet overbelasten met vaste voeding.
Donderdag ging je weer naar Bernice, toog papa aan het werk, en ging ik richting school. Hmm, bad idea. Het eerste lesuur ging prima, het tweede al heel wat minder. Ik dacht eerst dat het lag aan slaaptekort, niks wat een leuke klas leerlingen en een goeie kop koffie niet zouden verhelpen. Mis poes. Tegen elf uur lag ik zowat op apegapen, ben ik maar naar huis gegaan, flink overgegeven, en bedje binnen. De hele dag heb ik geslapen, afgewisseld met overgeven en toiletzitten. Papa zat voor een vergadering met klanten in Brussel, en reed zich vast in een gigantische file. Pas tegen zes uur is hij je kunnen gaan halen bij Nice, want ik zag het niet zitten om veel mijn bed uit te komen. Jij voelde je prima, maar papa zag tegen dan ook witjes om de neus, en installeerde zich in de zetel. Je had ons moeten zien: allebei op de tanden bijtend om jou je slaapkleertjes aan te doen en in bedje te leggen. En toen kwam de wet van Murphy: jij die altijd zo flink slaapt, zag het deze keer niet zitten, en wilde perse spelen. Nog tot negen uur heb je beneden gezeten (met een paar slaappogingen tussenin) terwijl papa als een blok lag te slapen en ik met de emmer bij me zat. Toen je eindelijk goed en wel sliep, heb ik maar hetzelfde gedaan.

Vandaag voelen papa en ik ons allebei nog behoorlijk flauwtjes, maar jij was alweer de happy parkiet. Maar best dat jij er niet zo van afziet als wij.